Dit lijkt mij moeilijk aan opvoeden

Nu Maik zijn eerste verjaardag steeds dichterbij komt, zal het onderwerp opvoeden ook om de hoek komen kijken. Het lijkt me heel interessant en tegelijkertijd weer zo’n gevalletje dat je in het duister tast. Want tja, hoe pak je dat aan? Wat voor opvoedstijl past bij ons en werkt voor Maik? Of laat je het opvoeden juist los?

Ik denk dat ik geen problemen heb met peuterdriftbuien, misschien dat ik er zelfs stiekem om zou lachen en oordopjes in zou doen tegen het gegil als het te gek wordt haha! Ik vind het eerder lastig als ik voor mijn gevoel continu de ‘nee en de ik-tel-tot-tien-politie’ uit zou hangen of dat van papa alles mag en van mama niet. Ik vraag me daarnaast af of dit werkt voor Maik, want hij is een echte boef. Als ik nu al ‘nee’ zeg, kijkt hij me mega ondeugend aan, lacht heel charmant en gaat vrolijk verder.

Ik ben daarom ook benieuwd wat Jorrik en ik hier weer van kunnen leren en hoe het onze relatie kan verdiepen. Zo zei hij laatst: ‘We gaan Maik niet opvoeden met het woord nee maar liever dat mag niet.’ Dezelfde boodschap dus maar dan anders gebracht. Ik vond het leuk om te horen dat hij hier over na had gedacht. Dat is ook heel leuk aan het hebben en opvoeden van een kind, je ziet bepaalde kanten van je partner die je eerder niet (zo duidelijk) zag. Ik ben wel heel benieuwd naar de autoritaire kant van hem als het aankomt op opvoeden. Kan Maik alles bij hem maken omdat hij zo gek op hem is of is er een grens en hoe reageert hij dan?

Er zijn verschillende opvoedstijlen maar ik moet zeggen dat ik me daar (nog) niet in verdiept heb. Ik ben niet iemand die me snel in dat soort dingen verdiept, ik hou er meer van om zelf mijn manier te ontwikkelen en vanuit intuïtie te handelen. Natuurlijk zoek ik wel eens wat op en lees er artikelen over als ik me iets afvraag, maar dat doe ik meer om een bepaald inzicht te krijgen en/of mijn kind beter te begrijpen in zijn ontwikkelingsfases. Ik zoek niet van tevoren dingen op over verschillende opvoedstijlen bijvoorbeeld. Maar wie weet wat er komen gaat!

Later in de puberteit lijkt het me best lastig om over seks te praten. Niet over hoe het precies gaat, maar vooral over wat voor leeftijd geschikt is en wanneer je voelt dat je er klaar voor bent. Ik zou daarnaast wel mijn kind iets meer willen bijbrengen over intimiteit en seks op een ander niveau. Niet alleen de anatomie en hoe je het veilig doet, maar ook het oprechte contact maken met de ander, respect, grenzen en nog veel meer van dat. Er is nog zoveel meer te leren en bieden op dat vlak, daar ben ik van overtuigd.

En hoe ga je om met vechten, drank- en drugsgebruik/misbruik? Gelukkig zijn het zaken waar ik nu nog lang niet over na hoef te denken. Ik ben wel benieuwd hoe andere moeders daar over denken die oudere kinderen hebben. Hebben ze dit wel eens meegemaakt en wat deden ze toen? Was dit moeilijk of kon je het loslaten onder het mom van ‘ik ben zelf ook jong geweest?’

Problemen op school lijken me ook best lastig, zowel leerproblemen als er met de pet naar gooien. Het lijkt me frustrerend als je weet dat je kind meer kan, maar het niet laat zien. Tja en anderzijds…het is een individu dat zelf de consequenties mag ondergaan. Ik weet nog dat het mij weinig interesseerde dat ik bleef zitten in havo 4 maar mijn ouders deden daar niet moeilijk over. Dat jaar nog een keer over doen was namelijk niet leuk. De klas was stom en dezelfde lesstof nog een keer herhalen…daar werd ik niet vrolijk van. Dus dat leerde me wel om door te zetten.

Maar iets wat me het meest over opvoeding is bijgebleven is een uitspraak van een medestudent die ik leerde kennen tijdens de opleiding psychosynthese. ‘Perfectie is een illusie’, zei hij. We hadden het die avond over de zogeheten primal wound die wij als mens allemaal oplopen. Zijn woorden raakte me, want ik weet nog dat ik die avond zei dat ik pas moeder zou durven worden als ik die primal wound in mezelf geheeld zou hebben. Die wilde ik namelijk niet doorgeven. Toen hij zei dat perfectie een illusie was, openden mijn ogen.

Ik las laatst dat ieder kind voor zijn tiende al bepaalde dingen meemaakt en/of bepaalde patronen ontwikkelt die hij zelf weer mag ontrafelen op volwassen leeftijd. Voor je tiende, kun je nagaan. In mijn geval klopt dat wel trouwens. Bij jou ook?

Dus…dat kun je niet voorkomen. Perfectie is een illusie en een perfecte opvoeding dus ook. Je leert allemaal levenslessen, ook jouw kind. Dat lijkt me best lastig om je kind daarmee te zien stoeien. Je bent zo gelukkig als je ongelukkigste kind, zegt men ook wel. Heftig lijkt me dat.

Ik heb verder een begin gemaakt in het boek ‘Het einde van de opvoeding’ door Jan Geurtz. Hij maakt daar een onderscheid tussen zorgzaam zijn en opvoeden en dat we het opvoeden los zouden moeten laten omdat daar op latere leeftijd juist problemen door komen als we eenmaal volwassenen zijn en allerlei patronen hebben ontwikkeld waar we ongelukkig van worden. Het is een interessant boek wat soms zorgt dat ik allerlei allergieën tegen deze schrijver voel opkomen en wat soms mooie nieuwe inzichten geeft. Als ik het boek uit heb, zal ik er zeker iets over zeggen.

Hoe kijk jij tegen het opvoeden van je kind(eren) aan? Wat lijkt jou moeilijk? Wat vind jij belangrijk om mee te geven of juist niet?

8 reacties

felicia -

ik ben een relaxe opvoeder en verplaats mij altijd in mijn kinderen
wij hebben 4 kinders van 9 8 2 en 1 3 prinsesjes en 1 prinsje:)
ik iriteer mij eerlijk gezegd aabn ouders die de hele dag nee roepen en straf geven
ik geef geen straf dat vind ik koud en afstandelijke omgang met je kinderen
ik laat mijn kinderen fouten maken daar leer je van verder heb ik begrip als ze eens een rotbui hebben ook kinderen hebben recht op een rotbui
wij volwassenen zitten ook niet altijd lekker in ons vel
dan hoor ik ouders vaak zegen brutaal dat vind ik een te vaak gebruikte zin kinderen zijn niet brutaal het zijn wezentjes die ook recht hebben om zich wel eens minder blij te voelen en dat uitte ze dan misschien niet zo prettig maar dat is menselijk
wij zegen geen nee maar wij leiden ze af met baby tv
gewoon afleiden bespaart je een hoop frustratie en stress
en gelukkig lijkt mijn man ook steeds meer de ontspanne opvoed manier van mij over te nemen haha hij is namelijk helaas wat meer van de strakke regeltjes waar ik het juist benauwd van krijg pff ik houd niet van strakke regeltjes doe daar ook niet aan bij onze kinders
mooi hoe je jou kijk op de opvoeding omschrijft

Carina -

Ik ben het er niet mee eens dat je niets kunt doen aan patronen die zich al voor het tiende levensjaar ontwikkelen. Want dat is juist de tijd dat zoveel problemen ontstaan. Een groot deel van mijn problemen waar ik nu mee worstel zijn van voor die tijd, patronen die ik van mijn ouders over heb genomen omdat die niet beter wisten. Mede daardoor wil ik geen kinderen, ik wil geen mens onbewust zo’n trauma meegeven, ik wil die familielijn doorbreken.

M. -

Geen kind is gelijk… en ben ervan overtuigd dat elk kind een eigen opvoedstijl nodig heeft. Wij hebben 1 kind en is super relax, schat van een meid maar mega gevoelig. Wij praten veel en rustig met ons meisje als er dingen zijn die wij niet graag zien en dat volstaat. Wel zijn zowel mijn man als ik super consequent en trekken samen 1 lijn in de opvoeding en dat is wel één van onze basisregels (we zien namelijk ook direct de gevolgen als we bij bepaalde dingetjes niet consequent zijn geweest). Nee, is bij ons ook echt Nee, en geven niet toe. Eerlijkheid staat ook bij ons hoog in het vaandel. Rustig en kalm blijven maar wel met een strenge ondertoon wanneer er gecorrigeerd moet worden. Wat we ook doen is wat beter te kijken naar de ‘oorzaak’ van het ongewenst gedrag wat er getoond wordt. En dan komen wij er vaak achter dat wijzelf de veroorzakers zijn geweest. Ook zeggen wij vaker ‘bewust’ vanwege haar gevoeligheid bij corrigeren dat wij van haar houden maar haar ‘gedrag’ niet accepteren. Ze heeft zo heel nu en dan een echte giga mental breakdown, soort van overload (stress bij Cito-toetsen bijvoorbeeld, 3 speelafspraakjes achter elkaar etc., pesterijtje die er is geweest), en voelen haar dan ook echt aan en geven haar dan vaak even de ruimte om te schreeuwen en haar woede te uiten en dan moet jezelf ook wat vaker tot 10 tellen en dingen negeren. Als er dan weer kalmte is dan knuffelen we haar weer ff extra stevig en dan komen dingen los en kan er gepraat worden. Dit soort breakdown momenten kunnen herkennen waar ‘straf’ niet op zijn plaats is omdat je weet en ziet dat ze er eigenlijk helemaal niks aan kan doen. Dit hele bovenstaande gebeuren werkte dus ‘absoluut niet’ bij ons neefje die we een week! te logeren hadden. Geweldig ventje met veel humor….Naast consequent zijn, 1 lijn trekken, niet schreeuwen en rustig blijven moesten we hem nog strakker in het gareel houden, de ik tel tot 3 regel hanteren en anders op de nadenkstoel (hadden wij niet eens) in de gang. En overgaan in lievelingsspeelgoed op de hoogste kast neerleggen (hadden we ook nog nooit gedaan) en hij samen met ons de 5 bloempotten weer moest herschikken en moest stofzuigen die hij uit woede maar met een grote grijns op z’n gezicht op de grond had gesmeten (was ons ook nog nooit overkomen) Allemaal dingen die wij in een week tijd direct moesten veranderen in onze opvoedstijl en die wij nog nooit hebben hoeven toepassen bij ons eigen kind. En die met grote ogen het gedrag van mijn neefje heeft gadegeslagen. Wij vragen ons ook wel eens af of ons meisje ook zo’n relax kind was geweest en meer correctie zou moeten hebben als ze een broertje/zusje had gehad die wat pittiger ala mijn neefje zou zijn en elkaars gedrag misschien kopiëren? Of krijgen wij het straks giga te verduren in haar pubertijd??…….Verschil van deze 2 kids was voor ons wel een giga eye opener hahahhaa….

Vermeiren -

Eerlijk zijn en loslaten zijn hier de kernwoorden thuis. Wij geven vrijwel op alle vragen eerlijk antwoord (zelfs op de vraag dit weekend of je met je piemel vast kan blijven zitten in een vagina OMG haha). Ook sporen we onze kinderen echt aan om eerlijk te zijn over alles. Dat betekend wel dat je soms echt je mond moet houden als ze iets ‘heftigs’ vertellen om ze niet af te schrikken. Maar bij elk kind werkt het weer anders en binnen elk gezin ook. Volgens mij ben je een mega gevoelsmens en doe je toch wat bij jullie past. Soms gaat het goed, soms helemaal niet, maar ach, vanuit een liefdevolle basis kunnen ze veel hebben die kids :)

Marijke van de Mhe -

Ik denk dat je jezelf als ouder(s) geen opvoedstijl kunt aanmeten. Deels gaat het geloof ik tenminste ook vanzelf. Een kind komt in elke leeftijdsfase terecht en daar komt ander gedrag/ontwikkeling bij kijken. Een ‘waarom dan?’ Fase ga je krijgen, ‘op alles nee’ zeggen ga je waarschijnlijk ook krijgen.

Wiep is het nichtje van mijn vriend. Een knappe kleuter met donkerbruine ogen en goudblond haar. Deze dame van bijna 4 weet iets meer dan de gemiddelde kleuter van die leeftijd. Echt dingen waar je ‘U’ tegen zegt. Haar ouders zijn niet streng maar corrigeren alleen als het nodig is. Verder lachen ze om haar bijdehandte uitspraken. Het zijn ook geen ouders die streng of pittig van zichzelf zijn, maar juist heel rustig. Zij is zelf kindertherapeut en weet dat je kinderen vormt naar jezelf. Altijd schreeuwen of corrigeren leert het kind ook. Dat wordt voor het kind niet meer dan normaal.

Marijke van de Mhe -

Ik zal nog een kleine toelichting geven aan wat ik nou precies bedoel met ‘een kind vormen naar jezelf’. Als je je kind wil meegeven dat het belangrijk is dat dingen uitgesproken worden en dus dat praten heel belangrijk is, dan kun je als ouder het natuurlijk niet maken om tegen je kind te gaan snauwen, schreeuwen of iets dergelijks.

En wat ik zelf heb meegekregen van mijn ouders is dat je moet doen waar je zelf als kind gelukkig van word. Als het kind na het vwo er voor kiest te willen gaan backpacken en vervolgens zegt ik wil secretaresse worden is dat toch helemaal prima? Niemand wordt gelukkig van iets wat ‘moet’ .

Denise -

Ik heb zelf nog geen kinderen ( wel eentje onderweg) dus kan niet echt advies geven op basis van ervaring maar heb onlang het boek gelezen van Pamela Druckerman ‘ French children don’t throw food’. Erg grappig geschreven en ik ben echt voornemens de manier van opvoeden zoals in het boek wordt beschreven te gebruiken of in ieder geval te proberen. De sleutel tot alles (volgens Franse overtuiging, stelt het boek) is balans. Sprak mij erg aan, misschien ook wat voor jou.

Haydée -

Zo te zien ben je er toch mee bezig zonder je daarom diep in theoretische kaders te verdiepen. Het is ook logisch dat zulke thema’s je bezighouden. Ik heb net het omgekeerde: vanuit mijn studie psychologie heb ik me verdiept in opvoedingsstijlen, maar ik heb zelf geen kinderen waarbij ik de praktijk kan toepassen. :)

Reageer ook