Terugblik: mijn rammelende eierstokken

Iemand vroeg me laatst op Instagram Direct: ‘Hoe kijk je nu terug op de periode van rammelende eierstokken?’ Ze vroeg zich af of ik er nu anders over zou denken, wat uit is gekomen en wat tegen gevallen is. Of te wel, een artikel in retroperspectief over rammelende eierstokken. Dat vond ik zo’n leuke vraag, dat ik besloot er een artikel over te schrijven. 

Ik had al heel jong rammelende eierstokken. Ik heb altijd geweten dat ik moeder wilde worden en al in mijn vroege 20’er jaren begonnen mijn eierstokken serieus te rammelen. Ik droomde over baby’s, keek stiekem wel eens op de babyafdeling van de HEMA en bereidde Djurre vast voor op het feit dat ik toch wel graag snel kinderen wilde krijgen. Als je ‘rammelende eierstokken’ zei, zei je ‘Willemijn’.

Tja… Hoe kijk ik er op terug? Eigenlijk alleen maar met heel veel warme gevoelens. Wat een heerlijke periode was dat zeg! Ik zei laatst nog tegen iemand die me vertelde dat ze rammelende eierstokken had: ‘Ik hoop voor je dat je hier ook al van geniet, want er op terugkijkend vond ik dit zo’n leuke periode.’ Naast het eerste jaar van onze relatie, waren de jaren rondom ons huwelijk en voor de geboorte van Jelle op relatiegebied tot nu toe de mooiste jaren.Samen droomden we over onze toekomst (die je per definitie altijd rooskleuriger maakt dan dat het in werkelijkheid zal zijn), we hadden alle vrijheid om te doen wat we wilden en genoten van elke minuut die we hadden met elkaar. En bovenal: ieder weekend konden we uitslapen en gingen we uiteten… Wat een leven was dat!

Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat we het nu niet fijn hebben samen, maar veel stellen zullen wel snappen wat ik bedoel. Als je (jonge) kinderen hebt, is het flink aanpoten en het is normaal als je elkaar in de tropenjaren een beetje uit het oog verliest af en toe.

Dromen over baby’s blijk ik daarnaast duidelijk romantischer te vinden dan er daadwerkelijk eentje te hebben (hallo slapeloze nachten, huiluurtjes, tig keer verschonen en niet weten wat er is met je baby). Niet dat het hebben van kinderen niet leuk is. In tegendeel! Ik ben ontzettend blij met ze! Ik hou van ze. Zo veel dat het me soms aangrijpt. Een leven zonder kinderen kan ik me niet voorstellen en ik ben zó blij dat het ons gegund is. Maar ik steek niet onder stoelen of banken dat het ook zwaar is. Ik ben er vooral achter gekomen dat ik geen baby-mama ben. Ik haal niet veel voldoening uit alleen maar voeden en verschonen. Beide keren leefde ik echt op zodra de jongens zo’n 9 maanden waren en ze begonnen met spelen, contact maken, mee-eten en zich voort begonnen te bewegen. Dat eerst jaar is gewoon een taaie. En dat terwijl ik juist altijd gedacht had die babytijd geweldig te vinden. Dit had ik echt niet verwacht toen ik destijds rammelende eierstokken had.

Zoals ik wel vaker verteld heb, hadden we verwacht dat het wel eventjes zou duren voor er een kindje geboren zou worden bij ons doordat ik een verhoogde kans heb een miskraam en gehandicapt kind. Jelle voelde als de een lot uit de loterij: binnen 4 maanden zwanger, geen miskraam en géén handicap. Toen ik 6 maanden na de geboorte van Jelle alweer zwanger bleek te zijn en ook die zwangerschap goed ging, was ik wel even beduusd. Ik moest echt even mijn verwachtingspatroon bijstellen. Maar wauw, in 14 maanden tijd kregen we twee kerngezonde kinderen en werd ons de ellende van miskramen en slechte uitslagen bespaard. De tijd van rammelende eierstokken is hierdoor zo mooi en relatief zorgeloos geweest en daar ben ik heel blij mee. Ik zou nu kunnen zeggen dat ik langer had willen genieten van die rammelende eierstokken omdat het zo mooi was (en ik stiekem nog wel even wat langer van mijn pre-baby leven had willen genieten) of niet zo snel een tweede had willen krijgen omdat één jaar verschil tussen de twee behoorlijk pittig is, maar hallo, ik heb de jackpot gewonnen met mijn jongens! No way dat ik dit anders had gewild.

Ik kijk er dus met heel veel warme gevoelens op terug. De tijd van zwanger willen worden en de eerste keer zwanger zijn was voor mij een heerlijke tijd. Zo jammer dat je maar één keer voor het eerst zwanger kan zijn! Haha!

53 reacties

Maaike -

Wauw, wat had ik dit artikel nodig! Ik ben net twintig en na de geboorte van mijn neefje, 6 maanden geleden, begon het bij mij met rammelen. Je kunt het gerust vergelijken met een aardbeving. Mijn vriend wordt gek van me. Ik weet dat de tijd voor mij nog niet rijp Is, ik moet mijn studie nog afmaken, en een baan vinden, want ik wil zo stabiel mogelijk zijn voor er kindjes komen, en ik vond het heel fijn om nu te lezen dat ik ook mag genieten van die rammelende eierstokken. Ik voel me er vaak schuldig over, en het is fijn om te horen dat dat niet hoeft.

Kirsten -

Wat leuk om al die reacties te lezen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik al best lang denk aan kinderen. Maar geen vaste relatie, nog druk met studeren etc. Elke keer als ik nu iets later dan “normaal” ongesteld word, schiet ik in paniek. Ik hoop dat het mij ooit gegund is om moeder te worden en het ouderschap te delen met iemand waar ik veel van hou!

Sanne -

Ik vind het altijd leuk om hier artikelen omtrent jouw zwangerschap en kinderen te lezen, ook al is het niet echt herkenbaar. Ik ben nu 31. Een aantal jaar geleden had ik nog gezegd dat de kans erg groot is dat ik geen kinderen wil. Mijn man dacht daar anders over, maar heeft me nooit gepushd. Daarnaast wilde hij op dat moment ook nog geen kinderen. Met de jaren ben ik steeds meer van mening veranderd, en ondertussen wil ik ook wel kinderen. Maar of de eierstokken nou rammelen.. nee, niet echt. Ik vind het wel leuk om erover te lezen, maar we zijn nog niet actief begonnen. Er komt sowieso eerst nog een leuke droomreis van de zomer. Ik denk er eigenlijk meer zo over: mocht het mij straks gegund zijn om moeder te worden – hartstikke leuk! En zo niet, ook prima, dan zijn er heel veel andere leuke dingen die ik kan doen.

Sanne -

Het ‘omkeerpunt’ van geen kinderen willen naar wel kinderen willen weet ik trouwens nog wel heel duidelijk: wanneer ik vroeger over tijd was raakte ik nogal in paniek. Totdat dat dus ineens niet meer het geval was en ik dacht ‘als het zo is, dan is het prima zo!’

Karin van den Berg -

Mooi artikel!

Ik ben zelf moeder van een zoon van 7,5 jaar.

In 2009 werd mijn vader ongeneselijk ziek.
De gesprekken die ik in die tijd met mijn vader heb gehad zijn mij altijd bijgebleven.
Zijn verdriet om het achterlaten van mij, zijn enige kind was zijn grootste verdriet.
Zijn blijdschap van het vaderschap en de tijd die hij met mij heeft mogen doorbrengen waren zijn grootste geluk.

Tot die dierbare gesprekken met hem had ik nooit over het ouderschap nagedacht.
Ik leefde met mijn vriend een heerlijk leventje: werken en vrijheid blijheid.

Binnen een maand waren we in verwachting van onze zoon, de reactie van mijn vader op dit nieuws was onbetaalbaar!

Helaas heft hij nooit zijn kleinzoon mogen ontmoeten, in de 19de wek van mijn zwangerschap verloor hij de strijd.
Maar hij wist dat we onze zoon Levi zouden gaan noemen en hij was zo trots als een aap met 7 lullen zei hij vlak voor hij stierf.

Mijn moeder was tijdens de bevalling bij ons in de bevalkamer. En toen mij naar de naam van onze zoon werd gevraagd terwijl zij haar kleinzoon vast hield voor de eerste keer en mijn antwoord op deze vraag was: Levi Henk was ze zo ontroerd.

Ondanks dat mijn moeder haar kleinzoon wel heeft mogen kennen is het erg verdrietig dat ook zij in 2012 na en kort maar zeer heftig ziekbed de strijd verloor.

Door deze heftige periode heb ik na haar verlief nooit meer het gevoel gehad van ik wil een tweede kind.

We zijn compleet zo.

Kiran -

Wauw.. ik ben hier echt even stil van. Mijn eierstokken rammelen wel, maar ik heb ook het ideale plaatje in mijn hoofd waarbij mijn ouders in mijn leven zijn en hun kleinkind ontmoeten. Ik vind het mooi om te lezen hoe jij hiermee omgaat en waar jouw keuze van niet nog een kind vandaan komt

Ilse -

Dit is zo fijn om te lezen. Ik heb zelf een zoon van 6 en een dochter die bijna 4 is. Ik vind zelf baby’s bijzonder over het feit hoe ze per maand veranderen en leren maar ook ik ben geen baby mama. Wat ik me een beetje in had vergist is dat ik dacht het is mijn kind dus ik ken mijn kind. Jammer de bammer want zo gaat dat dus niet hahaha. Het is dus echt dat je elkaar moet leren kennen tot dat hij/zij geen baby is. Dat was bij de eerste maanden best moeilijk en je wilt het natuurlijk allemaal te goed doen tot dat ze wat ouder zijn en je beseft dat ze op elke leeftijd iets hebben waar je elkaar opnieuw moet leren kennen. Dus wordt je wat relaxter over bepaalde dingen. Ik ben heel gelukkig met mijn gezin. Mijn man en ik zijn echt een team geworden dankzij onze kinderen maar wij hoeven geen derde meer. Wat we wel doen is heel erg genieten van iemands baby als er in de familie of vrienden kring een kindje is geboren. Dan komen onze mooie herinnering naar boven en daar genieten we ook dubbel van!

Felicia -

leuk artikel ik heb ook altijd geweten dat ik kinderen wilde vooral vanaf mijn 18 voelde ik het heel sterk . ik was 22 toen ik zwanger werd van ons eerste prinsjes Yara
en hoewel mijn moeder blij was was ze toch ook een tikje verdrietig
ze zij ik vind het ook een klein beetje zonde nu al ik vind het toch nog jong 22 zij ze je had nog zo van je vrhijheid kunnen genieten . nu ben ik 31 en heb 4 kinderen
maar het klopte wel wat mijn moeder zij ik voelde mij hoe ouder ik werd steeds meer moeder klinkt misschien gek maar met de eerste was het toch alles gauw gauw gauw
overal doorheen rennen ik merk toch dat het mijn leeftijd was
ik voel mij nu veel rustiger in het moederschap
ik ben wel een baby mama zoals ze dat noemen ik kan erg genieten van de baby tijd heb ook erg makkelijke kinderen gehad als baby en nu ook weer de vierde is ook een rustige baby
mijn man vind het weer leuker als ze wat ouder woorden hij heeft niet zo veel met de baby tijd
ik geniet van beide vind het ook heel mooi als ze verder opgroeien en ouder woorden
maar de baby tijd vind ik dus wel een prettige periode en ik schijn geloof ik een van de weinige vrouwen daarin te zijn haha
onze twee oudste prinsesjes zit precies 1 jaar en 8 maanden tussen
en tussen onze twee jongste ons dochtertje jasmijn en haar broertje zit precies 1 jaar en 5 maanden.
super leuk zo kort op elkaar maar pfff ook zo pittig ik herken wat je schrijft over dat het kleine leeftijdsverschil ook zware kanten heeft
nu heb ik gelukkig een moeder en man die ontzettend veel helpen en doen
maar het blijft pittig
ik ervaar de verzorging van ons derde prinsesje en vierde zoontje als de verzorging van een tweeling zo zwaar af en toe pfff
wel leuk om te zien hoe ons jongetje nu al reageert op jasmijn als ze springt of druk doet of tegen hem praat op haar manier dan lacht hij naar haar en maakt allerlei blijde geluidjes
duurt niet lang meer en ze kunnen samen spelen
dit jaar 24 maart woord jasmijn 2 en ons jongetje lysem woord in augustus 24 dit jaar 1
ik kan mij nu ook beter alvast voorbereiden op een hoop geruzie met speelgoed denk ik
want juist omdat ze zo dicht op elkaar zitten zullen ze vaak met het zelfde speelgoed willen spelen.
ik vind het super leuk dat zij een meisje is en hij een jongetje want ik ben juist benieuwd hoe dat gaat samen lijkt mij heel schattig juist .

Marianne -

Die rammelende eierstokken zijn vanaf een jaar of 25 echt aanwezig, eigenlijk sinds ik klaar ben met mijn studie. We wilden echter eerst een huis kopen, ons daar settelen en trouwen.
In mei 2017 zijn we getrouwd (allebei net 29 geworden) na 9.5jr relatie en op dit moment ben ik bijna 35 weken zwanger van de eerste. Vanaf dat ik in mei stopte met de pil voor de bruiloft was het gelijk ‘raak’.
Ondanks die rammelende eierstokken die er al jaren waren was de omschakeling van getrouwd naar zwanger érg kort, lees 1.5 week. Natuurlijk waren we dolgelukkig, maar ook wel in shock dat het na ruim 15 jaar anticonceptie geslikt te hebben in de eerste cyclus die volgde raak was.
Inmiddels kunnen we niet wachten tot de kleine dondersteen zich aanbiedt :-). En die eierstokken… Die zullen blijven rammelen tot we ons compleet voelen als gezinnetje! Leuk artikel!

Ester -

Oeeeei, die rammelende eierstokken. Die heb ik echt al een tijd. Mijn vriend maakt er grapjes over, zodra we langs de prenatal of de kids afdeling van de HEMA zegt hij ‘daar gaan ze weer’ 😉 gelukkig willen we beide kinderen, maar nu nog niet. Het fantaseren over onze toekomstige kids vind ik zo fijn. Mijn vriend heeft rood haar en zou het tof vinden als onze kids dat ook krijgen. Als we dus een rood harig kindje tegen komen op straat hebben we beide en glimlach van oor tot oor. Heeeerlijk! Xoxo

Maaike -

Ik snap zo goed wat je bedoelt. In vond de laatste maanden voor we daadwerkelijk stopten met anticonceptie ook zo leuk. Mijn zwangerschap is erg gepland: de 2 maanden ervoor ‘wilde’ ik door verschillende data niet zwanger worden. Genoot intens van de laatste weken van de zwangerschap van een vriendin van ons, wetende dat wij nog kort zouden wachten met proberen. Onze kindjes schelen straks iets meer dan 10 maanden. Nou was ik ook nog eens de eerste maand zwanger, dus wat dat betreft weinig spanning. Dinsdag 37 weken zwanger, zo’n gek idee dat hij ergens in de komende 5 weken geboren zal worden.

Ivon -

Wat grappig dat dat toch zo per persoon kan verschillen he haha, ik ben nu 26, wil later echt wil kinderen als het me gegund is, maar kan me echt nog niet voorstellen dat dat nú zou gebeuren. Ligt denk ik ook aan het feit dat mijn gehele omgeving nog niet in die stap is en ik nog het gevoel heb bepaalde dingen samen met mijn vriend gedaan te willen hebben voordat we er klaar voor zouden zijn.. Maar ik zal het vast vanzelf merken als het moment voor mij daar is gekomen 😉

Moniek -

Jullie blog is echt niet goed voor me. Hahaha! Begint steeds meer te kriebelen. 😅

Lisa -

Wat een goed en realistisch geschreven artikel! Ik kijk er vooral op terug als spannend, het gesprek aan de keukentafel of je je pil nog moet nemen is zoooo eng en wat er komt besef je dan echt niet! Wij hadden het geluk om meteen zwanger te zijn, en tot nu toe (14weken zwanger) is onze dochtertje in men buik volledig gezond verklaard! Wat een groot geluk is door men zwaar gehandicapte zus. Nu nog even spannend tot de 20 weken en dan kunnen we volop genieten!

Xx

Kim -

Totaal niet herkenbaar voor mij 😀 Mijn eierstokken geven geen enkel teken van leven (figuurlijk hoor, want fysiek is alles in orde). Elke keer wanneer ik (29) en mijn man (30) in de buurt van kinderen zijn geweest, lachen we luidop dat we daar echt nog niet aan toe zijn, tot enige frustratie van mijn moeder en vriendinnen. Onze USA-roadtrip en festivalseizoenplanning geven momenteel de kriebels in de buik 😉

Corine -

Wat fijn dat het bij jullie zo snel en goed gegaan is allemaal.

Zelf heb ik altijd al kinderen gewild. Mijn eierstokken rammelen al een aantal jaar. We zeiden na de bruiloft dan gaan we ervoor. De eerste tijd was dan ook zeker leuk en ik genoot van de speciale periode.

Nu 2 Jaar en veel ziekenhuisbezoeken later. en nog steeds niet zwanger vind ik het helemaal niet meer leuk. Ik kijk dus absoluut niet positief terug op deze periode.

Mylène -

Ik heb nu al rammelende eierstokken. Ik ben nog maar 18.
Beetje vroeg …
Als het me gegund is zou ik graag vroeg kinderen krijgen. Maar eerst een studie afronden lijkt me toch wel verstandig.
Je hebt een leuk en realistisch artikel geschreven Willemijn.

Maryam -

Hier geen rammelende eierstokken gehad. Wel een kinderwens, soort van, maar ik zag mezelf niet als een goede moeder door mijn jeugd en mijn depressie. Ineens ging het allemaal heel snel: op slag verliefd, paar maanden later zwanger, en na enige twijfel het kind gehouden. Gelukkig maar! En na acht maanden kwam de tweede er spontaan bij. Ik was net 21 toen ik moeder werd en mijn zoon is nu 22 maanden oud. Ik vind de babyfase echt heerlijk, op de eerste drie onrustige maanden van mijn dochter na. De dreumesfase daarentegen, waar mijn zoon nu in zit, pffffff dat vind ik maar een lastige. Ik hoop snel richting de peuterfase te gaan met hem, ik hoop dat we dan meer samen kunnen doen en er meer interactie mogelijk is. Wens voor een derde is er wel, maar helaas zitten mijn man en ik in een diepe crisis.

Willemijn -

Oeh wat lastig zeg :( Ik hoop dat jullie er samen (sterker) uit komen!

Inge -

Ahhh Willemijn, wat een toeval: dit artikel vandaag online! Ik heb net vanochtend ontdekt dat, als alles goed mag gaan, wij straks ook twee kindjes onder de 15 maanden hebben! Nog zo onwerkelijk en zo snel! De periode van ‘rammelende eierstokken’ zoals jij het noemt is idd ook al heerlijk! Tenminste, zo heb ik dat ook ervaren.

Willemijn -

Waaauw gefeliciteerd!

femketje -

door dit soort artikelen ben ik zoooo bewust dat mocht ik ooit zwanger worden, ik er echt van moet genieten voordat het te laat is :) mooi omschreven <3

Margriet -

Mijn man wilde vanaf dat ik 22 was al kinderen. Ik had ook een grote kinderwens maar onzekerheid over mezelf hield het steeds tegen. Hij wachtte geduldig tot ik zover was, maar op een gegeven moment hadden we ook door dat ik dat laatste zetje nodig had om de stap te kunnen zetten en ik dus nooit op dat punt kwam.
Nu 29 en toen ik ongepland zwanger geraakt. Toen ik 15 weken zwanger was kwamen we er pas achter. En mijn man zei direct dit was hoe het moest gaan en direct al 15 weken de onzekere periode voorbij. Nu 22 weken en op een roze wolk van het lieve jongetje wat in mn buik zit,
Alle onzekerheden zijn weg💙

Sanne -

Wat een mooi artikel Willemijn. Ik antwoord meestal niet maar ik ben benieuwd hoe anderen vrouwen met het volgende omgaan; ik ben 28 en had tot voor kort een relatie van bijna 8 jaar. Ik wilde niets liever dan door naar een volgende fase (kinderen), mijn vriend is toen soort van in paniek geraakt en we zijn nog niet zo lang uit elkaar. Ik vind het vreselijk omdat ik niets liever wil dan met hem kinderen, maar hij er nog niet klaar voor is. Ik vraag me dus al of er vrouwen zijn die wel de rammelende eierstokken hebben maar waarbij de partner daar nog niet klaar voor is? Thnx alvast!

Anoniempje -

Hier… ik weet ook niet hoe er mee om te gaan. Heb nog wel even geduld maar ook echt niet te lang meer.

Danique -

Ja, hier ook een partner die nog geen baby kriebels heeft. We zijn allebei begin 30 en hij heeft altijd geroepen “op m’n 35e”. Maar sinds ik 3 maanden geleden 30 ben geworden wil ik absoluut niet zo lang wachten, stel dat het niet lukt, dan ben je zo 2 jaar verder en we hopen allebei meerdere kinderen op de wereld te zetten. Ik moet moeite doen om me niet mee te laten slepen door mijn zwangere vriendinnen en hyper enthousiaste ouders die het maar wat leuk zouden vinden. Heb daarom een tijdje terug een goed gesprek gehad met mijn partner en mijn struggle kunnen delen, gelukkig begrijpt hij me en heeft hij zijn eerdere idee laten varen, maar de jaren iets naar voren gehaald. Ik ben blij dat Willemijn en andere vloggers zo’n realistisch beeld schetsen waardoor die babykriebels ook iets realistischere vormen aannemen en op een natuurlijke manier iets meer worden geremd, want anders denk ik dat ik er niet meer van zou kunnen genieten :).

Lisa -

He meid,
Ik zit in hetzelfde schuitje maar ben inmiddels al 30 jaar :(. Ik wil al een tijdje kinderen en ben hele tijd geduldig geweest. En nu komt mijn man er ineens mee dat hij geen kinderen wilt en maar beter bij me weg kan gaan, ook voelt hij het niet meer voor mij.. Ik ben kapot :(

Felicia -

sanne even kort antwoord op je berichtje
niet dat je er iets aan hebt maar een man moet meestal eerst meemaken hoe het is een kindje in het echt om te weten hoe mooi het is om kinderen te hebben
weinig mannen hebben die kriebel vanzelf ze kunnen zich er moeilijker een voorstelling van maken
zoals wij dat wel hebben met ons gevoel.

A -

Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet zeggen maar: het gaat om een kind en zou het wel heel vervelend zijn als je man dat gevoel niet krijgt en je als vrouw het er “doorheen gedrukt” hebt. Ik heb totaal geen kinderwens dus daar kan ik me niks bij voorstellen, maar als je man echt (nog) geen kinderen wil dan is dat iets om of te accepteren, of om te kijken of je op een andere manier JOUW kinderwens kunt invullen. Uiteindelijk is een kind zo’n “aanslag” op je relatie dat je er beide volgens mij 1000% zeker van moet zijn dat je dit samen wilt. Het gaat wel over een minimensje en als het achteraf tegenvalt kun je niet terug. (M’n vriend heeft een dochtertje uit zijn vorige relatie uit een vergelijkbare situatie en hoewel we in een nieuwe situatie voor haar absoluut ons best doen, had ik haar wel een gezin mer mama en papa gegund…)

Michelle -

Ik trouwde op mijn 21 en werd op mijn 22e voor het eerst moeder. Jong moeder worden was altijd een wens, maar dan moet het nog maar net allemaal lukken. Dat gevoel van de rammelende eierstokken herken ik – ondanks dat ik snel zwanger was – heel erg. Het fantaseren over wat komen gaat, de onwetendheid.. Vond die periode ook echt leuk. Ook hier kwamen er twee jongens in 16 maanden, en hoe mooi ik die periode eraan voorafgaand ook vond; ik vind dit echt nog honderd keer leuker. Het is af en toe flink aanpoten, maar zou de boys voor geen goud meer kunnen missen. Wat jij zegt over die babytijd had ik geschreven kunnen hebben. Ik vind een minibaby heel schattig en geniet er intens van, maar kan ergens ook niet wachten tot de jongste richting zijn eerste verjaardag gaat.

Roosmarij -

Leuk artikel! Ik ben 23 en mijn man 29. Ik heb nu al rammelende eierstokken haha! Ben nu bijna 2 jaar getrouwd en 6 jaar een relatie maar ben toch een beetje bang dat mensen vooroordelen hebben als we er nu al mee beginnen. Stom eigenlijk maar mensen hebben altijd hun mening klaar staan en daar ben ik een beetje bang voor..

Loes -

Leuke terugblik dit! Het blijkt bijzonder hoe jullie twee keer zo kort achter elkaar een gezond kindje hebben gekregen, zeker gezien de omstandigheden. Mijn eierstokken rammelen nog niet echt, maar ik fantaseer wel eens over de toekomst en kinderen. Ik ben pas 23 en ik denk dat ze er niet voor mijn 30ste komen, maar erover fantaseren is wel leuk!

Liset - Beautydagboek -

Leuk om zo je verhaal eens te lezen! Ik heb dat nooit zo gehad, maar dat komt ook meer doordat ik een chronische ziekte heb, waardoor ik noodgedwongen ineens over kinderen moest nadenken. Daarna ben ik er voor gegaan en ben ik moeder van twee hele leuke kids geworden (al zeg ik het zelf, haha). Zwaar is het zeker, maar ik ben heel blij met mijn schatjes!

Milou -

Wat een leuk artikel! Ik wilde altijd voor mijn 25e kinderen (Is niet helemaal gelukt, wel op mijn 25e zwanger geraakt van de eerste :-) ) en mijn vriend en ik waren nog best ‘kort’ samen (een jaar) toen bij mij de eierstokken goed rammelde. Niet eens omdat ik perse voor m’n 25e kinderen wilde maar het zat zo goed tussen ons en eerlijk… al die baby’s om me heen maakte het alleen maar erger. Haha! Ik kijk met een goed gevoel terug op die periode. Na de eerste wilde ik al héél snel een tweede, maar ik denk dat deze gedachten beïnvloed werden door mijn hormonen. Toen F. 10 maanden was moest ik er ineens niet meer aan dénken. Na zijn eerste verjaardag begon het langzaam weer te komen en nog voor we besloten er echt voor te gaan was ik weer zwanger. Wat dat betreft is het ons ook redelijk zorgeloos verlopen en daar ben ik ook super blij mee. Ik fantaseer nu zelfs soms al eens over een derde, hahaha, terwijl de tweede nog niet eens op de wereld is. Zal ook wel hormonaal zijn. 😉

Maaike -

Wat een leuk artikel! Ik vraag me wel af of je nooit bang geweest bent dat het niet zou lukken? Ik ben single,31 en heb ernstig last van rammelende eierstokken. Mijn grootste angst is wel dat ik “alleen” overblijf en ik geen moeder kan/ga worden. Ik probeer hier dan niet te veel overna te denken en positief te blijven. Maar kan me voorstellen dat jij dit ook wel gehad heb. En Oeh die Hema baby afdeling❤️❤️❤️

Karin -

Hoi! Je vraagt het mij niet maar ik wilde zeggen… Heb vertrouwen! Er kan nog zoveel. Op mijn 31e was ik me echt nog helemaal suf aan het daten op zoek naar een fijne man. Met 32 jaar gevonden en nu zwanger van ons 2e kindje. Evertyhing is possible :)

Willemijn -

Dat lijkt me heel lastig Maaike. :( Maar Karin’s comment geeft je hopelijk hoop! :-) Ik ken ook iemand die nu 34 is en ‘de man’ maar niet lijkt te vinden. Ze overweegt nu het ouderschap aan te gaan met een homostel of overweegt een donor.

Len -

Ik ben ook 34 en single. Weet wel dat ik kinderen wil maar nu nog niet. Ik geniet heel erg van het leven en leef eigenlijk op veel vlakken alsof ik nog 25 ben hahah
Aan de andere kant denk ik er weleens over na dat mijn biologische klok gewoon door tikt. Maar van het idee dat ik het alleen zou doen raak ik een beetje in paniek.. Ik blijf dan (misschien naïef) denken en hopen dat die man er wel komt en dat je tot je 40ste nog redelijk makkelijk kinderen kan krijgen.. zou het gewoon absoluut niet alleen willen. Of zijn dat hele gekke gedachten..? Misschien zijn er wel dames die zich er in herkennen? Ik hoop het want soms voelt het weleens alsof ik de enige ben. 🙈☺️

Siem -

Ik heb zeker rammelende eierstokken. Haha. Ik heb het uitgevonden zeggen ze wel eens. Mijn vriend en ik willen dolgraag kinderen. Ons kinderwens is er zeker!

Maar ik wil mijn kinderen een huis bieden waar ze alle 3 een eigen slaapkamer hebben. In ons postzegel appartementje kan het echt niet, een eerste kindje erbij. En ik weet nietvof ik het wel kan. Moeder zijn. Ik ben pas 28 en wil nog meer levenservaring opdoen voordat ik die ga delen.

Voorlopig blijf ik dus Tante Siem, van mijn neefje en van de kinderen van ons vrienden, en knuffel ik met liefde zonder jaloezie alle baby’s en peuters om ons heen :)

Kim -

Leuk om dit te lezen en zeker herkenbaar! Ik heb ook een aantal jaar met vlagen ontzettend gerammel gehad maar toen was de tijd er gewoon nog niet naar. Nu we een heerlijk kind van 1,5 jaar oud hebben denk ik ook heel soms wel eens: had ik nou maar wat meer genoten van de tijd hiervoor, haha. Maar zo blijft er altijd wat te wensen over gelukkig :-) Ik heb totaal nog geen rammelende eierstokken voor de 2e, terwijl 2 kindjes kort op elkaar me juist ook wel wat lijkt, dan ben je toch al bezig met de wat zwaardere periode en kun je die ook in 1 keer afsluiten. Maar nog even wachten nu er wat meer rust is vind ik eigenlijk nog even aantrekkelijker 😉

Brenda -

Wat een leuk en origineel artikel Willemijn!

De tijd van fantaseren voor we er begonnen voor te gaan was heerlijk, maar op de tijd van ‘proberen zwanger te worden’ kijk ik anders terug. Meer dan twee jaar iedere maand hoop, teleurstelling en onzekerheid kan erg slopend en frustrerend zijn. Dit is soms ook lastig voor je relatie, het moet wel leuk blijven zeg maar 😉

Ons dochtertje is net zo oud als Jelle, en op de babytijd tot nu kijk ik heel fijn terug. De eerste paar maanden waren pittig, maar zo bijzonder. En daarna werd het alleen maar makkelijker en nog leuker als ze meer kunnen.

Willemijn -

Wist niet dat jullie zo lang geduld gehad moeten hebben voor Fem. Pfff, pittig lijkt me!

Tea -

Hier juist totaal geen last van rammelende eierstokken, dus niet herkenbaar, maar vind het altijd super mooi hoe je schrijft over je kinderen. Fijn dat het allemaal zo soepel gelopen is, maar lijkt me ook zwaar dat kleine leeftijdsverschil tussen Jelle en Gijs!

Sandra -

Hier ook al jaren ‘last’ van rammelende eierstokken. Maar de zwangerschap bleef uit na bijna 3 jaar, maar 4 weken geleden toen ik voor het eerst een positieve zwangerschapstest in m’n handen had was ik geschrokken en blij. Ik vind de eerste weken stressvol en had het me niet zo voorgesteld. Natuurlijk zal het beter gaan wanneer ik de 12 weken grens heb gehaald. Maar zoals een zwangerschap er in m’n droom uitzag is het totaal niet zoals het nu gaat.

Willemijn -

Waaauw kippenvel, wat bijzonder dat het alsog gelukt is! Ik hoop dat de prille weken snel voorbij zijn. Daarna wordt het echt meer genieten! :-)

P -

Ohh ik heb dat ook! Als ik met mijn vriend door de stad loop en we zien een 2 jarig hummeltje met z’n ouders voorbij lopen dan smelt ik helemaal! Ik ben nog maar 22 en ik wil graag verder studeren, dus voorlopig komt dat kindje er (helaas) niet. Maar man ik herken die rammelende eierstokken wel zeg. Ik ben heel benieuwd wat de toekomst in petto heeft :)

Pleun -

Wat herkenbaar! Hier zalig genoten van de eerste zwangerschap en nu aan het oefenen voor de tweede (de 1e is net 1). Ben benieuwd wat 2018 brengt. Bij elke baby die ik zie/vasthou beginnen de eierstokken te rammelen, dus ja: volop gieten hierzo.

An -

Al enkele jaren volg ik mommyblogs en met de komst van neefjes zijn mijn eierstokken sterker gaan rammelen. Tegelijkertijd zijn er ook zoveel angsten en twijfels: hoe combineer ik een baby in hemelsnaam met een drukke baan? Hoe verandert de relatie? Kan ik überhaupt zwanger raken (terwijl deze gedachte totaal ongegrond is)?

Wie herkent zich in deze tweespalt? Aan de ene kant denk en fantaseer ik elke dag over een baby, maar aan de andere kant is er dan toch die angst. Hoort het erbij en neemt die angst vanzelf af?

Ik hoop dat ik met een baby eerder voor mijzelf op werk leer kiezen en prioriteiten leer stellen. Nu wil ik altijd alles perfect doen en alles zelf graag uitvoeren, terwijl dat straks wellicht niet meer mogelijk is…

Wanneer weet je overduidelijk zeker dat je partner en jij er klaar voor zijn?

Een spannende tijs vol kriebels, twijfels en gerammel! Ik hoop op een vruchtbaar 2018.:-)

JM -

Mijn ervaring is dat de gevoelens van ‘ik wil het’ sterker worden en de angsten en twijfels vanzelf meer naar de achtergrond verdwijnen. Op het moment dat dat gebeurt weet je dat je er klaar voor bent! En gelukkig heb je niet van de één op andere dag een kindje, je hebt een zwangerschap de tijd om aan het idee te wennen. Het zal vaak zoeken zijn naar een goede, nieuwe balans in je leven maar ook daar groei je in.

Willemijn -

Ik kan dit beamen inderdaad! Zo heb ik het ook ervaren. Zelfs toen ik een positieve test had dacht ik nog wel van ‘Help, nu gaat het echt gebeuren’, maar de kriebels en het verlangen waren groter. Dit artikel schreef ik toen mijn eierstokken flink rammelden: http://2wmn.nl/2014/09/wanneer-weet-je-dat-je-kinderen-wilt/ Een paar maanden later gingen we er voor. Wie weet is het herkenbaar voor je. :-)

E -

Prachtig en heel eerlijk geschreven! Het is herkenbaar, je pre-baby roze wolk. Ik heb ook al van jongs af aan geweten moeder te willen worden, van zoveel mogelijk kids. Nu ik mijn eerste kindje heb besef ik me hoe naif ik nog was, er komt zoveel spelen bij een baby. Het zijn niet alleen de slapeloze nachten en de uren die gaan in het voeden en verschonen. Het is inderdaad die wanhoop van niet weten wat je alsmaar huilende baby wilt, diepe gevoelens van schuld en onzekerheid. Doe ik het wel goed, ben ik wel het beste voor mijn kind, mag ik wel een paar uurtjes iets voor mezelf doen, doe ik mijn baby tekort. Borstvoeden is nog een zaak apart die veel stress en verdriet geeft. Je raakt een deel van jezelf kwijt, je word ook een deel rijker, je relatie met je partner verandert. Ik vindt het erg mooi hoe je het hebt verwoord, moederschap is niet alleen blijdschap en vreugde. En dat mag best gezegd worden.

Willemijn -

Dank je wel!

NICOLE -

Wauw mooi om te lezen en totaal niet herkenbaar haha. Maar dat komt omdat ik nooit moeder wilde worden. Oke dat klinkt gek maar ik heb dat nooit zo gehad. Had altijd het beeld dat ik geen goede moeder zou zijn dus wilde geen kinderen. Maar toen mijn man in beeld kwam ging het opeens snel…. Wel jammer want die periode van rammelende eierstokken klinkt heerlijk! Al had ik dat wel heel eventjes tussen m’n twee zwangerschappen in. Maar echt maar paar maanden.

Reageer ook