Mijn bevallingsverhaal

Maandag 30 oktober 23:59. Ik kijk op mijn telefoon en zie de datum en tijd verspringen naar dinsdag 31 oktober 00:00. De uitgerekende datum. Ik kijk naar mijn man: ‘Jááá, de uitgerekende datum!’ Ik heb het nog niet gezegd of ik verlies de slijmprop. ‘Wat is dit?’

Geschreven door Martine

Ik sprint snel naar de WC om tot de conclusie te komen dat dit inderdaad de slijmprop is. Het hoeft nog niets te betekenen, maar ik word wel een beetje zenuwachtig. Zou dit het begin zijn? Spannend! De baby is op dat moment ook behoorlijk druk. Ik ga nog even op de bank zitten en drink mijn thee op. Het lijkt me handig om daarna maar naar bed te gaan in de hoop nog wat rust te pakken. Ik gooi mijn laatste slok thee te snel achterover en ik verslik me gigantisch met als resultaat dat mijn vliezen breken door het hoesten. Al lachend om dit rare scenario sprint ik wederom naar de WC met mijn broek half op mijn enkels. Wat een gek begin van de bevalling!

De rest van de hele dinsdag heb ik constant weeën die niet echt doorzetten maar wel de nodige energie vragen. Het zijn rugweeën. Mijn verloskundige komt af en aan om te kijken hoe het gaat maar het blijft hetzelfde. Er zit niet veel schot in de zaak. Omdat de tijd steeds verder tikt en ik langdurig gebroken vliezen heb, moet ik volgens het protocol op woensdag 1 november dan eigenlijk naar het Martini ziekenhuis in Groningen en daar tussen 06:00 en 07:00 ‘s ochtends zijn om ingeleid te worden. Van dat idee krijg ik het benauwd. Ik wil helemaal niet naar het ziekenhuis, ik wil thuis bevallen zoals ik voor ogen had. Alsof mijn lichaam het hoort, worden de rugweeën om 03:00 in de nacht van woensdag 1 november behoorlijk krachtig en pijnlijk. Het doet me een partij zeer en ik kan er helemaal niets mee. Ik krijg ze bijna niet weg gezucht en probeer zo goed en kwaad als het kan mezelf te ontspannen wat me nog behoorlijk goed af gaat. Althans, dat bleek later want ik had eerder het gevoel dat ik de hele buurt bij elkaar schreeuwde terwijl mijn verloskundige achteraf zei dat ik behoorlijk ontspannen was.

Doordat het nu ineens zo doorzet hoef ik niet naar het ziekenhuis. Het ziet er namelijk goed uit en er is geen reden om naar het ziekenhuis te gaan. Dat is een hele opluchting want ik wilde zo graag thuis bevallen. Maar rond 08:00 heb ik nog maar 1 centimeter ontsluiting. “Eén centimeter?!”, jammer ik. Het klinkt ontzettend deprimerend als mijn verloskundige dat zegt omdat ik al lang bezig ben maar ze geeft er een hele positieve draai aan door te zeggen dat mijn baarmoedermond flinterdun en week is en het de goede kant op gaat. Dat geeft me hoop en ik vind het enorm knap dat ze het zo positief bracht want dat is niet wat je wilt horen als je het gevoel hebt dat je allang op zeker 5 centimeter moet zitten na zoveel uur. Props voor mijn fijne verloskundige!

Ondertussen heb ik al heel lang niets meer gegeten en gedronken en dat lukt me ook niet meer. Mijn mond is gortdroog van al het zuchten. De rugweeën zijn heel erg intens, iedere houding is vreselijk en zelfs tegendruk helpt maar weinig. Eerlijk? Die weeën waren een hel. Ik heb een aantal keer gejammerd en geschreeuwd dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest.

Uiteindelijk schiet de ontsluiting van 1 centimeter naar 4 centimeter rond een uur of 11:00. Maar die uren daartussen waren wat mij betreft vreselijk. Ook verlies ik constant vocht en urine maar het grappige is dat dat je helemaal niets kan schelen op dat moment. Daar ben je niet mee bezig. Ik wilde zo snel mogelijk 10 centimeter ontsluiting.

De rest van de dag is voor mij een gat. Ik zat in een cocon en hoorde af en toe mijn verloskundige en man met elkaar praten. Het enige wat ik weet is dat rond 16:00 de boel stagneerde. Ik had met al mijn laatste kracht het weten te rekken letterlijk en figuurlijk tot 9 centimeter ontsluiting. Maar ik kon niet meer. Ik was op na zoveel uur rugweeën opvangen en ik bleef maar steken op 9 centimeter. Ik was te moe. Dat was het moment waarop ik moest beslissen om naar het ziekenhuis te gaan en ik voelde aan alles dat het niet anders kon wat me veel verdriet deed. Ik stond aan de rand van het bed en keek naar mijn verloskundige. Ik zag het ook in haar ogen. Ik wist op dat moment ‘Dit wordt geen thuisbevalling’ en daar baalde ik zo erg van. Ik hoefde nog maar 1 centimeter! Ik zag er zo tegenop om in de auto te stappen en tegelijkertijd wilde ik iets tegen de pijn. Het was ondraaglijk. Alles werd gereed gemaakt om me naar het ziekenhuis te vervoeren. Gelukkig maar dat ik een vluchttas had ingepakt. Ik stapte bij Jorrik in de auto (vraag niet hoe) en onze verloskundige reed achter ons aan. Maik had dus zelfs nog langs de snelweg geboren kunnen worden! Dat had wel iets voor ons geweest.

We reden naar het Martini ziekenhuis en onderweg had ik af en toe nog een gemene wee. En als je dan in de auto zit met al die rotondes en op de snelweg…Pffff man, niet te doen. Ik kon niet wachten tot we er waren.

We kwamen aan bij het ziekenhuis. In een rolstoel werd ik de verloskamer binnen gereden. Ik herinner me nog dat we met de lift naar boven gingen en dat alles in mijn lijf ‘NEE’ schreeuwde en tegelijkertijd wist ik dat dit het beste was voor mij en ons kindje. Allerlei mensen stelden zich voor maar ik zat er bij als een dood vogeltje en wist geen een naam te onthouden. De volgende dag hoorde ik dat het personeel van het ziekenhuis met me te doen had toen ze me zo binnen zagen komen waar ik achteraf om moest lachen. Het zal er inderdaad bijzonder uit hebben gezien, want ik was van de wereld.

Ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen en opeens lag ik aan allemaal toeters en bellen. Een infuus om de weeën op te wekken, een prik in mijn bil tegen de pijn, een katheter, een knip en een vacuümpomp. Het is allemaal voorbij gekomen. Er was alles behalve rust, iedereen liep in en uit. Gek genoeg vond ik de persweeën veel minder erg dan de ontsluitingsweeën. Op een vreemde manier vond ik die zelfs wel fijn, dat voelde tenminste alsof er iets gebeurde. De pijnstilling was toen al uitgewerkt trouwens, want ik moest helder zijn om actief mee te kunnen persen.

Ik was zo blij dat die laatste centimeter er op zat en ik mocht gaan persen. En ja, het is gênant maar bij iedere perswee mocht de boel van onderen schoongemaakt worden en zelfs dat interesseert je helemaal niets. Ik hoorde de verloskundige van het ziekenhuis zelfs nog zeggen tegen Jorrik: ‘Je moet altijd zeggen: “een beetje ontlasting” want dan voelen vrouwen zich daar niet zo rot over.’ Ja, dan weet je genoeg toch? Haha! Je krijgt veel meer mee dan je omgeving soms denkt. En het is cliché maar waar zoals zoveel dingen in het leven: op het moment dat je gaat bevallen ben je de schaamte voorbij.

Maar toen kwam het verdrietige moment. Ze wilden me toch inknippen ondanks dat de persweeën wel goed op gang waren en het echt goed ging. Tenminste, dat dacht ik. Ze zagen dat ik op was en amper energie had wat niet zo gek was. In mijn bevallingsplan had ik geschreven dat ik niet ingeknipt wilde worden, maar aangezien de vacuümpomp er aan te pas moest komen had ik voor mijn  gevoel geen keus en je zit ook niet te wachten op een totaalruptuur.

Dat moment dat ik ingeknipt werd vergeet ik voorlopig niet meer. Dat geluid van die schaar ging door merg en been en ik weet niet wat ik op dat moment geschreeuwd heb maar ik vond het een hartverscheurend moment. Het was zo intens en ik hapte naar lucht. Ik voelde me werkelijk waar verminkt. Ik had niet gedacht dat ik het zo heftig zou vinden maar van binnen huilde ik. Voor sommigen zal het misschien raar klinken, maar ik heb er verdriet van als ik naar mijn vagina kijk. Mijn vrouwelijkheid, alsof het niet meer van mij is. Ik heb dit trouwens wel meer vrouwen horen zeggen. Natuurlijk komt dat wel weer goed, maar op dat moment zelf vond ik het zo heftig. Dat is voor mij het meest pijnlijke en traumatische moment van de bevalling evenals het feit dat ik niet thuis ben bevallen. Na het inknippen leek het wel alsof ik totaal uitzoomde en al het pijnlijke gevoel in mijn lichaam blokkeerde als een soort bescherming. Ik voelde niks meer. Ik kreeg eigenlijk niets mee van het moment dat Maik daadwerkelijk geboren werd en dat vind ik heel erg jammer.

‘Doe je ogen maar eens open!’, zei de verloskundige. En daar was Maik om 21:11. Ze legden hem op mijn borst. ‘Ah lieverd, ik heb zo hard voor jou gewerkt!’, huilde ik. Na meer dan veertig uur mochten we hem eindelijk in onze armen sluiten. Je zou denken dat ik helemaal kapot was, maar er kwam zoveel adrenaline vrij dat ik hyper werd. Alsof ik tig blikjes energiedrank had opgedronken. Ik maakte grapjes over alles en nog wat en was er opeens heel nuchter onder allemaal en megatrots op deze prestatie. Ik overnachtte met Maik in het ziekenhuis en we moesten daarna nog een dag en nacht blijven ter observatie vanwege mijn langdurig gebroken vliezen. De volgende dag kwam een andere verloskundige nog even kijken en vertelde me dat ze enorm met me te doen had toen ik gisterenavond binnen kwam in de rolstoel. Ik vertelde haar lachend dat ik er inderdaad hard voor moest werken. Ze zei: ‘Je hebt er inderdaad zo hard voor gewerkt, maar je lieve zoontje heeft ook hard voor jou gewerkt. Aan de plek van de vacuümpomp kan ik zien dat hij zijn hoofdje zo goed op zijn borst heeft gehouden voor jou.’ Toen ze dat zei brak mijn kersverse moederhart. ‘Mijn lieve mannetje, samen zo hard gewerkt om elkaar te mogen ontmoeten’, huilde ik stilletjes.

De echte klap kwam later pas, toen ik met Jorrik en Maik in de rolstoel naar de auto ging en we ontslagen werden uit het ziekenhuis. Ik voelde me ineens niet meer trots op deze prestatie maar eerder heel erg kwetsbaar en weemoedig. Ik zag vreemde, lieve mensen die ons feliciteerden in het ziekenhuis tijdens het voorbijgaan terwijl ik mijn tranen in bedwang probeerde te houden met Maik op mijn schoot. We gingen in diezelfde lift naar beneden wat me deed denken aan dat nare gevoel wat ik had tijdens de bevalling en toen weer in de auto naar huis. Ik wilde alleen maar heel hard huilen. Toen ik thuis kwam, was alles mooi versierd door mijn schoonmoeder en stond de kraamzuster al klaar. Ik huilde de ogen uit mijn hoofd. Ik zette de mooie grote ooievaarsballon neer die ik van mijn moeder en zus had gekregen en dan begint het pas echt… Je hebt nieuw leven op de wereld gezet en dat is zo surrealistisch. Niet te verwoorden.

Hier zie je het mooie geboortekaartje van mijn lieve mannetje. Tijdens mijn zwangerschap vond ik het heerlijk om hier mee bezig te zijn. Ik heb Maik zijn geboortekaartje uit mogen zoeken bij HipDesign. Ik zag de herdershond en was meteen verkocht. Ook de rustige, aardse kleuren vond ik geweldig. Helemaal mijn ding. Daarnaast kun je nog kiezen uit allerlei papiersoorten en verschillende kleuren enveloppen. Ik koos voor een olijfgroene envelop en een iets grovere papiersoort. Onze hond Noa moest er bij op het kaartje wat mij betreft! En het leuke? Je kunt allerlei soorten honden kiezen en zelfs overleggen met een vormgever van HipDesign wat je precies voor ogen hebt. Je kunt dus ook zelf een kaart (laten) ontwerpen. Bij HipDesign hebben ze niet alleen geboortekaartjes trouwens maar ook trouwkaarten, rouwkaarten, wenskaarten en uitnodigingen. Wat ik ook heel erg fijn vond, is dat ik digitaal een adressenlijst kon uploaden in mijn persoonlijke account waar de kaartjes dan naar toe zouden worden verzonden. Dit had ik gedaan tijdens mijn zwangerschap. Zo hoef je thuis niet al die adressen op de enveloppen te schrijven en de kaartjes op de post te doen. Ideaal en dat scheelt natuurlijk heel veel werk. Ik ben blij dat die optie er was, want dat had na mijn bevalling helemaal niets geweest. Ik kon nu met een druk op de knop de geboortekaartjes laten versturen. Ik ben er zo blij mee, ik ben benieuwd wat Maik er later van vind!

Het was een intensieve bevalling en dat kostte ook tijd om te herstellen en dat was de afgelopen weken behoorlijk zwaar. Je moet voor een kindje zorgen terwijl je geestelijk en lichamelijk overhoop ligt. En dat iedereen zegt dat het goed komt…dat geloof je in de eerste instantie simpelweg niet. Gelukkig is het wel zo en met kleine stapjes vooruit en soms een stapje achteruit gaat het steeds beter.

Ik kan zeggen dat ik er enerzijds met trots op terug kijk. Dat is vooral wat ik denk. Maar ik merk ook dat ik het nog niet kan voelen. Ik vind het een enorme prestatie die ik geleverd heb maar het voelt nog niet zo. En dat zal met de tijd ook waarschijnlijk weer laagje voor laagje verwerkt worden tot ik het ook kan voelen. Dat ik kan voelen dat ik het goed gedaan heb, dat het inderdaad een enorme prestatie is en dat ik mijn lichaam dankbaar mag zijn dat ze het zo lang volgehouden heeft in plaats van alleen het verdriet te voelen. En als ik dit straks allemaal een plekje heb gegeven en het goed voelt, mag ik andere vrouwen misschien weer inspireren met dit verhaal wat nu een onderdeel is geworden van mijn levenspad.

“Every woman is a gift when she becomes a daughter. Every woman is special when she becomes a wife. Every woman is a God when she becomes a mother.” – Vivek Thangaswamy

121 reacties

Susanne -

Ik had je waarschuwing ter harte genomen en gewacht met het lezen tot na mijn bevalling. Vandaag om 10.11 twee weken geleden is onze dochter geboren. Maar het blijft heftig en aangrijpend om te lezen hoe het jou is vergaan. Ik hoop dat je het laagje voor laagje kunt gaan verwerken. En op alle andere momenten is het zien van je kindje toch meer dan voldoende om te beseffen wat een wereldprestatie je hebt geleverd! Ik wens jullie veel geluk samen!

Emilie -

wauw wordt hier helemaal stil van, zo heftig allemaal. Hopelijk heb je het ondertussen al een beetje kunnen plaatsen en kan je goed genieten van je kleine gezinnetje! Liefs x

Nelly -

Jeetje…..wat heb ik goede bevallingen gehad (wel bleh zwangerschappen) als ik dit zo lees. Ik hoop dat je het over een tijdje goed kan afsluiten. Mijn moeder had van mij een rot bevalling met allerlei complicaties. En ze kon soms nog dromen van de harige armen en zijn grote handen van de dokter …… en dat was zo’n 3 jaar terug dat ze dat vertelde….ik was toen 50. Dus ik hoop dat je het beter kan verwerken…dat gun ik je.

Terra -

Hai Martine,
Je verhaal komt erg overeen met het mijne, 30 jaar geleden, bij onze eerste zoon. Drie weken alleen maar op mijn slaapkamer gebleven met hem. Daarna nog een dochter en twee zoons gekregen, en eerlijk is eerlijk, dat noem ik altijd mijn feestbevallingen. Het was echt heel bijzonder. De laatste zelfs bijna helemaal zelf gedaan, pas op het laatst de vroedvrouw geroepen. Dit is wellicht een kleine opsteker.
Lieve groet Terra ( Willemijn kent me wel)

Felicia -

hoi martine mooi omschreven allemaal
en nogmaals toffe leuke naam. ik ben zelf bevallen 24 maart 2016 van ons meisje jasmijn
en 24 agustus dit jaar van ons jongetje lysem ons vierde kindje
ontzettend blij ben ik met onze kindjes en ik herken veel stukjes van jou verhaal van mijn eerste bevalling . ik zeg altijd bevallen went nooit of je nou voor een tweede derde of vierde keer gaat het went nooit want het is toch iedere keer weer net even anders
het begin kan verschillen het begin van de bevalling kan heel anders zijn dan het begin van de eerste bevalling en ga zo maar door
natuurlijk wist ik iets beter wat ik kon verwachten van een bevalling bij mijn tweede
maar dan nog was het weer heel anders
super goed van je hoe je zo hard gewerkt hebt om jou mannetje op de wereld te zetten
en echt je rolt er straks zo in je zult echt straks helemaal gewend zijn en niet eens meer je leven daarvoor herinneren .
ik heb bijvoorbeeld als ik even iets voor mezelf kan doen dat ik dan denk waar zijn mijn liefjes hoe zou het nu met ze zijn ?
ik zit nergens meer liever dan bij mijn kinderen
en dat klinkt misschien suf of mutserig maar ze zitten nou eenmaal zo diep in mijn hart
wat ik bedoel te zegen is dat uiteindelijk ga je zo in dat moederschap groeien dat je straks niet beter meer weet of het is altijd zo geweest dat doet de natuur automatiesch

Shanna -

Lieve Martine,

Ik ben nu sinds 15 dagen ook mama van een super knappe vent. Mijn man en ik hebben hypnobirthing gedaan en hadden ook een gedetailleerd bevallingsplan gemaakt. Uiteindelijk kwam er van 98% niks terecht, omdat ik medisch werd en tijdens de bevalling de baby zijn hartslag steeds wegzakte door een weeenstorm. Ook ik werd na 19 uur ingeknipt, omdat hij eruit MOEST. Ook bij mij werd de vacuumpomp gebruikt. Door zuurstofproblemen werd hij gelijk bij mij weggehaald, in een coveuse aan de zuurstof gelegd en heb ik hem maar 2 minuten gezien en gehoord. Pas de volgende dag mocht hij zich bij ons voegen. Absoluut dus niet zoals wij ons hadden voorbereid op de bevalling. Wat mij troost is de gedachte dat ik er vooraf alles aan gedaan heb om het voor hem zo goed en rustig mogelijk te willen doen. Dat het niet zo heeft mogen gaan kon niemand iets aan doen. Ons kereltje is helaas wel een enorme nachtelijke huilbaby, maar de kinderarts wijdt dat toch aan zn heftige start, want iets lichamelijks kunnen ze niet vinden. Het is dus nog steeds bikkelen, maar een mini glimlachje maakt dan de dag/nacht weer goed!

Rosalie -

Een tip van mijn kant die voor ons goed heeft geholpen, is om eens bij een osteopaat te gaan die gespecialiseerd is in babies. Een osteopaat kijkt op een compleet andere manier naar je kind dan een huisarts en neemt hele andere variabelen mee om een diagnose. Waar de huisarts bij ons niks kon vinden kon de osteopaat dat wel en gaf ons oefeningen mee om met mijn kindje te doen. En het heeft ons heel goed geholpen. Na 2 sessies bij hem waren we alweer klaar. Baby content, wij blij.

Nanda -

mijn bevalling leek op de jouwe (alleen ik werd ingeleid, maar duurde 3 dagen knip etc) en duurde een jaar voor ik er overheen was. 2e zwangerschap was ik doodsbang voor de bevalling. weer ingeleid, maar dit keer was het met 4 uurtjes gepiept en geen knip niks!

Tessa -

Wat een verhaal, ik bewonder je doorzettingsvermogen en kracht ontzettend

Rosalie -

Poeh wat een bevalling. Ik had het erg met je te doen, want ik had zelf ook een zware bevalling met knip. Ik vind het zelf moeilijk te begrijpen waarom vrouwen bevallen met hulp van inleiding, verdoving, knip etc als falen zien. En waarom er soms zo word tegenop gezien om in het ziekenhuis te bevallen. Ik denk eigenlijk dat je beter was af geweest in het ziekenhuis omdat daar al eerder was ingegrepen en je niet volledig uitgeput de persweeën was in gegaan. Ik heb gezien dat je daar een andere mening over hebt. De knip heb ik ook gehad. Ik verbaasde me er over dat je verloskundige dat in je bevallingsplan heeft laten zetten. Ze doen dat wanneer het echt niet anders kan en er mogelijk een levensbedreigende situatie ontstaat. In dit geval heeft ze je, naar mijn mening, niet goed voorgelicht en je valse hoop gegeven dat het niet nodig was. En echt, het is geen falen dat je de knip hebt gekregen. Was blij dat dit tegenwoordig allemaal veilig kan. En je kindje is er gezond uitgekomen. Hoe mooi is dat? Ik weet uit ervaring dat het herstel van de knip echt hel is! Ik heb dagen op een harde plank gezeten. De hechting zat voor geen meter. Elke houding deed pijn. Ik dacht dat het er nooit meer goed kwam. Maar gelukkig na 2 weken ging het weer beter. Maar nogmaals, je hebt het echt zelf gedaan. En het belangrijkste is dat jullie alle drie, ik denk dat je man ook een stressvolle dag heeft gehad, gezond zijn. Nu alles een plekje geven. Het is een hele prestatie!

Shelsy -

Ah Martine, wat een moeilijke bevalling had je toch! Ik ga wel heel eerlijk zijn, ik heb stiekem gelachen om het stukje over ‘bevallen langs de snelweg’.
Ik ben 21 en eigenlijk niet meteen aan het denken aan kinderen (ook geen relatie, deels ook een reden) maar als ik dit lees denk ik toch nog eens twee keer na ook al krijg je na zo’n ellendige bevalling toch nog iets mooi!

Evelien -

Wat een heftig en ontroerend verhaal. Als je niet bevallen bent is het gewoon niet voor te stellen hoe een wee moet voelen en wat er allemaal door je heen gaat. Dat knip moment lijkt me ook naar. Zo’n gedeelte komt ook in de film ‘De gelukkige huisvrouw’ voor en moet er altijd even bij slikken zegmaar… Ik hoop dat je je nu een stuk beter voelt en je steeds meer oprecht kan gaan genieten van de geboorte van jullie zoontje. En wat me ook opvalt: wat veel ‘eentjes en elfjes’ heeft hij zeg. Geboren op 1-11 om 21.11. Van de 7 cijfers 6 x een 1. In zijn gewicht zit er een 1 (ook in het jaartal, maar dat is niet zo vreemd haha). En als we nog verder kijken zitten er ook 4 1tjes in zijn naam als je de letters van het alfabet afgaat op de plek waar ze staan. Ver gezocht, maar op zich een grappige bijkomstigheid. Maargoed, genoeg gekkigheid. Vind het bijzonder dat je je verhaal wilde delen en wens jullie als gezin gewoon alle rust en plezier toe, dat verdienen jullie.

M. -

Behoorlijk bizar…en twijfelde of ik een reactie zou achterlaten…Voor 95% is jou bevalling en je verhaal te vergelijken met de mijne….het enige verschil; 6 weken ‘voor’ de uitgerekende datum begon de bevalling, na het breken van de vliezen gelijk naar het ziekenhuis, monotoom hartritme tijdens de persweeen bij mijn dochter en een verdoving op de plek waar ze de knip hebben gezet (vind het echt te bizar voor woorden dat ze onverdoofd de schaar er in hebben gezet bij jou!!!!)… Al met al een ware hel… Maar de werkelijke hel begon eigenlijk toen pas…2 weken lang heeft mijn pasgeboren meisje moeten vechten voor haar leven en al mijn kracht, energie, emotie, zorgen en gevoel gingen naar haar. We kennen vreselijke momenten in de paar weken na de bevalling. Gelukkig mochten we haar gezond en wel! op mijn ‘uitgerekende’ datum voor het eerst mee naar huis. En ik was eigenlijk alleen maar blij dat ze nog leefde en was alleen maar bang dat ze weer ziek zou worden. Pas een half jaar na de bevalling liet ik pas toe om te ‘voelen’ en ben toen vreselijk diep gezonken. Zowel mijn man! als ik hebben nog een klein jaar therapie gehad om zowel de bevalling en de nare tijd op neonatologie te kunnen verwerken. Het is nu ondertussen 9 jaar geleden… en vind eigenlijk dat de ‘nazorg’, niet alleen medisch maar ook ‘geestelijk’ rondom bevallen veeeeelll en veeel beter moeten. En ook voor jou weer bij deze; Trek op tijd aan de bel, en vraag hulp! Blijf er niet te lang mee lopen. Het heeft mij en mijn man ontzettend goed geholpen om weer een beetje grip op ons leven te krijgen.

Tiffany -

Lieve Martine,
Wat een mooi mannetje heb je!
Maar o wat een pittige bevalling..
Het doet mij exact denken aan mijn bevalling van mijn eerste.
Als ik jou verhaal lees voel ik alles nog.
Maar.. het wordt minder en ik kijk er nu echt op terug met grote trots dat mijn kleine mannetje bij ons is!! (Ik dacht erna nooit meer..haha).
Inmiddels bevallen van een tweede, zooooo anders!! Had de angst nog steeds van de eerste, maar de tweede bevalling was uit een boekje!

Ik hoop dat jij het een goed plekje kan geven en je volop kunt genieten van je prachtige zoontje!! Het is alles waard, maar het is best een pittige ervaring..

Liefs, Tiff

Jacqueline -

Wauw Martine, wat een heftig verhaal. Heel mooi verwoord. Ik moest wel een paar traantjes wegpinken bij de daadwerkelijke geboorte. Een bevalling is al zo’n heftige gebeurtenis, laat staan als het zo gaat als bij jou. Ik hoop dat je je snel heel erg trots voelt, want het is ongelofelijk wat voor prestatie je geleverd hebt. 💙

Dani -

Wat heb je het mooi omschreven Martine, je hebt het echt super gedaan! En ik heb me er over verbaasd hoe snel een mensenlichaam toch maar weer hersteld na zo’n enorme uitputtende marathon.
Wat ik me ook nog afvraag, hoe heeft je man dit allemaal beleefd? Hij heeft het van de zijlijn allemaal moeten aanzien en kan dan zo weinig voor je doen. Ik heb mijn man ooit eens met een vriend horen praten van “de vrouwen die aan het bevallen zijn zitten in hun eigen wereld en er gaat ook veel langs hun heen, maar wij zijn er 100% bij en vergeten alle beelden en gevoel van onmacht ook niet snel”. Dat heeft mij toen wel aan het denken gezet!

Laura -

Jeetje Martine, wat een heftig intens verhaal… Wat super knap dat je het zo goed kan verwoorden, ik hoop dat dit ook bijdraagt om alles een plekje te geven.. Het heeft tijd nodig, maar als ik je nu zie op stories, zie ik echt dat je steeds een stukje vooruit gaat. En je zal ook echt nog wel een terugval hebben, maar je komt er wel. Daar ben ik van overtuigd!

Marie Samyn -

Nou, ben 14 en zit lekker te janken! Wat kan je zo mooi schrijven! Ik voelde me net ook moeder hahaha! Zoveel liefde voor jou en Maik! ❤

Set -

Lieve Martine, je verhaal raakt me enorm, in tranen heb ik het gelezen. Wat een onwijze prestatie heb jij neergezet; je mag echt retetrots zijn op jezelf en op je lijf. Ik lees zoveel lieve woorden hierboven, hopelijk kun je ze door laten dringen tot je hart want ze zijn stuk voor stuk waar.
Ik herken de tegenstrijdigheid van die prille periode als moeder, rouwen om dat wat je kwijt bent geraakt en intens genieten voor dat wat je hebt mogen ontvangen.
Gun jezelf de tijd om alles een plekje te geven. x

Anoniem -

Woow ik vind het zo heftig om dit te lezen, het is echt totaal niet wat ik mij bij zo een bevalling moest voorstellen. Petje af hoor! Zoveel emoties(gelukkig ook mooie) om te verwerken…

Didi -

Wat heb je dit mooi beschreven! Iedereen heeft het altijd alleen maar over die rose zwangerschaps en bevallings wolk maar het kan ook anders. Je blijdschap en verdiet heb je zo mooi verwoord nuchtere ik kreeg er een brok van in mijn keel. Van harte gefeliciteerd met jullie mooie mannetje en ik ben ervan overtuigd jij komt er wel weer xx

Loes -

Wat een heftig verhaal en wat mooi dat je het met ons wil delen! Je kan super trots zijn op jezelf en hopelijk ga je dit gevoel ook snel echt hebben, in plaats van het alleen te weten.

Carolle -

Wauw lieve Martine,

Wat een heftig verhaal en ontzettend zware bevalling. Wat knap dat je het zo mooi hebt kunnen omschrijven. Vaak lees je alleen de mooie verhalen maar wat is het fijn dat jij zo eerlijk over alles schrijft. Zoveel bewondering voor de manier waarop jij dit doorstaan hebt, wat heb jij dit goed gedaan zeg! Hopelijk kun jij het zelf stapje voor stapje een plekje geven zodat jij er uiteindelijk vol trots op terug kunt kijken want, trots zijn mag je zeker!
Geniet van kleine lieve knappe Maik!

Amelia -

Na het lezen van alle reacties op dit artikel, krijg ik de indruk dat ‘we, als aanstaande moeders’ te weinig goed worden voorbereid op wat KAN gaan komen. Heel veel reacties zijn van vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Niets geen romantisch beeld waarbij je in 2u een baby op de wereld zet en een uur later al mooie foto’s van je zelf kunt zien (zoals bij Kate Middleton, arme meid! amper bevallen en meteen in d’r nette kleding op de foto)

Ik denk dat het verhaal van Martine en alle reacties hierop, eerder een stuk realiteit laten zien: bevallen is uren zo dan niet dagen zweten, ploeteren en foeteren, hard werken, pijn voelen die je niet voor mogelijk had gehouden en dan toch in de meeste gevallen een prachtig resultaat voor de grote inzet, namelijk jouw kind.

Eva -

Mijn eerste bevalling was ook een hel en het duurde zeker drie weken voordat de donkere wolken boven mijn hoofd verdwenen. Ik herken dus veel in je verhaal! Wees ervan bewust dat jij er mag zijn met jouw ervaring. Langzaamaan zal je jouw gevoel ook kunnen accepteren en kun je echt met een trots gevoel terug kijken. Geef jezelf de tijd!

Rien -

ik ben Vlaamse en vind het interessant om te lezen hoe verschillend Belgie/Nederland is op vlak van bevallen. Bij ons is het eerder uitzondering om thuis te bevallen, in het ziekenhuis blijft de standaard. Ook denk ik dat er hier blijkbaar sneller een knip gezet zal worden om scheuren te vermijden. Neemt niet weg natuurlijk dat je bevalling behoorlijk heftig was. Ik ben nu 8 maanden mama van een kleine meid en ik herinner het me allemaal nog als gisteren. Die dat zeggen ‘dat je alles snel vergeet’ liegen of hebben een droombevalling achter de rug lijkt me :-) bij mij was het ook best heftig, 20u thuis onregelmatige weeen, 15u in de verloskamer, weeenopwekkers, epidurale verdoving, een knip.. wees trots op je lichaam, jij hebt je kleine vent op de wereld gezet. Topprestatie!

Maj -

Even inhaken op jouw conclusie..’Zij die zeggen dat je allee snel vergeet liegen of een droombevalling’.. dat is natuurlijk wel heel zwart wit. Ik heb alles behalve een droombevalling(en) achter de rug gehad ( ik zal jullie de details besparen) maar toch ben ik een van die mama’s die na de laatste pers kan spreken van een prachtige bevalling waarbij ik de pijn en alle ellende die ik over me heen kreeg vergeten was. De opluchting en het genieten van de kleine en de adrenaline die door mijn lijf gierden zorgden echt voor een bescherming voor een trauma😂. Dus als vrouwen mij vragen hoe was jouw bevalling dan zeg ik het was hard werken, Maar je vergeet de scherpe randjes van het bevallen zodra de kleine warm tegen je aan ligt. Ik in elk geval wel, en echt geen woord lieg ik er van. En ik geloof niet dat ik de enige ben. Ik geloof echt dat er vrouwen zijn die ondanks veel pijn en ellende positief erop terugkijken. En ik gun dit alle vrouwen ❤️

Katrien -

Wauw, super heftig. ben helemaal emotioneel van dit te lezen ! Bedankt om dit te delen!!

Monique -

Sodeknetters. Dit klinkt als mijn bevallingsverhaal. Ik moest met persweeen de ambulance in. Knip en vaccuumpomp. Alles.
Ik voelde me ook meteen 0-5 achterstaan. Kon na 1,5week pas fatsoenlijk zitten. En alleen maar Omdat ik een hechting had laten verwijderen. Gevalletje te strak aangetrokken… Hahaha.

Ik herken dat gevoel wel hoor vanuit het begin. Ik durf het bijna niet te zeggen maar echt, geef het de tijd en het komt goed.

Kim -

Het is een soort van rouwproces waar je door heen zult gaan. Ooit wordt het minder maar het zal je altijd bij blijven. Uiteindelijk zul je hier sterker uitkomen wil je nu vast niet horen. Voor nu heel veel sterkte en probeer echter te genieten van de kleine dingen ze worden zo snel groot en de tijd laat zich niet terugdraaien. Ik ben blij dat maik gezond is. Ik heb een spoedkeizersnede gehad en ons kindje was heel heel ziek. Ik ken dus schuldgevoel, je alleen en niet begrepen voelen, moeilijk met de hechting onzekerheid. Ik kreeg pas na een jaar de klap toen ik hem totaal niet verwachtte en maar bleef doorwalsen en me groot hield voor alles en iedereen want he wees blij dat hij er nog is. Wees eerlijk naar jezelf en vraag om hulp als je er niet meer uitkomt een bevalling kan traumatisch zijn en uitmonden in ptss of n postnatale depressie helaas is hier veel te weinig begrip en bekendheid voor. Je bent immers gewoon even moeder geworden maar he dat is de halve wereld toch gewoon even doorgaan het zijn de tropenjaren zulke domme uitspraken soms. Top dat jij zo eerlijk bent hoop dat het je helpt tijdens je verwerking en andere vrouwen zich niet zo alleen voelen hierin. Nogmaals sterkte en pas goed op jezelf.

Cherieke -

Lieve Martine, ik ben al een tijdje een stille volger maar moest nu toch even reageren. Wat een ontzettend heftig verhaal, maar wat heb je het knap gedaan! Hopelijk kun je snel volop gaan genieten. Maik is zo’n knapperd! Liefs X

Maj -

Lieve Martine, wat ontzettend mooi verteld. Ik Leef heel erg met je mee. En zoals veel andere mama’s hierboven ook al hebben gezegd wens ook ik jou een voorspoedig herstel zodat je je kan focussen op het genieten.

Een baby maak je in liefde en krijg je door er hard voor te werken, het is niet iedereen gegeven en daarom pijn waarvoor we dankbaar zijn.

Liefs Maj een trouwe YouTube volger

Annabelle -

Jeetje lieve Martine, wat een heftig verhaal! Wat ontzettend stoer dat je dit ook durft te delen, dat is zeker niet niks. Als 19-jarige studente heb ik nog geen ervaring met zwanger zijn en een kind op de wereld zetten maar je verhaal raakt mij ontzettend. Keer op keer sta ik er van versteld hoe enorm krachtig vrouwen zijn. Heb diepe bewondering voor de manier hoe je je erdoorheen hebt geslagen en nog steeds elke dag vecht om hier bovenop te komen. Al voor dit bevallingsverhaal heb ik altijd al gevonden dat een je een bijzonder mens bent, een krachtige vrouw. Je mag trots zijn op jezelf want, lieve Martine, je bent een powervrouw die het verdient trots te zijn op zichzelf en wat je hebt gepresteerd. Ik weet zeker dat je een fantastische moeder gaat zijn voor die lieve Maik. Geniet van je mooie gezinnetje en ik wens je alle geluk van de wereld toe! Woman rule. Lieve groetjes.

Quin -

Wauw, wat een prachtig en kwetsbaar verhaal Martine. Als een meisje van 17 jaar, vind ik het heel fijn om zo’n realistisch en niet geromantiseerd verhaal te lezen. Ik merk van mijzelf dat ik dat heel erg doe, zwanger zijn, bevallen en moeder worden romantiseren (in mijn hoofd natuurlijk haha). Het is goed om te weten waar ik mij op voor kan bereiden later. En ik vind het zo knap dat je je zo kwetsbaar opstelt! Het is niet niks om je bevallingsverhaal op het internet te zetten. Bedankt dat je het gedaan hebt! Heel veel geluk met Maik, en veel succes en liefde voor jou.

Denice -

Oh Martine, alleen maar liefde voor jou <3 Topvrouw die je bent!

Monique -

Niet verwacht dat ik zo hard moest huile om je verhaal. Zit ik dan lelijk te snotteren naast mn kerstboom. Ik vind het zo zielig voor je! Maar als mama van een meisje van 7 en een jongen van 5, kan ik je beloven dat alles goed komt. ( Boven jn je hoofd en ook beneden ;-))
En je zal vast op controle moeten en dat is vervelend dat ziekenhuis weer in maar neem die route weer door die gang, doe het. Het helpt je echt hoe moeilijk ook.

Jij en Maik zijn het allebei niet schuld lieverd. Jullie hebben elkaar er doorheen geholpen. En nu mogen jullie knuffelen zoveel je wil. En ook als je dat even niet wil is dat goed, pas op jezelf dan ben je er ook weer sterk voor hem xxx

Tosca -

Wauw! Wat kan mij trots zijn op jezelf en je gezin! 😍

Jacolien -

Wat heftig Martine om te lezen. Ik hoop dat je alles een plekje mag geven. Ik zelf ben 10 weken geleden bevallen en mag in mijn handen knijpen omdat ik een zeer vlotte bevalling heb gehad. Ik heb alleen tot dat de persweeën kwamen beenweeën gehad. (4 uur lang) Ja serieus die bestaan ook. En nee dat wens je niemand toe, want enige functie of zin hebben ze niet. Het voelt als of je dagen achter elkaar aan het rennen bent, en daar niet mee kan stoppen. Een tip die ik je wil mee geven is vragen of je het bevallingsverslag die de verloskundige heeft gemaakt mag hebben. De mijne heb ik gehad omdat ik de tijd en chronologie kwijt was, dan kan je nog eens nalezen wat er allemaal gebeurd is. Kan helpend zijn om alles te verwerken. Sterkte Martine.

Monique -

Goeie tip inderdaad van dat verslag. Heeft mij heel erg geholpen om achteraf weer grip te krijgen op de bevalling.

Laura -

❤❤❤

Jacqueline Gernand -

Loiverd!

Ik kan zoveel hierop zeggen!! Maar ik hou het kort!! Wij groningers zeggen dan! ‘T komt wel goud!!

Knuffel ben trots op je!

Moniek -

Kan niks anders zeggen dan respect. vind het echt zo knap, had al tranen in mijn ogen bij het lezen. sterkte en geniet van je zoon!

Martine -

Oef, ik ken je helemaal niet, maar dat komt binnen zeg.. tranen met tuiten, wat heb je deze nare ervaring mooi op papier weten te zetten. Helaas heb ik ook 2 zware bevallingen gehad, herken dus veel in jouw verhaal. Mijne eindigde de ene keer in pomp en knip en de tweede met een subtotaal ruptuur. Wel 2 mooie jongens rijker 💙 Ik wens je veel kracht om te herstellen, zowel fysiek als mentaal. En een hele dikke knuffel, want je bent een knappe mama! X

Amelie -

Toevallig; ik heb ook 2 jongens; bij de eerste ook knip en vacuumpomp en bij de 2e nu een half jaar geleden ook een subtotaal ruptuur. Het is nog steeds niet in orde bij mij, problemen met de ontlasting en last van bekkenbodem en eigenlijk de hele onderkant :-( Misschien wordt het beter maar misschien ook niet, dat is dan de prijs voor 2 prachtige jongens.
Martine, neem de tijd voor je herstel, misschien duurt het lang en bij mij hielp praten heel erg om de nare bevalling (ik kreeg geen pijnstilling terwijl dat was afgesproken en ik ging bijna onderuit van de pijn en kon niet genieten van de eerste momenten met mijn zoontje) te verwerken. Iedereen wil graag dat je er positief op terug kijkt maar dat zit er bij mij gewoon niet in, ik ben er lang boos om geweest maar nu heb ik het geaccepteerd dat het een rot bevalling is geweest en dat is dan maar zo.

Froukje -

Wauw, Martine… Wat heftig en hoe open dat je dit deelt, wauw… Heel veel liefde, sterkte en kracht toegewenst om dit mooiste en zwaarste moment uit je leven een plekje te mogen geven. Zorg goed voor jezelf!

Shannon -

Jeetje Martine, wat een heftig verhaal! Heel knap dat je dit artikel zo hebt kunnen schrijven, ik hoop dat je je snel wat beter voelt, en dat je uiteindelijk toch met trots op je bevalling terug zal kunnen kijken!
X

Elly -

♥ ♥ ♥ Ik ben nooit zwanger geweest en zal dit nooit meemaken uit eigen keuze maar ik leef het helemaal met je mee, tranen in m’n ogen. Lieverd, zo sterk en lief. Dank je wel dat je dit met ons allemaal deelt. Veel liefde ♥ ♥ ♥

Mirjam -

Meid, wat een heftig verhaal! Een kind baren is sowieso heftig, maar al helemaal als het niet loopt zoals je voor ogen had. Zelf heb ik een zeer traumatische spoedkeizersnede gehad. Door de adrenaline waren mijn eerste woorden tegen mijn moeder (die tegen alle regels in de uitslaapkamer in kwam gestormd): “Zoooo, dit was gaaf!!!”.. Nou, er was niks gaafs aan, achteraf gezien, haha. Maar dat besef komt echt pas veel later. Eenmaal thuis ga je op de automatische piloot en doe je wat je moet doen.. Wanneer de rust een beetje wederkeert ga je pas dingen verwerken en beseffen dat dat mannetje in je armen ook echt JOUW kind is. Echt heel bizar. Ik heb in de vlogs al kunnen zien en in de artikelen kunnen lezen dat je enorm lieve mensen om je heen hebt. Ik hoop dat je alle gebeurtenissen goed kunt verwerken en het een plekje kunt gaan geven. Bij mij duurt het nog wel even, hihi. Dikke knuffel!

Nienke -

Pfoe wat een heftig verhaal van een intens heftige gebeurtenis. Ondanks dat het voor mij nog totaal onbekend terrein is als 19 jarige student zonder relatie vond ik het toch heel mooi om te lezen met nog net geen tranende ogen. Ik ben ook zo ontzettend blij voor je dat je nu een gezond en mooi zoontje in je handen hebt en het al met al toch goed gegaan is. Succes met het verwerken en geniet van de mooie momenten samen!

Joyce -

hoi
super mooie en kracbtig verhaal je mag je zeker niet onvrouwlijk voelen hoor ik heb 2 keizersnede gehad 👍 dacht dat mijn 1e keizersnede verhaal erg was maar dit slaat alles 😂 heb helpp syndroom gehad kan niet meer herinderen zondeag was deni geboren en heb mijn dochtertje pas s’woensdags gezien dat is pas mislukt en depriemeerd jou ervaring vaginaal bevallen is toch gelukt dan wel niet thuis maakt dat nou uit 🙄 je hebt het toch geflikt wees trots op je zelf met een snip en pijn stiller en vacuümpomp nou en !! boeiend beter dan een keizersnede 👍

Jessica -

Jeetje Martine wat heb je dit ontzettend goed gedaan! En wat heb je het mooi opgeschreven. Traantjes hier… pfff. Wat is dit een heftige ervaring voor je geweest en ik hoop dat je dit laagje voor laagje goed kan verwerken zodat je er uiteindelijk als een topprestatie op terug kan kijken. Doe het rustig aan!

Eline Michele -

Jeetje vrouw, wat een heftig verhaal! Gelukkig gaat het nu stukje bij beetje beter met jou. Gun jezelf de tijd om het te verwerken en aan te sterken. Het blijft een topprestatie wat je geleverd hebt! Je hebt een ontzettend mooi mannetje op de wereld gebracht en heel jouw omgeving is daar trots op! En dat mag jij zeker ook op jezelf zijn!

Ikzelf heb een soort gelijke bevalling meegemaakt: als in dat mijn bevalling begon met dat mijn vliezen braken, maar ik nog geen ingedaald kind had en daarnaast ook geen weeënactiviteit. Uiteindelijk na 35u bevallen in het ziekenhuis met ook een knip en vacuümpomp. Maar het ‘gekke’ is dat ik pas achteraf hoorde dat ik ingeknipt was.. ze hebben mij dus niks gezegd van te voren. Aan de ene kant misschien wel fijn om het niet te weten, maar aan de andere kant voelt het alsof ik er geen inspraak op heb gehad.. Maar goed. Het was blijkbaar wel nodig dus had er toch geen keuze in gehad. Nu zijn we inmiddels 2 jaar verder en heb nergens last meer van.

Alleen lijkt het mij voor jou inderdaad een hel geweest te zijn om die knip echt gehoord te hebben. Ik hoop van harte dat die ervaring uiteindelijk wat verzacht en het een plekje kan krijgen.
Sterkte lieve Martine.

Liefs en een digitale knuffel

Aida -

Lieve Martine, wat heb je dit mooi beschreven. Ik lees dit terwijl de tranen over mijn wangen rollen. Ben zelf nog maar 8 weken geleden bevallen. Ik herken grote delen van jouw bevalling ook. Ik wilde wel in het ziekenhuis maar het was ook zo heftig qua pijn en qua duur. 66 uur duurde het. Ook de vliezen en prop als eerste en daarna ook de weeen. Huppa in 1 keer. Het is zo heftig en ook mooi. Je lichaam ligt in puin, je bent stukken kwijt van wat er is gebeurd en alle hormonen schieten door je lichaam. Om gek van te worden. Blijf praten met mensen over hoe je je voelt. Ik ben trots op je en vind het gek genoeg fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met zo’n soort bevalling. Maar ook het cliché is waar… het is het allemaal waard.. hoewel bij een evt tweede ik hoop dat het minder heftig zal zijn. Dikke kus voor jullie namens mij en mijn mannetje

Stephanie -

Wauw Martine.. wat een verhaal.
Ik kan me goed voorstellen dat je er nog niet aan toe bent om dit op camera te vertellen en dat je liever even rustig je tijd neemt om dit op papier te zetten.
Wat heb jij het ontzettend zwaar gehad met alle gedoe rondom de bevalling zeg. Niet wat je je had voorgesteld lijkt me.. het is misschien nu heel moeilijk om het allemaal een plekje te geven maar het heeft gewoon tijd nodig. Focus je op het helingsproces en geniet tegelijk ook van je kleine wondertje dat je eraan over hebt gehouden .
Zelf heb ik een heel snelle en makkelijke bevalling gehad maar wat jij nu hebt meegemaakt wens ik niemand toe, vooral als je je er al zo op hebt ingesteld om thuis te bevallen.. je hebt het wel maar gedaan lieve schat, je bent een kei! Ik hoop van harte dat je dit zelf ook kunt inzien, misschien nu nog niet maar zeker later wel. Dikke kus

Britt -

Hallo Martine,

Ik ben 3 weken geleden bevallen van een dochter en heb ook een zware bevalling achter de rug. Ook heb ik het emotioneel erg zwaar gehad. Mijn moeder kwam met een brief die ze weer van een collega had gekregen. Misschien haal je hier wat troost uit.
Sterkte!

Een brief die je pasgeboren kind zou schrijven ❤️

Liefste mama & papa,

Bewaar deze brief alsjeblieft op een veilige plaats zodat je hem opnieuw kan lezen wanneer je verdrietig bent of door een moeilijke periode gaat.

Verwacht niet te veel van mij als pasgeboren baby en verwacht niet te veel van jullie zelf als ouders. Geef ons allebei 6 weken als een verjaardagscadeau. 6 weken voor mij om te groeien, te ontwikkelen, groter te worden, stabieler en meer voorspelbaar te worden. 6 weken voor jullie om te rusten en je lichaam de kans te geven om te herstellen.

Geef me alsjeblieft te eten wanneer ik honger heb. In de baarmoeder heb ik nooit honger gekend. Klokken en tijd betekenen nog niks voor mij.

Houd me alsjeblieft vast. Knuffel me, kus me en raak me aan. Ik heb het altijd zo gezellig gehad in de baarmoeder en ben nooit alleen geweest.

Vergeef me alsjeblieft als ik veel huil. Ik ben niet gestuurd om je leven miserabel te maken. De enige manier waarop ik kan uitdrukken dat ik niet blij ben, is door te huilen. Blijf bij me en naarmate ik ouder word, zal ik steeds minder huilen.

Neem alsjeblieft de tijd om te ontdekken wie ik ben. Hoe hard ik verschil van jullie en hoeveel ik jullie te bieden heb. Hou me goed in de gaten en ik zal je tonen welke dingen me kalmeren, troosten en blij maken.

Onthoud alsjeblieft dat ik wel tegen een stootje kan. Ik kan er wel tegen als je natuurlijke foutjes maakt met mij. Als je ze met liefde maakt, kan er mij niks ergs overkomen.

Wees alsjeblieft niet teleurgesteld als ik niet de perfecte baby ben. Wees ook niet teleurgesteld in jezelf als jullie niet de perfecte ouders zijn.

Zorg alsjeblieft goed voor jezelf. Eet gezond, rust veel en beweeg genoeg zodat je genoeg geduld en energie hebt om voor mij te zorgen.

Draag alsjeblief zorg voor jullie relatie met elkaar. Want wat als er geen familie meer over is voor mij…

Houd ook het grote plaatje in gedachten. Ik ga slechts een korte tijd zo klein zijn, ook al lijkt het voor jullie nu een eeuwigheid. Ik mag je leven misschien overhoop gegooid hebben, maar onthoud dat alles weldra weer normaal zal aanvoelen.

Geniet van mij! Ik zal nooit meer zo klein zijn!

Stephanie -

Prachtig Britt.. en zo waar ♡

Aida -

Prachtig. Zit te huilen hier!

B -

Wauw, veel respect! Zo liefdevol en wijs geschreven! Ik wens je heel veel goeds, trots en vrede =)

Marjolein -

Een heel dikke kus 💕

Marijke van de Mheen -

Ik wil nog eventjes zeggen dat ik het een schitterend mooi mannetje vind. Wat lief dat je een foto met ons wil delen. Geniet van dit mooie wonder!

Celine -

Lieve Martine,
Wat mag jij trots op jezelf zijn. Ik snap hoe jij je voelt. En ja, je hoort dit vast de hele tijd maar het wordt beter. Mijn eerste bevalling was ook traumatisch, het heeft tijd nodig maar uiteindelijk voel jij je weer “jezelf”. Tot die tijd geniet van de kleine geluksmomentjes en nogmaals je hebt iets geweldig gedaan! Een prachtig mannetje op de wereld gezet, en dit heeft niemand anders voor jou gedaan. Dit heb jij helemaal zelf gedaan (met natuurlijk de steun van de lieve mensen om jou heen). Veel liefs en een dikke knuffel!

Raisa -

Lieve Martine
Wat een super mooi maar ook heftig verhaal. Ik kan me zo voorstellen hoe heftig het moet zijn geweest en hoe naar het is als dingen niet gaan zoals je had gewild. Ik moest ook even de tranen over mijn wangen laten rollen. Hopelijk voel je je snel trots en kan je steeds meer van hem genieten. Je bent een mooie en sterke vrouw dat wordt door dit verhaal steeds meer bevestigd.

Charlotte -

Jeetje wat een heftig verhaal..maar zo mooi beschreven! Moest een traantje weg pinken.. ik herken het zo van die knip.. heb er ook lang last van gehad. Ik voelde de knip op het moment dat het gebeurde zelf niet, maar dat geluid van de schaar drong wel echt tot diep in mij door.. Ohh wat een vreselijk geluid was dat! Ik heb ervoor ook gejammerd dat ik het niet wilde, maar het kon niet anders.. en dat hechten erna was ook geen pretje. Heb er in de kraamweek erg last van gehad, slapeloze nachten en uiteindelijk met pijn medicatie ging het een stuk beter.
Mijn dochtertje is nu 4 maanden vandaag (🎉😃), en af en toe voel ik door de kou nu de plek van de knip nog.. het is vreemd want ze zeiden het is zo klein.. maar zo voelde het totaal niet.
Maar het komt goed! Daar vertrouwen we op, en wat zijn wij mama’s sterk 💪🏻 😘
Heel veel liefs voor jou! ❤️

Nienke -

Lieve Martine, wat een verschrikkelijk mooi verhaal! Ik kan me voorstellen hoe rot en verdrietig het moet zijn geweest dat je je niet hebt kunnen vasthouden aan je plannen, maar het belangrijkste is dat je nu een gezond zoontje hebt! Je hebt er 9 maanden voor gestreden, en je mag er super trots op zijn! Heel veel geluk en liefde met Maik!

Sylvia -

Hetgeen je schrijft over wat je denkt maar niet voelt klinkt zo herkenbaar voor mij. Ik ben bevallen met een spoedkeizersnede en zelfs nu, 6 jaar later, voelt dat nog steeds als falen aan voor mij. Ik ben niet bevallen en weet niet wat het is om een kind op de wereld te brengen. Ik heb hier in het begin zoveel om gehuild. Ik denk nu dat ik het toch maar gedaan heb, en dat het niets afdoet aan mijn capaciteiten als moeder maar zo voelt het niet aan ..

Eva -

Hoi Sylvia,
Ik reageer nooit, maar heb toch de behoefte om op jouw verhaal te reageren. Ik ben zelf (nog) geen moeder, dus ik kan niet over gevoel meepraten! Ik wil je alleen dit meegeven en hopelijk heb jij hier wat aan: Je hebt 9 maanden je kindje met je meegedragen en hier 9 maanden de kracht voor moeten opbrengen, met alle ongemakken van dien die erbij horen. Ook DAT is een kind op de wereld zetten voor mijn part! Ook tijdens je zwangerschap heb je waarschijnlijk allerlei pijntjes gehad, ben je moe en misselijk geweest, heb je dingen moeten laten (misschien wijntjes, sushi, feestjes?) wat jij allemaal hebt gedaan voor het wondertje in je buik!
Je vagina (ja, ik wind er maar ff geen doekjes omheen hoor haha) is enkel een manier om het kindje eruit te laten komen! En ik kan mij voorstellen dat je het graag op die manier had gedaan. Misschien heb je het gevoel dat je er dan nóg meer moeite voor hebt moeten doen? Maar misschien, als je het enkel ziet als meest logische uitgang, simpelweg omdat die uitgang er nou eenmaal is, dat je toch trots op jezelf kunt zijn! Want een keizersnee, is nou eenmaal voor sommige vrouwen de meest veilige en beste uitgang. Maar net zo goed als bij een vaginale bevalling, heb JIJ een kind op de wereld gezet die je 9 maanden hebt meegedragen en waar je al 9 maanden voor heb moeten zorgen. De bevalling is de manier het kindje eruit te laten komen, en ook dat heb jij laten gebeuren. Je bent mama! Wat een wonder toch!? Wees trots op jezelf, dat heb je verdient en dat ben jij waard!

Liefs,
Eva

Dani -

Wat lief van je, Eva!

Kirsten -

Lieve Martine, wat mag je ongelofelijk trots zijn op jezelf! Wat ben jij een powervrouw. Ik heb dit verhaal met kippenvel op mij gehele lichaam gelezen. Ik hoop dat je snel met een opgeheven hoofd terug kijkt naar de bevalling en dat je trots bent op de prestatie die je hebt geleverd. Ik heb enorm veel respect voor je! Veel liefs, Kirsten.

Marijke van de Mheen -

Wat heb je dit verhaal onwijs mooi geschreven. Dit raakt me enorm. Ik had jouw bevalling het liefst ook thuis gelezen maar helaas heb je geen zeggenschap hierover. Een natuurlijke bevalling kan misschien wel zwaarder zijn op mentaal gebied dan een keizersnede waar je lichamelijk van moet herstellen. Ik heb zelf nog geen kinderen maar mijn moeder beviel van mij toen ze 21 was. Om het maar zo te zeggen: met kleerscheuren en veel bloedverlies. Enorme impact en het heeft 11 jaar en 1 maand geduurt voordat de tweede geboren werd. Het tweede kindje woog wederom zwaar maar de bevalling ging soepeler en vlotter. Ik ben zo blij voor je Martine dat je aan de betere hand bent en ik hoop voor de toekomst dat mocht er nog een kindje komen jouw droom wel uitkomt om thuis te gaan bevallen. Ik ben al lang blij dat het een gezonde flinke man is. 💋

Nicetobeout -

Heftig verhaal, mijn bevallig was er ook een waar ik met een naar gevoel aan terug denk helaas. Knap dat je het allemaal zo helder hebt kunnen verwoorden!

Rianne -

lieve sterke martine,
met een intens gevoel van medeleven lees ik dit stuk! niet te beschrijven wat het met je doet he!! jij mag echt ontzettend trots zijn op jezelf, op je lijf en op je mooie zoon!! ik hoop en wens dat je snel de rust en de tijd kunt vinden om deze hectische periode een plek te geven! en dat je bovenal ontzettend geniet van het mama zijn!

powervrouw!

veel liefs

Melissa Mollink -

Jeetje Martine dit was je echt niet gegund maar wat heb jij alles mooi verwoord. Ik ben trots op je en ik wens je alle geluk van de wereld toe

Pytsje -

Oh lieve Martine, met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal. Wat ongelofelijk heftig maar wat prachtig beschreven. Ik beleef mijn eigen bevalling ook weer helemaal opnieuw. Zo herkenbaar, het moment dat je naar het ziekenhuis moet, wat je niet wil. De knip, de toeters en bellen.
Maar het slijt en het komt goed. Dat zeg ik je uit ervaring. En al blijft het een klein bobbeltje op je ziel. Straks zie je vooral de geweldige prestatie die je hebt geleverd en jullie prachtige zoon. Geniet van elkaar! Heel veel liefs!

Vera -

Och Martine toch. Wat mag jij trots op jezelf en jullie kleine man zijn!
Brok in mijn keel. X

Fabienne -

Prachtig Martine…. (snif)…. Powervrouw! X

Amanda -

Wat een ontzettend bijzonder verhaal, ontzettend veel respect! Het lijkt bijna op de bevallingsverhaal van mijn moeder toen ze mij kreeg. Alleen was ik ook nog zo lief om een maand eerder dan de uitgerekende datum te komen en toen ze mocht gaan persen ben ik nog even gaan draaien en van houding gaan veranderen, namelijk met mn billen naar beneden. Zo ben ik er ook uitgekomen. Heel heftig, maar nu kunnen we er ook samen om lachen. :-))
Alles heeft tijd nodig, neem die tijd en geniet van je gezin. En met heel veel lieve mensen om je heen waaronder lieve Willemijn zal je zeker weer snel de oude Tien zijn! :-)

Maris -

Jeetje wat een horrorverhaal! Vreselijk! Ik krijg er spontaan zelf pijn van, brrr. Maar gelukkig kun je nu langzaam aan steeds meer genieten!!

femketje -

poehh, het lijkt mij ook zo verschrikkelijk dat inknippen. hele dikke knuffel vanuit (het nu niet zo zonnige maar super sneeuwerige) zeeland, en je hebt het geweldig goed gedaan <3

Cheryl -

Lieve Martine,

Ik reageer nooit zo snel(met 2 kids over de vloer ben ik al blij dat ik de verhalen uberhaupt kan lezen, stiekem even op de wc, haha).. Maar meid wat moet jij het zwaar gehad hebben, ik hoop dat de pijn slijt.. Dat kun je je nu wellicht nog niet voorstellen, maar geloof me, ik ben een jaar verder en het gaat steeds wat beter. Al zijn er echt nog wel momenten dat ik terugdenk aan de bevalling en een enorme huilbui heb.. Ik weet zeker dat je je met de tijd steeds trotser gaat voelen op die enorme prestatie die je geleverd hebt.. Gelukkig heb je lieve mensen om je heen, blijf met ze praten als je ergens mee zit(maar ik geloof dat jij dat zelf ook wel weet).. Het zal het meest heftige maar aan de andere kant ook het meest mooie zijn wat je ooit hebt meegemaakt.. Ookal voel je het nog niet allemaal, het komt nog! Geef het tijd en vooral je mannetje(s) veel liefde..

Geniet van de mooie tijd, je maakt het maar een enkele keer mee in je leven xoxo

Dionne -

Ik heb met tranen dit prachtige verhaal gelezen. Jij hebt zo puur geschreven, dat ik de kracht voel die jij veertig uur lang hebt gehad voor jullie prachtige zoon. Ik ben echt onwijs trots op zo’n krachtige vrouw en ik hoop dat jij jezelf zo ook gaat zien en voelen!

Merel -

Lieve Martine, dikke tranen hier hoor. De laatste passage is zo treffend. Je voelt het nu nog niet. Toch is het wel zo, je bent een sterke vrouw die een onbeschrijfelijk knappe prestatie heeft geleverd en daarbij zichzelf 100% heeft gegeven. Dat doen we blijkbaar voor ons nageslacht haha, maar toch. Ga er maar aan staan. Zoveel respect voor jou! Ik herken zoveel in jouw verhaal. Die knip…verschrikkelijk. Nooit gerealiseerd hoeveel impact zoiets heeft. Vooral geestelijk. Iemand besluit daar jouw meest intieme lichaamsdeel te verminken. Natuurlijk gelegitimeerd en voor het goede doel etc. (en puur noodzakelijk…) maar allemensen. Het is voor mij nu twee jaar geleden maar ik herinner me dat specifieke moment nog exact. En het herstel vond ik ook zo heftig, wat een pijn! Het komt lichamelijk wel weer goed, duurt lang, maar het geneest. Litteken wordt ook zachter en dunner. Goed masseren helpt, ik deed dat met olie en met de littekencreme van vsm. Maar geestelijk, dat duurt. Binnenkort beval ik weer en ik hoop zo ontzettend dat ik dit keer geen knip en vacuum krijg. Ik dacht gedurende mijn hele zwangerschap dat ik de laagjes aardig had verwerkt, maar zo tegen het einde blijkt dat dus niet zo te zijn. Morgen bij mijn gynaecoloog aankaarten denk ik maar. Lieve Martine, geef het (veel) tijd. Maik heelt de wond ook laagje voor laagje en ik hoop dat je je trots mag gaan voelen. Want dat mag je zijn!! Dikke knuffel voor jou!

Fleur van de Kuinder -

Jeetje Meis wat heftig! Ik heb met tranen in Mn ogen mee zitten lezen. Ik herken wat je zegt dat je helemaal in je eigen wereldje zit, ik had een hele snelle bevalling van 3 uurtjes. Ook dat vond ik erg heftig aangezien ik 3 uur lang weeen stormen heb gehad en geen woord meer zeggen kon. Zorg goed voor jezelf 😘

Anouk -

Jeetje, tranen in m’n ogen bij het lezen van jouw bevalling. Respect voor jou en nu intens genieten van jullie mooie ventje!

Fem -

Wat een verhaal, tranen in mijn ogen! <3 liefde voor jullie!

Kelly -

Lieve Martine,
Wat ontzettend naar dat je bevalling niet zo heeft mogen lopen als je had gehoopt. Maar juist daardoor mag je nog trotser zijn op jezelf dat je het hebt doorstaan en een gezond kindje op de wereld hebt gezet.

Ik schrok er een beetje van dat het je zoveel verdriet deed dat er besloten werd een knip te zetten. Terwijl dat er juist voor gezorgd heeft dat het bijna zover was dat Maik werd geboren. Kan jou het wat schelen joh!

Zoals velen met ons ben ook ik ingeknipt tijdens mijn bevalling en doordat de hechtingen al vrij vroeg oplosten is mijn wond gaan wijken. Ik vond het er heel luguber uit zien en was bang dat het nooit meer goed zou komen. Mijn man zei toen tegen mij: Beter voor altijd een lelijke vagina en een knap kind dan andersom. En ondanks dat alleen mannen zulke boerse uitspraken kunnen doen, vond ik het zo ontzettend lief!

Inmiddels ben ik 2,5 maand verder en is de wond prima genezen. De schoonheidsprijs zal het down underground nooit gaan behalen, maar als ik dan naar mijn dochter kijk kan me dat echt helemaal niks schelen!

Ik hoop dat jij er ter zijner tijd ook zo over kan denken! Want je hebt echt een topprestatie afgeleverd waar je oprecht trots op mag zijn!

Es -

Ooh Martine wat een verhaal..en een aantal lezers (inclusief mezelf) moet ervan huilen..wat een heftige bevalling en wat mooi verwoord. Geef jezelf de rust en ruimte om ook het verdriet te voelen en er te laten zijn, want uiteindelijk zal dat minder worden (zoals men zegt). Je trots en helingsproces kan anders ook niet groeien als de pijn niet eerst verwerkt wordt he :) Wat ben jij sterk, in het delen van je verhaal en openheid, jij komt er wel want je bent duidelijk al goed op weg!

Bianca -

Pfffff wat heftig Martine, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Heel speciaal dat je dit wil delen want het zal niet makkelijk zijn geweest dit te beschrijven. Het verhaal komt heel erg bij me binnen. Ik wens je alles wat nodig is om je weer jezelf te gaan voelen in deze nieuwe situatie. Veel liefs!

Sandy -

Ik herken veel in je verhaal joh! Bij mij is de hoofdlijn min of meer hetzelfde geweest en ik had zelf 5 maanden nodig om zowel mentaal als fysiek te herstellen en dat roze wolkje te vinden. Ik mocht geen pijnstilling of ruggenprik terwijl ik nota bene patiënt ben en had aangegeven dat ik dit wel erg graag wilde, joe. Maar echt, het komt allemaal goed, je mag mega trots op jezelf zijn!

Susannah -

Wauw, wat ben jij een sterkt persoon. Heel veel respect voor je. En ook wat een prachtige laastste zinnen die je schreef. Heel veel geluk met zn drieen, jullie hebben het verdiend!

Renske -

Lieve, dappere Martine,
Wat dapper dat je jou bevalling zo open deelt. Mijn eerste bevalling was ook zwaar (knip, fluxus en placenta verwijdering op de ok, bloedtransfusie). Het besef dat het zwaar was geweest drong pas weken later pas tot mij door. Maar met kleine stapjes vooruit en genieten van zo’n klein mensje is het echt goed gekomen. Men zegt dat je het vergeet en dat klopt. Ik heb gegild ‘ik doe dit nooit meer’, maar ben nu toch trotse moeder van 3 kids! Ik kan alleen maar zeggen kijk naar je mooie zoon, geniet van alles en denk goed aan jezelf.
Liefs Renske

Liset -

Heel knap dat je dit op ‘papier’ hebt gezet. Iedere bevalling is anders en dit is jouw verhaal. Heel mooi beschreven en ik leef met je mee met de pijn die je zowel lichamelijk als geestelijk hebt gehad. Ik hoop dat het weer bergopwaarts met je gaat en kunt genieten van je mooie kindje!

kim -

Wat een zware bevalling is het voor je geweest. Ik herken heel veel van jou bevalling met de mijne. Bij mij ging van vliezen breken tot aan 9cm best snel. Om 04:00 tot 12:30. Alleen die laatste cm kwam maar niet. Ik had buik en rugweeeen en inderdaad je weet niet waar je het zoeken moet. Geen pijnstilling want toen ik het vroeg en ze uiteindelijk na de ctg gingen kijken had ik 9 cm. Uiteindelijk ook aan de weeen opwekkers en uiteindelijk ook met vacumpomp bevallen van een mooie dochter. Vandaag een maand oud. Uiteindelijk heeft me dochter geen 5 minuten op me buik gelegen want had 1,5 liter bloedverlies en de nageboorte kwam niet los. Dus met spoed naar de o.k. Toen stond me kamer vol mensen. Kreeg nog een infuus en nog wat toeters en bellen en werd weg gereden. Mijn vriend kon me nog net een zoen geven en weg was is. Wat ik me herken in jou verhaal dat je inderdaad in een bubbel zit. Alles ging als een waas voorbij. Uiteindelijk op de slaapkamer begon ik te huilen omdat ik langzaamaan door kreeg wat er allemaal gebeurd was.
Terug op me kamer zat daar me vriend met onze mooie kleine meid die nu vandaag een maand oud is😍.

Wat bij mij helpt is er over praten met me vriend, familie, en vrienden.
Ik heb afgelopen weekend tot en met dinsdag nog in zh gelegen ivm borstontsteking. Toen kreeg ik weer even een klap omdat ik het gevoel had dat me lichaam me in de steek liet.

Je bent een sterke vrouw Martine en wat je zelf al zegt we gaan met stapjes vooruit en soms ook achteruit. Geniet van jullie kleine man. Koester elk moment en je word uiteindelijk weer de oude.

Heel veel geluk met je mooie gezin en neem lekker je rust waar kan en lekker genieten!!

Marrit -

Heel veel respect Martine, wat ben je sterk!

JoycevdB -

Wow Martine, wat herkenbaar. Vooral je laatste stukje…je wil je zo graag trots voelen, alleen lukt dat gewoon niet.
Mijn zoontje is nu 16 weken en ik heb de afgelopen weken gedeald met een postnatale depressie. Ik ben er nog lang niet, maar ik heb er af en toe dagen tussen zitten waardoor ik kan zeggen dat ik weer een heel klein beetje van mijn oude zelf terug heb. Dat zorgt ervoor dat ik af en toe trots kan zijn en ik kan denken: ‘het komt vast goed’.

Lieve Martine, ik hoop dat je genoef hulp krijgt en accepteert, want dat is nu heel belangrijk! Succes, lieverd!

Petra -

Wat een verhaal, Martine! Voelde met je mee toen ik het las. Bijzonder om te lezen hoe elke bevalling weer anders is en hoe iedere vrouw dit andere beleefd. Zelf is mijn bevalling in een spoedkeizersnede geëindigd.. Maar ik was hier juist heel blij om, ook al was dit totaal niet wat ik wilde. Op dat moment was het de beste oplossing. Ik herken me in je verhaal dat het geestelijk best tijd heeft gekost dit alles een plekje te geven. Geef het die tijd maar..! Prachtig geboortekaartje, zo leuk en persoonlijk. Liefs

Lisa -

Wow wat een heftig verhaal! Ik had geen idee dat het er zo aan toe kon gaan bij een bevalling, ik hoop dat je snel weer helemaal de oude bent. Wel wat jammer dat je in zo’n persoonlijk verhaal nog een reclame voor HipDesign er in gooit.

Bregje -

Lieve Martine,
Je verhaal is zo herkenbaar, ik voelde met je mee tijdensbhet lezen. Er gebeurt zo ontzettend veel tijdens zo’n bevalling, dat is amper mentaal bij te benen. Ik gun je een voorspoedig herstel en de tijd en rust om het te verwerken. Het heeft bij mij een tijdje geduurd om te kunnen accepteren dat de enige keer dat ik een bevalling doormaakte meteen zo traumatisch was. Inmiddels is die rust er en wint de trots het van het verdriet. ❤

Veel liefs!!

Tina heurter -

Wat een herkenbaar verhaal.ik ben bij ons eerste kindje ok ingeknipt en vacuümpomp .ik heb alleen niks gehoord van t inknippen en heb t ok nooit als verminking ervaren,ik wilde zo graag van de pijn af en ons kindje vasthouden,vond de vacuümpomp erg vervelend,toen ze geboren was en de kinderarts de volgende dag kwam zei ik voor mij geen kinderen meer…8 maanden later was ik weer zwanger,en dat werd helaas een spoedkeizersnede……geniet lekker van je mannetje en praat erveel over helpt t verwerkings proces…

Bran -

Wow wat een heftig verhaal. Ik voelde het gewoon. Wat heb jij veel moeten doorstaan. Ik zelf had een makkelijke bevalling (in hoeverre een bevalling makkelijk kan zijn) maar ik moest het ook enorm verwerken. Het ging zo snel. Ik sliep gewoon nachten niet omdat ik het in mijn hoofd moest verwerken. Er gaan zoveel emoties door je heen. Jij moet zoveel verwerken! Neem je tijd. En accepteer alle hulp die je geboden wordt. Het is zo heftig voor je geweest. Heel veel sterkte, powervrouw!

Ruth -

Aah lieve Martine, vond het een indrukwekkend verhaal!
Krijg kippenvel hoe je het verteld, vond het zelf ook heftig en vooral de weken erna, doet gewoon enorm veel met je zo’n bevalling! Voor mij alweer 3jaar geleden maar moet zeggen dat ik respect heb voor de moeders die al weer snel weer zwanger zijn, alleen al om de emotie en hormonen vind ik het een enorm spannend idee dat ik evt ooit nog zwanger mag worden..
Vind het daarom altijd zo spannend als anderen om me heen bevallen..
Ze zeggen wel eens dat je met 1 been in het graf staat tijdens de bevalling en blijf het beetje vreemde uitspraak vinden maar begrijp het nu wel..

Sterkte meid, je hebt het maar mooi gedaan en je kunt enorm trots zijn op deze powerwoman prestatie!

Annemarie -

Wat een pittig verhaal en zo herkenbaar. Hoewel ik in het ziekenhuis wilde bevallen liep alsnog alles anders. 80 uur na het breken van de vliezen werd (komende dinsdag) 4 jaar geleden mijn zoon geboren. Dat dacht ik een plekje te hebben gegeven maar tijdens de zwangerschap afgelopen jaar heb ik toch een gesprek gehad met de gyneacoloog en dat maakte me zo trots op mijn prestatie. Misschien, over een tijdje en als de tijd daar is, ook prettig voor jou? En als je het maar vaak genoeg hoort, geloof je het: je bent een oermoeder die keihard heeft gewerkt en vanaf minuut 1 de juiste keuzes heeft gemaakt voor haar zoon. Ik als mede-mama ben trots op je!

Natasja -

Poeh! Zwaar is het he, als de bevalling niet gast zoals je voor ogen had. Ik ben een maandje eerder bevallen en bij mij ging zo goed als alles mis wat mis kon gaan. Oa een keizersnee die niet goed verdoofd was waardoor ik alles heb kunnen voelen.
Zo is iedere bevalling heftig met zijn eigen verhaal. Probeer het vooral een plekje te geven, er over te blijven praten en jezelf de rust, tijd en kracht te vinden om het te verwerken en het om te zetten naar iets moois. Namelijk Maik. Je hebt een topprestatie geleverd! Respect voor je Martine!

Maryam -

Jeetje zeg, dit is gewoon de nachtmerrie voor elke zwangere vrouw. Zelfs nog een vacuümpomp…. Ik ben bij mijn eerste ingeknipt. Knip zelf was niet vervelend, maar dan moest ik nog persen en dat gevoel dat er dan wat scheurt… auw. Martine, wat ben je een ongelooflijk sterke vrouw. Ik ben vrij snel bevallen beide keren maar ik was al kapot. Petje af voor jou én Maik!

Marije -

Met tranen in mijn ogen gelezen. Wat een intens begin!

Heavenly -

Lieve- mooie- sterke-prachtige Martine ,

Voor het eerst een ‘echt’ en openbaar berichtje van een anders stille lezeres . Zo mooi geschreven, maar ook zo herkenbaar. Ik moest echt janken van je verhaal. En je mag echt heel erg trots zijn op jezelf!
Veel liefs

Carmen -

Wat heb je dit mooi omschreven. Ik heb mijn eerste bevalling ook als tamelijk traumatisch ervaren, vooral omdat ik steeds het gevoel had dat alles mij overkwam, zo’n gevoel van hulpeloosheid ipv op eigen kracht iets doen. Mijn tweede bevalling was gelukkig schitterend. En, geloof me, tijd heelt écht alle wonden (zoals je zelf ook al schrijft). Ik kan inmiddels met een neutraal gevoel terugdenken aan mijn bevalling. Succes X

Milou -

Jeetje Martine, wat een enorm heftige bevalling en wat een prestatie hebben jullie geleverd. Je mag echt trots zijn op jezelf en ik hoop ook dat je die trots snel gaat voelen. Maar uit ervaring weet ik ook dat het echt even duurt voordat je alles op een rijtje hebt, dus neem je tijd. Geniet van je kersverse gezinnetje, dat hebben jullie verdiend!

Agnheta -

Lieve lieve mama martine,

Ik lig zelf nog in mijn kraambed van mijn tweede en heb een enorm fijne bevalling mogen hebben dit keer. Maar ook ik heb via de harde weg moeten leren een wist daardoor wat ik wel een niet wilde.

1,5 jaar geleden bevallen dmv een vacuüm pomp. Die gebruiken ze niet voor niks, het was heftig, zoveel mensen op mn kamer me zo bekeken gevoeld als klap op de vuurpijl ook nog mn meest intieme plek veruwineerd…

Met tranen in mn ogen je verhaal gelezen ik had je zo’n andere bevalling gegund. Ik herken wat je zegt je gevoel en je gedachten lopen niet synchroon aan elkaar.

Ik hoop dat je (met hulp) je bevalling kunt verwerken. Mij is het gelukt met emdr! Moet zeggen dat mn tweede bevalling ook echt nog wel heeft geholpen bij die laatste restjes verdriet.

Ik ken je natuurlijk niet maar toch voel je zo bekend.

Liefs Agnheta

Melissa -

Lieve Martine,

Ik voel je verdriet zo enorm in je verhaal en het is zo begrijpelijk. Ik pinkte een traan weg. Wat mag jij trots zijn op hoe je jullie lieve Maik op de wereld hebt gezet. Praat veel over je bevalling en je verdriet, en wellicht ook met een professioneel iemand zodat je dit goed kunt verwerken. Je verdient het om die trots te voelen. Dikke knuffel!

Tamara -

Wow wat heftig! Knap hoe je het zo lang zelf thuis gedaan hebt zonder pijnbestrijding, respect! Ik had ook 2 dagen weeën zonder dat er iets gebeurde en moest toen naar het ziekenhuis. Door de wee opwekkers kreeg ik ook rugweeën, herken helemaal jouw verhaal, dat je niet weet waar je t zoeken moet, zo pijnlijk! Ik hoefde geen knip gelukkig maar op 1cm na had ik net geen totaalruptuur, het herstellen (wat jij ook schrijft) duurt lang en ik kon de eerste week eigenlijk niet genieten. Achteraf heel jammer maar je lichaam heeft tijd nodig. En ja het klopt, het wordt vanzelf beter :)! Mooie quote onder je verhaal, ik kreeg kippenvel! En wel trots zijn op jezelf! Je hebt, ondanks alles dat anders ging dan gehoopt, een gezond kind op de wereld gezet!!

Roos -

Wat heb je jouw verhaal mooi geschreven Martine. Ik ben er stil van en weet gewoon even niet wat ik kan schrijven. Ben in ieder geval enorm trots op jullie en wens jullie alle goeds toe.
Het “snel”een plekje geven zijn niet de juiste woorden. Neem jullie tijd om dit moment te verwerken en tegelijkertijd te vieren. Het staat er een beetje krom, kom niet goed uit mijn woorden maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Heel veel liefs X

Desiree -

Hoi lieve Martine,

Het is net of ik mijn eigen verhaal teruglees! Ongelofelijk knap dat je het zo goed hebt kunnen verwoorden! Ondanks dat je voor je gevoel hele delen mist.

Ik hoop dat je weer goed aan het herstellen bent!

Liefs Desiree

Lianne -

Lieve Martine, ik huil niet snel om een verhaal, maar heb nu toch een traantje weg moeten pinken. Wat ben jij een bikkel! Je hebt zo hard moeten vechten voor je mooie ventje en het is logisch dat je even tijd nodig hebt dit te verwerken.
Tegen alle vrouwen die hun bevalling om wat voor reden dan ook als traumatisch hebben ervaren zou ik willen zeggen, zoek hulp. Ik vond de bevalling van mijn zoontje ook heel traumatisch, ik werd ingeleid en vervolgens heel ziek, kon alleen nog maar overgeven en verder nauwelijks nog iets, en het voelde alsof ik enorm gefaald had. Ik heb er met een verloskundige uit het ziekenhuis over gepraat, ik heb mijn medisch dossier in mogen zien en de aantekeningen die tijdens mijn bevalling gemaakt waren en de verloskundige heeft uitgelegd hoe zij het ervaren heeft, wat totaal anders bleek dan mijn beleving. Heeft enorm geholpen!

Sara -

Met een traantje op mijn wangen heb ik dit gelezen! Je hebt het heel mooi geschreven, heel puur en eerlijk. Wat een heftige ervaring en je zal het inderdaad tijd moeten geven. Super goed gedaan!
Zelf ben ik nu 11 weken zwanger van de eerste. En ondanks dat ik deels schrik (dat inknippen lijkt me inderdaad niet prettig…) , is het ook fijn om een eerlijk en realistisch beeld te hebben. Al is geen bevalling hetzelfde natuurlijk!

Ivy -

Hai Sara, ik ben ook ingeknipt maar het is niets om je zorgen over te maken. Je wordt verdoofd en die verdoving zetten ze tijdens een wee. Ik heb er niks van gemerkt en het is keurig genezen. Ik voel er niets van.

Eva -

Lieve Martine, met tranen in m’n ogen gelezen. Wat een marathon was jouw bevalling. Ik ken een aantal vrouwen die eenzelfde bevalling hebben meegemaakt en die EMDR sessies hebben gehad. Dat heeft ze heel erg goed geholpen, wellicht ook wat voor jou als je er aan toe bent?
Knuf!

Ivy -

Lieve Martine, wat een heftig verhaal. Ik hoop dat de pijn met de tijd een beetje slijt. Ik weet niet of het helpt, maar ik wilde ook heel graag thuis bevallen in mijn eigen tempo en uiteindelijk werd het toch een ziekenhuis bevalling vanwege preeclampsie inclusief alle toeters en bellen. De daadwerkelijke geboorte van mijn zoon heb ik ook niet mee gekregen. Dat vind ik nog steeds jammer, maar ik kan uit ervaring zeggen (drie jaar later) dat er veel meer betekenisvolle herinneringen bij zullen komen. De geboorte maakt daar een steeds kleiner deel van uit. Zorg goed voor jezelf! Je hebt een zware tijd achter de rug. Ik las dat je in januari wil weer beginnen. Ik zou het vooral niet doen, of niet structureel in ieder geval. Het maakt mij niet uit als het even wat rustiger is op 2wmn of nodig wat gastschrijvers uit. Jij en Jorrik en Maik komen op de eerste plaats! Een hele dikke knuffel!!!

Renate -

Wat een ontzettend heftig en droevig verhaal Martine 😔 Ik vraag me serieus af of dit echt niet anders aangepakt had moeten worden door de verloskundige. Eerder pijnbestrijding,naar het ziekenhuis etc. Ik vind het gewoon onmenselijk 😔

Martine -

Ik kan me voorstellen dat dit zo naar voren komt uit het verhaal, daar was ik al een beetje bang voor. Maar mijn verloskundige was echt top en ik wilde het natuurlijk ook op deze manier: thuis zonder pijnbestrijding en zij gaf mij die ruimte en het vertrouwen dat ik dat kon. En ik ben achteraf heel blij dat we het zo gedaan hebben en niet meteen naar het ziekenhuis zijn gegaan want ik heb daardoor wel ergens het gevoel (ook al kan ik daar nog niet bij komen) dat ik het voor het grootste deel zelf gedaan heb. Ik heb zelf ook bewust de keuze gemaakt om naar het ziekenhuis te gaan en ik vond het juist van mijn verloskundige heel knap dat ze mij zo die vrijheid gaf om zelf te kiezen, daardoor ontstond er ook geen paniek/angst bij mij omdat ik degene was die zelf de keuze maakte en niet een ander. Ik hoop dat ik het zo een beetje duidelijk omschreven heb. :)

Renate -

Wat fijn en lief dat je het nog even voor me toelicht 👍 en dat het toch zo gegaan is zoals jij het wilde,wonderwomen! X

Lenneke -

Ik hoop dat je die trots snel voelt, want dat verdien je. En tot die tijd ben ik gewoon extra trots op jou. X

Reageer ook