Volwassen: how the hell did I get here?

Het is een vaste gewoonte geworden om elke avond daar samen op dat kussen te liggen. We wrijven onze neuzen tegen elkaar aan. We lachen. Zijn ogen kijken mij glunderend aan. ‘Mama lekker in mij bedje liggen’. Zijn handje pakt de mijne. En zonder enige zorgen sluit hij zijn ogen. Ik slik. Soms overvalt het me.

Foto door Mariska de Groot

Die allesomvattende verantwoordelijkheid die ik voor dit kleine mensje draag. Ik móét het goed doen. Niet voor mij, maar voor hem. Voor zijn broertje. Ik leef nu vóór hen. Mijn hemel… Ik ben écht volwassen geworden. How the hell did I get here?

‘Hebben we nu de juiste verzekeringen afgesloten voor het nieuwe huis? Dat moet echt voor de oplevering.’ ‘We hebben nog wel een potje spaargeld, maar dat is eigenlijk gereserveerd voor onvoorziene uitgaven.’ ‘Misschien moeten we toch eens naar de dokter met dat hoestje van Gijs.’ ‘De auto moet binnenkort ook voor de APK, dat moeten we niet vergeten.’ ‘Shit, een naheffing van de belastingdienst. Niet zo’n kleine ook! Dat komt echt slecht uit.’ ’En wanneer moeten we Jelle eigenlijk inschrijven voor de basisschool?’

Blauwe brieven, slim met je geld omgaan, contracten tekenen, hypotheken afsluiten en de gigantische verantwoordelijkheid over twee kinderen. Mijn leven heeft in de afgelopen jaren in rap tempo volwassen vormen aangenomen. Maar diep van binnen voel ik me nog altijd die student van begin twintig. Die student die zo trots als een pauw was met haar te kleine en te dure zolderkamer en met 12 uur per week aan colleges meer vrije tijd had dan op de middelbare school. Voor wie de wereld aan haar voeten lag en het leven tijdelijk op dat heerlijke randje van net wel net niet volwassen balanceerde. Ik had het gevoel van vrijheid, on top of the world zijn, maar nog altijd was er dat vangnet van mijn ouders in het vizier. Bij geld tekort, moeilijke vraagstukken en zorgen waren er mijn ouders. Zij? Zij konden álles fixen.

Maar er is een moment gekomen waarop dat vangnet verdwenen is. Ergens in je twintiger jaren, voor sommige misschien zelfs al eerder, brokkelt dat vangnet van je ouders af. Meestal niet eens omdat je ouders het weghalen, maar simpelweg omdat je er te groot voor bent geworden. Je ontgroeit als het ware het vangnet. Bij elke nieuwe stap richting volwassenheid sta je te juichen van geluk. Want oh man, op eigen benen staan komt met een heerlijke, verslavende mate van vrijheid. Toch zal er op enig moment een omslagpunt komen. Een punt waarop je denk: ‘Shit, nu ben ik écht volwassen.’ Waarop je er achter komt dat volwassen zijn één grote illusie is. Mijn hele jeugd dacht ik dat volwassenen het allemaal zouden weten, niet meer onzeker zouden zijn en het gemaakt zouden hebben. Maar hoe ouder ik word, hoe zekerder ik weet: al die andere volwassenen doen ook maar wat.

We huren of kopen huizen waarvan we denken ze te kunnen betalen. We sluiten verzekeringen af omdat we denken dat het goed is. We ploeteren ons stuk voor stuk het apezuur voor onze carrières. En als het op onze kinderen aankomt dan doen we allemaal ons uiterste best, maar hoe dan ook zullen onze kinderen ons later haarfijn vertellen waar we steekjes hebben laten vallen. Volwassen zijn is zoiets als een hoeslaken proberen op te vouwen. Het wordt toch een beetje een rommeltje. Jij, ik, de buurvrouw, letterlijk iedere volwassene ter wereld, wij allemaal, rommelen maar wat aan. En zolang we andere mensen niet opzettelijk schaden, ons beste beentje voor zetten en in elk geval proberen een beetje weloverwogen keuzes te maken, doen we het best oké. Life is tough. But so are we!

18 reacties

Sandra-Anna -

Wat mooi geschreven! Ik begin mezelf er ook een heel klein beetje in te herkennen. Door samen te gaan wonen is voor mij de eerste stap naar een volwassen leven gemaakt.

Laura -

Mooi en herkenbaar artikel. Ben nu zelf 28 met een zoontje van bijna 2. Echt how dit I het here? En het valt stiekem ook wel tegen hoe leuk het is om volwassen te zijn af en toe😅 Als je jong bent dan leef je er steeds naartoe. Maar ben je het eindelijk, verlang je vaak toch nog wel terug naar die onbezorgde tijd (die je dan hopelijk hebt gehad). Maar toch vind ik wel dat je jezelf wat meer credits mag geven voor wat je doet hoor! Je maakt toch zoveel mogelijk keuzes voor je gezin op een weloverwogen manier? Je kijkt toch kritisch naar jezelf om dingen dan een volgende keer anders te doen of proberen om anders te doen? In mijn ogen is dat niet zomaar wat doen eigenlijk😊 Liefs! X

Ilse Visscher -

Helemaal mee eens! Soms denk ik ook wel eens hoe dan? Hoe ben ik ineens zelf zo volwassen?! En dan herken ik ook veel van mijn ouders. Zij konden (kunnen) alles en nu moet ik het zelf doen. Je bent zo snel volwassen eigenlijk.. Al die verantwoordelijkheden. Maar we kunnen het.

Marije -

Heel erg herkenbaar. Soms kom je voor die dingen te staan waarbij je ineens denkt “wat ben ik ineens volwassen”

Sanne -

Zo leuk om dit te lezen, want ik zit nu precies in die transitie, waarbij ik meer op mezelf moet staan. Volwassen worden man man man. Van de week hebben we voor het eerst een bank gekocht, nou dat vond ik al een dingetje:P En dan zijn we nog maar net begonnen.

Anouk -

Zo waar! Ik ben nu 7 weken moeder, maar die verantwoordelijkheid vind ik pittig. Ik “moet” er voor zorgen dat hij eten krijgt, schone luier, niet te veel prikkels, heel veel knuffelen, you know… en dat doe ik met alle liefde doe. Het geeft het mij een ontzetten rustig gevoel als mijn moeder langs komt. Een veilig gevoel… Mijn idee van volwassen zijn was precies hetzelfde!

Gwenster -

Volwassen zijn is wasjes draaien zonder wasverzachter, zo zie ik het. Als kind wordt alles verbloemd, minder hard voorgesteld, alles lijkt mooier en idealer, gelukkig maar! Als volwassene valt de filter weg en komt alles keihard binnen. Soms wou ik dat ik nog even naar de verbloemde verheerlijkte werkelijkheid kon. Zou dat niet geweldig zijn?

Lisanne -

Zo waar! Fijn dit soort artikelen, te lezen dat we eigenlijk allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Jammer genoeg wordt er te weinig over gepraat.

Romy -

Wat een mooi artikel en helemaal waar! Ik heb toevallig ook een conceptartikel klaarstaan over verantwoordelijkheid. Als 25-jarige schrik ik soms van wat er opeens allemaal op mijn pad komt. Als ik met een financieel adviseur bel over ingewikkelde hypotheekconstructies voor mijn toekomstige huis, met mijn werkgever over mijn salaris onderhandel of het internet afspeur naar informatie over mijn aanvullende verzekering, dan voel ik me toch echt even heel volwassen. Soms heerlijk die vrijheid om zelf dingen te regelen en te kiezen, maar soms zou ik willen dat ik weer even 8 was en alles (tot aan mijn lunchpakketje aan toe) gewoon door volwassenen werd geregeld 😉

Chantal -

Leuk geschreven! Herkenbaar en het valt me zwaar haha ben toevallig vorig afgestudeerd heb een week later mijn huidige vriend leren kennen en toen maand later meteen volwassen baan en half jaar laten gaan samenwonen. Mijn leven is in een half jaar veranderd van elk weekend stappen en eten bij mijn ouders naar “welk wasmiddel is in de aanbieding? Oh ik moet echt die verzekering nog afsluiten en de ramenlappen” ook wel een struggel met vriendinnen die nog studeren “waarom ga je niet mee stappen op woensdag? Kan toch gewoon ” haha

Monique -

Zo is het gewoon precies! Het hoeslaken! We rommelen maar wat aan. Prachtige metafoor! Mooi stukje!

Marieke -

Mooi!

Anna -

Haha, super leuk geschreven! Het klopt helaas wel allemaal, verantwoordelijkheden worden steeds groter (help ik ben nog maar 18 haha!)

Maaike -

Heel erg herkenbaar! Al voel ik mijzelf vaak genoeg nog kinds waneer ik bij mijn ouders ben🙈

Tineke -

Haha wel erg herkenbaar en leuk geschreven. De verantwoordelijk voor mijn kinderen vind ik nog wel meevallen. Maar financieel is soms wel eens ‘pittig’. Als ik soms hele grote bedragen voorbij zie komen moet ik wel even slikken.

Marjan -

Mooi stukje. Hier geen kinderen maar inderdaad wel een koophuis, vaste baan van 40uur per week. Je doet je best, en al loopt er iets in de soep is het altijd wel te fixen!

p.s. Er staat een h teveel, het moet “life is tough” zijn 😉 “Yes, English can be weird. It can be understood through tough thorough thought, though.”

Willemijn -

Oooh ja tuurlijk haha! Thanks! Leuk zinnetje, zo waar hihi!

Jacqueline -

Herkenbaar!! En die vergelijking met het hoeslaken vond ik erg mooi 😂

Reageer ook