Persoonlijke update: ZES MAANDEN MOEDER

Dat de tijd snel gaat merken we allemaal. Sinds ik moeder ben, lijkt het nog wel drie keer zo hard te gaan. Serieus, waar zijn die afgelopen zes maanden gebleven? Ik heb geen idee. Het leek me wel weer eens tijd voor een persoonlijke update.

Foto door Mariska – Grotografie

De laatste openhartige persoonlijke update kon je lezen in dit artikel. Dit schreef ik in november toen Maik geboren was. Het leven was toen niet zo rooskleurig. Ik maakte me ontzettend veel zorgen en was druk in mijn hoofd met de toekomst. Hoe ga ik alles doen? Kan ik dit wel?

En zoals jullie ook wel weten, zijn alle clichés waar. Er waren veel lieve reacties op mijn vorige persoonlijke update (waarvoor dank) dat het met de tijd beter zou worden en we meer ons ritme zouden vinden. Dat is helemaal waar.

Ik kan nu zeggen dat de mist van de grijze wolk langzaamaan opgetrokken is. Toch duurde dat bij mij wel even. Na zo’n 5 maanden had ik het gevoel dat ik nu weer een beetje was geland na de intensieve bevalling van Maik. Soms voelt het zelfs nog alsof de laatste kleine zweempjes wolk voor het zonnetje weggaan. Het doet me denken aan het filosofische verhaal van de kreeft. Voor degenen die dit mooie verhaal niet kennen, hieronder de video. Heel inspirerend en ik denk er nog vaak aan terug.

https://www.youtube.com/watch?v=dcUAIpZrwog

Ik voel me nu ook als een kreeft die weer naar buiten durft te treden na heel kwetsbaar te zijn geweest. Want dat was hoe ik me voelde na de bevalling. Ik voelde me heel ‘naakt’ en door het inknippen ook wat…Tja, hoe zal ik het zeggen? Ontvreemd? Alsof mijn vrouwelijkheid van me ontnomen was. Nog steeds vind ik dat stuk wel heftig. Als ik het litteken voel, heb ik er ook verdriet van ondanks dat het mooi geheeld is. Wie weet heeft mijn verleden met seksueel misbruik daar ook mee te maken? Dat iemand anders iets bij je doet wat je niet wilt? Geen idee. Ik had ook in mijn bevallingsplan geschreven dat ik absoluut niet ingeknipt wilde worden.

Maar ja, in dit geval was het natuurlijk anders omdat het noodzakelijk was en ik er mee akkoord ging. Ik was alleen mezelf niet meer op dat moment. Op het moment dat ik ingeknipt werd zoomde ik ook volledig uit. Het deed bij mij zo’n zeer. En dat uit je lichaam treden, herken ik ook van het seksueel misbruik. Het is een vorm van zelfbescherming, geen fijne overigens. Daardoor kreeg ik ook niet het moment mee dat Maik daadwerkelijk geboren werd. Ik voelde simpelweg totaal niets meer. Daar heb ik nog steeds verdriet van, na zoveel uur weeën te hebben verdragen is dat juist HET moment dat je ten volle mee wilt maken. Dit is een stuk wat ik met de tijd steeds meer zal leren verwerken. Het kan er al wel over schrijven met minder spanning, dus stapje voor stapje heelt dit ook. Dat is ook de reden dat ik het weer opschrijf, als een soort therapie voor mezelf en wie weet zijn er ook vrouwen die zichzelf hierin herkennen.

Maar hoe is het nu? Los van het slaapgebrek, merk ik dat mijn hart zich opent voor Maik. Tenminste: ik kan nu voelen dat mijn hart overstroomt van liefde voor dit mannetje. Het is zo’n heerlijk ventje. Hij is heel vrolijk en kan me een partij ondeugend kijken. Dat wil je niet weten, daar ga ik nog wat mee beleven! Hij brabbelt de oren van mijn hoofd en is sinds deze week bezig met kruipen. Hoewel hij enorm veel op Jorrik lijkt (zelfs Jorrik dacht een keer dat Maik op de foto stond terwijl hij dat zelf was als baby) zie ik ook trekjes van mezelf er in terug. Zo kan hij heel driftig worden als hij iets wil wat hem nog niet lukt. Dat had ik als baby ook, vertelde mijn moeder. Ik geloof dat ik dat nog steeds heb, haha!

Ik vind het nog steeds bijzonder dat ik een moeder ben geworden. Ik zie mezelf vooral nog als Martine die er een rol bij heeft gekregen. Maar wel een hele bijzondere rol die een groot deel beslaat van je leven. Een rol met veel zorgen en verantwoordelijkheid maar bovenal met een nieuw soort liefde en gevoel van rijkdom en geluk.

Wat ik heel lief en bijzonder vind, is dat ik de laatste tijd op Instagram van die mooie reacties krijg. Dat ik straal en er iets in positieve zin lijkt veranderd en of ik dat ook zelf voel? Ik merk inderdaad ook dat er iets aan mij is veranderd. Wat het precies is kan ik niet helemaal onder woorden brengen, maar het heeft vast en zeker te maken met mijn groei als mens doordat ik nieuw leven heb voortgebracht.

Leuk weetje: tijdens de retreat in Zeeland pakte ik het kaartje Moeder van het Talentenspel. Toen had ik nog helemaal niets met het moederschap. Daarom vond ik het verbazend dat mijn aandacht daar naar toe getrokken werd. Ik vroeg toen aan psychosynthesetherapeut Caroline: ‘Denk jij dan dat ik ooit moeder word?’ Ze zei niets en keek me alleen maar aan met een glimlach. Daar dacht ik nog vaak aan terug. Later vertelde ze me dat ze het geen verrassing vond dat ik moeder was geworden, omdat ze me echt een Moeder Archetype vond. Mooi om dat te horen! Binnenkort ga ik met haar bellen om eens even bij te kletsen. Daar heb ik ontzettend zin in, want ze doet allemaal interessante dingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Ik hou van die inspirerende verhalen en hoop dat ik in de toekomst hier ook weer wat meer mee kan gaan doen.

Het gaat op dit moment dus heel goed met me. Ik geniet van het leven, ik geniet van mijn werk met Willemijn en het project waar we aan werken, ik geniet van de nieuwe dimensie die mijn relatie gekregen heeft. Ik zou soms alleen wat meer tijd willen voor bepaalde dingen. Ik heb nu twee dagen waarin ik flink door moet stomen, maar ik zou er eigenlijk wel drie willen. Het runnen van een eigen bedrijf in twee dagen (soms 1 als ik pech heb) is keihard werken: ook als je samen bent.

Ik vind het heerlijk om bij Maik te zijn, maar ik word ook wel een leukere moeder van werken en mijn eigen ding doen. Daarnaast zou ik ook weleens wat dingen in huis op willen knappen. En het zou lekker zijn om ook wel eens een dag voor mezelf te hebben: even vrij van alles om te doen waar ik zelf zin in heb. Even niet werken of moederen. Dat valt heus wel te realiseren, alleen voel ik me dan snel schuldig tegenover Maik. Leuk hoor, die moederrol 😉 Voor nu neem ik het er van als mijn lieve kleine mannetje op bed ligt en ik van acht tot tien ‘s avonds even uitpuf op de bank.

De conclusie van deze persoonlijke update: ik ben blij dat de mist opgetrokken is en ik kan genieten.

Hoe is het met jullie? Waar zijn jullie zoal mee bezig? Waar worden jullie blij van of waar lopen jullie tegenaan?

17 reacties

Rachida -

Supermooi geschreven!!!

Marleen -

Lief Martine dat je dit met ons deelt. Knuffel, je doet het goed.

Denice -

Prachtig openhartig geschreven, bedankt daarvoor. Dat is flink wat om te verwerken, damn. Gelukkig ben je een enorm sterke vrouw, goede metafoor over die kreeften! Ik heb gisteren ‘The subtle art of not giving a fuck’ uitgelezen, en ik moet zeggen; echt een aanrader! Het luisterboek is trouwens ook prettig, ik had geen ervaring met luisterboeken maar het is heerlijk! En het mooie er aan is dat als je er geen flikker aan vind (waar ik niet van uit ga, jouw’kennend’) je het gewoon weg kan leggen, haha. Geniet, Martine!

Susan -

Wat mooi om te lezen hoe het nu met je gaat! Dankjewel dat je met jouw bereik zo open bent over hoe het nou écht gaat als je moeder word (zowel de zware als de mooie kanten), het is heel herkenbaar en dat is voor veel vrouwen (waaronder ik) zó fijn om te lezen.

Daphne -

Hoi Martine, wat fijn om deze blogpost te lezen. We gaan bijna tegelijk op met onze bevallingservaring en leeftijd van onze zoonjes. En ook ik had na 5 maanden dat de grijze wolk beetje bij beetje weg trok en dat ik mijn hart kon openstellen voor de liefde die ik nu voor mijn zoontje voel. Ik begreep er niets van dat mensen het over ‘de roze wolk’ hadden. Voelde me super down en vond mezelf een slechte moeder omdat mijn gevoel zo anders was dan wat men zei dat ik moest voelen. Nu geniet ik echt van hem en van het moederschap. Dingen voor mijzelf doen accepteer ik ook steeds meer, ookal heb ik soms een schuldgevoel, ik word er een leukere moeder van als ik ook me-time heb :)

Ilona -

Als ik iets heb geleerd van mijn bevallen vriendinnen om mij heen is dat je niet teveel details van een bevalling van te voren moet willen vastleggen, omdat het vaak anders loopt dan je verwacht. Natuurlijk is het goed om een beeld te schetsen/een richting, maar de verwachtingen zijn zo moeilijk te verwerken als het anders loopt. Je bent niet alleen! Fijn dat je je weer wat beter voelt, dat is het belangrijkste.

Eline -

Wat een kwetsbaar en openhartig verhaal Martine! Ik blijf het bijzonder vinden dat jij een bepaalde ‘diepere’ manier denkt en schrijft en zoveel mensen daarmee kan bereiken en herkenning kan bieden. Bedankt daarvoor!

Martine -

Wat lief Eline, bedankt: echt lief!

Rachel -

Mooi om te lezen Martine. Ik ben zelf nog geen moeder maar de eerste 4 jaar lijken me heel zwaar. Wanneer je kinderen naar de basisschool heb je toch meer wat tijd om handen zonder je ook schuldig te hoeven voelen om ze naar de crèche te doen.

Margje -

Lieve Martine,
Wat fijn om te lezen dat je de wereld weer een stukje lichter ziet. Ik kan me de vlog van Willemijn nog zo goed herinneren dat jij aan het bevallen was, wat zeg ik (heb hem keer op keer gekeken)
Het greep me zo enorm aan hoe ze met je meeleefde, wat een topper van een vriendin. Het moment dat ze niet meer aan de baby dacht maar alleen nog maar wou weten hoe het met jou ging en dat ze je zo graag een mooie start gunde. Zo ontroerend! En ik huilde lelijk met haar mee toen ze je eindelijk aan de lijn had.
Een bevalling vind ik sowieso al een wereldprestatie, maar je mag echt trots op jezelf zijn hoe je met jouw monsterbevalling bent omgegaan.
Tijd heelt wonden, niet allemaal evengoed en littekens blijven achter. De een zichtbaar de ander van binnen. Hoge bergtoppen en diepe dalen, iedereen maakt ze mee! Laten we blijven klimmen!!
Liefs X

Marijke van de Mheen -

Een bevalling is ook niet niks. Inknippen lijkt mij ook naar maar als het hoofdje er niet door kan dan zul je gewoon moeten. Voor een keizersnede moet een medische indicatie zijn en dat herstel is veel zwaarder. Ik heb het verhaal gelezen van het seksueel misbruik en het doet mij pijn wat je hebt meegemaakt. Het idee dat dit allemaal weer naar boven komt vind ik erg om te lezen. Ik vind je een sterke vrouw, een mooie vrouw, die trots mag zijn op hoe ze eruit ziet en wat voor pracht zoon ze op de wereld heeft gezet.

femketje -

Inknippen en al die dingen lijken me ook erg heftig om mee te maken, niks raars aan dat je je zo voelt lijkt mij :) Ik vind je een topvrouw en wat heb je een lief mannetje op de wereld gezet zeg <3

W -

Ik herken wel een paar dingen wat je heb geschreven. Nu naar 6 maanden zijn mijn grijze wolken eindelijk verdwenen. Mijn kleine man is nu 7.5 maand. Ik ervaar nog wel veel pijn en verdriet dat ik niks heb mee gekregen van de bevalling. Ik kreeg een geplande keizersnede met ruggenprik. Terwijl ze bezig waren om mijn buik open te snijden voelde ik werkelijk een scherpe pijn. Ik voelde dus het snijden de ruggenprik werkte niet. Ik werd met spoed in algehele narcose gebracht. Heb dus totaal niks mee gekregen. Elke keer als ik mijn litteken voel, voel ik pijn en verdriet en voel ik mij een waardeloze moeder. Ik hoop dat ik ooit een plekke kan vinden om het te verzachten.

Romy -

Wat mooi om te horen dat het nu een stuk beter met je gaat en dat je echt van het moederschap kunt genieten, tussen de slapeloze nachten door soms 😉 Zo te horen heb je veel meegemaakt tijdens de bevalling en dat is natuurlijk niet niks allemaal. Wat fijn dat je je nu eindelijk weer een beetje jezelf voelt. Ik zie je inderdaad steeds meer stralen en als ik je vlogs bekijk, ben je volgens mij een geboren moeder die inderdaad overstroomt van liefde voor Maik!
Geniet van jullie mannetje!

Claire Collé -

Lieve Martine, ik herken het helemaal.
Geef het tijd. Moeder worden is denk ik een van de meest heftige dingen die je mee kunt maken. Het is mooi, intens en moeilijk tegelijk. Ik had een jaar nodig voordat ik me weer ‘geland’ voelde en nu na 2,5 jaar kan ik pas zeggen dat ik echt op mijn gemak ben als
Moeder. Terwijl ik echt dacht supergoed voorbereid te zijn. Zij leren je alles haha.. ik vind het tot nu toe een grote reis in persoonlijke ontwikkeling. Veel liefs!

Janine -

Heel mooi geschreven,
Het inknippen is ook heel heftig en ik herken je gevoel daarin heel goed.
Ik hoop dat het je niet laat afschrikken voor eventueel meer kindjes!
Bij mijn twee andere kindjes ging het totaal anders en veel minder traumatische.

Tine -

Leuk om te lezen en heel herkenbaar. Her moederschap heeft zoveel facetten en het wordt alleen maar leuker naarmate je kindje groeit!

Reageer ook