Hoe kijk ik terug op mijn bevalling?

 Op 10 december 2017 plaatste ik de blog online over mijn bevalling. Dat mijn bevalling niet zo fijn was, weten de meesten van jullie wel. Het duurde lang en ik vond het inknippen traumatiserend. Laatst dacht ik na over mijn bevalling en kwam ik tot een interessant inzicht…

Foto’s door Mariska – Grotografie

Mijn bevalling somt eigenlijk in twee dagen op welke patronen ik als persoon in mijn leven heb ontwikkeld. In twee dagen kreeg ik voorgeschoteld waar ik de afgelopen 29 jaar tegenaan liep. Het zijn patronen die ik wel zie van mezelf, maar moeilijk te doorbreken zijn en waar ik graag aan zou willen werken. Ik zou kunnen zeggen dat mijn bevalling een hele bijzondere spiegel was, een reflectie van afgelopen jaren.

Mijn bevalling duurde bijvoorbeeld behoorlijk lang. Ik had een lange adem, zou je kunnen zeggen. Ondanks dat bleef ik heel rustig. Tenminste, dat is wat mijn omgeving zag. Van binnen was het storm. Dit heb ik wel vaker. Soms heb ik nog steeds het gevoel dat mijn omgeving me niet altijd serieus neemt ook al geef ik aan dat ik niet lekker in mijn vel zit. Mijn gevoelens worden dan vaak door anderen gerationaliseerd en dus gebagatelliseerd. Alsof er geen ruimte is voor mijn werkelijke, diepste gevoelens. Die wereld van storm binnenin mij. Alsof ik niet duidelijk genoeg ben en voor mezelf op kom. En dat ligt niet aan die anderen, want ik ben zelf degene die dit laat gebeuren.

Blijkbaar komt dit omdat ik me sterker voor doe dan hoe ik me soms voel. Best lastig als je serieus genomen wilt worden. Ik hoor mijn therapeut al in mijn achterhoofd zeggen: ‘Je moet leren jezelf serieus te nemen.’ Met andere woorden: als ik mijn gevoelens bijvoorbeeld geen ruimte geef om er werkelijk te mogen zijn hoef ik van anderen ook niet te verwachten dat ik die ruimte krijg.

Ik ben ook een persoon die niet graag om hulp vraagt, ik vind dat ik het zelf moet doen en ben een harde werker. Ik ga door tot het uiterste, ook als dit ten koste gaat van mezelf. Dat patroon kwam tijdens mijn bevalling ook terug. Mijn verloskundige zei niet voor niets ‘Wat ben jij een taaie’ met tranen in haar ogen toen ze me na de bevalling weer zag. Ik zeg trouwens absoluut niet dat dit slecht is, het is gewoon wie ik ben en leert me juist veel over mezelf. Het is ook een kwaliteit waar ik erg trots op ben. Er zit een enorme draagkracht en veerkracht in om moeilijke situaties te boven te komen. Alles heeft zijn voors en tegens.

Ik wilde tijdens mijn bevalling zo min mogelijk interventies, ik wilde als een poes in een lappenmand in een donkere kelder bevallen. Zo zou je het kunnen zien. Het idee dat ik toch hulp nodig had, voelde voor mij als falen. Ik heb het niet zelf gedaan. Tel daarbij nog even op dat ik graag wil presteren en dus niet onder wil doen voor een dikke tien. Het is het ‘harde’ stuk in mij wat niet lief is voor zichzelf. En dat stuk wilde een droombevalling dus of nou ja: de perceptie van een droombevalling. Terwijl ik ook trots mag zijn dat ik zelf tot 9 cm ontsluiting ben gekomen. En dat de vacuümpomp en knip puur waren om mij te ontzien omdat ik uitgeput was tegen de tijd dat ik mocht gaan persen volgens de gynaecoloog.

Daarover gesproken voelde het inknippen voor mij alsof ik geen keuze had, schreef ik in mijn artikel over mijn bevallingsverhaal. Het voelde meer als een mededeling. Ik stemde er mee in, omdat ik niet op mijn geweten wilde hebben dat dit verhaal misschien anders kon aflopen. Maar er gebeurde wel iets met mijn lichaam wat ik diep van binnen niet wilde. Dit grijpt voor mij weer terug op het seksueel misbruik. Ik zei geen nee, ik zei niks. Ik stemde er mee in en laat nog steeds anderen makkelijk over mijn persoonlijke grenzen heen gaan. Ik vind het op lichamelijk vlak moeilijk om voor mezelf op te komen. Ik voelde weer op het moment dat ik ingeknipt werd hoe het was als je lichaam totaal uitzoomt. Ik kende dat gevoel helaas maar al te goed. Alsof je er niet meer bent en je helemaal niks meer voelt. Geen fysieke of emotionele pijn, geen aanrakingen, geen besef meer. Niets. Dit had ik ook op de momenten dat ik seksueel misbruikt werd. Het gaat aan je voorbij en het liefst zo snel mogelijk.

Na de bevalling voelde ik opluchting: dat zit er op. Het is klaar. Diezelfde opluchting had ik ook toen ik besloot te stoppen met het geloof en voor mezelf op te komen. Weg van alle ellende, terug naar mezelf. Ruimte maken voor de vraag ‘Wie ben ik’?

Echter na die periode raakte ik verhard. Ik was diep van binnen ontzettend boos en erg verdrietig. De depressie kwam langzaam maar zeker om de hoek kijken.

Een week na mijn bevalling voelde ik me precies hetzelfde en dat beangstigde me. Ik wilde niet weer in een depressie verzand raken. Ik was boos op mezelf, ik was verdrietig, ik was jaloers op vrouwen die wel een prachtige bevalling hadden en dat vol trots lieten zien. Ik wilde dat ook maar dat was me niet gegund. Ik kon niet genieten van de kraamtijd. Ik voelde dat ik weg glipte, waar was ik gebleven? De hormonen namen bezit van me net als de depressie destijds.

Het verschil is gelukkig dat deze gevoelens na een paar maanden weg gingen in tegenstelling tot de gevoelens die ik destijds ervoer en die jaren duurde. Gelukkig maar.

Maar het is wel bijzonder dat veel van mijn bevalling terug slaat op patronen, gedachtes en gevoelens die een groot onderdeel van mijn levensverhaal vormen. Ik vind het ook mooi dat ik dit nu in zie en dat ik op deze manier naar mijn bevalling kan kijken. Het lijkt wel bij me te horen! Het mooiste aan dit alles vind ik mijn veerkracht om toch weer op te staan na moeilijke momenten, mezelf te herpakken en weer door te gaan en er van te leren. Weer een stukje bewustwording. Daar ben ik altijd erg dankbaar voor geweest dat ik die gave bezit en dat ik anderen weer kan inspireren door mijn verhaal te doen.

De gedachtes en gevoelens die ik had over mijn bevalling worden nu langzaam maar zeker minder en het eeuwige gezegde over “9 maanden op 9 maanden af” lijkt ook wel wat te kloppen. Hoewel dit vaak gaat over het lichaam volgens mij, is het voor mezelf op geestelijk vlak ook zo. Ik had lang de tijd nodig om weer helemaal te landen na dit alles en het een plek te geven. Er zijn zeker nog interessante stukken waar ik bij mezelf samen met iemand dieper naar zou willen kijken. Maar al met al kijk ik naar (en voel ik steeds meer) het eindresultaat. Ik heb toch maar even een ontzettend mooi, lief, leuk en ondeugend jongetje op de wereld gezet waar ik en mijn man intens van genieten. Dit wonder heeft me nog dichter tot mezelf laten komen en nog meer mijn hart laten openen. Dankjewel kleine, lieve grote schat.

29 reacties

Helen -

Enkel en alleen maar respect! Je zo kwetsbaar op durven stellen en daarmee anderen ook indirect helpen. Wat een mooi artikel Martine!

Mare -

@Martine: Zou je een keer een blog willen schrijven over hoe jij en Willemijn zulke goede persoonlijke artikelen maken? Hoe gaat dat proces bij jou? Schrijf je eerst een kladversie waarbij je verstand op 0 achter elkaar tikt? En helpt dat je ook bij de verwerking? Waar twijfel je over en hoe maak je bepaalde keuzes wat je wel en niet schrijft, bespreek je dit ook met Jorrik/wWillemijn en in hoe weeg je dit af?

Milou -

Beste Martine,

Ik ben een zogeheten ‘stille volger’. Ik volg jullie al heel wat jaartjes maar reageer nooit ergens op. Toch wilde ik je een berichtje sturen… Wat heb ik veel respect voor je hoe je dit hebt verwoord. Ik kan mij nauwelijks voorstellen hoe het geweest is en hoe jij je nu nog (soms) voelt. Je bent een prachtvrouw! Ik heb onwijs veel bewondering voor je. Niet alleen hoe jij omgaat met tegenslagen en verwerking maar ook om je gevoel van humor, je kijk op het leven en nog veel meer! Het was fijn om de vlog te kijken en te zien hoe intens gelukkig jij je voelde. Je verdient dit en hopelijk kan je dit gevoel vasthouden. Liefs, Lou

Tember -

Heel knap geschreven en dat eerste deel herken ik zo erg. Je omschrijft het beter dan ik ooit zou kunnen. De laatste weken heb ik soms dat ik denk ‘hallo jongens, zien jullie niet dat ik me shit voel’ maar hoe kunnen ze dat ooit zien als ik doe alsof het niet is. Een ‘taaie’ zijn die af en toe om hulp vraagt is dus nu mijn streven. Bedankt voor dit verhaal.

Mare -

Wat een moedig en mooi verwoorde blog, Martine. In de praktijk kom ik vergelijkbare gebeurtenissen tegen, dus deze blog zal ik ook zeker laten lezen.
Sowieso hebben jullie al veel troost geboden aan diverse cliënten en uiteraard ook aan mij.
Dus Martine heel erg bedankt voor deze blog.

Marijke -

Wat emotioneel maar mooi omschreven. Ik heb je verhaal een hele tijd terug gelezen over het misbruik en het geloof waar je niet achterstond. Ik vind je zo ontzettend sterk hoe je met alles om bent gegaan.

Het inknippen wat er voor zorgde dat je aan het verleden moest denken vond ik emotioneel om te lezen. Zulke dingen raken mij snel.

Mijn moeder heeft zelf ook een nare ervaring gehad met inknippen. Zij raakte zwanger van mij op haar 21e en de bevalling was ook loodzwaar. Ik woog ruim 4500 gr en de gynaecoloog uit 1991 was erg hard tegen haar ‘kom op, opschieten nou, want anders wordt het een operatieve ingreep’. Die woorden vergeet mijn moeder nooit meer. Dit heeft er ook voor gezorgd dat de tweede pas na 11 jaar werd geboren.

Ik ben blij dat het met jou nu een stuk beter gaat Martine. Je ziet er ook goed uit. Maik is een mooi mannetje en daar kun je alleen maar van genieten.

Dees -

In november ben ik zelf aan de beurt om de mogen bevallen en eerlijk is eerlijk; verhalen als de jouwe maken me soms best angstig voor de bevalling.
Tegelijkertijd is wat jij nu schrijft, wat ik van je zie op insta, ook weer iets wat me kracht geeft. Zelfs als die bevalling dus zo traumatisch en verschrikkelijk verloopt als bij jou.. kom je daar over heen. En kan je er dus iets moois uit halen. Mooi en fijn dat je dit verhaal dus deelt <3

Manon -

Prachtig Tien. Zo open, zo kwetsbaar, zo sterk. Leven op gevoel.

M. -

Wow, wat een giga openhartig en kwetsbaar blogje. Wat mooi dat je dit deelt met ons. Ik herken heel erg veel in gevoelens van mijn eigen bevalling en periode erna. Er trikkerde mij iets in dit blogje; ‘Alsof er geen ruimte is voor mijn werkelijke, diepste gevoelens’….is dat ook niet iets wat misschien te maken heeft met jouw religieuze opvoeding binnen het JG gebeuren. Ik bedoel hiermee te zeggen dat voor een groot deel van jouw jeugd religie voor jou heeft gedacht, beslist en min of meer jouw keuzes heeft bepaald binnen je leven en dat je maar dient te volgen ipv dat je ‘geleerd’ hebt te kijken wat ‘jij werkelijk wil en voelt’ van binnen en daarop keuzes zijn gebaseerd en dat dit nog steeds, zonder dat je er zelf bewust van bent dit de kop op steekt in je leven.

Des -

Martine knap dat je dit deelt. En het echte leven laat zien. Ik denk dat je hier veel vrouwen mee kunt helpen! You rock prachtige vrouw!

Michelle -

Zooooo herkenbaar….. niet de lange bevalling. Maar wel het “geestelijke” herstel na de zwangerschap, de bevalling en het wennen aan het moeder zijn.
Je hoort altijd alleen de leuke verhalen, maar helaas is dat het niet alleen. Hoeveel je ook van je kinderen houdt!
Maar het maakt je wel sterker!

Mandy -

Mijn bevalling (nu 8 weken) heeft 72u geduurd, en nu pas komt zoveel vermoeidheid eruit… In de kraamweek continue doorgegaan, en daarna ook. Ook de beelden van het knippen, pomp en daarna staan op m’n netvlies.. Ik dacht altijd, zal wel meevallen, maar nu ik het zelf heb meegemaakt snap ik wat een impact dit op je leven hebt.

Susan -

Als ik je advies mag geven, laat die vermoeidheid toe. Ik hoop dat je daarmde mogelijkheid toe hebt. Wat je hebt meegemaakt is niet niks. Ik heb na mijn eerste bevalling ook rondgelopen met het geluid van die pomp en alle indrukken daaromheen. Lang gezegd dst ik nooit weer wilde bevallen. Oudste is nu 3.5 jaar en ik ben negen weken geleden voor de tweede keer bevallen. Wat ik wil zeggen is dat die beelden op je netvlies vervagen. Je onthoudt de grote lijnen maar het heftige en zware vervaagt. Dat heeft tijd nodig.

Ilse Visscher -

Knap geschreven en beschreven! Je laat mij hier ook wel even over nadenken. Je ziet terug wie je bent en hoe je bent. Sterke punten kunnen zo inderdaad ook je valkuilen zijn.

En ooh ik ben het zo eens.. ruimte voor je gevoel is er niet bij anderen. Lijkt of niemand het echt interesseert en het snel wilt laten verdwijnen. Aan jezelf (gevoel) denken is echt heel belangrijk!

Nogmaals mooi beschreven en wat je zegt, die 9 maanden zijn echt nodig om ook weer anders te gaan denken en te kunnen relativeren.

Lisse -

He Martine, wat een prachtige blog. Ik heb heel veel bewondering voor je, voor hoe open en echt je bent en voor hoe kwetsbaar je je durft op te stellen. Je bent een inspirerend mens!

Lisa -

Wat knap dat je dit kunt en durft delen! Zelf was mijn bevalling ook best traumatisch. Knip, vacuümpomp en nadien nog spoedkeizersnede. Het hoogste hoogtepunt en meest pijnlijkste dieptepunt van mijn leven bevonden zich 5 minuten van mekaar. Die bevalling werd ik een ander persoon en deel mijn leven nog steeds op als de ‘voor’-periode en de ‘na’-periode. Maar zou het zo opnieuw doen <3

Angela -

Wow Martine, wat heb je dit mooi geschreven. Zo bizar, ik herken mezelf compleet in jouw verhaal..heel mooi en helend om er op deze manier naar te kijken. En wat goed dat jou dit nu al lukt, dat lukte mij pas bij de geboorte van mijn tweede! Je bent een topvrouw en mama, je mag met recht trots op jezelf zijn! Nu ik dit zo typ besef ik…ik ook xx

Annelies -

Lieve Martine,
Wat heb je dit onwijs mooi en goed verwoord. Je verwoord eigenlijk precies hoe ik me ook heb gevoeld na mijn bevalling (18 maanden terug). Ik heb net als jij een hele lange (36 uur) en traumatische bevalling gehad en hoewel ik nuchter kan zeggen dat ik allang blij ben dat we er beide levend uit zijn gekomen, is het gevoel van falen groot. Ik heb ook een knip en vacuüm gehad en ook ruggenprik wat ik op voorhand absoluut niet wilde. Ik was totaal niet trots op wat ik had gedaan, namelijk een kind op de wereld zetten. Nee ik baalde van mijzelf dat ik niet in staat was een zogenaamde droombevalling te hebben. Na de bevalling heb ik nog 13 maanden moeten herstellen en loop ik nog steeds met klachten rond die ik inmiddels geaccepteerd heb.
Een vriendin van mij is pas bevallen en die heeft wel de bevalling en kraamtijd zoals ik die altijd gewenst had. Ik gun haar dit natuurlijk duizend procent, maar ergens voel ik toch een soort steek dat ik hiertoe zelf niet in staat was.
Je weet half niet hoeveel het mij doet dat jij deze gevoelens hier opgeschreven hebt, want ik kan ze zelf vaak moeilijk verwoorden waardoor ze als een wirwar door mijn hoofd blijven ronddwalen.

Susanne -

Mooi artikel Martine! Ik hoop niet dat je het volgende tegen het verkeerde been stoot maar er valt me wel iets op. Ik heb ongeveer dezelfde heftige achtergrond als jij, qua gebeurtenis in het verleden en bevallen. In mijn therapie leer ik ook vaak dat (klinkt heel kort door de bocht) niet alle gedachten en emoties continue gevoed hoeven te worden en alles als kapstok gebruiken. Zo ook met mijn bevalling ‘dit is een bevalling en niet iets anders.’ Zonder dingen weg te stoppen heb ik niet meer de neiging alles wat in mijn hoofd omgaat (ook best heftige dingen) te overanalyseren en een podium te geven. Soms gaat het dan gewoon over. Denk dat de een ook gewoon een stukje nuchterder is dan de ander, maar misschien zou je dit ook eens kunnen proberen? Nogmaals ik bedoel dit echt niet veroordelend of wat dan ook.

Femke -

En misschien voor jou in je volgende therapiesessie eens interessant om te bespreken waarom je de behoefte voelt om tegen iemand die anders met haar gevoel omgaat dan jij, te zeggen dat ze haar emoties wat minder de ruimte moet geven?

Eva -

Femke, laten we elkaar als vrouwen verder helpen in plaats van naar beneden halen. De reactie van Susanne heeft mij heel erg aan het denken gezet. Zonder de kwetsbaarheid van zowel Martine als Susanne was dat niet gebeurd.

Joy -

Femke, Suzanne mag net zo goed haar gevoel en ervaring ventileren. We hoeven niet allemaal mee te dwepen.
Wat ze zegt is in de basis heus echt niet gek.

femketje -

Wat ben je toch een prachtig mens, zo sterk! <3 Heel erg mooi dat je dit zo durft te delen, kan me goed voorstellen dat het doodeng moet zijn om dit zo op "papier" te zetten. Maar ik denk dat velen hier iets aan hebben en er een voorbeeld aan kunnen nemen. YOU GO GIRL!

Liset - Beautydagboek -

Heel mooi en bijzonder hoe je je bevalling hebt kunnen analyseren en wat voor raakvlakken en overeenkomsten het heeft met je verleden. Een bevalling kan heel ingrijpend zijn en is voor iedere vrouw anders. Fijn dat het steeds meer een soort plekje krijgt.

Elly Kellner -

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

tessa -

Hallo Martine. Wat een moedig verhaal om op te schrijven. Ik zelf ben werkzaam in het crisiswerk bij de GGZ en werkzaam met vrouwen met een misbruik verleden. Vrouwen ervaren eentaboe op hun verhaal jij durft er woorden aan te geven. Ik vind het zeer grootmoedig dat je dit durft te tonen. Ik gebruik jullie site jou verhaal soms in de praktijk en de reacties zijn heel prettig. Herkenning en kracht.
Martine je laat zien dat Het niet erg is om behandeling aan te gaan en je laat zien dat je er van kunt groeien! Top je bent een voorbeeld.

Martine -

Wat mooi dat mijn verhaal soms in de praktijk wordt gebruikt. Bedankt daarvoor en de mooie woorden <3

Alexandra -

Heel bijzonder, Martine! Fijn dat je inmiddels je heftige bevalling beter hebt kunnen accepteren en verwerken. Je bent zo’n sterke vrouw en je verdient het om ook met een glimlach terug te denken aan je bevalling!
Je schrijft dat alles voor- en nadelen heeft en toen moest ik denken aan de kernkwadranten van Ofman. Ik weet niet of je die kent, maar het is een mooie manier om inzicht te krijgen in je gedrag en valkuilen. Fijn reflectiemodel :)

Gelukjes van Maris -

Wat heb je dit mooi geschreven Martine. En wat goed dat je dit op deze manier kunt bekijken. Ook hier niet zo’n fijne bevalling en ik merk nu ik dit lees dat ik t al weer diep had weggestopt. Volgende maand is het alweer een jaar geleden..

X

Reageer ook