Geen vrienden hebben

Zeg je 2WMN, dan zeg je vriendschap. In de loop der jaren hebben we zo vaak gehoord hoe inspirerend, mooi en bijzonder het is om onze vriendschap te zien. Maar het kan ook pijnlijk of confronterend zijn. Bijvoorbeeld omdat je geen vrienden hebt. Een taboe waar maar weinig over gesproken wordt. Des te specialer is onze lezeres Larissa, die met mij hier over wilde praten. Zij heeft namelijk geen vriendinnen. Ik sprak met haar hierover.

Foto door Mariska de Groot

Hoi! Ik ben Larissa, 26 jaar en woon samen met mijn man in een dorpje in Brabant. Willemijn en Martine hebben me gevraagd om wat te vertellen over vriendinnen. Of eigenlijk: géén vriendinnen hebben. Ik wilde graag mijn verhaal doen omdat ik het idee heb dat er een taboe op rust of dat mensen je dan al gauw ‘suf’ vinden. Dat alles is niet waar. Want ik vind mezelf een leuke meid, ik heb alleen veel pech gehad met vriendschappen…

Kun je daar eens iets meer over vertellen? Heb je altijd al weinig/geen vriendschappen gehad?

Vroeger had ik wel vriendinnetjes maar op de een of andere manier ging dat altijd over of verwaterde het nadat we niet meer bij elkaar in de klas zaten. Ik was heel onzeker en wist nooit zo goed of meiden me nou leuk vonden of niet. Ik probeerde mezelf van de goede kant te laten zien maar toch liep het elke keer stuk stuk. Misschien was ik te krampachtig en bang om iemand kwijt te raken…

Pas kwam ik een oud klasgenoot tegen in de wachtkamer van de huisarts. Een plek waar je makkelijk een gesprek aangaat als je lang moet wachten. Hij vertelde dat hij vroeger best vervelend kon zijn, waarop ik zei dat ik vroeger ook heel verlegen en stil kon zijn en dat we met de kennis van nu het toen heel anders hadden gedaan. Er waren toen echt groepjes van verschillende kinderen. Nu hadden we dat heel anders aan gepakt. Maar ja, toen waren we nog jong. Als ik nu terugkijk had ik dingen misschien anders kunnen doen, maar daar heb je nu niks meer aan. Het heeft wel iets met me gedaan.

Heb je toen je ouder werd helemaal geen vriendinnen gehad?

Ja wel, maar het is uiteindelijk toch elke keer verwaterd. Achteraf vraag ik me dan ook af of het wel een echte vriendschap was.

Wat zoek je eigenlijk in een vriendschap?

Dat het van twee kanten komt. Als je als enige energie erin steekt maar er niks voor terug krijgt hou je dat niet lang vol  En dat gebeurde best vaak. Ik zorgde er vaak voor dat we iets af konden afspreken en vervolgens verwachtte ik dat terug. In het begin nam ik dan maar weer de eerste stap, maar op een gegeven moment dacht ik: laat ik eens op hun wachten. En dan kwam er niks…

Waarom denk je dat het zo gelopen is dat je geen vriendschappen hebt?

Op een gegeven moment dacht ik: als ik geen vriendinnen heb kan het ook geen pijn meer doen als het over is. Ik kon mezelf prima alleen vermaken en deed veel met mijn moeder. Daarvan wist ik: die laat mij niet in de steek. Op latere leeftijd wordt het ook steeds moeilijker om nieuwe mensen te leren kennen, merk ik. De meeste hebben toch al een vaste groep, of het zijn niet mijn type mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het leuk om af te spreken met meiden die ik nu ken maar ik krijg het ook benauwd bij het idee om elk weekend met vrienden af te spreken. Ik vermaak me prima met thuis op de bank of lekker te knutselen aan de eettafel. Alleen zijn heb ik echt wel omarmd.

2wmn face2face dag 2 deel 2-1007

Hoe kijk je er nu tegenaan? Vind je het vervelend of juist wel prima zo?

Op sommige momenten vind ik het wel lastig. Afgelopen jaar ben ik getrouwd en vroeger zei ik altijd ik ga pas trouwen als ik vriendinnen heb waarmee ik een vrijgezellenfeest kan vieren. Ik heb een top feest gehad met familie en een paar kennissen, maar toch voldoe het niet aan het perfecte plaatje met honderd vriendinnen. Nu weet ik dat ik dat ook niet eens zou willen. De mensen die er toen bij waren, betekenen ook nu nog veel voor me. Ook al spreek ik ze niet vaak, ik weet dat het goed is.

Ik probeer gelukkig te zijn met wat ik heb en niet met wat ik niet heb.

Ik weet dat ik een leuke meid ben. Ik ben niet suf en ik kan een leuke vriendin zijn. Maar ik ben zelf toch wat voorzichtiger geworden in mensen vertrouwen. Gelukkig kan ik steunen op mijn man en familie. Als het er op aan komt weet ik bij wie dat kan.

Inmiddels heb ik wel contact met een paar meiden. Ik ben blij dat ik hun heb. Één van heb heb ik via het knutselen, wat ik graag doe, leren kennen. Ze woont niet in de buurt maar ik heb wel gemerkt dat ze als vriendin is gaan voelen. Een andere vriendin ken ik al wat langer maar spreek ik niet veel. Ik had soms het idee dat het heel stil was maar als we elkaar spreken is het goed.

Ik heb mijn definitie van een vriendschap moeten aanpassen, denk ik. Lange tijd zag ik het als een heel hecht contact, dat je bij elkaar om te hoek woont en vaak bij elkaar langsgaat. Maar inmiddels weet ik dat het er om gaat dat je er voor elkaar bent en dat het niet gaat om elkaar elke dag spreken.

Tot slot heb ik van mezelf omarmd dat het oke is om veel tijd in je eentje door te brengen, en dat dat niet suf is. Ik ben gelukkig ben wie ik ben en ik vind veel tijd in mijn eentje juist ook lekker. Dus heb je geen vrienden, join the club! Je bent niet de enige!

64 reacties

Marjolein -

Wat goed dat jullie hier een item over hebben gemaakt! Het is inderdaad heel herkenbaar. Het zou fijn zijn om in een leuke vriendinnengroep terecht te komen. Ik heb ook geen vriendinnen en ik zit in een ‘vriendinnengroep’ waarbij ik iedere keer het voortouw moet nemen en voorstellen doe om wat leuks te ondernemen. Er wordt nauwelijks gereageerd, terwijl de rest wel reageert op andere social media kanalen van andere dames. Dat voelt niet goed. Een vriendschap moet van beide kanten komen, anders wordt het een band waaraan je veel pijn en moeite in stopt. Ik kies dan maar voor het alleen zijn en zelf leuke dingen ondernemen. Maar toch wens je een fijne vriendschap, ook voor alle andere dames :).

Stefanie -

Wat een fijn stuk en reacties! Vorig jaar ben ik naar de andere kant van het land verhuisd, ik ben ontzettend blij met mijn vriendinnengroep. Eens per maand probeer ik ze te zien, die weekenden zijn intens gezellig en hebben we geweldige logeerpartijtjes. Aan de andere kant merk ik dat ik mezelf de weekenden daarbuiten eenzaam voel, er is dan niemand die ik in de buurt waarmee ik ongedwongen op de bank thee kan drinken of naar de stad wil. Gelukkig heb ik een geweldige partner, een plek die echt ‘mijn thuis’ is en vermaak ik mezelf altijd wel, maar dat ene stukje voelt leeg aan…

Barbara -

Vriendschap. Ik vind het 1 van de lastigste dingen die er is in het leven. Zeker nu mijn 2 dochters groter worden en dat ik zie dat ze met dezelfde uitdagingen worstelen mbt vriendschap. Ik ben echt dankbaar met het handjevol echte vriendschappen op het moment.

Michelle Kaiser -

Dit: “Op een gegeven moment dacht ik: als ik geen vriendinnen heb kan het ook geen pijn meer doen als het over is. Ik kon mezelf prima alleen vermaken en deed veel met mijn moeder. Daarvan wist ik: die laat mij niet in de steek. Op latere leeftijd wordt het ook steeds moeilijker om nieuwe mensen te leren kennen, merk ik. De meeste hebben toch al een vaste groep, of het zijn niet mijn type mensen. ” Dat voelt alsof het over mij gaat. Alsof het voor mij geschreven is. Echt heel bijzonder. En heel herkenbaar dus ook. Ik heb zelf wel 1 beste vriendin (althans dat denk ik dat ze dat al die tijd al is), maar soms denk ik ook “Het moet altijd maar van mijn kant komen, terwijl zij lekker leuke dingen gaat doen met andere oud-school/klasgenoten en vriendinnen en familie.” En ja, ze woont anderhalf uur van mij vandaan, maar of dat een gerechtvaardigd reden is?

Maaike -

Heel herkenbaar! Goed dat hier aandacht voor is.

Ier -

Wat een heel mooi artikel, fijn in de wereld van sociale media waarin iedereen de mooiste mensen om zich heen lijkt te hebben! Ik wil jullie allemaal een tip geven: Via de app Nieuwe Mensen Leren kennen (NMLK) kun je je opgeven voor sociale activiteiten (ook voor de introverts onder ons!). Er zijn uitjes van max. 3 deelnemers en van min. 10, zo kun je zelf kijken wat bij jou past! Het is een abonnement, maar dat is het waard! Het werkt in een doprje, maar ik gebruik het juist om uit de anonimiteit van de grote stad Rotterdam te komen!

Monique -

Ik heb weleens meegedaan met NMLK events, maar dan zie je mensen maar een keer. Het is leuk, maar volgens mij wel lastig om daar vriendschappen uit op te bouwen? Misschien is het nu anders, dat kan. Ik zie dat mijn vorige reactie nog niet geplaatst is, voor de mensen in Amsterdam: het lijkt mij gezellig om eens bij te kletsen 😀 Laat mij weten als je dat ook wat lijkt! itallstartswithone at hotmail punt com.

Gerrianne -

Heel herkenbaar stuk en fijn dat hier aandacht aan wordt besteedt. Je krijgt al gauw een stempel opgedrukt van “zielig” of dat er wat met je mis is, als je geen vriendinnen hebt. Liever ben ik dan ook alleen dan weer energie in verkeerde vriendschappen te stoppen die je leeg zuigen en uiteindelijk doodbloeden of waar je aan de kant wordt geschoven.

MM -

Zo denk precies ook 😉

Mariëlle -

Hier ook herkenning. Erg mijn best doen om vriendinnen te vinden, maar de contacten blijven haast altijd (leuk maar) oppervlakkig. Leuke meiden op koor en in de kerk, maar echt een close vriendin… Ik ben wel eens ‘jaloers’ op wat jullie (wil en tien) hebben.
Oké, stoute schoenen: iemand uit Waddinxveen/Gouda in voor een bakkie thee?

Mariëlle -

(iets over mij: 28 jaar, getrouwd, geen kinderen, werk op een BSO)

Maaike -

Hoi Marieëlle! Het lijkt me gezellig om een keer af te spreken :) Ik ben 22, woon in Rotterdam en ik ga over een maand terug naar school om de pabo af te maken.

Diana -

Zo blij met dit artikel! Ik vind het zo fijn om alle reacties te lezen en te weten dat ik niet alleen hierin ben. Ik ben 27 jaar, spontaan en gezellig, ben super loyaal en sta altijd voor iedereen klaar. Mijn vriend snapt ook nooit waarom ik geen vriendinnen heb. Ik heb denk ik gewoon altijd pech gehad met vriendschappen. Je stopt er veel tijd en energie in en je krijgt het gewoon niet terug. Ik denk dat ik altijd de verkeerde mensen tref, haha.

Ik vind het wel lastig hoor, ik voel me vaak eenzaam. Mijn vriend heeft zat vrienden en goede vriendschappen en door hem word ik ook dagelijks geconfronteerd met het feit dat ik geen vrienden heb. Hij belt namelijk dagelijks met ze en anders spreekt hij wel met ze af. Dat doet soms wel pijn.

Ik las in de reacties dat iemand voorstelde om ons samen te brengen. Dat vind ik een goed idee! Misschien kunnen jullie, Martine en Willemijn, hier wel iets in betekenen?

Monique -

Wat herkenbaar! Een reden dat ik 2WMN ben gaan volgen is de chemie die zij tweeen hebben. Ik heb een hele lieve vriend en gezellige kennissen, maar echte vriendinnen niet. Wie in Amsterdam heeft zin in een kop koffie? 😀 Stuur een mailtje: itallstartswithone@hotmail.com

Lijkt mij superleuk om anderen te leren kennen, ik heb deze vriendinnen workspace op Slack aangemaakt. Daar kunnen we per stad/provincie chats aanmaken om verder te kletsen 😀
https://join.slack.com/t/vriendinnenworkspace/shared_invite/enQtNTE4MTg5OTAyMjk0LThmM2FhZjczNjU2MGM3NTMzNDliYTFkMGI4NTBhZmY0NzEwZmU5YzBmNTBhZGM5OTU2MzcxZjQ1ODUxZDU5NWE

Lysanne -

Dit is zo herkenbaar! Vooral dat het altijd vanuit mij moet komen in plaats vanuit beide kanten. Ik mis het soms wel, iemand met wie ik naar leuke concerten kan gaan of stedentrips kan doen. Dat soort dingen doe ik niet veel met de paar vriendinnen die ik nu heb, omdat we niet dezelfde muzieksmaak hebben. Ook wonen sommige niet in de buurt, waardoor ik toch minder snel met ze afspreek. Spontaan afspreken of even bij een vriendin langsgaan is bijna nog nooit voorgekomen, terwijl het me fijn lijkt om altijd bij iemand terecht te kunnen.

Andrea -

Hey Lisanne ik herken me zelf helemaal in jou verhaal
Ik heb ook geen vrienden ik gaf ook alleen maar energie en kreeg het niet terug en toen heb ik er een punt achter gezet. ben er ook mee gaan leren leven om alleen te zijn ik dacht dan maar een leven alleen ze zijn mij niet waard heb nu een leuke vriend hebben een dochtertje van 5 maanden.maar diep in men hart mis ik het soms wel hoor als is het alleen maar dat iemand je een apje doet of vraagt hoe het gaat of iets leuks te gaan doen
Door jou verhaal heb ik weer een beetje hoop
Ik hoop in de toekomst weer wat vrienden op te bouwen mocht het me gegund zijn

Marloes -

Hier ook heel herkenbaar. Sinds een jaar of twee is het klaar tussen mij en m’n laatste vriendin. Helaas merkte ik dat de negativiteit van haar me op brak en toen heb ik iets gezegd waardoor zij het contact verbrak.
Soms mis ik het maar ik kan me ook prima alleen vermaken.
Jaren goede vriendinnen gehad maar het verwaterde inderdaad zoals de meeste zeggen.
Ik heb twee meiden waarmee ik soms concerten bezoek maar daar blijft het bij.
Wel mis ik de momenten als je advies over bepaalde dingen nodig hebt.
Ik heb ermee leren leven.

Eveline Fleur -

Jouw reactie zorgde bij mij voor veel herkenbaarheid. Toen ik mijn moeder in april afgelopen jaar compleet onverwachts verloor heb ik na een appje met “gecondoleerd” helemaal niets van mijn beste vriendin gehoord. Ik was al verdrietig genoeg, maar het moment waarop ik haar het hardst nodig had was ze er niet. Dat deed me toen echt wel pijn. Ik heb het toen gezegd en was er helemaal klaar mee, hoe moeilijk ik het ook vond. Haar negativiteit en ‘alles draait om mij’ zorgde er achteraf gezien al een tijdje voor dat we uit elkaar groeiden maar de situatie met mijn moeder was de druppel. Soms als ik nog eens terugkijk via social media is het nog steeds hetzelfde negatieve liedje bij haar dus ik voel me blij dat ik daar nu geen “last” van heb. Ik heb momenteel al genoeg aan mijn hoofd en mis mijn moeder nog iedere dag.. Gelukkig zijn er genoeg lieve mensen om mij heen die er wel voor me zijn en heb ik een lieve man waar ik steun bij kan vinden.

Marloes -

Wow, dit is heel herkenbaar. Ik dacht altijd dat ik de enige was en inderdaad, “suf” was.
Ik heb sinds twee jaar geen vriendinnen meer. Ik had er dus sinds die tijd nog een, maar dat ging helemaal niet. Ze stond erg negatief in het leven en ik kon er niet voor haar zijn of helpen. Ik heb toen iets stoms gezegd en daarna was het klaar.
Ik mis het soms om vriendinnen te hebben.
Ik heb twee meiden waarmee ik naar concerten ga, maar daar blijft het ook bij. En ik vind het gezellig met ze en weet wat ik aan ze heb.

Joy -

Wat een mooi artikel… En heel herkenbaar! Nu heb ik me er inmiddels ook een beetje bij neergelegd, ik heb namelijk 2 heel goede vriendinnen, waarmee ik heel blij ben, maar heb ook vaak het gevoel dat het van mij moet komen.
Zou er niet een manier zijn om alle vrouwen die hierop gereageerd hebben toch ook wel een vriendin te willen, samen te brengen? Misschien via een groepsapp op WhatsApp, of bijvoorbeeld door een lunch te organiseren met z’n allen. En waarom bestaan er wel datingprogramma’s voor relaties, maar niet voor vriendschappen? Misschien kunnen we daar zelf mee beginnen!
Liefs :)

Marnica -

Inderdaad! Vind ik een hele goede.. Misschien kunnen we elkaar eerst allemaal toevoegen op Facebook? Als je mijn naam zoekt krijg je er denk ik maar 1.. :-) ‘Marnica’

Linda -

Marnica, als ik jou wil zoeken op fb krijg ik er 3 te zien haha welke van de drie?

Danielle -

Dit is precies waar ik al een tijdje aan zit te denken.
Ik heb ook een paar vriendinnen die ik af en toe spreek, maar zij zijn zo close met elkaar dat ik me altijd een beetje het derde wiel voel.
Ik kan goed alleen zijn, maar merk ook dat ik me soms best wel wat eenzaam voel op vriendinnengebied.
Ik ben een tijdje geleden viavia bij een facebook vriendinnengroep terecht gekomen die met elkaar activiteiten organiseerden, maar daar had ik helaas niet echt een klik mee.
Misschien kunnen we via hier iets met elkaar oprichten?
Lijkt mij in ieder geval super leuk!

Linda -

Ik vind het een goed plan! Al is het om
Gezellig met elkaar te kletsen via de app toch? Ik ben voor!

Monique -

Superleuk idee! Ik heb een groep gestart maar die reactie is nog niet geplaatst.

Linda -

Jeetje heel herkenbaar! Wel vriendinnen gehad, maar ik heb ondertussen kids gekregen en dan verwatert alles gelijk. Best jammer.. zeker als je denkt dat het echte vriendschappen zijn. Het kwam ook vaak van mijn kant om af te spreken en op een gegeven moment was ik daar een beetje klaar mee, maar ik mis het wel hoor. Wie weet komt er hier een leuk contact uit! Ik woon in Zeist, dus voeg mij vooral toe op instagram (linda cleuskens)als je dat gezellig lijkt:) Wie weet is er wel een klik!

Jacolien -

Heel herkenbaar! En fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Moet eerlijk zeggen dat ik er ook niet echt problemen mee heb dat ik geen vriendinnen heb. Ik heb twee zusjes, en lieve moeder en een tof schoonzusje en dat is prima. Daar doe ik, en natuurlijk met mijn man, leuke dingen mee en dat is prima. Er zijn nog twee “vriendinnen”, maar die zie ik niet heel veel en is ook niet echt een hechte vriendschap. Soms baalde ik er van, al had ik op school wel altijd vriendinnen. Maar het is goed zo, ik ref me prima en ben heel gelukkig! Zit er ook niet op te wachten om elk weekend maar overal te moeten socializen!

San -

Wat een fijn item en om herkenning te lezen. Heel inspirerend hoe sterk je er nu mee omgaat! Zelf heb ik helaas ook pech gehad in vriendschappen en dat heeft me toen best onzeker gemaakt en soms heb ik die struggles nog. Ik merk ook dat er een taboe op heerst en de pijnlijke momenten vooral zijn wanneer mensen het over vrienden hebben. Soms is het dan moeilijk om het niet persoonlijk op te vatten. Fijn om te weten dat we niet de enigen zijn. Inmiddels vind ik het ook heerlijk om alleen te zijn en heb een lieve vriend en familie om me heen. Ik heb nieuwe contacten opgedaan met enkele meiden, maar precies zoals je schrijft ik ben toch voorzichtiger geworden in mensen vertrouwen.

Debbie -

Zo herkenbaar! Voor al het stukje van dat vriendschap van 2 kanten moet komen. Soms heb ik het gevoel dat het alleen van mijn kant komt. Dan heb je meteen veel minder vriendinnen dan andere mensen. Echt fijn als je hoort dat je niet de enige bent, sociale media maakt het soms nog lastiger!

Veronique -

Ik vind het ook erg herkenbaar. Ik heb een hele goede vriendin maar daarvoor is het altijd maar lastig om af te spreken door andere werkdagen maar ook doordat ze er toch niet echt prioriteit aan geeft. Ik had een paar jaar terug heel goed contact opgebouwd met een vrouw van een vriend van mijn man maar die heeft het ook altijd te druk om af te spreken. Ik ben gestopt met telkens het eerste initiatief te nemen en spreek haar al een half jaar niet. Ik heb er op dagelijkse basis niet zo’n last van maar vond het op mijn bruiloft wel pijnlijk. Een vrijgezellenfeestje hoefde niet geregeld te worden, ik had immers maar twee vriendinnen. Ik heb ook geen zus dus heb ook alleen een moeder waar ik het meeste aan leuke dingen mee doe. Ik hoop dat als mijn kleine naar school gaat dat ik dan weer wat nieuwe contacten kan opdoen. Fijn om te zien hoeveel er eigenlijk in dot schuitje zitten!

Debbie -

Precies dat!

Susanne -

Knap dat je zo eerlijk bent! Ik vind het zelf helemaal niet moeilijk om vriendschappen te maken of te onderhouden. Al twintig jaar dezelfde vrienden en de afgelopen jaren nog meer vriendschappen gesloten.

T -

Wellicht wel raar om te benoemen. Maar ik merkte dat opeens toen ik een vriend kreeg en ik niet op elke moment klaar kon staan door zijn werkschema dat opeens ook veel “vriendschappen”verwaterde. of ze hadden al een mening die ze niet deelde.
En dan is het heel lastig als je soort idee hebt dat alles jouw schuld is.
Heb daardoor wel een goede vriendin verloren, spreken elkaar soms nog omdat we nog wel met dezelfde vriendinnen omgaan. Maar hetzelfde wordt het niet.. ken je elkaar 15 jaar en dan hoor je via FB dat dat ze verloofd is of opeens niet meer welkom op verjaardagen.

Ik zou nu wel dingen anders hebben aangepakt, maar ben zelf nogal pragmatisch persoon dus bekijk alles eerst of het praktisch is. Beetje vervelende eigenschap soms. en gelukkig wordt het wel minder.. maar soms floep ik inderdaad ontactisch er dingen uit.

Ben wel erg blij dat mijn vriend een erg leuke vriendengroep heeft en dat ik nog steeds een paar vriendinnen heb uit eerdere “vriendengroepen”.

Vroeger was ik als single wel in voor veel uitjes met verschillende groepen en “hoorde”ik dan al gemakkelijk ergens bij. Nu wel blij dat dat toch anders is.
En wel blij dat ik voor verschillende hobbies of soorten festivals of feestjes wel met iemand mee kan.

Maar moet zeggen dat het soms ook wel weer beetje alleenig voelt als je niet een beste vriend of vriendin hebt.

Els80 -

Jeetje wat fijn om dit artikel en alle reacties te lezen. Tegelijkertijd ook pijnlijk en confronterend. Het is zo fijn te weten dat ik niet alleen bent met dit verhaal.. Ook ik heb mijn hele leven veel pech gehad met vriendschappen. Waardoor ik mijzelf nu niet meer in het diepe (een vriendschap) durf te gooien. Enerzijds wil ik heel graag, anderzijds durf ik het niet meer. Vorig jaar ben ik weer enorm gekwetst door (wat ik dacht) een vriendin: ik voelde me net weer dat jonge meisje van 13 dat nergens bij hoorde…
Ik accepteer het alleen zijn, tot op zekere hoogte. Ik kan mijzelf prima vermaken. Ik probeer veel leuke dingen te doen (sporten, clubjes, veel helpen op school etc.), maar dat zijn allemaal oppervlakkige contacten. Ik kan daar soms heel verdrietig om worden.
Ik word nu opgeslokt door het moederschap van 3 jonge kids (en een man :). Maar af en toe denk ik wel: hoe moet dat nou, straks als ze wat ouder zijn en steeds meer hun eigen leven hebben? Ik wil er graag aan werken. Ook omdat ik wil voorkomen dat ik deze onzekerheid aan mijn kinderen overbreng.

MM -

Herkenbaar, maar ik vind het niet zo vervelend, soms wel hoor. Ik ben het ook gaan omarmen om alleen te zijn en inderdaad wat creatieve dingen te doen.
Ik ben precies hetzelfde wat betreft dat ik ook wat terug verwacht. Het moet echt van 2 kanten komen vind ik, niet perse de hele tijd, maar een balans moet er wel in zijn.
Ik vind het ook een beetje gek dat andere mensen er soms een beetje raar over kunnen doen dat ik heel weinig vriendinnen heb en dan ook (nog) niet eens altijd af wil spreken, net alsof het heel ongewoon is om wat meer terug getrokken te willen leven, zonder elke keer wat af te spreken. Soms het gevoel dat ik mij dan moet verantwoorden. Oja ik ben 28.

Sandra -

Dit is zo herkenbaar. Jaren vond ik het vervelend dat ik geen grote vriendinnengroep had omdat de meeste om me heen dat wel hadden. Ik vergelijkte mezelf met iedereen om me heen en dat terwijl ik goed ben zoals ik ben. Ook als dat betekend dat ik 2 vrienden heb.

Inmiddels ben ik 28, niet meer zo onzeker over mezelf of me sociale vaardigheden en heb ik me eenzame momenten omgebogen tot heerlijke me-time. :)

Sara -

Wat een reacties! Het leeft enorm, maar fijn voor iedereen om te lezen dat je niet alleen bent!
Zelf heb ik wel vriendinnen, maar ik merk dat het enorm veranderd is door de jaren heen. Bij mijn huwelijk vond ik het heel confronterend, want voor mijn gevoel moest ik echt best friends hebben om te vragen als bruidsmeisjes bijv. Ik heb 1 beste vriendin en 2 nichtjes met wie ik heel goed om ga. Die heb ik gevraagd en nog een andere vriendin. Die laatste spreek ik nu een paar jaar later niet meer, ze heeft me niet eens gefeliciteerd met de geboorte van mijn zoon. Aan de ene kant jammer dat ik iemand zo dichtbij het mooie moment heb laten komen, aan de andere kant.. ik wilde zo graag 4 bruidsmeisjes en de foto’s zijn prachtig geworden.
Nu dat ik ouder ben merk ik dat mijn schoonzussen ook een grote rol in mijn leven spelen en door het krijgen van kinderen krijg je ook weer nieuwe contacten en evt vriendschappen!

Amber -

Wat een super mooi en oprecht geschreven stuk! Heel herkenbaar. Ik denk dat er stiekem veel meer mensen zijn die geen of weinig vrienden hebben dan wij denken.

Joyce -

Alsof ik het artikel zelf geschreven heb.. alles is zo herkenbaar

Nathalie -

Wat mooi verteld! Ik ben zelf 28 jaar en heb ook geen vriendinnen, iedereen vraagt altijd hoe ik zo kan leven zonder vriendinnen en of ik het niet erg vindt dat ik ze niet heb?! Maar om eerlijk te zijn, ik heb er helemaal geen behoefte aan. Ik heb ook net als jou mijn moeder waar ik super veel mee doe en weekendjes weg ga enzo. En voor mij is het wel prima zo! Wie weet wat de toekomst allemaal nog brengt xx

Simone -

Vroeger had ik ook weinig tot geen vriendinnen. Maar het afgelopen jaar heb ik er meer vriendinnen bij gekregen. Dat voelt echt als een rijkdom in vergelijking tot vroeger.
Of je per se vriendinnen nodig hebt? Ja, dat denk ik wel. Maar je hebt natuurlijk vriendinnen in alle soorten en maten. Met de een ga ik vaker op pad dan de ander. Zo is het juist leuk om verschillende mensen om je heen te hebben :)

Joyce -

Heel herkenbaar!!

Arianne -

Heel herkenbaar verhaal. Ook ik heb geen vriendinnen, was op school altijd reserve. Kon de eerste vriendin niet dan mocht ik komen. Zo was het ook thuis. Wilden mijn zusjes niet meedoen dan mocht ik wel meedoen. Nog steeds is het zo dat ik niet echt belangrijk ben voor iemand. Mijn zussen hebben genoeg aan elkaar, soms tel ik ook mee. Maar ook voor mijn dochter is het nu zo. Geen vriendinnen, geen nichtjes die haar nodig hebben. Het voelt voor mij als falen. Ik kan geen contacten onderhouden, en heb het kennelijk ook niet aan mijn dochter kunnen leren. En ook al kan ik mezelf prima vermaken in mijn eentje, ik mis wel vriendschappen. Ik mis familie voor wie ik tel.

evi -

Ik wil jou een hele grote knuffel geven. hier komt ie ! <3

Renee -

Ik word verdrietig van je berichtje. Doe je zelf niet tekort, voor je dochter bij jij wel degelijk familie die telt.

t.huisman (@tjoenbisgroen) -

Er werd mij wijs gemaakt dat je minder populair was als je geen vrienden of vriendinnen had. Het is alsof ze op je neer kijken zo van ik wil wel geloven dat je niemand hebt of dat niemand met je wil. Zeg je de waarheid nadat wat ze misdaan hadden dan waren ze niet vriendelijk. Het waren geen echte vrienden dan alleen om er beter van te worden, van als het hun doel maar dient. Van die valse mensen of meiden die je aanvallen op uiterlijkheden en de buitenkant en je negatieve eigenschappen toekennen. Zo iets gaat in je onderbewustzijn zitten en het maakt dat je je onbewust ook zo gedraagt van dat je niet goed genoeg bent. Het is alsof je steeds het zelfde type aantrekt. het type vals en gemeen en ondermijnend om beter te zijn, en je de loef afsteken en afgeven op uiterlijkheden en dat je een slecht innerlijk hebt en zetten je neer met negatieve eigenschappen. Heb niet veel vertrouwen meer. Dan zeggen ze dat je geen motivatie hebt en het lijkt wel alsof je hierdoor een soort aangeleerde hulpeloosheid door krijgt. Heden ben ik kopschuw en achterdochtig geworden en vertrouw niet veel mensen meer. Het kan aardig overkomen maar dan denk je dat er iets achter zal zitten. Sommigen denken echt het is niet voor niets zo dat iemand niemand heeft en dat er dan wel iets mee aan de hand zal zijn. Heden leid ik een teruggetrokken bestaan en heb weinig vertrouwen meer. Sommigen zeggen dan je moet je ook geven maar vertrouw het niet meer vandaar dan maar alleen want dan valt het ook niet tegen en dan zeggen ze je kunt het altijd proberen. Net alsof ik van die agressieve dominante mensen aantrek die iets van je willen of je willen misbruiken van dat type heks loeder klootzak of parasiet of vampier die als het ware je innerlijke kind verwoest. Het gaat hun om het moment en om de buitenkant en geld. .

Julia -

Opmerkelijk dat zoveel mensen het zo herkenbaar vinden! Ik ook. Ik heb veel vriendschappen gehad, sommige vriendschappen waren hecht, anderen minder. Maar vriendschappen, bij mij tenminste, komen en gaan. Het verwatert en mensen veranderen. Ik zie het niet zozeer als een probleem dat ik momenteel geen vriendinnen heb, en ik voel me ook niet eenzaam. Ik heb het alleen-zijn, net zoals Larissa, omarmd. Het zou fijn zijn om een paar leuke vriendinnen te hebben maar ik heb het niet nodig, net zoals ik geen vriendje nodig heb.

Lara -

Wow.. heel maar dan ook heel erg herkenbaar. Ik dacht er toevallig gisteren aan dat het niet meer vanzelfsprekend is dat je mensen spreekt en ook snel contacten kan leggen.

Ik ben getrouwd en in een andere stad gaan wonen. Binnenkort mijn tweede kind en nog voel ik me niet thuis hier. Geen vriendinnen omgeving om het gezellig te maken. Vind het jammer voor mezelf maar ook voor mijn kinderen.. kan er voor de rest ook vrij weinig aan doen. Iedereen heeft al een groepje oid en daar val jij net dan buiten. Vet pech dus en dan maar het beste ervan maken..

Ellen -

Ja, dit herken ik ook wel. veel vriendschappen zijn verwaterd.
De vriendengroep die ik nu heb zijn vooral mannen, heel leuk altijd maar mis het af en toe zeker wel dat ik een goede vriendin heb om samen te winkelen/uit eten en andere leuke dingen.
Binnenkort wordt ik moeder en mis nu ook wel dat ik niemand ken in mijn omgeving die kinderen heeft of gaat krijgen. Leeftijd speelt ook een rol, op je 29e maak je niet snel meer vrienden voor het leven.
Gelukkig vermaak ik me prima alleen en met mijn man die ik ook als beste vriend zie. Maar een echte vriendin hebben lijkt me wel weer heel leuk , daar deel je toch andere dingen mee dan met mannelijke vrienden.

Sofie -

Van waar ben je ?

Roselique -

Zo ontzettend herkenbaar!

Pam -

Wat herken dit. Ik heb 2 vriendinnen, maar als ik niks laat horen, hoor ik ook niks van hun. Daardoor denk ik vaak laat maar het hoeft niet van 1 kant te komen. Maar mijn vriend vind dan wel weer dat ik contact moet onderhouden omdat het mijn enige 2 vriendinnen zijn. Ik zou vriendschap graag anders ervaren. Ik hoef vriendinnen niet elke week te zien, maar zou graag mijn verhaal kwijt kunnen bij diegene en gezellige dingen kan doen. Bijvoorbeeld bij elkaar op de thee of een middagje shoppen. Ik ben nu 22 jaar, al een aantal jaren gelukkig met mijn vriend, maar in vriendschappen voel ik me erg alleen.

Marnica -

Zo herkenbaar.. Ik heb 1/2 vriendinnen waarbij ik áltijd het initiatief moet nemen. Vaak stel ik voor iets te gaan doen in het weekend en dan krijg ik terug dat ze druk is met het een of ander, om vervolgens te zien dat ze wel met een andere meid iets doet. Sorry maar ik ben dat echt zo zat. Ik zou zo graag een vriendin willen die zelf ook graag leuke dingen met mij doet ipv ik alleen met hun. Helaas woon ik in een klein dorp in Gelderland (tegen de grens van Brabant aan) en heb nooit echt vriendinnen kunnen maken hier.

Ik vind het in ieder geval fijn om te lezen dat ik niet de enige ben zonder een hele vriendengroep (of überhaupt een goede vriendin)..

Ellen -

Ik herken het wel. Door rotte appel in mijn oude ‘vriendinnen’ groepje is het een aantal jaar verkeerd gelopen. Zij heeft iedereen tegen mij opgestookt over iets stond. 1tje zie ik nog omdat wij samen sporten en dat is altijd heel gezellig. We hebben dezelfde gedachten vaak en het is zo fijn om even bij elkaar je ei kwijt te kunnen.
Daarnaast is een oud collegaatje ook een goede vriendin geworden. Ik zie of spreek ze niet elke dag/week maar wel regelmatig en soms spreken we af. Ben soms wel ‘jaloers’ op jullie vriendschap (Willemijn/Martine) en zou dat ook wel willen. Aan de andere kant zie ik ook met vriend als een goede vriend en ben ik ook graag op mijzelf.

Maris | Moneyzz.nl -

Grotendeels had ik dit zelf geschreven kunnen hebben! Wat herkenbaar! Ik heb in Nederland in mijn woonplaats 1 vriendin. Daar heb ik recent 2 jaar geen contact mee gehad en nu proberen we de draad weer op te pakken.
Aan de andere kant van het land woont ook nog een vriendin van me, maar ik heb het idee dat die vriendschap juist aan het verwateren is, omdat ze momenteel enorm met zichzelf bezig is en niet echt interesse in mij/ mijn leven toont.
Verder idd meerdere keren gedacht dat ik vrienden had waarvan dan achteraf bleek dat ze het er niet voor over hadden om naar mij toe te reizen. Zelfs mensen die op nog geen halfuur afstand woonden. Dan was ik er na een tijd idd ook wel echt klaar mee dat ik altijd maar daarheen moest komen. En had het gevoel dat ik er niks voor terug kreeg.
Verder heb ik op Gran Canaria nog een hele lieve vriendin wonen. Haar zie ik natuurlijk héél weinig. Zij is Spaans, kent geen Nederlands (ja een paar woordjes zoals frikandellen, patat, kroket/ broodje kroket en goedemorgen, hoe gaat het). Haar heb ik afgelopen jaar nóg beter leren kennen tijdens mijn vakantie daar en toen ik verdrietig was omdat ik weer naar huis moest nam ze alle tijd om mij te troosten, ondanks dat ze eigenlijk aan het werk was en mensen moest helpen. We hebben die weken ook zo enorm gelachen met elkaar. Dat vind ik nou een echte vriendschap, dat je er voor elkaar bent, met elkaar kan huilen en lachen.
Nu rond de feestdagen had zij het moeilijk omdat ze haar vader enorm mist die vorig jaar overleden is, dus probeer ik af en toe via fb even wat liefs te plaatsen om te laten weten dat ik aan haar denk of gewoon even een virtuele knuffel of een plaatje met tekst van dikke knuffel voor jou. Dan vind ik het wel lastig dat ik haar niet gewoon een echte knuffel kan geven, maar toch weet ik dat ze dit ook waardeert.
Zelf merk ik ook dat het in Nederland heel lastig is op mijn leeftijd (30) nieuwe vriendschappen te sluiten, omdat veel mensen niet open staan voor nieuwe vriendschappen. Toen ik iemand vroeg van vind je het leuk om een keer koffie/ thee te komen drinken zei ze ook; nee sorry, ligt niet aan jou, maar ik heb al genoeg vrienden.
Maar mijn moeder en ik zijn ook echte maatjes en wij doen ook heel veel samen. Zo gaan wij dus ook altijd samen met zijn 2en op vakantie (áls ik op vakantie ga).
Maar ik voel me soms wel echt alleen! Vooral als je hoort dat anderen weer met hun vrienden afspreken en je dan denk; ja leuk, dat heb ik niet. Maar ik ben nu wel heel bewust begonnen met dankbaar te zijn voor wat ik wél heb en minder (of niet) te kijken naar wat ik níét heb. En in het dagelijks leven gewoon open te staan voor nieuwe contacten/ vriendschappen.

Marit -

Ik vind dit echt heel fijn en herkenbaar te lezen, samen met de reacties van anderen dat ze dit ook ervaren.

Volgens sommige mensen heb ik vrienden. De vrienden van mijn partner accepteren mij (maar ze blijven de vrienden van hem, niet die van mij), maar ze zouden nooit wat met mij doen zonder mijn vriend erbij. Ook heb ik nog steeds contact met een paar oude vriendinnen. Vaker dan eens per jaar spreek ik ze niet, als ik ze al zo vaak zie. Het is wel weer altijd gezellig als ik ze zie, maar ik moet altijd het initiatief nemen, en zelfs dan zie ik ze niet vaker dan eens per jaar of om het jaar. Ik vraag mij soms af of ik ze uberhaupt nog “vriendin” kan noemen. De realiteit is dat ik niet vaker dan vier keer per jaar mensen spreek die niet mijn familie of collega zijn. Ik heb hoogstens verre vrienden en kennissen.

Ik weet niet zo goed hoe ik mij hierover moet voelen. Ik ben autistisch, en daardoor kosten sociale contacten mij meer energie dan anderen. Ik heb ook geen idee hoe ik nu met iemand bevriend zou moeten raken. Vriendschappen sluiten is zoveel gecompliceerder geworden als volwassenen. Ook voelt het vertrouwd om geen vrienden te hebben; ik heb tot ik naar de middelbare school ging ook nooit vrienden of vriendinnen gehad. Maar aan de andere kant heb ik wél de behoefte aan een vriendin met wie ik leuke dingen kan doen, met wie ik dingen kan bespreken en bij wie ik mijzelf kan zijn.

marrie -

Ik had vroeger veel vriendinnen en vrienden. In de loop der jaren zijn ze allemaal afgehaakt. Door ziekte moest ik regelmatig afspraken afzeggen en op een gegeven moment maakte ik dan afspraken onder voorbehoud. Ik kan mijn vinger er niet opleggen, maar omdat ik ervaren heb hoe leuk vriendschap is en nu niks meer heb, is het gemis des te pijnlijker. Mijn ouders zijn ook overleden en verder geen familie. Wel nog 1 vriendin maar die woont ver weg en zie ik maar 1x per jaar.

Judith -

Misschien even de plaats/regio noemen? Wie weet ontstaat er iets..

Neomie -

Vind ik een heel goed idee!

Hier nog iemand die graag mensen om zich heen heeft, maar moeilijk echt contact legt waardoor vriendschappen kunnen ontstaan. Door studeren etc zijn ik en een aantal vriendinnen elkaar echt verloren. Zelfs feliciteren voor de verjaardag lijkt al te moeilijk te zijn geworden. En nu ik verhuisd ben naar een klein dorpje met weinig leeftijdsgenoten lijkt het nog moeilijker om contact te maken.

Dus voel je je geroepen om gezellig te kletsen….
Voel je niet bezwaard en zoek me op via Facebook. Veel neomie’s van 23 jaar uit veenhuizen zullen er niet zijn :)

manon -

ik kan je niet vinden hoor op Facebook…?;)

Renske -

Dit is zó herkenbaar. Ik heb slechts 1 vriendin. Zelf ben ik nogal introvert, dus naar feestjes gaan om nieuwe mensen te leren kennen is echt niet mijn ding. Maar doordat toch nog in contact kom met verschillende mensen (via werk en clubjes) vind ik het misschien niet heel erg om zo weinig vrienden te hebben. Het enige moment wat ik echt pijnlijk vind is als andere mensen het hebben over mijn ‘vrienden’. Maar goed dan denk ik maar dat dit mensen zijn die mij niet kennen 😉

Leonie -

Toen ik de intro las, was het pijnlijk herkenbaar. Merk dat het soms een soort jaloersmakend is, zo’n prachtige vriendschap.

Herken mijzelf verder zo in het verhaal. Ik mis het echt om mij heen, even een goed gesprek met iemand kunnen hebben. Zeker nu dat ik kinderen heb mis ik het, want wat zou ik het fijn vinden om samen met iemand lekker te sparren maar ook op pad te gaan met de kinderen…
Maar ja waar vind je zo iemand, het is inderdaad denk een soort taboe maar ja wil zelf ook niet heel desperate rond gaan schreeuwen….
Maar merk wel dat ik er geregeld ongelukkig van word

manon -

heel herkenbaar, hier ook helaas. Heb 2 vriendinnen maar het contact komt helaas bijna altijd van mijn kant af. Vroeger had ik heel vriendinnen, maar veel is verwaterd. Heb een zoontje van 2 en mis vriendinnen die zelf ook moeder zijn. misschien leuk om met elkaar in contact te komen?

Bon -

Hoi Manon. Heel herkenbaar verhaal, ook voor mij. Ik heb een dochtertje van 2,5 maar mijn (enige) andere vriendin is single dus ik zou het fijn vinden met andere moeders in contact te komen. Omgeving Utrecht! Je kunt me bereiken via mevrbrenda@gmail.com Als iemand anders zich geroepen voelt, reageer gerust!

Reageer ook