Face2Face met Geralda

Ooit zag ik het helemaal voor me. Ik had mezelf het moederschap al toebedeeld.
 Onze kinderen, meisjes, want ik vond mezelf een echte meisjesmoeder, zouden uiteraard de mooiste kindjes zijn. Met donkerblonde haartjes, bruine ogen en sproetjes die in de zomer tevoorschijn zouden komen. Niets bleek echter minder waar…

Gastblog geschreven door Geralda
Foto’s door Mariska – Grotografie

Maanden gingen voorbij en maanden werden jaren.
 Jaren waarin maand na maand hoop veranderde in enorme teleurstelling.
 Mijn dagen gevuld met onzekerheid, verdriet, pijn en gemis…zwarte dagen waren dat…

Maar ik gaf de strijd niet op en hield vol door de hoop die aanwezig bleef, ondanks dat ik het vertrouwen mistte.
 De strijd voerde ik met vallen en opstaan, soms ging het lichtje letterlijk uit en kwam ik amper overeind als ik weer eens was gevallen.

Na ruim negen jaar van wensen, onderzoeken, diagnoses, operaties en talloze hormonale behandelingen, merkte ik dat mijn vechtlust afnam en ik steeds meer behoefte kreeg aan rust.
 Rust in mijn hoofd en in mijn lichaam; geen ziekenhuisbezoeken meer, geen inbreuk op mijn lichaam en geest en vooral niet meer de hoop die toch weer plaats zou maken voor teleurstelling.

Tot hier en niet verder. Alle onderzoeken en vruchtbaarheidsbehandelingen hadden zoveel impact op mijn lichaam en geest dat ik/wij daar op een bepaald moment een hele bewuste keuze in maakte(n). Hierin speelde ook ethische vraagstukken rondom IVF voor ons een rol. Uiteindelijk kwam er een heel concreet moment dat we bewust de keuze hebben gemaakt om niet verder te gaan met de behandelingen. De laatste IVF poging was dan ook erg spannend en voelde als ‘er op of er onder’. Wanneer het deze keer niet zou lukken, zou het definitief het einde zijn van onze droom. Op dat moment was al bekend dat ik door de gevolgen van Endometriose niet meer natuurlijk zwanger kon worden.

Ik probeerde uit alle macht hoop te houden, maar diep van binnen wist ik dat het antwoord ‘er onder’ zou zijn. Op 14 oktober 2014 was mijn officiële testdag nadat we twee weken eerder ons embryo teruggeplaatst hadden gekregen. Ik moest die dag werken en besloot nog niet te testen omdat ik niet het risico wilde lopen om geconfronteerd te worden met een negatieve test en dan vervolgens naar mijn werk te moeten. Ik was echter nog geen paar uur op mijn werk toen ik met enorme buikpijn ongesteld werd en ik me heel bewust was van het einde van onze wens en het definitieve einde van een jarenlang traject. Ik was enorm verdrietig, maar naast verdriet voelde ik gek genoeg een nog veel groter gevoel van opluchting.

Opluchting dat het nu definitief was, dat ik niet meer door die vreselijke onzekerheid heen hoefde, geen hoop maar ook geen teleurstelling meer. Dat gaf mij zo ongelooflijk veel rust, dat ik bijna direct voelde dat ik het vanaf dat moment echt los kon gaan laten en het een plekje kon gaan geven.

Steeds meer raakte ik vertrouwd met het idee dat ik geen moeder zou worden en wat ik nooit had gedacht gebeurde. Ik vond berusting in het feit dat wij geen kinderen zouden krijgen en bleek in staat dit te accepteren.

Ik ben enorm dankbaar voor de ontwikkeling die ik hierin heb gemaakt, voor de rust en de acceptatie die ik heb gevonden.
 Onze kinderloosheid blijft onderdeel van mijn leven, in alle fases van mijn leven zal de confrontatie er in meer of mindere mate zijn.
 En dat mag, sterker nog, ik zou niet anders willen.

Wat mij heeft geholpen is het feit dat mijn verdriet en rouw die de afgelopen jaren hebben gebracht, er mochten zijn.
 Het hielp om mijn verdriet toe te laten, om begrip, herkenning maar vooral erkenning te vinden.

In de periode dat ik werd geconfronteerd met een uitblijvende zwangerschap, heb ik te maken gehad met veel emoties. De hoop en teleurstelling, de onzekerheden ( waarom word ik niet zwanger? ) en het immense verdriet na de zoveelste teleurstelling. Een hele lange tijd was ik heel goed in het bagatelliseren van mijn gevoelens. Ik vond altijd wel een reden waarom mijn verdriet er minder toe deed dan het verdriet en de problemen van een ander. Ik ben altijd open geweest naar anderen over onze kinderwens en het uitblijven van een zwangerschap, maar zwakte mijn werkelijke gevoelens altijd af ten opzichte van anderen, deels ook omdat ik het gevoel had dat anderen niet werkelijk begrepen hoeveel impact en verdriet een uitblijvende en onvervulde kinderwens kan geven.

Dit hield ik heel lang vol, maar ondertussen zakte ik steeds verder weg in somberheid en ik denk dat er wel een punt kwam waarin somberheid overging in depressie. In september 2011 ging het lampje echt even uit en kon ik alleen maar dagen huilend in bed liggen. Na een paar weken kwam er toen heel concreet een punt dat ik me bedacht dat ik een keuze had…

Ik had geen keuze in wat mij overkwam, maar wel een keuze in hoe ik hier mee om wilde gaan. En ik wilde mijn situatie niet ten koste van alles laten gaan, niet ten koste van mijzelf, niet ten koste van de relatie met mijn man en niet ten koste van mijn functioneren en relaties met anderen. Vanaf dat punt kwam er heel duidelijk een omslag in mijn denken en realiseerde ik me dat ik verdrietig mocht zijn, dat ik mocht rouwen omdat ik mezelf nu eenmaal in een hele verdrietige situatie bevond. Toen kon ik mijn verdriet er laten zijn, vond ik herkenning bij lotgenoten ( in mijn omgeving en middels fora ) en erkenning van mijn verdriet door mijzelf, vooral door mijzelf, maar ook door anderen. Vanaf dat moment merkte ik een positieve ontwikkeling in mijn manier van omgaan met deze situatie.

Ik kijk terug op hele heftige jaren met veel verdriet en gevoelens van machteloosheid. Wanneer je kinderwens maar niet in vervulling gaat is dat een heel rauw proces. Je hebt niet alleen te maken met het kindje dat niet komt, maar ook met gevoelens van falen. Mijn lichaam is niet in staat dat te doen wat een vrouw kan doen: een kindje dragen en baren. Daarnaast spelen ook mogelijke schuldgevoelens tegenover je partner. Het is een proces dat niet onderschat moet worden. Het beïnvloed je volledige toekomstperspectief en het dwingt je tot het maken van keuzes ten aanzien van je toekomst die je niet had willen maken. Ik ben niet vaak boos of opstandig geweest, maar de gedachte dat bepaalde keuzes voor mij werden gemaakt en ik daar geen invloed op had, heeft mij weleens boos gemaakt. Gelukkig ben ik nu in staat dat anders te zien. Het proces heeft mij echt een ander mens gemaakt. Ik ben iemand die altijd vrij zwart/ wit in het leven stond. Wat ik de afgelopen jaren heb doorgemaakt zorgt dat ik het leven nu genuanceerder bekijk en meer in staat ben te relativeren.

Voor mijn man was de kinderwens aanwezig, maar in mindere mate dan bij mij. En natuurlijk was ook hij teleurgesteld als ik weer niet zwanger bleek te zijn, maar hij ervoer dat minder heftig. Wat hij vooral als heel moeilijk heeft ervaren was om mijn verdriet en machteloosheid te zien. Wanneer ik me zo ontzettend verdrietig en machteloos voelde, kroop ik in mijn eigen veilige coconnetje en dat is voor hem best weleens heel lastig geweest. Hij is altijd achter mij en naast me blijven staan, maar ook voor hem was het een opluchting toen de onzekerheid wegviel en langzaam maar zeker de rust en acceptatie kwam. Hij verdient enorme waardering voor de stabiliteit die hij mij heeft gegeven wanneer ik dat zelf mistte, het eindeloze geduld wat hij heeft gehad en het vermogen om mij steeds weer uit het dal omhoog te trekken.

Inmiddels biedt het leven mij weer zoveel perspectief. Ik heb de kans gekregen om mijn andere grote droom waar te maken en ben gestart met de opleiding tot verpleegkundige. Ik geniet van de liefde, de mensen om mij heen, het leven, zichtbaar in de kleine en de grote dingen. Ook zonder kinderen is mijn leven zo ontzettend mooi en waardevol gebleken!

Wat in de afgelopen jaren als een rode draad door het hele traject heeft gelopen, is een tekst uit de Bijbel. Het is de tekst uit Jeremia 29:11: ‘Mijn plan met jullie staat vast, ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk. Ik zal je een hoopvolle toekomst geven’. Deze tekst kwam op de meest moeilijke momenten van de afgelopen jaren steeds opnieuw naar voren. Ik ben geen trouwe kerkganger, maar ik geloof in God en ik heb Zijn aanwezigheid in de afgelopen jaren wel ervaren. De belofte in de tekst uit Jeremia heeft mij kracht gegeven en bevestigde voor mij dat God een plan met mijn leven heeft. Dat plan is misschien niet het plan wat ik voor ogen had, maar ik vertrouw er op dat Zijn plan met mijn leven beter is dan mijn eigen plan. En om mij hier aan over te geven is best een lastige opgave geweest hoor haha! Ik ben namelijk iemand die niet graag de regie uit handen geeft en zelf graag een beetje richting geef aan mijn leven!

Mijn woorden voor alle dappere, sterke, lieve wensmama’s

Ik weet waar jullie op dit moment doorheen gaan.
Ik voel jullie rauwe pijn, de hoop en de teleurstelling, het verdriet en gemis. Ik weet ook hoe donker het kan zijn en ik ben me er dan ook van bewust dat het voor jou misschien nog te vroeg of te moeilijk is om hoop te halen uit mijn verhaal.

Toch hoop ik dat ik met mijn verhaal een inspiratie kan zijn voor de wensmama’s waarbij de hoop voorbij is. Ik hoop dat je mag gaan beseffen en mag gaan ervaren hoe mooi, zinvol en waardevol het leven kan zijn, ook zonder kinderen.

Na een lange weg met bergen van hoop en diepe dalen van teleurstelling en verdriet, wens ik jou een zee van kalmte, blijdschap, liefde en geluk!

Liefs, Geralda

33 reacties

Tessa -

“maar de gedachte dat bepaalde keuzes voor mij werden gemaakt en ik daar geen invloed op had, heeft mij weleens boos gemaakt”. Je verwoordt dit erg mooi en ik kan me hier helemaal in vinden. De oneerlijkheid van het lot kan wreed aanvoelen totdat je inderdaad beseft dat het leven nog zoveel meer te bieden heeft. Mooi geschreven stuk, chapeau

Bianca -

Heel mooi geschreven! En heel herkenbaar. Ik heb ook een heel traject (13 jaar) achter de rug met operaties, ivf, teleurstelling, je mislukt en waardeloos voelen. Afgelopen jaar een traject gestart met rouwverwerking. Ik ben zo blij dat ik dat gedaan heb. Ik omarm nu ook mijn kinderloosheid. Het heeft me ook veel kracht en rust gebracht. En dat verdriet mag er af en toe zijn. Ik sta veel relaxter in het leven en ben eindelijk weer echt gelukkig.
Ik wens je veel geluk in de toekomst.

Linda -

Ik weet niet wat ik moet zeggen, ben er stil van.. oprecht en heel mooi geschreven!! <3

Han -

Dankjewel 2wmn dat dit er mag zijn. En vanuit een christelijk oogpunt. Mooi als je die betrekking mag krijgen vanuit een Bijbelsperspectief. Waardevol!!!

Mare -

Wat een moedig verhaal en wat goed dat jullie dit publiceren.
Geralda, heel erg bedankt dat je dit proces waar je doorheen gaat en ging deelt.

Marjolein -

Een tragisch, maar mooi verhaal en wat goed dat je er nu zo positief mee om kan gaan. Ik zit niet in dezelfde situatie, maar ik weet zeker dat je een inspiratie voor vele anderen zult zijn!

Hennie -

Wouw respect!

Gerline -

Met een brok in mn keel gelezen, wat héb je het mooi verwoord! Ik heb je de laatste jaren van dichtbij meegemaakt, je zien vechten, je zien hopen, de teleurstellingen ondergaan en vervolgens zien veranderen, ik zag vrede komen en rust… zo bijzonder….ik heb zoveel bewondering voor je meis!! Je bent voor altijd in mn hart! God ga met je!! Liefs mij

Geralda -

Liefs <3

Hanny -

Met veel bewondering heb ik je verhaal gelezen. Wat kun je alles goed verwoorden: de pijn, het verdriet, maar wat mooi hoe je beschrijft dat er rust en een andere invulling in je leven is gekomen. Ik wens dat iedereen die dit leest troost put uit de tekst uit Jeremia: “…ik heb jullie geluk voor ogen… ” Geralda, ik wens je met je man samen, en met de opleiding tot verpleegkundige veel geluk op je verdere levenspad.

Geralda -

Dankjewel Hanny

femketje -

Wat een ontzettend mooi en open geschreven stuk <3

Geralda -

Dankjewel!

Jolinda -

Mooi Geralda, hoe je jouw verhaal hebt opgeschreven. Dat het delen van jouw verhaal tot kracht en inspiratie mag zijn voor anderen. Ik wens je heel veel geluk toe samen met de liefde van je leven. Mooi hoe jullie er met zoveel liefde voor elkaar zijn.

Geralda -

Dankjewel Jolinda!

MArrit -

Wow bedankt dat je dit met ons deelt. Mijn schoonzus heeft ook geen kindje mogen krijgen ondanks alle pogingen. Ik weet niet goed hoe ik haar kan steunen en vind het moeilijk de juiste woorden te vinden want tsja ik ‘heb makkelijk praten’ want ik heb wel een kindje. Maar dankzij jouw verhaal heb ik het gevoel dat ik ook iets meer in haar hoofd heb kunnen kijken. Dankjewel daarvoor!

Geralda -

Wat fijn om te lezen dat mijn verhaal bijdraagt hierin Marrit, dank je wel!

Martine -

Trots op wie je bent en hoe mooi je je proces onder woorden brengt lieverd. X Martine

Geralda -

<3

Marijke -

Wat mooi en ontroerend geschreven. Onze buren wilde bewust jong kinderen en dat lukte ook niet. Uiteindelijk is zij na 2 IVF pogingen moeder van een gezonde 3 ling. 2 meisjes en een jongen. Wat je ook veel hoort meerlingen bij IVF.

Ik zou mezelf geen leven kunnen voorstellen zonder nageslacht. Wat ongelooflijk moedig dat je dit openhartige verhaal met ons wil delen.

Geralda -

Dank je wel!

Maria -

Jij ook dankjewel Linda voor je openheid!
Jou verhaal is ongeveer gelijk aan mijn levensfase.
Lang gehoopt en ‘ gedroomd’ van een relatie en ook een kinderwens. Nu dat op dit moment anders loopt dan gehoopt is dat opnieuw zoeken naar welk plan en doel God heeft.

Geralda -

Moeilijk wanneer het leven ander loopt dan gehoopt Maria. Ik hoop dat je je plekje mag vinden. Veel sterkte!

Ellen -

Heel mooi geschreven, dapper dat je je gevoelens en verhaal op deze manier kunt beschrijven! De tekst uit Jeremia heeft voor ons ook veel betekent toen het begin van mijn zwangerschap onzeker was. Ik wens jullie Gods kracht en zegen toe in jullie verdere leven! Vertrouw op het plan dat Hij met leven heeft en geniet van alles wat Hij op je pad brengt!

Geralda -

Dank je wel Ellen, voor jullie ook alle goed gewenst!

Syl -

Ik weet sinds mijn 16e dat ik nooit kinderen zal kunnen krijgen. Ik heb in een tijd dat ik nog niet in in de kinderwensfase zat kunnen wennen aan dat idee en het vervolgens te accepteren.
En ja draagmoederschap en adoptie zijn als optie voorbij gekomen…maar dat was voor ons geen optie…te veel gedoe. Inmiddels 13 jaar later ben ik nog steeds samen met mijn vriend (wij zijn 29 en 32 jaar). We hebben het jaren geleden geaccepteerd en hebben gekozen voor een ander soort geluk dat voor ons werkt. Samen reizen en uit eten gaan, doen wat wij willen en alleen maar rekening met onszelf hoeven houden. We worden wel de leuke oom en tante van vrienden. Met Efteling uitjes, koekjes bakken en heel veel Disneyfilms.
Ik kan me voorstellen dat het lastig is als het leven niet zo gaat als je hoopt of droomt. Je hoeft verdriet niet te bagatelliseren…. het mag er zijn…geef het de ruimte om er te zijn. Want uit eindelijk lucht dat op. Opkroppen van verdriet en onmacht is alleen maar vermoeiend en frustrerend.
Ik hoop dat je in je hart een plekje vindt om het verdriet een plekje te geven. Dat je je weer kan focussen op ander soort geluk… je bent gezond, hebt een relatie, baan, huis, familie…. wat zou je met die basis kunnen bereiken? Dat is voor iedereen anders.

Geralda -

Wat fijn om te lezen dat ook jullie een mooie invulling kunnen geven aan jullie leven zonder kinderen. Veel geluk!

Sandra -

Prachtig geschreven! Ik geloof ook dat er meer is dan kinderen krijgen maar toch is die wens er voor velen.
Ik mag van geluk spreken dat ik nu 35 weken zwanger ben van ons zoontje na 3 jaar hopen en strijden.

Geralda -

Wat fijn dat je na zo’n lange tijd een zoontje krijgt! Van harte en geniet van de grote kleine wonder!

Linda -

Wat een mooi en heftig verhaal Geralda. Ik ben zelf ook christen en heb een kinderwens, maar tot op heden geen relatie. Dat brengt op een andere manier soms dezelfde vragen en gevoelens met zich mee, want je voelt de tijd dringen en vanwege die ethische redenen kies ik er bijvoorbeeld niet voor om bewust alleenstaande moeder te worden.
Ik vind het fijn voor je dat je rust hebt gevonden in de situatie. Soms kan het verlangen zo groot zijn dat we dingen soms ook idealiseren denk ik wel eens. Ik ken mensen met kinderen die het soms ook best zwaar hebben. Dan nog zou ik het ook graag willen natuurlijk, als dat is wat God voor mij heeft. Bedankt voor de bijbeltekst het is inderdaad bemoedigend en het leven is meer dan alleen het hebben van kinderen. Zeker als je op een leeftijd komt dat alles en iedereen om je heen kinderen krijgt en je keer op keer geconfronteerd wordt. Het kan soms zout in een wond zijn, al gun je het andere mensen van harte.
Dankjewel voor je open verhaal

Geralda -

Ook jij bedankt voor je openheid Linda.
Fijn dat je je bemoedigd mag voelen door de tekst, ik hoop van harte dat jouw wens in vervulling mag gaan! Sterkte!

Marieke -

Heel erg mooi geschreven!

Geralda -

Dankjewel!

Reageer ook