Als je kind altijd oorpijn heeft: onze ervaringen met buisjes

‘Hij lijkt niet de oren van Djurre geërfd te hebben!’, jubelde ik toen Jelle na 6 maanden nog steeds geen oorontsteking gehad had. (Djurre had namelijk als baby heel vaak ooronsteking en met 9 maanden al buisjes.) Boy I was wrong… Na ruim een jaar, heel veel zware weken, een stuk of wat antibioticakuren en zeker 10 oorontstekingen kreeg Jelle afgelopen januari buisjes. Dit zijn onze ervaringen met buisjes.

Foto door Mariska de Groot

In januari 2017, vlak voor ik beviel van Gijs, gingen we met Jelle naar de huisarts. Hij was toen 14 maanden. Al dagen was hij ‘onmogelijk’. Hij huilde aan één stuk door, was ontzettend chagrijnig en sliep nog slechter dan hij al deed. We snapten er niets van. Pas toen hij zich begon te overstrekken tijdens het huilen begon ons te dagen dat hij heel misschien wel pijn zou hebben. We gingen naar de huisarts, met in onze gedachten dat we waarschijnlijk naar huis gestuurd zouden worden met het bericht dat er fysiek niets aan de hand was. Maar nadat de huisarts één seconde in zijn oren had gekeken was het duidelijk: een dubbele oorontsteking. ‘Dat doet echt intens veel pijn, wat een bikketje is dit’, zei de huisarts. Ik snapte er niets van. Hoe kon ik dit gemist hebben?!

Ik voelde me intens schuldig. Ik vond het zo gemeen van mezelf dat ik het afschoof op ‘irritant gedrag’, terwijl hij dus blijkbaar ontzettend veel pijn had gehad. Ook snapte ik niet dat ik het niet eerder gezien had. Omdat hij geen koorts had, legde ik de link niet met een oorontsteking. Maar hij had wel degelijk aan zijn oortjes gezeten de dagen ervoor. Maar ja, dat deed hij eigenlijk altijd… Altijd, sinds hij zo’n 6 maanden was. Rond die tijd begon ook zijn chronische verkoudheid. En het slechte slapen. Maar nooit eerder had ik de puntjes verbonden, omdat hij tot zijn eerste jaar overdag het vrolijkste mannetje ever was.

Ik, die notabene voor mijn studie Logopedie college’s heb gevolgd over de oorzaak en het effect van oorontstekingen bij jonge kinderen (en die me nog zo helder voor de geest staan), had het niet gezien. Toen ik een paar weken terug bij de KNO arts was voor Gijs vertelde ik haar dat ik er met Gijs zo vroeg bij was omdat ik het deze keer goed herkende en op tijd signaleerde, maar dat dat bij Jelle een heel ander verhaal was. Ze lachte: ‘Ik heb precies hetzelfde gehad. Ik klaagde een keertje tegenover mijn collega’s over dat mijn zoon echt onmogelijk was de afgelopen dagen en alleen maar huilde. Ze vroegen me of hij misschien geen oorontsteking had en ik lachte het weg. Ik bedoel, ik ben KNO arts, dat had ik dan toch wel door gehad… Maar het zette me aan het denken en ja hoor, toen ik ‘s avonds thuis keek had hij dus een dubbele oorontsteking! Dus ook als het je vak is, kun je er bij je eigen kind helemaal naast zitten.’ Sinds dien voel ik me een iets minder slechte moeder. 😉

Er op terugkijkend denk ik dat Jelle in zijn eerste levensjaar veel vaker oorpijn heeft gehad, maar dat wij het nooit gezien hebben. Rode wangen en oren schoof ik af op tandjes of bestempelde als iets wat bij hem hoorde. Want we kenden hem eigenlijk niet anders. Omdat hij niet ziek overkwam of koorts had, dacht ik simpelweg niet aan ziek zijn.

Na die keer in januari 2017 kostte me het nog een paar keer voor ik oorpijn echt goed kon herkennen bij Jelle, maar gelukkig was ik er nooit meer zo laat bij als die eerste keer. In de zomer was het iets rustiger qua oorontstekingen, maar zodra september voor de deur stond begon het geëtter weer. Toen we in oktober voor de zoveelste keer op het spreekuur zaten, kregen we eindelijk de doorverwijzing voor de KNO arts. Na twee maanden werd hij eindelijk geopereerd, kreeg hij buisjes en sinds dien is het een ander mannetje.

Pas nu hij buisjes heeft zie en merk ik aan Jelle hoe veel effect oorontstekingen op een kind kan hebben. Zo liep hij direct na de operatie veel beter. Doordat zijn evenwichtsorgaan zo erg onder druk heeft gestaan door al het snot en vocht, viel hij veel vaker. Hij loopt nu sneller, valt veel minder en vindt zelf lopen nu ook leuk om te doen.

Ik weet nog dat tijdens een van de college’s over middenoorontsteking bij kinderen verteld werd dat langdurige problemen met de oren zelfs tot gedragsproblemen konden lijden. Dat leek me altijd een beetje sterk, maar het is écht zo! Er zijn bepaalde trekjes in Jelle’s gedrag geslopen en bepaalde patronen tussen ons als ouder en Jelle ontstaan doordat hij zich maandenlang zo ellendig heeft gevoeld.

En ook al was Jelle altijd al een hele goede prater, ook bij hem gaat zijn taalontwikkeling met sprongen vooruit nu hij buisjes heeft. Verder kunnen oorproblemen bij kinderen die naar school gaan zorgen voor concentratieproblemen en leerproblemen.

Sinds Jelle buisjes heeft is hij weer het vrolijke ventje dat hij vorige zomer en in zijn eerste levensjaar was. Hij kletst, speelt en heeft weer energie om nieuwe dingen in zich op te nemen. En dat alles door een simpele ingreep van 5 minuten. Wow! Natuurlijk was hem onder narcose zien gaan niet leuk en toen hij wakker werd heeft hij een uur lang gehuild van paniek, maar al na een paar uur zagen we de veranderingen. Het is echt alsof we een ander kind hebben gekregen.

Ik heb me lang afgevraagd of ik deze blog moest schrijven. Ik wil in geen geval negatief praten over Jelle of te veel over hem als persoon delen omdat ik vind dat hij recht heeft op privacy. Anderzijds voel ik ook heel erg de behoefte om er wél over te schrijven in de hoop dat ik andere ouders kan helpen. Ik had gewild dat ik eerder de secundaire signalen (rode oren, ‘s nachts wakker, altijd verkouden) van oorontsteking had gezien, zodat ik eerder naar de huisarts was gegaan en uiteindelijk sneller naar de KNO arts was doorverwezen. Zoals we nu bij Gijs hebben gedaan, die dezelfde oren als Jelle bleek te hebben maar bij wie er er op tijd waren voor het echt erg begon te worden. Ik vind ook dat er meer bekend moet zijn bij ouders over dit onderwerp, zodat ze zelf scherper zijn. Op het consultatiebureau werd nooit verder doorgevraagd als ik vertelde dat hij slecht sliep of altijd verkouden gewas, dus ik had altijd het idee dat het normaal was.

Maar nu ik zie hoe veel verschil de buisjes op ons dagelijks leven en de ontwikkeling van Jelle hebben, huilt mijn hart. Hadden we maar… Dat had Jelle en ons een jaar lang kwakkelen en heel veel bloed, zweet en tranen bespaard.

27 reacties

Paula -

Mijn broertje heeft ook altijd last gehad van z’n oren. Dat ie vaak oorontsteking had kan ik me niet herinneren, wel dat hij heel slecht hoorde en vaak boos werd uit frustratie omdat hij zich onbegrepen voelde. Hij zat middenin zijn peuterpuberteit, ik denk dat die door de oorpijn erger werd. Ook had hij altijd last van z’n oren bij harde muziek, soms zo erg dat ie ervan moest huilen (hij was 4 toen). Achteraf denk ik dat veel mensen dachten dat hij gewoon ontzettend lastig en moeilijk was. Toen mijn ouders merkten dat hij echt slecht hoorde, hij kon bijvoorbeeld de juf vaak niet horen (die alleen maar klaagde dat hij niet luisterde), zijn ze naar de kno arts gegaan. Hij heeft pas op 5 of 6 jarige leeftijd buisjes gekregen. Daarna werd het echt een ander kind, dat heb ik zelfs gemerkt als zus! Ik vond het altijd zo sneu voor hem dat hij anderen niet kon horen en dan werd aangesproken op z’n gedrag.. terwijl hij er niks aan kon doen

Marjan -

Als ik AL die reacties zo zie, heb je er heel goed aan gedaan om het toch te schrijven. Hier geen kinderen of eigen oorontstekingen, maar 1x gehad van het zwemmen op vakantie toen ik een jaar of 10 was. Heel langzaamaan hoorde ik inderdaad minder, en op een gegeven moment zat het zo dicht dat mijn pink niet meer in mn oor paste, van de huisarts druppels gehad en toen ging het weg. Maar pijn inderdaad, en dan kan je het nog zelf aangeven. Je doet het hartstikke goed hoor meid, trots zijn op je kinderen en zeker op jezelf!!

Liz -

Zo fijn om dit te lezen!
23 juli krijgt onze jongste EINDELIJK buisjes geplaatst en neusamandel wordt tegelijk verwijderd.
Inmiddels enorme spraakachterstand en onverklaarbare driftbuien omdat wij onze jongste niet begrepen en hij ons niet!
Toen we eindelijk via omweg bij KNO arts terecht kwamen en hij zei dat het te maken heeft met het vocht/slijm achter de trommelvliezen te maken heeft, was ik zo opgelucht dat we nu ergens naar toe werken!
En de arts zei ook gelijk dat we straks na plaatsing van de buisjes waarschijnlijk een ander kind zullen hebben al na een paar uur….
Ik heb echt gehuild daarna in de auto, voelde mij zo verschrikkelijk schuldig! Waarom niet eerder etc etc…. Het heeft ons zoveel energie en verdriet gekost en vooral zo naar voor hem!
Nu nog 3 weken en we wachten gespannen af….

Marijke -

Zoveel oorontstekingen, wat sneu voor zo’n ventje. En al die antibiotica kuren in zo’n lijfje. Aan een baby kun je heel goed zien of er een oorontsteking speelt. Ze grijpen met hun handjes naar de oren, rode wangen en dat huilen is veel heftiger. Ik heb vorig jaar een dubbele oorontsteking gehad, ik zat gewoon te brullen in mijn bed zoveel pijn wat op een gegeven moment Straalt naar je kaken. Wat fijn dat buisjes zo effectief zijn. Als moeder weet je je op ten duur ook geen raad meer als de ene ontsteking na de andere volgt.

Femke -

Ik kan me ook voorstellen dat veel ouders deze klachten interpreteren als het krijgen van tandjes. Mijn zoontje heeft af en toe ook rode wangen en zit dan met zijn vingers in zijn mond. Oorontsteking is dan niet het eerste waar ik aan denk als hij dan zo huilt…Zo lastig!

Tanya -

Zo herkenbaar.. Altijd verkouden, rode oren, soms het idee dat hij doof is, chagrijnig. Hier ook een zoontje van 13 maanden die vanaf 6 maanden elke maand een oorontsteking heeft gehad. We wachten nu op de datum dat hij eindelijk buisjes kan krijgen. We kunnen niet wachten met z’n allen. Het is zo vreselijk om te zien hoe je kindje pijn heeft van die verrekte oren.

Ellis -

Wat goed om dit te lezen en ook de reacties van anderen. Heb me er zo lang schuldig over gevoeld dat ik mijn dochtertje een vervelende jankerd vond🙈
Nadat ze buisjes heeft gehad is het ook een heel ander meisje en praat ze ook veel beter zodat ik haar beter begrijp, zo fijn!

Willemijn -

Ik ben zo blij dat je hierover schrijft. Wij hebben ook een klein jaar met onze dochter aangesukkeld. Ze had in die periode af en toe oorontstekingen maar was wel altijd verkouden. Haar gedrag was echt vreselijk gedurende dat jaar. Onwijs veel huilen, altijd boos en chagarijnig. Nu ze buisjes heeft hebben we een ander kind. Ik verbaas me ook over de houding van huisartsen, mijn huisarts hanteert de lijn, ze kan geen oorontsteking hebben als ze geen koorts heeft, waardoor mijn dochter een jaar lang met pijn heeft rondgelopen.

Lies -

Mijn dochter kwakkelde ook met oorontstekingen en chronische verkoudheid. Haar kleuterjuf dacht dat ze laag-intelligent was en wilde haar groep 2 over laten doen, misschien was ze zelfs een kind voor speciaal onderwijs dacht ze. Totdat ze buisjes kreeg…
Ze heeft uiteindelijk een vwo-diploma op zak en studeert nu!

Nynke -

Wat goed van je om dit te delen. Helaas herken ik veel in je verhaal. De pijn die je als ouder niet door hebt, het gedrag, die eeuwige dikke snottebellen… Mijn zoontje praatte onverstaanbaar. Vlak na het plaatsen van de buisjes maakte zijn taalontwikkeling een fikse sprong. Oh, wat had ik dat graag eerder laten doen. Maar ja….ook ik had het niet door.
We zijn nu een paar jaar verder en hopelijk groeit hij eroverheen, maar tot nu toe heeft hij de buisjes nog hard nodig. Bedankt voor het delen van jullie verhaal.

Lisa -

Ik vind het heel dapper dat je dit wilt delen. Ik denk dat je er heel veel ouders mee helpt doordat ze weten dat ze niet de enige zijn. Mijn vriend had als kind ook vaak oorontsteking en buisjes en ik hoopte (net als jij) dat onze kinderen niet zijn oren zouden krijgen. Ik heb geprobeerd daar ook wel alert op te zijn, maar als ik dit zo van jou lees denk ik dat ik de symptomen ook echt niet herkend had. Kan me goed voorstellen dat dit achteraf hartverscheurend is. Gelukkig (zeker nu ik dit lees) hebben mijn kinderen tot nu toe (ze zijn 4 en anderhalf) geen problemen met hun oren gehad.

Evelien -

Dit is zoooo herkenbaar! maar dan bij mezelf haha. ik had al buisjes toen ik een half jaar oud was. Dit ging zo door tot ik een jaar of 4 was. Toen scheen het weg te zijn. Later wilde ik niet duiken bij het zwemmen, vond ik bergen verschrikkelijk en haatte ik vliegtuigen… Ook kon ik altijd met mijn ogen dicht herkennen of we over een brug of door een viaduct heen reden. We noemden dit mijn 6e zintuig… Totdat ik er toen weer oorontsteking bij kreeg (op 18 jarige leeftijd), toen legden wij de link weer. Ik heb nu dus weer buisjes met een soort weerhaakjes, die jaaaaren blijven zitten. En ik voel me weer vrijer dan ooit tevoren! ik hou van zwemmen, de bergen en vliegen naar de mooiste bestemmingen. Het verandert je echt, last van je oren. En als je er zo achteraf naar kijkt, ik was inderdaad erg ‘onhandig’ als kind, of beter gezegd, ik had last van mijn evenwichtsorgaan. Ik kan dus inderdaad nu veel beter mijn evenwicht bewaren

Rosanne -

Hey Willemijn,
top dat je dit geschreven hebt en hier moeders mee probeert te helpen. Wij hebben hetzelfde gehad, Flynn kreeg met 14 maanden (eindelijk voor ons) buisjes. Kay, mijn man, herkende het gelukkig eigenlijk direct en ik denk dat Flynn in zijn eerste jaar minstens 8 oorontstekingen heeft gehad. Ik zie mijzelf nog zo lopen, midden in de winter om 3 uur ‘s nachts door het dorp om hem maar stil te krijgen. Ik liep er zelf ook bij te huilen. Verschrikkelijk om je kind pijn te zien hebben maar je wordt zelf ook helemaal gek van het gegil en het slaapgebrek. Nou ja, je kent het wel haha! Na 14 maanden eindelijk buisjes en voila, een heel ander kind inderdaad.
Wat zoiets kleins kan doen he! Top dat Jelle er ook zoveel baat bij heeft gehad <3

Didi -

Onze jongste had nooit oorontstekingen en was niet ziek, maar had wel heel veel slijm achter zijn trommelvlies waardoor hij vrijwel niet hoorde. We vermoedden al dat hij slecht hoorde en ook het kdv gaf het aan maar de huisarts zag geen noodzaak om door te sturen. Het consultatiebureau heeft ons uiteindelijk doorgestuurd naar een onderzoeksinstituut voor dove en slechthorende kinderen. Maar daar hoorde hij weer te goed voor en werden we alsnog naar een KNO-arts gestuurd. Daar heb ik moeten praten als Brugman om buisjes te krijgen en bij de operatie bleek dat hij zoveel taai slijm had dat dat nooit zelf opgelost was. We zijn 2 jaar bezig geweest om de taalachterstand in te lopen met een logopedist en hij praat nu gelukkig 99% van de tijd weer duidelijk.
Zelf heb ik 8 keer buisjes gehad en zijn mijn trommelvliezen beschadigd (littekens) waardoor bepaalde lage tonen heel naar voelen en die hoor ik ook heel slecht.

Tessa -

Wat fijn dat die KNO arts dat zei! Fijn dat het zoveel beter gaat met hem :)

Caitlin -

Hoi willemijn! Ik ben dan geen moeder maar ik had vroeger ook altijd oorontsteking toen ik klein was en mijn ouders wisten zich geen raad. Toen zijn mijn amandelen verwijderd en ik heb nooit meer een oorontsteking gehad! Dus wellicht is dat ook nog een optie mocht het weer terug komen! Fijn dat je er een stuk over hebt geschreven voor andere moeders!

Nienke -

Toen ik je verhaal las en dat hij klachten had zonder koorts was mijn eerste reactie dat ik meteen begreep waarom je het niet in de gaten had. Hier twee keer een dubbele oorontsteking gehad, maar heel duidelijk met koorts.
Ik heb een goede slaper en telkens als ze een nacht niet goed slaapt, meerdere keren huilt etc. denk ik: doe niet zo moeilijk en ga gewoon slapen. Om er in de ochtend achter te komen als ik zelf goed wakker ben en besluit toch even haar temperatuur op te meten dat er toch iets meer aan de hand is. Echt zo’n aha-momentje. Verwijt jezelf niets, soms duurt het gewoon even voor je erachter komt.

Liefs!

Jana -

Willemijn,
Ik volg jullie al jaren maar laat bijna nooit iets achter. Vandaag wou ik toch even reageren. Zelf, ondertussen 26j, heb 3x buisjes gekregen als kind (ze vallen uit na een tijdje) Dit was echt een noodzaak, dus ik mijn ogen heb je echt het juiste gedaan! Zelfs nu als volwassenen ga ik nog geregeld langs de kno. Let vooral op met water, ik heb altijd zo van de oordoppen gekregen om het water buiten te houden. Groetjes Jana

Sanne -

Wat herkenbaar
Onze dochter van 2 heeft nu net voor de tweede keer buisjes gekregen en de neusamandel eruit en we hebben een totaal ander kind
Van slapeloze nachten en heel moeilijk gedrag naar een rustig meisje dat lief speelt en doorslaapt
Ze was vanaf november tot nu bijna constant ziek geweest kuur na kuur kilo’s verloren enkele keren tegen ziekenhuisopname aan. En nu kregen we eindelijk groen licht voor nieuwe buisjes omdat ze koortsvrij was en aangesterkt.
Ik ben blij dat ik altijd mijn gevoel gevolgd heb en ben blijven aangeven dat haar gedrag een oorzaak had !

Amber -

Ook mijn zoontje heeft erge oorontsteking gehad. Ik herken je verhaal. Het is vreselijk. Gelukkig kreeg hij na 3 maanden buisjes. Toen hij 17 maanden was, ze zeiden dat ze het normaal niet zo snel doen onder de 2 jaar. Hij had non stop oorontsteking en na een kuur kwam de oorontsteking weer net zonhard terug. Ik kwam er gelukkig wel vrij snel achter omdat ik vond dat hij niet fris uit zijn mondje rook. Toen ik dat ging Googlen kwam ik uit op oorontsteking. En de huisarts bevestigde dat. Ik voel me ook schuldig als ik terug kijk naar die tijd. Hij is dus drie maanden ongelovelijk stil geweest op het kdv. Hij zat maar een beetje in een hoekje alles te observeren… Terwijl hij altijd zo vrolijk was. Hij heeft waarschijnlijk 3 maanden erg slecht kunnen horen. Toen hij buisjes kreeg begon hij idd ook ontzettend goed te praten! Hij ging zijn eerste jaar niet naar het kdv, vanaf dat ie een jaar was wel. Ik denk dat dat hem ‘bespaard’ heeft toen. Maar mijn jongste van nu 3 maanden gaat voor het eerst over 2 maanden naar het kdv. Precies in het najaar, dus ik houd het nu ook echt goed in de gaten! Het is zo ontzettend naar…

Amber -

Wat ook hielp dat ik het vrij snel door had… ik heb zelf als kind heeeeel veel oorontsteking gehad. En ben nooit geholpen er aan. Ik kan me nog herinneren dat ik in groep 8 zat en nog oorontstekingen had. Ellende. Heel veel succes met je jongens. En voel je niet schuldig. We worden idd slecht geïnformeerd over deze kwaal, terwijl het heel veel voor komt!

Elise -

Zo herkenbaar! Onze oudste kreeg met 2 jaar buisjes (en inmiddels nu hij 4 is weer nieuwe) en onze jongste kreeg ze al met 8 maanden. Nu was bij onze jongste ook een verband tussen reflux en oorontstekingen. En wat je schrijft over Jelle zn gedrag ken ik ook… onze oudste kan zo rottig gedrag vertonen, waarna blijkt dat hij dan een ooronsteking heeft. Joh, ik kan er een boek over schrijven!

Rachel -

Wat een ellende he? Die oren! Hart onder de riem: wij hebben hier hetzelfde gehad hoor, maanden getobt met slechte nachen, pas veel later bleek een dubbele ooronsteking. Achteraf grote verklaring voor de onrust, wat voelde ik me rot!
Afgelopen jaar buisjes gekregen, waarvan er aan de ene kant na 3 weken alweer uitviel, maar de andere kant zit er nog in en geen oorontstekingen meer gehad!

Tess -

Wat ontzettend herkenbaar.. Onze zoon heeft ook zo gekwakkeld en alhoewel wij wel wisten dat het om oorontstekingen ging (hij werd elke keer enorm ziek en kreeg hoge koorts), vond ik de aanpak bij de huisarts hartverscheurend laconiek. Wij waren altijd op tijd met het melden ervan, pleegden overleg met de assistentes en tóch draaide het iedere keer weer uit op het voorschrijven van AB. Tot een zaterdagochtend dat ik huilend met mijn ma belde omdat alles in mij zei dat dit niet de bedoeling kon zijn en ook zij zei: ‘Tess, genoeg is écht genoeg’. Die zaterdagochtend verwees de HA ons door naar de kinderarts voor ‘onze gemoedsrust’ maar bleek onze zoon een darmbacterie, bloedarmoede en dus wéér een oorontsteking te hebben. Die buisjes kwamen er heel erg snel kan ik je vertellen, hij werd op de spoed lijst geplaatst. Idem wat jij zegt aan alle ouders; onderschat het effect en het leed van de oorontstekingen niet, laat je niet afschepen als je gevoel zegt dat er wat moet gebeuren en wees assertief in dit proces. Onze HA vond het niet nodig al die tijd maar toen we eenmaal bij de KNO zaten en hij zei dat er al veel eerder gehandeld had moeten worden voelde ik me eindelijk begrepen. Een heel lang verhaal maar zeker niet onbelangrijk vind ik, al is het maar om idd andere ouders ervan te overtuigen wél eerder actie te ondernemen! Jij weet ‘t beste wat je kind nodig heeft!

Vera -

Ik heb zelf ook buisjes gehad, ik was 4 jaar toen ik de operatie had. Mijn ouders wisten ook lange tijd niet dat ik oor ontsteking had, omdat ik erg verlegen was in die tijd en ik niet klaagde over pijn. Uiteindelijk zijn mijn ouders met mij naar de kno arts gegaan, omdat als ze iets aan mij vroegen ik dan geen reactie gaf. Dat was niet omdat ik niet wilde reageren, maar omdat ik het niet hoorde.

Jitske -

Hi Willemijn.

Dit stuk is zo ontzettend herkenbaar voor mij, dat ik zelfs tranen in mijn ogen kreeg.
Vanaf 4 maanden met onze jongste (djurre) ook oorontstekingen gehad. De ene doktersbezoek na de andere en uit eindelijk heb ik er zelf op aangedrongen dat hij buisjes moest.
Met 9 maanden werden ze geplaatst. Voor die tijd heeft hij veel antibioticakuren gehad waardoor zijn lichaam helemaal in de hobbel was.
Helaas na die tijd alsnog looporen en druppels gekregen, helaas hielpen die niet
Totdat er een kno arts was die zei dat hij al doe tijd de verkeerde oordruppels had gekregen. Pas toen hij druppels kreeg die ook helpen voor oogontsteking hadden wij ons kind ( na 14 maanden ) eindelijk terug.
Het was zo heftig om je eigen kind pijn te zien hebben… Ik ben blij dat ik naar mn eigen gevoel heb geluisterd..

Jackelien -

Wat goed dat je dit deelt om andere moeders en kinderen te helpen! :)
Wat sneu om te horen dat het zoveel effect heeft gehad, maar super goed dat zoiets simpels zo goed werkt. Krijgt Gijs straks ook buisjes?

Reageer ook