Een hond en een baby

Zoals sommige ouders uitkijken naar het moment waarop hun zoontje of dochtertje voor het eerst hun nieuwe broertje of zusje ontmoet na de geboorte, hebben andere ouders dat met hun huisdieren. Ik was erg benieuwd hoe onze Mechelaar Noa zou reageren op de komst van Maik. En ergens had ik dat beeld een beetje te geromantiseerd. 

Noa staat immers op het geboortekaartje van Maik waarbij je Noa ziet kijken hoe Maik aan het schommelen is. Ik zag het al voor me hoe Noa ons zoontje op zou nemen in de roedel en hem allemaal kusjes zou geven. Een extra beschermengel voor Maik. Maar dat verliep toch even anders.

Nadat wij thuis kwamen van het ziekenhuis met Maik, lag Noa op haar vertrouwde plekje. We hadden Maik op schoot en ik heb haar nog nooit met zulke grote ogen zien staren. Ze ging niet naar hem toe, niks. Ze keek alleen maar naar hem en het leek vanaf het eerste moment dat ze niet wist wat ze ‘met dat ding’ moest. Blijven liggen? Snuffelen? Blaffen? We probeerden haar zo veel mogelijk er bij te betrekken. Ze mocht aan hem snuffelen als wij hem vast hadden en toestemming gaven en we zorgden er voor dat Noa altijd lager was dan Maik. Veel mensen geven het advies om de hond aan een luier te laten ruiken (zelfs likken, ieh!) dus dat hebben we ook trouw opgevolgd. Verder taalde ze niet zo naar hem, ze had er geen aandacht voor. Als hij in de box lag, liep ze er gewoon voorbij en met wandelen vond ze het wel prima dat hij er bij was. Soms als ik Maik uit de box haalde ging ze tussen ons in staan en knuffels afdwingen bij mij. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ze een beetje jaloers is op Maik en dat ze haar plekje nu moet delen. Logisch, want Noa was er natuurlijk ook als eerste en dat moeten we respecteren. Bijzonder wat een groot onderdeel een hond van je gezin is. Ik heb voorheen alleen maar katten gehad en hoewel die ook natuurlijk een onderdeel van het gezin waren, is dit in mijn beleving zó anders.

Het is rond dat Maik 4 maanden was een keer misgegaan tussen hen. Door een fout van mijn kant schampte Noa Maik. Gelukkig was het geen beet, het was een waarschuwing. Ik kwam te dichtbij met hem en had de afstand niet goed ingeschat. Jorrik en ik schrokken ons kapot. We huilden bij het idee dat we haar misschien wel moesten herplaatsen of dat er iets mis was in haar koppie door het één of ander. Tja, je gaat van alles speculeren. Maar we wilden er voor vechten, Noa hoort bij ons en we weten zeker dat het tussen Maik en haar goed zal komen maar het zal tijd kosten. Tijd voor haar om aan hem te wennen en hem op te nemen in de roedel. Sowieso moet je al-tijd oppassen met honden en kinderen.

Maar nu Maik 9 maanden is, lijkt ze wel te veranderen ten positieve. We hebben hulp gezocht voor haar en er zijn wat testen gedaan. Daaruit bleek gelukkig dat ze niet agressief is of dat er iets mis is in haar koppie. Wel viel het de gedragsdeskundige op dat Noa vooral waarschuwt vanuit angst en onzekerheid. Dat klopt, het is me al eerder opgevallen voordat Maik er was. Nu we met Noa trainen, is ze een stuk zelfverzekerder geworden.

We zijn heel strikt wat betreft Maik en Noa gescheiden houden. Dus Noa is er wel bij als Maik op de grond speelt, maar wel in de bench op haar veilige plekje. Maik mag er ook niet naar toe kruipen, want dat vindt ze echt niet fijn en dat respecteren we. We gaan Maik tegen die tijd leren dat als Noa in haar bench zit, hij haar met rust moet laten.

Maar het gaat steeds beter. Laatst kwam ze zelfs naar boven toen ik Maik zijn laatste voeding gaf op zijn kamer. Ze ging toen heel lief op mijn voeten liggen en likte aan Maik zijn voetje. Langzaam maar zeker gaan we er komen, dat weet ik zeker. We zijn zo gek op Noa, we zouden er niet aan moeten denken om haar weg te doen en kijken uit naar de toekomst met ons gezinnetje.

Ik had nooit gedacht toen ik een hond nam, dat ze zo’n groot plekje in mijn hart zou krijgen. In de afgelopen vijf jaar heb ik zoveel met haar meegemaakt en is ze zo’n steun geweest. Toen ik nog alleen samen met Jorrik was voelde ik me nog geen gezinnetje maar dat begon echt vanaf het moment dat we Noa in huis namen. Noa heeft ervoor gezorgd dat onze vakanties nog net wat mooier waren, dat we meer buiten kwamen en dat we altijd blij begroet werden als we thuis kwamen of troost nodig hadden als we even in een dip zaten. Een hond geeft het je allemaal, het zijn zulke lieve dieren.

https://www.youtube.com/watch?v=d05LTRAlYqk&t=36s

Dieren zorgen voor verbinding. De film Dog Days geeft dit heel goed weer. Na de trailer te hebben gezien, wil ik deze film echt zien! Ik ben gek op een romcom vol humor en zeker als er honden in betrokken zijn! Ik vind het altijd zo knap hoe ze dat filmen, wat een training zullen deze honden krijgen. Het lijkt me wel heel leuk als actrice om een hond als tegenspeler te hebben, haha!

In deze film zie je bekende acteurs zoals Eva Longoria, Nina Dobrev, Vanessa Hudgens, Jon Bass en Adam Pally. Hun honden en hun gezinnen hebben allemaal een ander verhaal wat uiteindelijk bij elkaar komt in deze film. Het lijkt een beetje op de film Alles Is Liefde! Zo’n heerlijke feelgood movie.

Dog Days draait vanaf 23 augustus in de bioscoop en over verbinding gesproken: ik mag 3x twee kaartjes weggeven voor deze toffe film. Superleuk! Wie weet ontmoet je daar wel je grote liefde, haha! You never know!

Hoe kun je winnen? Plaats een foto met of van jouw huisdier op Instagram met de hashtag #dogdaystien . De drie leukste foto’s winnen twee kaartjes voor de film.

Ik ben heel benieuwd naar jullie foto’s, het uitzoeken wordt voor mij echt een feestje!

21 reacties

Ingrid -

Als je echt inzicht wil krijgen in je hond kun je Aniek winters eens checken. Zij is echt heel goed met honden en heeft ook een YouTube tube kanaal.

Stephanie -

Wat een fijn artikel om te lezen! En heel herkenbaar op sommige stukken.
Mijn zoontje Jayden is nu net een jaar en Maya (boomertje) is bijna 4. De relatie tussen die 2 is heel verschillend per keer haha. Jayden vindt Maya heel interessant en als ze in zijn buurt is wilt hij haar ook ‘aaien’. Ze laat het soms wel toe maar gromt dan wel. Ze doet verder niks. Soms rent ze ook weg als hij te dicht in de buurt komt. Vaak als we met Jayden knuffelen op ons bed komt ze erbij liggen en dan wilt ze hem nog wel eens likken en bij hem liggen. Het is echt net hoe ze zich voelt, maar zoals gezegd haar reactie is elke keer anders. Gelukkig wilt ze de laatste tijd wel steeds vaker spelen met de kleine maar het is altijd afwachten

Muurstickers -

Onze hond Bob heeft ook echt ene plek in ons hart. Hij beschermd mij maar ook onze tweeling van 3.

Marianne -

Hier ook een Noa (maar dan een Jack Russel) en een kleintje van ruim 6 maanden. Spannend was het inderdaad die eerste ontmoeting! Noa likt ook ons als volwassene nog regelmatig, dus dat doet ze bij ons zoontje ook. We hebben aangeleerd dat ze alleen de voetjes mag likken en alleen als wij het toelaten. Maar ik vind het af en toe lastig om grenzen te trekken! Want wanneer is het ‘spelen’ en wanneer niet. Het is trouwens wel prachtig om te zien hoe ons zoontje Noa volgt met zijn oogjes en kraait van plezier als Noa zijn voetjes likt of achter een speeltje aan gaat.

Eveline Fleur -

Wat fijn dat jullie er met training toch komen. Dat lijkt me zo zwaar als Noa weg zou moeten! Wat lief eigenlijk ook.. misschien wil Noa het juist wel goed doen en istie daarom onzeker. Of romantiseer ik het dan ook iets teveel? haha. Die film wil ik ook zooooo graag zien. Ik word zo vrolijk van honden en ze brengen zoveel geluk met zich mee. <3

Maris | Moneyzz.nl -

Zo mooi en goed dat jullie voor Noa vechten en haar niet ‘zomaar’ gelijk ‘wegdoen’! <3 En mooi om te lezen dat Noa Mike nu langzaam aan begint te accepteren.

Irene -

Ik ben opgegroeid met herders, soms wel een stuk of 4. Als mijn moeder dan boodschappen ging doen mochten wij altijd rondom de boerderij spelen terwijl de honden op ons paste. Broertje van een aantal maanden in de maxi cosi en niemand durfde het erf op te komen! Honden bleven altijd bij mijn broer, andere broertje en ik en één hond lag dus altijd naast mijn jongste broertje te waken. Erg leuke herinneringen aan! Nu helaas gescheiden ouders en een kleiner huisje met katten.. Ook erg gezellig!:)

M. -

Hond van mijn schoonouders is een ontzettend nerveus en angstig hondje. Heel erg jaloers. Als volwassenen kunnen we elkaar niet eens een knuffel geven of hij begint te grommen. Heeft ook geen training gehad en kent ook niet zijn plek in de roedel. Hij heeft 2 keer een kans gehad om toe te happen en haar te schrammen toen ze op dezelfde hoogte zaten (baby op arm bij oma en hond naast haar zittend op de bank) ….gelukkig was het niet ‘echt raak’….Mijn schoonouders zijn ook erg nonchalant in handelen. Dat heeft er helaas wel voor gezorgd dat wij onze dochter daar niet alleen achter lieten. Want ze zouden zouden zo baby en hond alleen laten in 1 ruimte. Ze is nu bijna 10 jaar oud, en ‘nu’ pas accepteert hij haar hoger in rang. En kan ze op de grond zitten en met ‘m spelen. Maar nog altijd zit er een soort van angst in mij.

Evelien -

Leuk! Heb er een op insta gezet met die hashtack. Maar ben nog niet zo heel actief dus weet niet waar of je het kan zien. Hopelijk is het gelukt haha. Heb mijn Mechelaar Dazzle gebruikt. Heb nu chihuahua Yoda (ook de liefste hoor, krijgt dezelfde training als mijn Mechelaar, je lacht je rot) maar aan Dazzle zit een verhaal. Ze was vier jaar lang vermist. Door jaren lang op internet en fb oproepen te doen, is ze terug gevonden vorig jaar! Heb de hele dag staan huilen, vond het een wonder. Ze was nog goed terecht gekomen ook, want ze was bij het speurhondenwerk op Schiphol beland. Ik had gezegd dat ze gewoon was gechipt en op vermist stond en die man die daar werkte zei ook eerlijk dat veel collega’s en mensen daar niet eens naar kijken, ook al komt er via via een hond binnen. Heb besloten daar iets mee te doen. Maargoed. Ik heb het besluit gemaakt dat ze daar mocht blijven, dat had ik in mijn oproepen beloofd anders zou het mensen demotiveren om te reageren uit angst hun hond wellicht te verliezen aan de ‘echte’ eigenaar. Wilde alleen weten of ze goed zat, je verlegt toch je grenzen. Als ze maar gevonden werd. Een half jaar geleden kreeg ik een mooi aanbod: ik kon Dazzle terug krijgen. Dat kon helaas niet want ze kan niet met kleine honden (heb tenslotte die lieve Yoda nog) en woon enorm klein. Dus de harde beslissing gemaakt haar niet terug te nemen, voor haarzelf is dat gewoon beter. Maar het feit dat ze vier jaar lang spoorloos was (had regelmatig enorme huilbuien) en na die jaren dmv oproepen ze toch gevonden is, vind het mooiste wat mij vorig jaar overkomen is. Nu is het goed en zo zal het blijven! Ik heb ook een zwak voor Noa, ook een Mechelen. Vind het toffe dieren en enorm baasgericht. <3

Kim -

Ow wat lees ik een herkenning in je verhaal. Ik ben 7 weken geleden moeder geworden van ons dochtertje Yvi. We hebben al 5 jaar een heerlijke Franse Bulldog Zoë, die, met name ik, we altijd als een soort kindje hebben behandeld. De eerste ontmoeting verliep nogal gestresst omdat Zoë bovenop Yvi wilde springen. Achteraf om haar af te likken, maar ik schrok me rot. Zoë is juist overdreven betrokken bij Yvi en wilde constant voor haar “zorgen” en haar aflikken. Gelukkig gaat dit stukken beter en wordt ze steeds rustiger. We hebben een hondentrainer gecontact en haar een ren om haar mand gegeven om meer rust te geven. Het gaat elke dag beter. Ik ben daar zo blij om want de eerste week was ik ook zo bang dat we haar moesten herplaatsen, wat ik absoluut niet wilde. (Hormonen hielpen ook niet mee haha) We zijn zo dol op haar!

Renate -

Het blijft inderdaad altijd even zoeken hoe jouw hond reageert op een baby. Ook wij vonden dat heel spannend, onze Guusje had nog nooit echt baby’s gezien. Wij kregen in het ziekenhuis de tip om het mutsje wat onze dochter als eerste op had (dus die van het ziekenhuis zelf) waar dus ook bloed en smurrie (sorry) in zit aan de hond te geven. Toen we thuis kwam met onze dochter hebben we de maxi cosi rustig op de grond gezet zodat Guusje dat rustig kon bekijken. Daarna hebben we haar het mutsje gegeven. Dat heeft ze de eerste dagen echt overal naar toe meegesleept. Op een gegeven moment hebben we het wel weg gedaan omdat we het toch eeen beetje ranzig vonden worden, maar ik heb wel het idee dat het heeft gewerkt in het sneller wennen aan een baby in huis.

Dominique -

M’n tante had een Duitse herder die overdag bij m’n oma was. Als klein kind lag ik bijna altijd op de grond want ik kon pas heel laat lopen. Smurf ( zo heten de hond) was heel erg op m’n tante gericht en een beetje een chargerijnige hond. Toch was het een heel lief beest en waren we dikke vrienden. Ik mocht altijd tussen haar poten liggen.😂 Ik heb er goede herinneringen aan.

Marijke van de Mh -

Mijn oom en tante hebben een Husy en dat ging ook hartstikke goed met hun baby destijds (8 jaar geleden nu). Dat is gewoon een levend knuffel zo’n lief beestje. Zij volgden ook een training hoewel achteraf dat niet nodig was geweest want uitgehaald heeft ze nooit. Ik vind het zo leuk om te zien hoe speels ze zijn naar kleine kinderen toe. Nu is de Husky 11 en daarmee dus best al oud en niet zo betrokken meer als toen. Maar mijn nichtje heeft dus al haar hele leventje dat beestje meegemaakt en nooit iets vervelends gebeurt terwijl Husky honden ook echt wel natuur hebben als je het hoort.

Jet -

Ik vind het zo goed dat jullie zijn gaan trainen met Noa! Helaas zijn er zoveel mensen die hun hond om deze reden zonder pardon weg doen. Een hond moet ook wennen aan een nieuw gezinslid, vooral als dat kindje opeens alle aandacht krijgt (logisch).

Sylvia -

Het heeft tijd nodig. De mijne moest in het begin niks hebben van mijn nichtje. Liep weg, ging achter me staan. Nu is ze inmiddels bijna 3 en zijn ze dikke maatjes.
Buiten met andere kinderen vond tie vroeger ook eng maar tegenwoordig vind tie het helemaal geweldig. Het komt echt goed!

Anne -

Wat een leuke blog, tof hoe je een advertorial zo om weet te bouwen dat het nog steeds leuk is voor ons om te lezen!

Ik heb een Pathé abonnement, dus ga ook zeker naar deze film!

Amy -

Hoi martine

Ik verwacht over een paar dagen onze dochter en ook wij hebben een mechel. Ik ben heel erg blij met je verhaal. Toet is nu 1.5 en een dik jaar bij ons. Krijgt alle aandacht en moet dit dadelijk inderdaad ook gaan delen. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat lopen. Soms denk ik ook het ideaale beeld maar ik ben soms ook bang dat toet het gedrag gaat vertonen wat noa vertoonde.

De tips rondom de bench vind ik heel fijn want dat ik hier ook haar veilige plekje.

Bedankt voor dit artikel. Ik ben er echt heel blij mee

Fem -

Het heeft ook gewoon tijd nodig.

Mijn katten waren helemaal gek op mijn buik toen ze er nog in zat, en 24/7 lag er een kat tegen aan. Mijn katertje begon in bed te slapen toen haar hartje begon te kloppen (en hij is langharig, hij vindt dat niet leuk, hij wilde gewoon alleen maar bij ons zijn) en de andere katten eisten iedere dag hun momentje met de buik.

En toen kwamen we thuis uit het ziekenhuis. Met een baby die haar armen en benen en geluid nog niet onder controle had. Ze vonden haar echt doodeng. Maar ze kwamen ons wel halen als we niet snel genoeg reageerden als ze huilde.

Ondertussen is ze 1.5, en mag ze nog steeds alleen onder toezicht in de buurt van de katten komen en zijn we ook al een keer naar de SEH gegaan vanwege een aanvaring met de kat (niemand had erop gerekend dat ze met 7 maanden ging lopen, de kat die ze uit een stoel plukte al helemaal niet), en toch gaat het iedere dag beter.
Zij leert rustiger te zijn naar de katten en de katten wennen aan haar enthousiasme bij het aaien.

Het zal nog wel heel lang duren voordat we ze bij elkaar dieven laten zonder dat er iemand bij is, maar dat ze in principe positief tegenover elkaar staan is al heel mooi.

Ze is overigens helemaal weg van de hondjes van mijn ouders en die ook van haar. Dat had niemand aan zien komen, want die houden niet zo van kindjes, maar P likken ze helemaal af, brengen haar speeltjes etc. Het scheelt denk ik wel dat mijn ouders pas gingen oppassen toen ze een half jaar was, en het echte baby-achtige er wel een beetje af is.

D -

Hallo Martine
Mijn schoonouders hebben een hond die ze altijd meenemen als ze op bezoek komen naar ons. We hadden ook wat stress over de ontmoeting, hij heeft wat meegemaakt (achtergelaten in een bos) en is best een nerveus beest. In het begin zag je dat hij echt niet wist wat te doen met die baby. Toen m’n dochter leerde kruipen liep hij steeds weg en maakte ook een gromgeluid als ze te dichtbij kwam (als waarschuwing). We leren onze dochter dat ze niet zomaar naar hem toe mag gaan, zeker niet als hij onder de salontafel ligt (dat is zn veilige plekje). we zagen enorm veel verbetering toen m’n dochter begon te lopen. Je zag de hond denken ‘hee, dat is gewoon een mens maar dan in het klein!’. Hij is nu nog steeds onzeker bij haar, maar laat zich aaien (ook al is dat wat bruter) en je ziet dat hij een beetje rustiger is in haar buurt. Nu ze ook nog eens doorheeft dat ze haar eten aan de hond kan geven worden ze vast beste vriendjes! Komt vast goed met Maik!

Larissa -

Wat fijn dat het steeds beter gaat met Noa en Maik samen! En wat goed dat jullie zo de grenzen respecteren van Noa.

Ivy -

Mooi artikel, de advertorials zag ik niet aankomen, haha. Wat een ellende zeg. Ik weet nog uit een vlog hoe naar je er van was. Absurd hoeveel je van een huisdier houdt he?

Reageer ook