Negen maanden op, negen maanden af

Inmiddels is mijn zoontje Maik negen maanden. Er zijn momenten waarop ik nog steeds niet kan geloven dat ik een zoon heb en dat hij van mij en Jorrik is. Laat staan mijmeren over hoe het later zal zijn als wij 50 jaar zijn en hij 21. Dat is niet voor te stellen. Hoe is het nu met mij na negen maanden?

Fotografie door Mariska – Grotografie

Ik liet het laatst al weten in een vlog dat ik nu weet hoe het voelt als je hart ontploft. Ik kan nu oprecht zeggen dat ik meer geniet van het moederschap, omdat ik op mezelf durf te vertrouwen en weet dat ik het allemaal weer onder controle heb. Ik ben nu gewend aan dit leven. Daardoor komt er rust en ruimte in mijn hoofd voor andere dingen naast het moederschap.

Zoals bijvoorbeeld dansen. Voorheen danste ik heel veel als ik thuis was, iedere avond eigenlijk wel. Het is één van mijn creatieve kanten en manieren om dingen los te laten. Ik ervaar dan ultieme vrijheid. En sinds een week of twee doe ik dat weer, elke avond dansen. Het is heerlijk! Ik heb me zelfs opgegeven voor zangles terwijl ik dat al jaren uitstel.

Maar in het begin had ik daar de puf niet voor. Ik zat in een (soms negatieve) spiraal die oneindig leek. Ik maakte me druk over het leven in het nu en dat was erg vermoeiend in de beginperiode. Mijn zus vertelde me eens dat het bij een eerste kind net kan voelen alsof er een bom ontploft in je leven. Niet iedere vrouw zal dat zo ervaren, maar sommige wel en ik ook. Een leuke bom hoor, dat wel. Een soort confettikanon met een kleur glitters die je nooit gezien hebt.

Ik wist niet waar ik het zoeken moest en waar ik goed aan deed. Gebroken nachten en hormonen doen rare dingen met een mens. Ik voelde me in ieder geval die eerste maanden zeker niet mezelf. En dat was eng, want wie was dit? Ik wilde die persoon niet zijn. Anderzijds leverde me dat ook een hele mooie les en een inzicht op: ik hou dus van mezelf. Dat besefte ik pas toen ik haar een beetje kwijt raakte.

Natuurlijk ging het iedere maand weer een beetje beter en na vier á vijf maanden had ik alles voor mijn gevoel in de vingers. Maar echt helemaal weer mezelf voelen? Dat was na zes maanden en nu na negen maanden ben ik er volledig. Zowel geestelijk als lichamelijk. Natuurlijk heeft mijn lichaam sporen van het groeien, baren en voeden maar daar geef ik het alle lof voor. Dat heeft ze prachtig gedaan en het voeden doet ze zelfs nog steeds. Wat ik wel merk, is dat mijn conditie hard achteruit gegaan is. Ik kan voelen dat mijn lichaam week is geweest en een prestatie heeft geleverd. Ik zou graag het sporten wel weer op willen pakken, maar ik weet nog niet zo goed hoe. Hier in de buurt is niets leuks en thuis sporten vind ik niet motiverend genoeg. Daar ben ik dus nog zoekende in.

Ik zit echt goed in mijn vel de laatste tijd en prijs mezelf gelukkig met het mooie leven wat ik heb. Het krijgen van een kind zet voor mij alles weer in perspectief en geeft me veel positieve kracht. Ik heb een ontzettend lieve man, ik heb geweldige en inspirerende vriendinnen, ik heb een fijne en bijzondere baan, ik heb een dak boven mijn hoofd en als prachtig extraatje heb ik het voorrecht dat ik een kind heb mogen baren en voeden. Een deel van mij wat ik op deze wereld gezet heb en hier weer achter laat als ik er straks niet meer ben.

Als er iets is wat ik Maik zou willen meegeven in zijn leven is dat hij niet bang hoeft te zijn om zichzelf te confronteren met ontwikkelde patronen in zijn leven. Dat het juist moedig is om hier naar te kijken en er je voordeel mee te doen zodat hij in zijn leven iets doet wat hem gelukkig maakt. Dat je altijd jezelf recht kan blijven aankijken in de spiegel, sterker nog: er doorheen kijkt.

En ik zou ook eerlijk zijn dat dit soms heel zwaar kan voelen, dat het niet altijd leuk is wat je tegen gaat komen en dat ik hoop en wens voor hem dat hij nooit de moed verliest of op zal geven. En als hij opgeeft, dat het geen teken van zwakte of falen is maar van dat de gekozen weg niet de juiste is op dat moment.

Want zoals mijn schoonmoeder eens zei: ‘Je weet alleen wat je op moet geven, niet wat je er voor terug krijgt.’ En dat laatste is vaak zoveel mooier dan je jezelf voor had kunnen stellen als je durft te springen in het diepe en te tasten in het donker.

Negen maanden op, negen maanden af: het lijkt een verkorte versie van een heel leven. Ik had niet gedacht dat ik er zo veel moois voor terug zou krijgen. Niet alleen een lief, vrolijk en ondeugend klein mannetje met twee nog ondeugendere ondertanden maar ook zoveel waardering voor het leven en alles wat er bij komt kijken. I’m ready for it!

6 reacties

Felicia -

mooi geschreven ik moest vooral wennen na mijn eerste kindje
bij de tweede derde en vierde ging het allemaal wel zat ook al gauw in het ritme
en nu weet ik niet eens meer hoe het zonder hun was alsof het altijd zo geweest is
ik was bij de eerte 22 en hoewel dat een normale leeftijd is merk ik toch dat ik bij de derde en vierde meer mij eigen moeder voel en de dingen minder gehaast doe
grappig van dat 9 maanden erop en eraf want toen jasmijn ons meisje net 9 maanden werd raakte ik zwanger van de vierde haar broertje
dus ik trok mij niet zo veel aan geloof ik van het ontzwangere hahaha

Kirsten -

Jeetje Martine! Ik lees al heeeeeel lang mee, sinds jullie allereerste begin maar reageer eigenlijk nooit.

Ik heb geen kinderen maar deze post is zo enorm van toepassing op mijn leven. Tijd om nieuwe deuren te openen.
Ik heb het gelezen met waterige ogen en besef me dat het nu echt tijd is om knopen door te hakken en keuzes te maken.

Bedankt om wie je bent en de inspirerende woorden die je me meegeeft!

Martine -

Wauw, wat mooi dat het van toepassing is op je leven en supergoed dat je voor jezelf keuzes gaat maken. You’re in charge! 😉

Anna -

Je doet het hartstikke goed, Martine.
Je mag trots op jezelf zijn.
En dansen in de woonkamer? Doe ik ook altijd als ik wat gespannen en gestrest ben.
Knap ik van op.😀

Anne -

Ah fijn om te lezen Martine, ik denk dat we als lezers ook hebben gemerkt dat je in het begin niet helemaal zelf was en daarmee worstelde, dat vond ik toen zo verdrietig voor je. X

Gelukjes van Maris -

Het is mooi en kostbaar. Je gaat soms diep maar krijgt er ook zoveel voor terug. Ik had het niet willen missen <3 Alleen die lichamelijke kwaaltjes die mogen ze wel weglaten hahaha

x

Reageer ook