Mijn bevallingsverhaal | Een jaar na de geboorte

Een jaar na dato deel ik iets wat velen mij gevraagd hebben: mijn heftige bevallingsverhaal. Ik hoop dat veel vrouwen er steun uit kunnen halen. Het was voor mij kwetsbaar om te delen, maar ik kijk er – nu ik de video bewerkt heb – met een goed gevoel op terug. Het was fijn om er over gepraat te hebben op deze manier.

https://youtu.be/KQhgtJCBPGw

11 reacties

Nelleke -

Met tranen in mijn ogen je verhaal aangehoord. Wat een moed, wat ben je sterk geweest! Ook veel herkenning; ik wilde mijn tweede bevalling heel graag thuis bevallen, nadat het de eerste keer uiteindelijk niet meer mocht (vanwege langdurig gebroken vliezen). Na 3,5 dag (!) het thuis geprobeerd te hebben bleef ik maar steken op 4 centimeter. Eenmaal in het ziekenhuis was ik op, helemaal op. Ik wist het allemaal niet meer en heb uiteindelijk een ruggenprik gekregen. Toen was ze er binnen twee uurtjes. Wat een rollercoaster. 3,5 dag (bijna) non stop weeën, dat was zo heftig.

Michele -

Ik lees je verhaal met een 9 weken oude baby op me en ik vind het prachtig dat je hier zo open over bent. Ik wou eigenlijk zelf dat ik dit op voorhand had gezien want weinig mensen spreken zo open over de moeilijkheden die erbij (kunnen) komen.

Zelf was mn bevalling op een andere manier heel traumatisch. Ik was binnen gegaan wegens vruchtwater verloren en kreeg te horen dat hij nog “hoog en droog” zat en ze dus geen bevalling verwachten die dag. Ik moest de ochtend erna maar terug komen als er intussen niks op gang ging komen.

Ik had nochtans al weeën en pijn, maar volgens hen ging dat nog weg gaan. Thuis werd het zo snel zo heftig! Ik begon te timen en zat aan 2 – 3 minuten ertussen. Ik wist niet waar ik het had. Na 2 uur mn vriend gesmeekt dat we terug zouden gaan (ik kon het echt niet opvangen en dacht ik hou dat zo niet nog god-weet-hoeveel uur vol). Komen we daar aan, hen gesmeekt stuur me niet terug, verdoof mij, alsjeblieft!

Bleek dat ik dus op die 2 uur van noppes naar 10 cm was gegaan en net zo goed in de auto had kunnen bevallen.

Als ik dit vertel zeggen veel mensen “gelukzak!”, maar het was ontzettend traumatisered want het was van nul naar ALLES zonder even te kunnen verwerken wat er aan het gebeuren was (en ik dacht dat de pijn nog uuuuuren zou duren en was in volle paniek).

Ik ben ook gescheurd en geknipt, alles zonder verdoving want daar was geen tijd meer voor (ik moest gelijk gaan persen).

Toen ze hem op mij legden hoorde ik ze zeggen “kijk dan! Je zoontje is er! Kijk dan!” Maar ik lag gewoon te hijgen met mn ogen dicht en dan moesten ze nog naaien daar beneden. Vind ik achteraf ook heel erg.

Achteraf dan ook borstvoeding willen geven, maar mn melk kwam te laat en dan te weinig en ik voelde me inderdaad gefaald. En dat gevoel van niet alleen willen zijn want paniek, heb ik ook erg ervaren.

Ik had wel het geluk een enorm fijne vroedvrouw te hebben (geen idee of dat ook een woord is in NL), die zei dat ze meer moeders heeft die geen roze wolk hebben dan wel en dat het dus heel normaal is, maar dat de meesten er helaas niet openlijk over praten.

Bij mij is het vanaf 4 weken goed beginnen gaan. Vrede gekregen met de flesjes, beter weten wat ik doe, … en nu ben ik helemaal verliefd.

Maar lieve hemel tis toch een heel avontuur.

Ik hoop en denk ook dat een tweede beter gaat gaan (ook omdat ik nu weet dat het megasnel kan gaan. Ze zeggen altijd een eerste duurt zoooo lang, maar het omgekeerde kan dus ook), maar ik vind het echt super dat je hier zo open ik bent en je ervaring deelt. Zoveel respect!

Michele -

(Oh en de reden dat ik niet onmiddellijk terug was gegaan met die 2-3 minuten was omdat ik niet kon geloven dat dat “echt” kon zijn. Ik was voorbereid op om t halfuur, om t kwartier, en zo geleidelijk aan naar die 5 minuten dat je moet vertrekken. Ik dacht tis nog niet wat het moet zijn, het kan niet zo)

Marijke van de Mhe -

Omdat ik 2wmn al een lange tijd volg weet ik inmiddels ook de heftige gebeurtenissen uit je verleden die je hier op 2wmn hebt gedeeld. Je verleden heeft ook een rol gespeeld hoe jij jouw bevalling hebt ervaren. Ik ben ook verpleegkundige en ik weet dat in de praktijk een bevalling 9/10 keer anders verloopt dan gedacht. Als je van te voren een medische indicatie hebt gekregen dan kun je jezelf voorbereiden op een ziekenhuisbevalling maar dan nog weet je niet wat je te wachten staat. Ieder lichaam is anders, de achtergrond van iemand speelt een grote rol. Het heeft allemaal invloed. En inknippen lijkt mij ook vreselijk, maar uiteindelijk wel van belang om zuurstofgebrek en andere problemen te voorkomen. Nu Maik één jaar is vind ik het onwijf tof dat je dit kwetsbare verhaal deelt, immers is één jaar nog vrij vers. Ontzettend moedig van je.

Ingrid -

Wat een oprecht en puur verhaal. Ik lees de emoties ook aan je lichaamstaal.

Wat mij als vpk op neonatologie (periferie) vaak opvalt is dat de voorstelling die ouders van het geboortetijdperk hebben niet altijd even realistisch zijn. Tegenwoordig maak je als as moeder een bevallingsplan. Wat en vooral hoe wil je het. In min ogen heel nuttig en zinvol, want daardoor hounje als barende (aanstaande ouders) de regie in een heftige situatie (bevallen). Maar wat ik vaak mis is het worst-case-scenario. Ouders zijn (en worden dus ook) niet goed (genoeg) voorbereid op hey feit dat niet alles planbaar is. Mijns inziens dan natuurlijk.

Misschien was je beter voorbereid geweest op de knip als je van te voren meer informatie geweten had. Misschien was je minder overrompeld geweest als je wist dat je bevalling medisch kon worden en er dan meestal een infuus geprikt wordt. Wist je waaróm je op je zij moest liggen (zeker niet om alles in de gaten te houden, maar zodat er meer bloed naar Maik zou gaan en hij niet in foetale nood zou komen doordat door de zwaartekracht bloedvaten ingedrukt worden in rugligging). Soms hoor ik het verdriet van ouders dat hun baby niet romantisch en volgens plan is afgenaveld, maar er vooral adequaat gehandeld moest worden bij een slechte start. Dat raakt mij als mens, maar ook als zorgkundige. Dit gaat niet over goed of fout. Dit gaat over maakbaarheid en verwachtingen. En ik denk dat hierin voor ons als professionals een taak ligt. Dus ik wijs niet naar jouw verloskundige of naar het genoemde ziekenhuis (waarvan ik oprecht kan zeggen dat je boft als je daar bevallen bent, werk er zelf niet overigens). Maar ik zie kansen. Daarom hoop ik dat jouw verhaal wordt opgepikt door professionals en vanuit jouw ervaringen, ontwikkelpunten komen. Aan mij gaat het niet liggen… ik neem jouw verhaal ter harte! Liefs

Nina -

Wat vind ik dit een mooie reactie ❤️

Kelly -

Ik heb de video nog niet bekeken maar wat een mooie, heldere reactie.

Martine -

Dat hoop ik ook en ik ben het eens met wat je zegt dat daar zeker kansen liggen op dat gebied. Wat betreft het stuk over ‘misschien was je beter voorbereid’ denk ik dat dit voor mij anders ligt. Ik wist dat ik medisch kon worden, ik wist dat ik ingeknipt kon gaan worden en alle toeters en bellen. Maar ik had gewoon een sterke wil om thuis te bevallen en dan is omschakelen in het heetst van de strijd geen pretje als je vrij koppig vast wilt houden aan je verwachtingen 😉 Je kunt je zeker informeren over alles wat met een worst-case-scenario te maken heeft, maar gevoelsmatig kun je jezelf daar nooit op voorbereiden: dat is (helaas) ervaring. En ik gok zo in de zorg dat er geen tijd is om iemand in een noodsituatie uit te gaan leggen wat ze doen omdat er dan maar 1 ding toe doet en dat is handelen of zie ik dat verkeerd? Ik ben in ieder geval benieuwd naar welke ontwikkelpunten op dit gebied jij als zorgkundige verlangt! :) Bedankt voor je mooie reactie!

Desiree -

Zelf 2wkn geleden bevallen, en hoorde ook mensen om mij heen die teleurgesteld waren in hun “niet bevalplan bevalling”. Wij hebben inderdaad ons geboortewenspla opgesteld om regie te houden.
Met er bij: tenzij foetale nood! Maar anders: niet liggend, geen vaste ctg als er een losse is, overleg en leg uit… Ik ben dus niet bevallen zoals ik “wilde” (thuis in bad), maar had een geweldige bevalling.
Mede omdat ik, mijn man en vertrouwde vk (die we vroegen mee te gaan naar het Z-H) aan de hand van ons geboortewensplan mijn wensen beschermde. Ik hoop dat iedereen op die manier een geboortewensplan kan schrijven!

Uiteindelijk is de grootste wens van het geboorteplan: een gezond baby! (&mama)
En niet de eisenlijst volgen en dan geen baby of geen mama..

M. -

Bedankt voor deze mooie reactie… ben het helemaal met je eens. Tijdens mijn zwangerschap heb ik zoveel verschillende verhalen gelezen en gehoord dat ik mijzelf ervan heb overtuigd dat alles, maar dan ook echt alles compleet anders zou kunnen lopen dan het beeld wat ik mijzelf zou wensen voor mijn bevalling. Ben koppig en eigenwijs in karakter en heb graag de touwtjes zelf in handen…en ook daar ben ik giga streng geweest voor mijzelf dat ik dat tijdig zou moeten loslaten als het gaat om de veiligheid van zowel mijzelf als mijn kind tijdens de bevalling. Ook had ik me voorgenomen om te proberen in alle gevallen rustig te blijven. Mijn wensen waren in veel gevallen ondergeschikt en moest daar gewoon mee dealen zonder gezeik. Deze mindset heeft mij door de bevalling heen geholpen. Heb overigens een bijna gelijkend bavallingsverhaal met die van martine maar dan van een doodziek extreem prematuurtje. Denk zelf dat de nazorg voor vrouwen beter moet. En dan bedoel ik het geestelijke gedeelte. En dat net zo standaard moet aangeboden worden als kraamzorg of het medische/lichamelijke gedeelte. Ook al had ik me heel goed geesteljk voorbereidt op de bevalling toch heb ik een vervelende gigaklapper te verduren gehad in het eerste jaar van mijn moederschap. Er heerst een soort van ‘standaard’ roze wolk waar je blijkbaar op moet zitten? Er is veel te weinig aandacht voor de ‘gitzwarte’ wolk waar een moeder blijkbaar niet op mag zitten. De aandacht voor die zwarte wolk moet een soort van standaard worden … juist in de nazorg van je bevalling.

Tamara -

Inderdaad een heftige bevalling maar fijn dat je het een plekje hebt kunnen geven en wilde delen. Het blijft inderdaad heel bijzonder!! Ik begrijp je precies, had bij beide dochters alleen maar rugweeën en dat is echt zo enorm pijnlijk, zeker als het persen er bijna aan zit te komen. Helse pijnen, zelfs met pijnbestrijding. Ook het geboren worden van de baby vond ik enorm pijnlijk, heb een aantal keer gedacht: ik kap er mee, snij me maar open, dit wil ik niet meer. Maar je oerkracht wint het dan toch uiteindelijk. Ik ben 2 keer bijna volledig uitgescheurd, geen pretje nee en het herstellen vond ik best zwaar. Baby thuis, alles nieuw, hormonen, borstvoeding, pijn beneden, huilbuien. Een roze wolk kon ik het niet noemen. Maar uiteindelijk vind je dan een ritme en herstel je echt en wordt het wel leuk. Mijn jongste is nu 3 maanden en dan vergeet je ook best snel weer die eerste weken en de ellende van dan. Gelukkig maar ;)…

Reageer ook