Hoe ‘oordeelloos’ ben jij?

Als mens oordelen we non stop. Van kleine, onschuldige oordelen tot grootse oordelen. Veel van onze oordelen zijn vaak ietwat negatief, veroordelen of bevatten een vooroordeel. Maar wat zou er gebeuren als je een keertje een hele dag alleen het goede in mensen zou proberen te zien?

Foto door Mariska de Groot

Laat ik voorop stellen dat ik denk dat het bijna onmogelijk is, om alleen maar goede dingen in mensen te zien. Wij mensen zijn nu eenmaal enorme hokjesdenkers en we zijn continu bezig met het bepalen of een contact fijn of niet fijn is. Daarnaast is het heel primitief gezien ook belangrijk om bedreigingen te kunnen inschatten en is het vormen van groepjes typisch mensengedrag.

Toch kunnen we ons wel bewuster zijn van alle gedachten die we hebben als we andere mensen zien. Ik kwam hier op toen ik voor de zoveelste keer, tijdens een van mijn wandelrondes met Saar, langs de dagopvang voor daklozen liep. Als ik daar rond half 9 langsloop, kom ik steevast een stroompje mannen en een enkele vrouw tegen, die op weg zijn naar de dagopvang. In het begin merkte ik dat ik vaak wat van ze schrok. Ik vond ze lastig te peilen, ‘vies’, een beetje eng en omdat ze vaak onder invloed zijn was ik ook bang voor hun onberekenbaarheid. Ik denk dat we deze gedachten en gevoelens allemaal wel herkennen als het hierover gaat. Maar hoe vaker ik er langs liep, hoe stommer ik het eigenlijk vond dat ik afkeer voelde. Iedereen is méér dan zijn of haar buitenkant, toch? Dus toen ik de dag er op met een van de mannen aan de praat raakte over Saar, werden mijn gedachten bevestigd. Het was een hele aardige man! Nu ik het zo opschrijf vind ik het gewoon belachelijk klinken. Hoe kan ik denken dat die mensen per definitie niet aardig zijn? Zó kortzichtig…

En hoe vaak komt het niet voor dat we heel lang een hekel hebben aan iemand (denk maar aan die oude leraar van vroeger of die pestkop van school), maar dat we jaren later, als we ze weer tegenkomen, opeens kunnen denken ‘Nou zo erg was ze ook weer niet. Sterker nog, ze is eigenlijk best aardig!’ Soms is onze koppigheid het enige dat in de weg zit om ons oordeel te veranderen.

Nu ik moeder ben zie ik vaker het goede in iemand, gek genoeg. Eerder kon ik nog wel eens denken in ‘slechte en goede mensen’. Of ‘Wat een stom mens’. Maar ongeacht of iemand me ligt of niet, ook hij/zij is een ouder die zielsveel van zijn kind houdt en het allemaal zo goed mogelijk probeert te doen. En als iemand geen ouder is, dan is het wel iemands kind, van wie de ouder waarschijnlijk heel veel houdt. Geen enkel kind wordt slecht geboren, dus in de basis is niemand een slecht mens. We worden slechts gevormd door het leven.

Hoe ouder ik word, hoe bewuster ik raak van hoe gekleurd ik eigenlijk de wereld in kijk. Mijn oordeel is maar één van de duizenden oordelen. Vraag tien mensen om over iemand te oordelen en je krijgt tien verschillende antwoorden. Mijn oordeel is geen waarheid, het is slechts een visie gekleurd door mijn eigen normen en waarden en de wijze waarop het leven mij gevormd heeft.

Hoe ‘oordeelloos’ ben jij?

13 reacties

Ester -

Hoi!
Mooi en interessant stuk om te lezen.
Ik heb van een ontzettend inspirerende man ooit gehoord: wie goed doet, goed ontmoet. Dat hou ik zo vaak in m’n achterhoofd, ook met oordelen. Als ik diegene vervelend of irritant vind, wat schiet ik daar mee op? Wat brengt het mij? Het is goed om je dat te beseffen, want inderdaad wat je zegt, we zijn snel geneigd om een lichtelijk negatief beeld van iemand te hebben wat gebaseerd is op wellicht uiterlijk of dat ene moment dat je die persoon hebt meegemaakt.
Groetjes!

Rosa -

Ik oordeel niet, ik beoordeel alleen 😉😊
Leuk artikel

Ilona -

Ik kan er niet tegen als mensen zich te zwart-wit uiten ten opzichte van anderen op basis van soms 1 gebeurtenis of (nog erger) een appje. Ik probeer altijd het goede te zien van iemand, omdat ik merk dat als ik ze beter ken dat ze dan anders blijken te zijn. Een eerste oordeel heb ik wel, maar het verschil is dat ik het niet (probeer) te uiten.

Kirsten -

Super mooi artikel Willemijn! Ik denk hier ook steeds meer over na.. :)

Vink -

Heel mooi artikel! Ik heb veel gereisd en daardoor veel verschillende mensen van over de hele wereld leren kennen, dat heeft me echt een stuk meer open minded gemaakt! Ik probeer nu eerst iemand te leren kennen voordat ik een oordeel vel. Maar natuurlijk oordeel ik ook wel eens te snel, dat is menselijk!

linda -

mooi artikel! het zet me aan het denken

Jet -

Ik probeer niet te oordelen maar soms gaat het vanzelf. Zo zat ik laatst bij de kinderafdeling met ernstig zieke kinderen toen er een moeder met 2 schreeuwende/huilende kinderen van ongeveer 4 en 7 jaar aan kwam lopen zonder de kinderen aan te spreken op hun gedrag, ze liep stoïcijns door en de kinderen sjokten al schreeuwend achter haar aan. Mijn eerste gedachte was dat ik het ongepast vond en dat ik toch echt een andere route ipv van deze had gekozen als ik haar was. Maar ik heb natuurlijk geen idee wat eraan vooraf gegaan is, de afdeling voor kinderen met gedragsproblemen was een stuk verderop. Misschien liep ze daar wel naartoe, daar had ik geen idee van.

Oordelen gaat heel makkelijk en vanzelf. Ik probeer het niet te doen, maar het is ook mens-eigen. Helemaal afleren is onmogelijk denk ik.

Maar ik ben me er bewust van. Althans, dat probeer ik. :)

Maris -

Ik ben zeker niet oordeelloos, ik denk niemand! Maar wel echt mooi geschreven! We oordelen vaak zo snel, terwijl we niet eens de moeite nemen om iemand echt te leren kennen of om iemands situatie eerst eens aan te horen. Dan zouden we elkaar zoveel beter begrijpen!

Liset - Beautydagboek -

Mooi om te lezen hoe anders je naar mensen kunt kijken als je je eigen, eerste gedachten erover los laat. Natuurlijk is het vaak ook zelfbescherming, want je vindt een andere groep mensen die niet in jouw ‘straatje’ zitten vaak onvoorspelbaar en weet niet wat je kunt verwachten. Maar stel dat je dat eens los laat, dan kom je met zoveel interessante mensen in aanraking en kun je je ook meer inleven in iemand. Oordeelloos zal niemand worden, maar een beetje ruimdenkender en open staan voor een ander helpt al heel erg.

Lilian -

Sinds ik op een woonvoorziening werk voor jongeren die uit huis geplaatst zijn vanwege hun gedragsproblemen ben ik oordeelloos-er geworden dan ooit.
Ik besef me nu dat mensen worden gevormd door hun omgeving/netwerk en die zijn niet altijd ‘goed’. Maar ook de mensen uit dat netwerk hebben zo weer hun achtergrond en hebben gewoon weg de kennis niet om het ‘beter’ te doen.
Natuurlijk kan ik iemand een ‘slecht’ mens vinden, maar ik sta heel vaak open voor nog een kans.

Johanne -

Het is heel erg moeilijk om oordeelloos te zijn, maar ik probeer mijn mening toch vaak uit te stellen tot ik een beter beeld heb gevormd bijvoorbeeld. Ik ga nog wel altijd het liefste uit van het goede van de mens. Mijn vriend is daar bijvoorbeeld heel anders in en dat sterkt mijn positiviteit juist. Toch is het soms lastig om niet meteen een (negatief) oordeel over iemand te vellen en doe ik het vaker dan me lief is!

Romy -

Wat een mooie realisatie met die dakloze man! Best apart eigenlijk hoe ieder mens min of meer vanzelf oordelen vormt over anderen, terwijl we diegene misschien helemaal niet kennen. Een mooi onderwerp om bij stil te staan!
Zelf probeer ik zo open-minded mogelijk in het leven te staan, maar volledig oordeelloos ben helaas ook ik niet. Wat me wel helpt, is de gedachte dat ikzelf ook liever niet door anderen bevooroordeeld wil worden. Ik word zelf bijvoorbeeld vaak jonger ingeschat dan 24, waardoor anderen soms niet geloven dat ik een fulltime baan heb en daar ook echt wel weet wat ik doe 😉 Best frustrerend soms, omdat mensen vaak wel gaan beseffen dat dat vooroordeel niet klopt als ze iets langer met me praten.

Marije -

Oordeelloos zal ik nooit worden maar ik probeer wel minder een oordeel te vellen en juist open te staan. Is niet altijd makkelijk maar geeft wel meer rust.

Reageer ook