Een onbezorgde moeder

‘Dat je dat durft, ik zou hem al lang daar van af gehaald hebben!’ ‘Zou je die blauwe bessen niet doorsnijden?’ ‘Dat je hem zo bij het water laat kijken zeg…’ Opmerkingen als deze zijn mij niet vreemd. En stootrandjes plaatsen op tafels want uitgestoken ogen door hoeken van tafels is een veelvoorkomend ongeval? Nog nooit aan gedacht! Ik ben namelijk een onbezorgde moeder.

Advertisement

Dat wil zeggen dat ik me weinig zorgen maak. Of misschien wil het nog wel meer zeggen dat ik me niet zo’n zorgen wíl maken over alle gevaren die op de loer liggen als het om mijn kinderen gaat. Natuurlijk kan ik ook wel bedenken dat mijn kinderen zich zouden kunnen bezeren aan het uitstekende randje van de vensterbank en dat mijn dreumes laten kruipen over een grindpad voor blauwe knietjes gaat zorgen. Maar als ik de hele dag me druk moet gaan zitten maken om elk gevaar dat op de loer ligt, zou ik doodongelukkig worden. Ik houd me er simpelweg gewoon niet zo mee bezig en heb vertrouwen in mijn kinderen dat ze zichzelf over het algemeen goed kunnen redden.

Een jaar of wat geleden las ik in een krant een opiniestuk met een pedagoog die van mening was dat de ouders van tegenwoordig hun kinderen te veel in bescherming nemen. We proberen iedere vorm van gevaar of teleurstelling, op fysiek en sociaal gebied, te voorkomen door onze hulp aan te bieden. Maar kinderen kunnen alleen leren als ze ook af en toe op hun bek gaan, zei hij. Met vallen en opstaan. Hij zei ook dat kinderen meer vertrouwen zouden moeten krijgen van hun ouders. Kinderen, zei hij, kunnen veel meer dan wij denken. En juist als wij ons paniekerig gedragen terwijl onze kinderen zes-hoog op het klimrek staan, gaat het mis omdat ze uit hun concentratie worden gehaald of alsnog bang worden omdat ze jouw angst zien. Ik vond het een verademing om te lezen. Eindelijk eens nog iemand die niet doet alsof de wereld één groot gevaar is.

Misschien ligt het er ook aan dat Jelle van zichzelf al heel voorzichtig en ietwat angstig is aangelegd en zich daarom niet zo veel op de hals haalt. Maar toch, Gijs is veel meer een klimaapje en toen ik hem laatst op de eettafel aantrof (daar was ‘ie opgeklommen via zijn Stokke stoel) kon ik eigenlijk vooral alleen maar lachen. En daarna heel snel het harnas bevestigen dat ik ergens achterin de kast had liggen. Haha!

Daarnaast ben ik ook minder bezorgd omdat ik in veel gevallen weet wat ik moet doen. Met een gifwijzer in de kast, kennis over wat te doen bij brandwonden en een EHBO doos in huis ben ik uitgerust voor kleine noodgevallen. In onze EHBO doos zitten dingen zoals een tekentang, pincet, verband, gaasjes en paracetamol. Voor kleine wonden zit er een set in van Hansaplast, waarmee je de wond kunt schoonmaken, beschermen en helpt genezen.

Laatst had ik voor het eerst in mijn moedercarrière een EHBO-momentje. Jelle was aan het rennen, struikelde en ging languit op zijn snufferd. Zijn knie was slachtoffer van de val geworden en lag open. Als een echte EHBO’er toverde ik mijn EHBO doos tevoorschijn en ik ging aan de slag volgens het stappenplan van Hansaplast. Stap 1 is het reinigen van de wond met de Wondspray. Deze spray gaat infecties tegen en bijt niet in de wond. Wel zo fijn bij kinderen. Het werkt snel en makkelijk en je hoeft niet met je vingers aan de wond te komen wat natuurlijk in verband met de hygiëne wel zo verstandig is. Stap 2 is het beschermen van een wond. Dat kun je natuurlijk met een gewone pleister doen, maar je kind zelf een pleister van Frozen uit laten kiezen is natuurlijk veel leuker. 😉 De laatste stap is de wondzalf. De wondzalf van Hansaplast kun je gebruiken op schaafwonden, sneetjes, eerstegraads en kleine tweedegraads brandwonden. Het zorgt ervoor dat de wond sneller geneest en vermindert de kans op littekens. Je kunt het gebruiken vanaf dag 1 van de wond totdat de wond helemaal genezen is. Na een tijdje uithuilen en een paar minuten de wond verzorgen kon Jelle weer lekker verder spelen en liet hij de rest van de dag aan iedereen zijn prachtige pleister zien. Ik had mijn mompoints weer in de pocket! Kaching!

Ach ja… Kinderen zijn net katten. Ze komen altijd wel op hun pootjes terecht. Misschien met een klein schaafwondje of een blauwe plek, maar meestal loopt het goed af. De echte grote ongelukken, die zitten volgens mij in een klein hoekje. Van die dingen die je nooit had kunnen bedenken. Daar ben ik dan weer bang voor. Of voor de grote ongelukken. Zoals te water raken met de auto terwijl mijn kinderen er in zitten. Brand in de nacht en dat ik ze dan niet meer kan redden. Of een gek die mijn kinderen ontvoert. Dat soort dingen. Zolang dat niet gebeurt en we zonder al te grote ongelukken de klimrekken, grindpaden en vechtpartijen overleven ben ik een tevreden moeder. 😉

Ben jij eerder een bezorgde of een onbezorgde moeder? En wat heb jij in je EHBO doos zitten?

Dit artikel is in samenwerking met Hansaplast

53 reacties

Laura -

Ik ben ook wel een onbezorgde moeder. Heb ze toen ze jonger waren ook lekker laten klimmen en klauteren enz.
In je inleiding heb je t over blauwe bessen doorsnijden. Dat is wel iets waar ik bezorgd in was. Bessen, druiven, snoeptomaatjes etc zijn voor kinderen tot 6 jr ong gewoon gevaarlijker. Als er eentje in de keel schiet krijg je het er niet uit omdat het zacht is. Het sluit de luchtpijp af en een heimlichgreep helpt niet bijv.

Eli -

Klimmen op de stokke, heel herkenbaar! Stuntpiloot vond het een goed idee om de stokke tegen het aanrecht te schuiven om er zo boven te klimmen voor de koekjes in de kast😅
Ik was een onbezorgde moeder die de hysterisch gillende oma’s de mond snoerde als onze stuntpiloot weer capriolen uithaalde. Maar stuntpiloot heeft de laatste tijd iets te vaak een klapper gemaakt. Laatst met zijn hoofd van de bankleuning op een stenen vloer gevallen met als gevolg een bezoek aan de seh. Merk dat ik daardoor wel vaker waarschuw en begrens.

Debby -

Waar is die leuke verbanddoos vandaan?

Mariëlle -

Bij de Kwantum te koop!

Denise -

Het heeft in de meeste gevallen wel een ‘oorzaak’ waarom ouders soms zo overbezorgd zijn… De andere categorie heeft behalve een bult of wondje niet veel meegemaakt denk ik.

Nadine -

Ik probeer wel wat losser te worden. Maar bezorgd zijn blijft. Mijn zoon is bijna 11. Maar heeft een ass en ADHD. Dus dat is toch even anders qua opvoeding. Als moeder moet ik altijd paraat staan voor het geval hij er zelf niet uitkomt.

Willemijn -

Dat kan ik me heel goed voorstellen!

Juul -

Bij mij lag het een beetje anders, mijn zoon is inmiddels 18. Maar toen hij klein was merkte ik dat hij anders was ook qua motoriek en dergelijke. Ik was en ben niet zo’n moeder die de hele tijd maar hem wou behoeden voor “val” momenten maar eerder stimuleren om ergens vanaf te springen. Door zijn vele angsten voor dingen die nieuw waren of anders dan anders waren moest je hem veel stimuleren! Ik was dus zo’n moeder die hem al op zijn zesde alleen naar de supermarkt stuurde om het te leren…Door dat hij een andere moteriek heeft viel hij vaak of zat hij altijd onder de blauwe plekken. Maar alles ging zonder pleister simpelweg omdat hij daar heel erg van in paniek raakte omdat het plakt..Dus ik kan zeggen dat ik een moeder ben die haar kind zo zelfstandig mogelijk heeft gemaakt…

Carmen -

Ik werk eraan om iets meer zo te worden als jij in dit opzicht. Wel vind ik zelf een groot verschil tussen eten klein snijden of ze bv op een klimrek laten klimmen. Een wond zou ik ook nog wel kunnen verzorgen, maar als mijn kind ergens in stikt lijkt dat me veel heftiger… Ik las laatst dat een tweejarige was gestikt in een opgerold stukje pannenkoek. Zulke berichten helpen niet bepaald mee om een onbezorgdere moeder te worden (voor mij dan)…

Roos -

Wat ontzettend veel interessante reacties en een leuk artikel. Ik doe in veel dingen onbezorgd maar dat gaat niet vanzelf. Mede door wat hieronder ook gezegd werd, ik ben wel “gekleurd” door een vroeggeboorte en een geboortetrauma. Maar ik heb nog nooit een hoekje afgeplakt en ook geen stopcontact. Volgens mij was de stekking van het artikel: Tenzij je kind echt levensgevaar loopt of kans heeft op een echt ongeluk, ontneem hem dan niet de ervaring om te leren door in te grijpen. Daar heb ik héél erg veel aan gehad omdat ik me ontzettend liet lijden door de emoties en angsten van anderen. Ik dacht dat ik een slechte moeder was als ik mijn kind niet meteen hielp met opstaan na het vallen of als ik een schaafwondje een beetje schoonmaak met wat spuug en mijn mouw (Sorry Hansaplast, nothing beats speeksel). Mijn meisje is nu een taaie en laat zich snel kennen. Maar als je het hebt over echte gevaren zoals water, hete thee auto’s en loslopende honden, ja dan ben ik wel heel snel ter plaatse. Hand vast, kinderen uit de keuken en iedereen met thee blijft uit de buurt. Dan kies ik er maar voor om geen onbezorgde moeder te zijn want dat risico is me te groot. Nobody is perfect!

Melissa -

Ik val ook eerder in de categorie van onbezorgde moeder, ik vertrouw mijn kind (21 mnd) met heel veel dingen en ik denk maar zo dat als hij zich een beetje pijn doet, dan weet hij ook dat hij het de volgende keer niet weer moet doen. Het scheelt dat het een kind is die wel van onderzoeken houdt, maar niet in zeven sloten tegelijk springt. Daarnaast weet hij heel goed wanneer hij iets niet mag doen en als hij dat toch doet, dan gaat hij mijn aandacht trekken, zodat ik wel ga kijken naar hem (als ik op dat moment niet kijk). Aan de andere kant ben ik qua motorische en cognitieve ontwikkeling wel een bezorgde moeder. Mijn zoontje stagneerde rond de 8 maanden qua motorische ontwikkeling en toen hij met 11 maanden nog steeds behoorlijk achterliep op de gemiddelde ontwikkeling van een kind, hebben wij wel van alles in werking gesteld om te kijken wat er was. Puur om uit te sluiten dat er medisch niets is. Met dit soort gevallen denk ik van: liever nu iets te veel, dan later zeggen: had ik maar eerder dit of dit gedaan.

Ellen -

Kijk dit wilde ik nou lezen!! Ontzettend handig dit stappenplan en het lijken me ook fijne producten. Ik was al op zoek naar een zalfje / wondspray. Maar nu ik dit zo lees moet ik morgen hiervoor maar even naar een drogist. Onze dreumes loopt al een hele tijd, maar de laatste tijd is rennen en overal op willen klimmen zijn nieuwe hobby. Met gevolg dat hij dus vrijwel altijd met schaafwondjes en blauwe plekken rondloopt. Ik ben ook een onbezorgde moeder. Tuurlijk is er een grens als het echt te gevaarlijk wordt. Maar wij vinden dat een kind moet kunnen ontdekken, zijn grenzen (in veel gevallen) mag opzoeken met het gevolg dat hij nog wel eens valt. Noem me een loeder moeder, maar inderdaad ze leren met vallen en opstaan. Ik had het er laatst met de leidsters van de opvang nog over. Hij is echt aan het ontdekken en M. zonder ‘oorlogswonden’ zou niet kloppen.

Sanne -

Ik ben zelf ook een onbezorgde moeder van twee stoeiende, stuntende jongens! De oudste krijgt nu het (gelukkig) zelf het besef dat hij iets doet wat toch “best eng” is. Blauwe plekken, schaafwonden kapotte broeken. Het hoort er allemaal bij. Ze zijn jong en mogen van mij op ontdekkingstocht, kreeg er zelfs complimenten over op de peuterspeelzaal dat wij zo met onze jongens omgaan. Want ookal waarschuw ik 1,2,3 keer die oren gebruiken ze toch niet ;)! En tuurlijk hou ik het goed in de gaten ik ben een moeder met ogen van voor en van achteren ;)! (Dat begrijpen ze nog steeds niet dat ik ook ogen in mij rug heb 😂)

Lilianne -

Mooi geschreven! Wat ik knap vind is dat je een gesponsord artikel op zo’n leuke en leerzame manier opschrijft. Ik merk dat er steeds meer commentaar komt op gesponsorde artikelen, maar op deze manier is dat echt geen issue en blijft het een leuke blog om te lezen.

Mijn zusje is ook zo’n heerlijke relaxte moeder, mooi om te zien. Maar ik merk juist dat mijn moeder ‘oma’ nu veel bezorgder is bij haar kleinkinderen. Terwijl ze wel altijd een relaxte moeder is/was. Hoe is dat bij jou?

Kim -

Ik wordt steeds onbezorgder. Ik groei mee met de ontwikkeling van ons kind. Vertrouwen moet groeien. En groot worden gaat met vallen en opstaan. Je doorloopt de fas3n. Eerst bang voor wiegendood, dan voor stikken en vallen, dan voor pannen aftrekken en verbraden. Dan worden ze groter en kun je mondeling dingen uitleggen en leer ik mijn kind vertrouwen. Ik geef hem nu in veel dingen het vertrouwen dat hij het kan. Eerst proberen en kan hij het nog niet wat is 3r dan het ergste wat kan gebeuren? Mijn moeder is ook bang; pas op ni3t doen straks val je… ik ben wel heel beschermend opgevoed en zie dus snel gevaren dit wil ik juist ons kind niet meegeven. Angst is een slechte raadgever. Er tegenover staat dat hij geen gevaar ziet dus sturing is goed.

Kelly -

Ik zie regelmatig in mijn klas kinderen die gepamperd worden door hun ouders en om heel eerlijk te zijn. Ze worden er vaak niet leuker op. Gaat er iets mis, dan is het al snel de schuld van juf of een ander kind. Ik ben groot voorstander van kinderen zelf laten doen wat ze zelf kunnen. En ze kunnen enorm veel zelf. Ja soms met blauwe plekken en schrammen tot gevolg. Helemaal prima.

De opzet van je artikel vond ik heel leuk, vooral het eerste deel. Jammer dan het deel over hansaplast zo overduidelijk commercieel is.

Marijke -

Mijn ouders waren ook nooit (over)bezorgd. Tot dat mijn broertje (toen 6)op een zondag aan het voetballen was, hij schoot de bal op het dak van een bedrijf en klom over een hoog hek. Dat hek had prikkeldraad en punten. Hij viel met zijn keel recht op een punt van het hek. Mijn broertje is door het oog van de naald gekropen want de snede zat 1cm van zijn luchtpijp. Geen spraakproblemen niets, alleen een litteken op zijn keel te zien.

Mijn ouders zijn sindsdien echt bezorgd geworden. Ook naar mij toe merk ik.

Myrthe -

Het is maar net wat je meemaakt, dat kleurt je. Mijn zoon stikt soms in vast voedsel -anything, hij is onder behandeling-, maar twee keer een ambulance bellen maakt dat ik dus wel alles maar dan ook ALLES piepklein snijd. Dat deed ik bij mijn oudste zoon ook niet.

Jessica -

Mijn ouders waren ook altijd zo en hebben mij altijd gewoon laten spelen met veel vertrouwen. Ik ben 1x echt hard van mijn fietsje gevallen (toen ik ong 3 was) en toen viel ik dus met mijn hoofd op een put. (Ik stond gewoon weer op, klopte mijn handen af en fietste verder) maar dat was het enige moment dat ze echt wel even schrokken. 😂

Vera -

Ook ik heb geregeld toegekeken hoe een ander kind van hetzelfde klimrek werd gehaald als waar mijn zoon op zat…en soms liet ik me daardoor overhalen om het ook te doen want kennelijk was ik ‘fout’. Maar ik ken mijn zoon, hij doet niets wat hij fysiek niet aankan. Ook ik heb nooit hoekjes op de tafel gehad, liet mijn dreumes gewoon op haar snufferd gaan en heb mezelf zelfs aangeleerd om uitdrukkelijk rústig er naartoe te gaan als mijn kind zich bezeert (ik ben zelfs een keer opzij ge-elleboogd door een familielid omdat die vond dat ik niet hysterisch genoeg naar mijn kind toe rende), kinderen reageren juist op de angst van de volwassene en zo kukelde mijn dochter een keer bijna van de triptrap stoel waar ze bovenop stond omdat er in paniek geroepen werd.
Met andere dingen ben ik overigens wel een zeikerd (zoals mijn kind even niet kunnen zien in een speeltuin), maar als het gaat om vertrouwen in het fysieke ken ik mijn kinderen en wil ik ook dat ze zelf de grenzen van hun lichaam en hun vermogen leren kennen. Ik laat ze zelfs zonder zwembandjes in zee. Ja echt. Ik heb mijn hele leven in zee gezwommen en ben van mening dat ze veel beter voelen wat die zee doet zónder de schijnveiligheid van bandjes. En ja, dat vraagt dan inderdaad meer toezicht, maar het heeft wel als resultaat dat ze allebei nooit zomaar diep de zee in rennen.

Esther -

op de eilanden is het zelfs verboden om met alles wat drijft in zee te zwemmen, dus ook zwembandjes. Levensgevaarlijk met onderstroom.

Bij ons is overigens het motto, als je zelf ervaart dat iets pijn doet dan pas je een volgende keer zelf ook beter op. Door ervaring leer je. Ook als je eerst een keer moet vallen, stoten, etc

Anouk -

Ik ben denk ik een combi van beiden. Hier kan Gijs al vrij lang en snel kruipen en is een echte klauterkont. Wij hebben dus wel traphekjes en toen mijn man die niet goed had dicht gedaan was meneer dus de trap op gegaan, de trap naar de eerste verdieping ging goed maar hij is toen van de zolder trap gevallen. Oh wat voelde ik me schuldig en wat ben ik onwijs geschrokken, doet iets met het onbezorgd zijn..
Maar in plaats van te zeggen dat hij niet op de bank mag, heb ik hem nu maar geleerd hoe hij van de bank af moet en dat op de rugleuning klimmen echt niet handig is. Laatst probeerde hij via de radiator op de vensterbank te klimmen, onwijs schrikken. Gelukkig deed het hem teveel zeer en stopte hij snel.

Dus ehm, onbezorgd met een vleugje over bezorgdheid denk ik zo haha.

Anouk -

oh, en ik ben dus wel met de auto over de kop geslagen met mn moeder en kind (Gijs was toen 2 maanden). Dood en dood eng. Maar je intuitie neemt echt over en ik heb geen seconden nagedacht over wat te doen en had iedereen al uit de auto en naast de kant van de weg voordat de hulpdiensten er waren. de schrik en de klap kwamen pas later, dus dat dit me overkomen is geeft me wel wat zekerheid hoe ik moet handelen in extreme situaties.

Manon -

Oh ik ben ook zo’n “lakse” moeder. Vooral met die sprinkhaan van ons: zoek het maar uit. Trial and error. Laatst ging het springen op de bank toch een keer mis (na 20x DOE EENS NIET ZO WILD!!): bloedlip en neus. Tja, eigen schuld dikke bult. Met de jongste ben ik ook een stuk meer “yolo” haha. Nog nooit wat ergs gebeurt en bij écht gevaarlijke situaties laat ik ze echt niet zomaar los lopen…

M. -

Vind dit artikel nogal een dingetje…. Ze is nu ondertussen 9 jaar oud…maar wij zijn ook de ‘over’bezorgde ouders helaas. Had dit eigenlijk nooit zo gewild. Haar slechte start (vroeggeboorte), lange tijd in een ziekenhuis, meerdere keer opnames in het ziekenhuis in haar eerste paar jaar hebben er wel voor gezorgd dat wij haar minder kunnen loslaten. En gezien hebben hoe kwetsbaar je kind is. En ik moet zelfs nu nog wel eens bewust m’n kiezen op elkaar doen om soms niet in te grijpen. Ik ben er van overtuigd dat je ‘gevoel’ en intuïtie hier heel erg een rol in speelt en die moet je blijven volgen. En elkaar daarin vrijlaten. Het heeft in de meeste gevallen wel een ‘oorzaak’ waarom ouders soms zo overbezorgd zijn. Mijn vader heeft bijvoorbeeld zijn jongere zusje verloren en heeft dit ook bewust meegemaakt…. het traphekje stond open bij de loopplank van hun boot en is ze zo op 2 jarige leeftijd het water in gevallen en verdronken. Ik weet dat mijn vader in de tijd dat wij jong waren overbezorgd was bij het water, wij als kind hele dagen met zwembandjes om liepen en hij zelf nooit zwom maar als een havik langs de kant van het water stond om ons in de gaten te houden en ons mega vroeg op zwemles zette. In veel gevallen kan overbezorgdheid dus een reden hebben.

Martina -

Ik las je verhaal en jeetje, wat een heftige ervaring voor je vader!! Ik snap dat dat een grote stempel zet op de manier hoe hij voor jullie zorgde en jullie probeerde te beschermen. Ik denk dat niemand in zo’n geval onbezorgd zoukunnen zijn.

Didi -

Pleisters plak ik alleen tegen bloedvlekken in kleren, verder gewoon afspoelen en laten drogen! Verder laat ik ze ook zoveel mogelijk zelf doen, maar ik ben nooit een fan geweest van hoogtes of water, maar ik hou me in 😉 Wat ik het allerengste vind is dat mijn dochter van 8 iedereen lief vindt en vertrouwt ondanks al mijn waarschuwingen. (boeven hebben geen boevenpak aan!) Moet er niet aan denken dat ze met een of andere gek mee gaat.

Bianca -

Precies dit! Pleisters alleen tegen vlekken en ze vindt het zelf vaak ook spannend, hoewel het altijd helpt. Maar ook een meisje (van 3) dat iedereen lief vindt en met iedereen contact maakt. Ben inderdaad echt bang dat ze eens met iemand mee gaat!

Ilse Visscher -

Ik heb nog een baby, maar ik herken me wel in jouw standpunt en verhaal. Hoe rustiger jezelf bent, hoe rustiger je kindje. En oh ben ook doodsbang voor dat te water raken, nachtmerrie! Op je gevoel vertrouwen en je niet te druk maken, dan komt het goed. Ik probeer ook niet aan nare dingen te denken, genieten en proberen je kind ervoor te behoeden. Meer kun je niet doen.

Nynke -

Hier net zo’n onbezorgde moeder van twee ondernemende jongens!
In mijn werk zie ik zoveel kinderen van bezorgde ouders. Vaak zijn ze angstig en motorisch niet sterk omdat ze de kans niet krijgen om lekker te klimmen en te klauteren, omdat pa en ma om de haverklap “Pas op!”, “Kijk uit!”, “Doe voorzichtig!” roepen. Ze zien niet in hoe erg ze hun kind daarmee beperken.

Denise -

Het heeft in de meeste gevallen wel een ‘oorzaak’ waarom ouders soms zo overbezorgd zijn… De andere categorie heeft behalve een bult of wondje niet veel meegemaakt denk ik.

Jacolien -

Ik probeer er ook tussenin te zitten. Hier ook stopcontacten die laag zitten maar nu wel met beveiliging. M’n dochter van 8 maanden vind ze reuze interessant. En ook bescherming op de salontafel omdat die punten wel erg scherp is. Ze probeert nu ook lades van de box en dressoir open te trekken. Als dat gebeurd dan is dat maar zo. Ze krijgt vanzelf door dat elke keer je vingers zeer doen, misschien niet zo handig is. Ik irriteer me wel aan m’n schoonmoeder die zelf wel overbezorgd is nog steeds m’n zwager van 15 pampert en op en aanmerkingen heeft op mijn opvoedstijl. Vind het lastig om haar daar op aan te spreken.

Shirley -

Ik ben ook redelijk onbezorgd. Aan traphekjes doe ik wel omdat ik gewoon geen zin heb om continu op te letten (haha) maar voor de rest gaan ze echt niet dood als ze eens vallen. Stootrandjes, dat is ook nog nooit bij me opgekomen haha.

Denise -

Ah ja, hun nek breken doen ze ook maar 1x.

Anouk -

Fijn dat je het zo goed op zijn beloop kunt laten gaan. Heerlijk lijkt me dat. Bij onze oudste had ik dat redelijk, het valt of staat met het vertrouwen dat ze iets kunnen. Onze jongste van twee is een echte klauterkabouter en overschat zichzelf nogal eens. De afgelopen maand zaten we daardoor bij de weekendtandarts die haar tand weer uit haar tandvlees moest halen (au) en de maand daarvoor hadden we een ambulance op de stoep omdat mevrouw weer eens gek deed en zo hard viel dat ze niet meer aanspreekbaar was. Dat helpt niet bepaald bij loslaten;)

Willemijn -

Ooooh iehhhh! Dat van dat tandvlees. Ja dan snap ik het wel hoor! Gijs is ook iets meer een waaghals.

Jolien -

Ik ben geen moeder (gelukkig 😂), maar wat ben ik blij dit te lezen. Ik erger mij zo verschrikkelijk aan die over bezorgde moeders. Mijn zus is ook zo eentje, zij heeft liever dat haar kinderen binnen op de tablet zitten dan dat ze buiten spelen. Daar kan ze ze niet zien zegt ze dan…. Kinderen zijn dit weekend bij mij geweest en hebben zich dood geamuseerd. De eerste 10 min was het gezeur dat ze door de modder moesten lopen erna zaten ze helemaal onder 😂! Ik zeg altijd; Wij speelde vroeger ook buiten en kwamen vies thuis. En we vielen meerdere keren op een dag, wij stonden op en speelde verder (als het te erg was niet). Laat de kinderen toch lekker ontdekken ipv altijd naar dat stomme schermpje te kijken. Ze zijn kinderen voor iets!

Ik vraag mij wel af hoe de kinderen van tegenwoordig gaan zijn als ze volwassen zijn. Van die computer verslaafde, kunnen ze wel functioneren zonder zo een ding voor hun neus? Gaan ze het nog wel leuk hebben?! Dit zijn allemaal redenen waarom ik dus geen kinderen wil vraag me af of er hier meer mensen zijn die zo denken? Ik ben 22 nu, en vind mijn generatie al veel te erg, hoe gaat de nog jongere generatie worden??

Maria -

Ik reageer eigenlijk nooit, maar je bericht raakte me.
Ben het helemaal eens met je reactie, en juist daarom zou je denk ik een hele ‘ goede’ moeder kunnen zijn!
Omdat je juist weet en je er bewust van bent wat je niet wilt. En je kinderen dan heel bewust kan opvoeden.
Wie weet kunnen je ( eventuele 😊) kinderen dan juist weer een ‘voorbeeld’ zijn voor andere kinderen.

Jacolien -

M’n moeder is RT-er op de basisschool en er zijn serieus kleuters die niet weten hoe ze een schaar moeten vasthouden danwel hoe ze moeten knippen. Maar ‘vegen’ op een tablet kunnen ze als de beste. M’n moeder is er maar druk mee om die kleuters deze basisdingen bij te brengen. Zorgelijke ontwikkeling!

Denise -

Het heeft in de meeste gevallen wel een ‘oorzaak’ waarom ouders soms zo overbezorgd zijn… De andere categorie heeft behalve een bult of wondje niet veel meegemaakt denk ik. Je leeftijd speelt ook mee denk, beetje naïef nog.

Melo -

Weet je nog welk artikel dat was? Wil het wel eens aan mijn (overbezorgde) man laten lezen.

Willemijn -

Nee sorry :( Het was in de Volkskrant geloof ik, maar wel echt al langer geleden.

Solange -

Ahh shit, dat had ik ook graag willen lezen (studeer zelf pedagogische wetenschappen, dus leek mij heel interessant)

Myrthe -

Zou het over ‘opvoedingskramp’ geweest kunnen zijn, door Micha de Winter? Hij schrijft vaker over opvoedingsonzekerheid en opvoedingskramp, over dat we als ouders elk mogelijk risico uit willen bannen

Rosalie -

Hier valt het ook wel mee. We hebben dingen aangepakt die voor ons idee echt levensgevaarlijk zijn. De hoekjes van een glazen tv meubel, lage stopcontacten en traphekjes. Maar de laatste ook alleen omdat die kleine een keer in een split second besloot de trap af te rollen. Verder eigenlijk niks. Ja we hadden van die sloten op een aantal keukenkastjes. Maar onze peuter vertelde ons meestal dat we ze dicht moesten doen wanneer we het waren vergeten 😉 Overigens vond ik het bij jou wel eng toen je de scherpe messen op grijphoogte legde in je keukenla. Dit is typisch een voorbeeld waarvan ik persoonlijk denk dat de gevolgen te groot zijn om het risico te nemen.

Sietske -

Heerlijk ik ben niet de enige. Kan het iedereen aan bevelen iets makkelijker te worden. Jongens leren door te doen volgens de reclame. Steeds zijn hand vanst houden bij elk slootje of Brugje lijkt mij maar vermoeiend of een jengelend kind. Mocht hij na een waarschuw er wel in vallen. Ben ik er toch bij. Liever dat dan als ik er eens niet bij ben en het zou gebeuren omdat jij opdat moment niet zijn hand vast kon houden.
Dit is misschien ook wel de reden dat ik hem zo snel mogelijk trap leerde lopen. Mocht hij stiekem alleen wel de trap op klimmen dat ik weet dat de kans groot is dat goed gaat. Van plaats in hevige paniek naar hem toe te lopen. Volgens mij zorgt dat voor meer ongelukken.
Hier probeerde meneer wel uit, maar wetend dat als hij zich niet vertrouwd hij het niet zou doen.

Renée -

Zo herkenbaar! Echt, zo vaak meegemaakt dat mensen (opa’s en oma’s vooral) om mij heen paniekerig gingen doen om mijn kind. We zullen nooit onze dochters gevaarlijke dingen laten doen en we houden alles in de gaten. Ook nooit stootrandjes gebruikt, geen traphekje, stopcontacten niet afgeplakt. Die dingen zijn ook nooit een probleem geweest (tot nu toe, *klopt af* Haha).

Ivy -

Er tussen in denk ik. Ik laat mijn kind veel zelf doen. Mijn peuter is net drie en mag groenten snijden, overal opklimmen, knippen, maar ik houd daarbij aan dat hij het zelf moet kunnen. Komt hij niet op een klimtoestel? Dan zet ik hem er ook niet op. Maar net sommige dingen neem ik geen risico’s. Rond fruit snij ik door, bij water en op straat verlies ik hem geen seconde uit het oog. Gewoonweg omdat slikfuncties bij jonge kinderen nog niet uitontwikkeld schijnt te zijn en ze geen snelheden kunnen inschatten. Een nieuwsbericht als gisteren dat er een peuter verdronken is met fietsen is een seconde onoplettendheid en heel veel pech, ik moet er niet aan denken! Vieze schaafwonden spoel ik af, maar verder doe ik er niets mee. Wel een ehbodoos en allebei een ehbodiploma.

Ivy -

Oja, over dat water, wel is mijn peuter twee weken geleden in de vijver gevallen :P. Hij stond steeds erg dicht bij de rand grasjes erin te gooien en ik steeds `niet te dicht bij de rand’ en toen toch he.. plons erin. Maa rik wist dat de vijver langs de rand erg ondiep was. Zijn hoofd was ook nog droog, maar de rest zeer smerig. En het eerste dat hij zei? `Ik ben niet weggedreven!’ (want de grasjes deden dat wel). En daarna hard huilen, maar niet omdat hij erin gevallen was, maar omdat ik hem naar huis tilde en zijn stok had laten liggen! Dus ik geloof niet dat hij een les heeft geleerd helaas.

Anouk -

Hier ook een onbezorgde moeder, tot groot ongenoegen van mijn eigen moeder… Ik houd de dreumes heus goed in de gaten, maar van een blauwe plek links of rechts gaan ze in principe niet dood dus ja, die horen er nu eenmaal bij. Kan ‘m moeilijk in bubbeltjesplastic wikkelen toch?

Iesje -

Hahahahaha bubbeltjesplastic! Stel je voor dat overbezorgde ouders dat serieus gaan doen…

Tineke -

Ik zit er tussen in denk ik! Maar als moeder ken je je eigen kinderen natuurlijk ook wel en kan je al snel inschatten of het juist wel of niet vertrouwd is.
Liefs

Reageer ook