Jezelf opzij zetten

Toen ik een positieve zwangerschapstest in handen had, was ik even in shock. Ik heb geloof ik ‘s avonds voordat ik naar bed ging maar liefst 1,5 uur in bad gezeten en voor me uit zitten staren. Help!

Foto door Mariska – Grotografie

Maar het weg laten halen was zeker geen optie. Dat wilden absoluut we niet, maar het was gewoonweg even een bom die gedropt werd. Ik kon het niet geloven en had het gevoel van kortsluiting in mijn hoofd. Opeens liepen er allemaal leeuwen en beren op de weg. Het allereerste wat in me opkwam was het afronden van mijn opleiding tot Psychosynthese Therapeut. Iets waar ik heel veel plezier in heb en een grote passie voor voel om iets mee te gaan doen over een aantal jaar. Op die manier met mensen werken (naast het bloggen) lijkt me fantastisch.

Ik zat in bad en dacht aan de groep met lieve mensen met wie ik al zoveel gedeeld heb het afgelopen jaar, de groep met wie een hechte band is ontstaan. Ik heb ze allemaal individueel en als groep in het geheel in mijn hart gesloten. Ik voelde tranen opwellen en bedacht me dat de kans heel realistisch is dat ik de opleiding in ieder geval niet met deze groep af ga maken. Dat idee maakte me heel erg verdrietig. Ik voel me veilig in deze groep en wil zo graag dit met hen afronden.

De zwangerschap confronteerde me dus eigenlijk meteen met hetgeen wat me voorheen het meest benauwde aan zwanger zijn: jezelf opzij zetten. Eerst het kindje en pas ergens onderaan de lijst jezelf.

Nu wil het niet zeggen dat ik niet door ga met deze opleiding, want dat wil ik niet. Maar er zal vast een pauze tussen zitten, kan ik me zo voorstellen. Jaar 2 begint namelijk als ik bijna uitgerekend ben en dan gaan we al aan de slag met proefcliënten. Ik weet van andere mensen uit een groep boven ons die daar nu mee bezig zijn, dat dit best wel intensief is en veel tijd kost. Iets wat dus moeilijk wordt voor mij om er naast te gaan doen als het kindje er eenmaal is. Daarnaast wil ik natuurlijk als het kindje geboren is alle tijd en rust hebben om te wennen aan dit nieuwe leven wat we als gezinnetje op moeten gaan bouwen.

Dus hoewel een deel van mij heel graag door wil drammen en het liefst in januari alsnog met de groep mee wil doen, weet ik dat het niet verstandig is. Daaraan merk ik wel dat ik iemand ben die graag snel af maakt waar ze aan begonnen is. Weer een volgende les dus: rust en tijd nemen. Je hoeft geen grote, snelle sprongen te maken. Iets waar ik nogal moeite mee heb, ik ga het liefst binnen no time van 0 naar 100 om iets af te maken.

Kun je nagaan dat ik – in die 1,5 uur dat ik voor me uit zat te staren – al meteen een paar levenslessen voor de voeten geworpen kreeg. Ik ga de komende maanden zo extra hard genieten van de flexibiliteit die ik nu nog heb, dat ik op ieder moment van de dag kan doen waar ik zin in heb want dat zal straks zeker anders zijn.

Tegelijkertijd wil ik wel proberen om niet zo’n moeder te worden die constant aan huis gekluisterd zit en nergens naar toe gaat. Ik zou dan helemaal gek worden denk ik. Ik hoop dat ik gewoon lekker op pad kan gaan met het kindje zonder dat ik meteen leeuwen en beren op de weg zie.

Laatst zat ik in het vliegtuig van Los Angeles naar Heathrow naast een Amerikaanse vrouw met drie (bijna volwassen) zoons. Ze was echt zo lief voor ons. Toen ze hoorde dat ik zwanger was, wilde ze zowat al haar eten aan mij geven, haha! Zij vertelde me dat we deze reis gewoon volgend jaar nog een keer moesten maken. Dat leek mij meteen al veel te gek. Dan is het kindje nog niet eens 1 jaar en dan meteen 12 uur vliegen? Zij had het altijd gedaan zei ze. “Je moet het gewoon goed plannen, slim inpakken en jezelf niet zo druk maken. Gewoon doen, denk er niet teveel over na. Ik heb mijn kinderen van kleins af aan altijd overal mee naar toe genomen, ze hebben ondertussen al heel wat van de wereld gezien. Ook merk ik dat hun blik op de wereld heel open is en het hun creativiteit heeft bevorderd. Zo is mijn zoon een bekend striptekenaar in New York en heeft hij die inspiratie opgedaan van al onze reizen. Ik kan heel goed zien dat het hen zoveel goeds heeft gedaan.”

Wauw, ik vond dat zo inspirerend. Wat een geweldige vrouw en wat leuk dat net zij naast mij zat in het vliegtuig. We hebben mooie gesprekken gehad. Het gaf mij ook een soort gevoel van: ‘Zie je wel Tien, als je kinderen hebt hoef je niet perse een kluizenaar te worden. De wereld en allerlei kansen liggen nog steeds open.’ Dat gaf me wel weer een boost van vertrouwen en veranderde een beetje het beeld dat ik heb bij het moederschap. Misschien hoef ik niet altijd te denken in blokkades maar mag ik ook leren te denken in mogelijkheden. En ja hoor…nog een levensles te pakken!

42 reacties

Tuwa -

Wat een mooie inzichten al! En wat Emmy hieronder zegt, klopt voor mij ook wel: “Jullie kind is/wordt onderdeel van jullie gezin. Dat houdt in mijn beleving in dat je tijdens een vakantie rekening met elkaar houdt. Zo’n reis kan prima, maar waar iets neemt zul je ook iets terug moeten geven.”
Wij zijn met onze dochter van toen 7,5 maand een paar weken naar Nieuw-Zeeland geweest. Ging helemaal prima, maar gewoon haar tempo aanhouden. Dus nee, die toffe driedaagse hike konden we niet doen, maar lekker met een wijntje voor de camper zitten met prachtig uitzicht terwijl dochter sliep: ook heerlijk! Go with the flow is mijn motto. Nu zou ik zo’n lange vliegreis niet meer maken omdat ze veel beweeglijker is. Maar toen was het prima, ze had genoeg aan bij mij zijn. En dat ik dan ongemakkelijke vluchten heb omdat m’n been of arm de hele tijd slaapt: so be it. Je stelt je daarop in. Plannen, kind goed vertellen wat er gebeurt en gaat gebeuren en dan go with the flow, of dus vooral go with his/her flow 😉 En ja, de ‘vrijheid’ wordt wat minder, of eigenlijk anders. Maar de avonden dat ik nu met een vriendin ga eten, of als ik nu zelf even de stad in ga dan zijn die momenten nog veel waardevoller dan voorheen. Elk nadeel heeft z’n voordeel 😉 en wat mij heel erg heeft geholpen, en dat doe jij zo te lezen ook: stel je erop in dat je ‘offers’ zult maken, dat het anders wordt, soms lastiger, soms leuker. Dan valt het niet tegen, én onthoud dat alles een fase is, óók de maanden waarin je (wellicht) borstvoeding ofzo geeft en de muren soms op je af lijken te komen. Dit is niet je leven, dit zijn een paar weken/maanden in je leven. Dat maakt het allemaal wat luchtiger en relaxter om in het betreffende moment te zijn en niet al te veel beroofd van vrijheid/alleen/etc. te voelen. Maar volgens mij ben je een prachtvrouw en heb je dit allemaal ook al wel door. Geniet van deze bijzondere tijd. Ik wens je nog veel meer mooie inzichten en groei toe :) Liefs

Mare -

Lieve Martine,

Wat mooi om jouw blog te lezen en dit zal voor veel moeders ook herkenbaar zijn.
Over studie en kids zou je deze vrouw misschien eens contact kunnen opnemen of wat inspirerende interviews kunnen lezen over deze vrouw.
Mariëlle Beckers. Ze heeft 7 kinderen en heeft tijdens het krijgen van de kinderen psychologie gestudeerd.

https://www.nrc.nl/nieuws/2014/03/08/met-zeven-kinderen-loop-je-tegen-praktische-grenz-1352515-a891903

Grethe Kloens heeft 6 kinderen gekregen en is aan het promoveren. Ik ken wel haar man omdat hij cursussen geeft. Samen hebben ze ook prachtige boeken geschreven over Liefde.
https://www.verbeterjerelatie.nl/webshop/

Rosalie -

Een van de meest indrukwekkende dingen tijdens mijn zwangerschap, naast dat ik een kindje aan het broeden was, waren juist de verhalen van mensen om mij heen. Ik kreeg zulke mooie en interessante verhalen van andere ouders te horen . Dat was erg hartverwarmend. En de twijfel ken ik ook. Ik was gepland zwanger, maar voelde me er ineens ongelukkig mee. Dat waren de hormonen en ik herkende dat gelukkig ook. Toen de HCG zich ging stabiliseren rond 9 weken ging de twijfel weg.

Gaby -

Lieve Martine,

Gefeliciteerd met je zwangerschap. Ik lees altijd met veel plezier jullie blog, en ik geniet van jullie oprechtheid en eerlijkheid.

Ik herken de amerikaanse mevrouw in je verhaal, mijn ouders hebben mij altijd meegenomen op de meest mooie en verre reizen zo zat ik met 7 maanden in een vliegtuig op weg naar Indonesie, waar we 7,5 week hebben rond getrokken. Ik zou het zelfde met mijn kinderen doen (mocht dat financieel kunnen veroorloven). Ik geloof dat ondanks dat ik jong was, zo jong dat ik ervan weet omdat er fotos van zijn het mij een nieuwsgierig mens naar de wereld heeft gemaakt.

Doe wat jij denkt dat goed is.

Heel veel plezier en liefs

Marjolein -

Mooi artikel, Martine. Jezelf opzij zetten lijkt mij ook erg moeilijk aan een zwangerschap en ik hoor en lees er eigenlijk maar weinig over. Fijn dat jij hier zo open en eerlijk over schrijft en ook de confrontatie met jezelf aangaat. Ik hoop nog meer van je ontwikkelingen en inzichten te mogen lezen hier :)

Miep -

Ik wil je ten eerste feliciteren met je zwangerschap en wat mooi dat je zo open schrijft over hoe je er in staat! Heb vertrouwen in jezelf dan komt het vast helemaal goed. Zowel met de baby als met al je andere wensen (alles op zn tijd!)

Ten tweede wil ik reageren op de dames die een kinderwens hebben en daar “al” 1 tot 1.5 jaar mee bezig zijn.
Vergelijk jezelf niet met anderen maar kijk naar wat voor jou werkt en goed voelt. Vind je dit soort berichten vervelend om te lezen omdat het confronterend is? Lees het dan niet en neem zoals iemand anders dat ook zei jezelf in bescherming. Iedere gevoel en visie is belangrijk genoeg om er te zijn maar afgunst siert niemand.

Hier heeft het 2 jaar geduurd voordat onze kinderwens (alsnog spontaan zonder medisch ingrijpen) in vervulling ging. Inmiddels 13 weken zwanger. Gedurende die 2 jaar nooit last gehad van andere mensen die wel (ongepland) zwanger werden. Sterker nog, ik was altijd juist blij voor hen en dacht bij mezelf dat het fijn was dat het bij sommige mensen zo heerlijk onbezorgd en spontaan mag lukken.

Geniet er van Martine.
En voor de dames die nog wachten op een kindje. Ik hoop dat jullie wens in vervulling mag gaan! Probeer in de tussentijd te blijven genieten van alles wat je wel hebt. Want als het nog is 2 jaar duurt of misschien wel 5 (of misschien wel nooit) dan zou het zonde zijn dat je je in die (tussentijd) enkel hebt gericht op wat je niet hebt maar wel wenst.
Ik wens jullie veel positiviteit toe! (Niet omdat je daar sneller zwanger van zou raken zoals men soms roept, maar wel omdat het de weg naar een zwangerschap toe veel prettiger maakt :)

Alexandra -

Ik vind het knap dat je dit zo eerlijk schrijft! Ik denk dat veel (aanstaande) moeders deze twijfels, angst en beren (her)kennen. Om een klein voorbeeld te geven… inmiddels ben ik bijna vijf jaar moeder van inmiddels twee kinderen (bijna 5 jaar en één van 8 maanden). Nu ben ik heel planmatig, serieus en niet zo flexibel, echter heb ik alle beren tijdens mijn berenjacht geweerd… we zijn verhuisd, getrouwd, ik heb gedurende mijn zwangerschap mijn master afgerond en van baan gewisseld. Mijn kinderen verrijken mij en maken dat ik dit makkelijker doe, want aan het einde van een zware, lange werkdag denk ik “ik heb mijn kinderen”. Ja, ik vind het soms moeilijk om mijzelf op de laatste plek te zetten, maar ik pak ook bewust momenten, omdat het gewoon nodig is! En Martine als je loslaat heb je twee handen vrij!

Madebyuna -

Mooi geschreven en ik kan me het heel goed voorstellen, maar neem aan dat je het wel in achterhoofd had dat dit kon gebeuren.. Ik ben opgegroeid in een gezin uit twee culturen. Dat bracht mee dat ik al met een paar maanden in het vliegtuig naar Indonesie zat. Mijn ouders hebben met mij als kleintje heeeeeel erg veel gereisd! Ik vind dat alleen maar heel erg fijn, zoveel mooie herinneren heb ik eraan overgehouden. Dus zoals die lieve vrouw ook zei, gewoon doen! Het is een van de mooiste dingen die je mee kan geven in de opvoeding.

irma -

Ik snap wel wat je bedoelt met dat ‘jezelf opzij zetten’
Ik hoor er meerder moeders om mij heen erover dat je toch even moet aanpassen (plannen) met een kindje erbij, dat het toch wel even wennen is.
Zelf ben ik nog geen moeder. Mijn vriend en ik hebben al wel een tijd een kinderwens.
Als kindje nou wel niet gepland is, ik denk dat altijd erg wennen is: hoe ga ik (we) iets doen met een baby erbij, wat je hiervoor zo even kon doen zonder baby.
Overigens ben ik er van overtuig dat een kinderzieltje de ouders uitkiest en wanneer het wel of niet komt. Dus dat ik nog niet zwanger (vriend en ik helemaal gezond) heeft misschien we een reden dat wij als ouders nog iets ‘moeten leren’ of dat gewoon nog niet juiste tijd is. Hoe jammer we dat ook vinden. En dat jij misschien ‘ongepland’ bent geworden, had het kinderzieltje misschien wel zoiets dit is de juiste tijd voor mij te komen, met wat voor reden dan ook. Dit Klinkt allemaal heel zweverig. Ik ben niet een hele erge zweefteef hoor:P
ook denk ik als je nou wel of niet gepland zwanger bent, na mij idee is niemand helemaal ‘klaar’ om moeder te worden. Je leert pas om ouder te zijn als je het eenmaal bent.

Tinka -

Wat een mooie reactie Irma.

Groetjes tinka

Suzanne -

Met mijn oudste kon ik alles ondernemen. Mijn jongste slaapt alleen in haar eigen bedje. In het begin vond ik de babytijd daardoor een dikke tegenvaller, want ik wilde de hort op en ik had het me gewoon anders voorgesteld. Het hangt allemaal maar net van je baby af. Gewoon niet te ver vooruitkijken en het nemen zoals het komt. Uiteindelijk heeft elke dag wel een mooi moment, want een baby is soms heel zwaar, maar vooral heel leuk.

Anne -

Oh…Martine en Willemijn, hoe kan het dat mijn foto er ineens bijstaat :O
Heb gisteren wat zitten klooien met eigen websites en gravatars, maar het was niet de bedoeling dat die hier zichtbaar zou zijn. (Ik voel me er comfortabeler bij om anoniem te reageren haha)

Willemijn -

Hoi Anne! Het komt doordat je een e-mail ingevuld hebt in het balkje, waar je blijkbaar een gravatar aan gekoppeld hebt. Ik heb hier achter de schermen een foutief e-mailadres ingevuld, waardoor je foto niet meer zichtbaar is! :-) Volgende keer kun je bijvoorbeeld gewoon a@geenemail.nl invullen (of iets anders creatiefs). :-)

Anne -

Dankjewel Willemijn!

M. -

Ik was ook 28 toen ik onverwacht het prachtigste cadeau kreeg van de wereld. Onverwacht en midden in mijn booming carrière ….Het lijkt net of ik dit blogje zelf had kunnen schrijven want herken veel van je gevoelens …en ook jouw sensitieve karakter herken ik … Ook al kan ik mij nu geen leven meer voorstellen zonder haar en ze mij het meest gelukkige vrouw ooit maakt in dit leven en mij zoveel moois heeft gegeven, heb ik de eerste 3 maanden van mijn zwangerschap een dubbel gevoel gehad. Had veel tijd nodig om aan het idee te wennen en ook tijd nodig gehad om het een plekje te geven. Heb toen een rigoureus besluit genomen om een half jaar verlof te nemen na de geboorte … om mijzelf tijd te gunnen om te wennen aan de hele nieuwe situatie, dingen rustiger kunnen overdenken etc. Gelukkig kon dit ook qua werk en ook qua financiën, ook al heb ik heel veel moeten opgeven. Dat gaf me ook veel rust in mijn zwangerschap. En ‘achteraf’ denk ik dat ik dingen gewoon heb aangevoeld…en is dat de beste beslissing ooit geweest… In totaal heb ik ongeveer 4 maand kunnen wennen aan het idee dat ik zwanger was en wij een kindje zouden krijgen. We werden papa en mama van een extreem prematuurtje. Een megarollercoaster met veel verdriet en randje dood waarin wij terecht kwamen die ik geen enkele papa en mama toewens. Ik had dat halve jaar ook echt dik nodig om alles aan te kunnen…Ook al had ik de wildste plannen tijdens mijn zwangerschap om gewoon het leven te hebben die ik voorheen ook ongeveer zou hebben en mijn baby overal mee naar toe zou nemen liep dat toch echt anders. Ze is nu bijna 9 jaar oud… een prachtig, lief, sensitief meisje met veel humor maar waar de nodige ziekenhuisbezoekjes, vele schoolbezoekjes, fysio, logopedie, etc. nog steeds bij onze dagelijkse bezigheden hoort. Soms dan betrap ik mijzelf wel eens op een soort van misnoegen of jaloezie wanneer ik foto’s zie van mega dikke 38 weken buik, en een uitje maken naar een musical….of baby’s met 2 maanden oud met papa en mama naar wintersport in Oostenrijk…;)… maar weet ook dat de kracht, emotie en overwinningen die wij met ons gezin in het eerste levensjaar hebben moeten doormaken ook van onschatbare waarde is….Levenslessen!…Maar weet je, ik ben ervan overtuigd dat je intuïtief weet als papa en mama wat straks het allerbeste is voor je kindje en komt het echt goed. Weet zeker dat het je samen met je man gaat lukken!!

Eva -

Zo herkenbaar als je net zwanger bent. Toch even een gevoel van “help…en nu??”. Maar inmiddels heb ik twee kindjes, vele mooie reizen gemaakt (Azië, Zuid-Afrika, Amerika). Het komt allemaal goed. Natuurlijk is het plannen en de spontaniteit wordt minder. Maar het is wel weer heel gezellig!

Denise -

Ik vind het toch een tikje moeilijk om dit allemaal te lezen. Het lijkt alsof het niet de bedoeling was om zwanger te worden. Een kindje is niet zomaar iets. Het is een bewuste keuze, en dat lijkt het niet. Ik vind het jammer dat daar zo makkelijk mee om wordt gegaan door iedereen. Ik vind je een geweldige vrouw Martine en ik leer veel van je artikelen. Maar als je geen kinderen wil op dit moment hebben we daar genoeg manieren voor om het te voorkomen. Of snap ik het niet en wilde je wel zwanger worden, maar hadden jullie niet verwacht dat het al zo snel voor jullie zou gebeuren?

Jaqueline -

Ze heeft ook gezegd dat het niet gepland is. Wat vind je daar precies moeilijk aan? Ik vind het juist heel mooi om te lezen dat áls zoiets dan al gebeurt, zoals nu, dat iemand er dan zo mee omgaat en juist ontdekt dat ze het wel kan en er iets moois van gaat maken.

Bovendien is het nu sowieso al te laat om (op een vrij neerbuigende manier, vind ik) te zeggen: “Martine, we hebben manieren om dit te voorkomen”… Het is gebeurd en ze gaat er 100% voor, dat is toch juist knap?

denise -

Een kindje krijg je voor altijd. Dat zou een bewuste keuze vooraf moeten zijn. Ik zei verder niks over Martine als moeder, want ik heb het idee dat ze een hele leuke moeder gaat zijn. Daar gaat het niet om. Het gaat om het feit dat als je in Nederland geen kinderen wil, er genoeg methodes voor zijn om bewust kinderloos te blijven.

Marissa -

Denise,

Jouw aannames doen mij pijn. In de week dat Martine haar zwangerschap aankondigde heb ik de onmogelijk zware beslissing moeten maken om de mijne (ook compleet onverwacht ondanks anticonceptiegebruik) in een vroeg stadium af te breken vanwege mijn eigen gezondheid. Ik ben het absoluut met je eens dat je een kind niet ‘zomaar’ krijgt en dat het in het ideale geval een bewuste keuze moet zijn, maar om te stellen dat er te makkelijk mee om wordt gegaan, daar ben ik het niet met je eens. Ik vind in het geval van Martine dat ze zich juist heel verantwoordelijk heeft opgesteld. En uit eigen ervaring kan ik nu zeggen dat een ongeplande zwangerschap je behoorlijk kan raken. Ik wens Martine heel veel geluk de komende tijd met haar zwangerschap! Ik gun het je van harte!

denise -

Ik vind niet dat Martine er makkelijk mee om gaat. Ik vind haar juist heel sterk en stoer in deze situatie. Ik vind alleen dat er ook gezegd mag worden dat je acties kan ondernemen om niet zwanger te worden. Ik vind het vreselijk voor jou dat je deze keuze hebt moeten nemen. Zeker omdat Martine hier al eerder over geblogd heeft

Amy -

Wat een prachtige levenslessen en een waardevol gesprek met die dame in het vliegtuig! Mijn broer heeft nu een kleine van bijna 2 en dat mannetje heeft al heel wat vliegreizen en bestemmingen mogen meemaken in zijn leventje. Ze reizen graag en hebben besloten hem zo vroeg mogelijk daarin te betrekken, zodat hij eraan kon wennen. Zo deed mijn moeder dat vroeger met ons ook, maar dan met autovakanties. Het kan dus prima, als je dat zelf ook graag wil!

Mya -

Wauw wat een mooi gesprek met die vrouw in het vliegtuig! Kan me wel voorstellen dat dat je echt even een positieve boost geeft. Leuk om te lezen!

Veronique Hendriks-Meijs -

Wat een mooi stuk weer Martine. Wat Anouk schrijft in haar reactie: ‘ervaar het zelf’, daar sluit ik mij helemaal bij aan. Elke moeder voelt dingen anders en doet de dingen op haar manier. Zelfs dingen waar je nu iets van vindt of over nadenkt, kun je straks als moeder heel anders ervaren.

Mijn man en ik zijn gek op reizen en vliegen ook allebei voor ons werk. We hebben samen al vele mooie reizen gemaakt maar hebben besloten de eerste jaren niet heel ver te vliegen met onze dochter. Wij hebben juist het gevoel dat we dat alleen voor onszelf zouden doen en niet voor haar. Voornamelijk omdat zij (1,5 jaar) er niet veel van mee krijgt en ik regelmatig zie dat sommige kleine kindjes helemaal van slag zijn van bijvoorbeeld een bestemming met veel tijdsverschil. En voor haar is een strand in Frankrijk of Spanje net zo heerlijk als het strand in Curacao. Ook zou ik persoonlijk bijvoorbeeld niet willen hiken in de 30graden met een kind op mijn rug, maar heb ik het genoeg mensen zien doen!

Zo zie je maar weer dat elke ouder doet waar hij/zij zich goed bij voelt. En dat is dan ook in mijn ogen het allerbelangrijkst;
Volg je hart.

Fleur -

Hoi Martine,

Ik ben superblij voor je en ik gun je je kindje van harte. Maar ik vind jouw verhaal ook heel moeilijk en pijnlijk. Ik en mijn man proberen namelijk al een jaar om zwanger te worden en het wil niet lukken. Ja 1x is het gelukt maar dat eindigde in een miskraam. Ik merk dat ik steeds meer moeite heb om verhalen te horen van mensen die ‘zomaar’ ongepland zwanger raken, in shock zijn door een zwangerschap en zelfs gedachtes hebben over abortus. Ook al geef je dan duidelijk aan dat je dat meteen niet wilde het feit dat het door je hoofd speelde, vind ik al heel pijnlijk.
Het is geen kritiek op jou begrijp me niet verkeerd, maar in de situatie waarin ik zit voel ik me vaak alleen en onbegrepen en er rust een zwaar taboe op het feit dat er een kinderwens is die onvervuld blijft. Er wordt vrijwel niet over gesproken. En ik merk dat ik dat heel moeilijk vind. Vandaar deze reactie. Niet als kritiek maar in een poging het taboe te doorbreken en misschien wat herkenning te vinden. Misschien dat jullie daar op 2wmn ook aandacht aan kunnen besteden. Ik vind jullie site namelijk echt geweldig en hou van jullie artikelen, maar vanwege dit soort zaken begin ik de site te mijden en dat vind ik dood zonde!

Marijke -

Hoi Fleur en Martine,

Ik snap je reactie helemaal Fleur! Wij zijn 1.5 jaar bezig met tot nu toe geen resultaat. Nu begonnen met icsi, maar de eerste poging moest worden afgebroken. Heel verdrietig maar het is niet anders. En dan zie je ineens het filmpje van Martine. En ik denk alleen maar: HOE DAN???? HOE DAN!!!! Zwanger worden, zomaar? Uit het niets? Als je geen voorbehoedsmiddelen gebruikt (weet niet of dit het geval was) dan bestaat de kans toch op zwanger toch?? Ik gun het jullie van harte maar het kwam zo ontzettend hard over!!

Anne -

Hey Marijke en Fleur,

Wat een nette en eerlijke reacties, ik kan me goed voorstellen dat het lastig is om te lezen voor jullie… Zal vast heel oneerlijk voelen, jullie verlangen er zo naar en dan komt het iemand anders ‘aanwaaien’. Ik hoop dat jullie ook snel goed nieuws krijgen.

En Martine, wat fijn dat je er -ook al kwam het als een verassing- zo blij mee bent. Stoer dat je er zo eerlijk over schrijft!

Heel veel geluk gewenst, Martine, maar dus ook Fleur en Marijke!
Groetjes,
Anne

S -

Ik wil Martine geen woorden in de mond leggen, maar ik meen me te herinneren dat ze ergens wel benoemde dat ze wél anti-conceptie gebruikte.

Maar we weten allemaal dat anti-conceptie niet altijd 100% betrouwbaar is. Vandaar dat het ‘zomaar’ is, denk ik.

Peggy -

Hoi Fleur, Ik kan mij jouw reactie heel goed voorstellen omdat het waarschijnlijk zo oneerlijk voelt. Ik begrijp oprecht jouw pijn in deze situatie. Maar ik weet niet of er zo zeer een taboe hangt op het ‘ongewenst kinderloos’ onderwerp. Ik heb er althans een aantal stukken over geschreven op mijn blog en dat luchtte mij enorm op. Een kindje krijgen zal voor mij enorme risico’s met zich meenemen. En helaas kunnen mijn vriend en ik het vanwege mijn gezondheid niet ‘zomaar laten gebeuren’. Een zwangerschap zal bij mij juist erg gepland en onder strenge controle van het ziekenhuis moeten plaats vinden. En ik merk aan mezelf dat ik de laatste tijd ook steeds vaker denk: ‘Ik wou dat ik ook gewoon (ongepland) zwanger kon raken’. Maar gelukkig heb ik een hele verstandige vriend die dat dan weer uit mijn hoofdje weet te praten. Kinderen mogen krijgen is zeker een groot goed en is echt niet voor iedereen even makkelijk. En jij bent hier zeker niet de enige in, alhoewel ik mij heel goed kan voorstellen dat dit voor jou momenteel wel zo voelt. Nou goed, lang verhaal. Ik wens je veel sterkte en positiviteit toe! Liefs, Peggy.

Suzanne -

Ik vind het taboe op Martine haar verhaal eigenlijk veel groter en daarom ook zo dapper dat ze het deelt. Ik vind het niet eerlijk dat zij haar twijfels of onzekerheid niet zou mogen delen omdat anderen minder geluk hebben. Ook toen ik zelf in die situatie zat heb ik daar eigenlijk nooit aanstoot aan genomen. Ieder voelt z’n eigen pijn en levert zijn eigen strijd.

Moniek -

Ik ben het wel eens met Suzanne.

Stel dat ik ongepland zwanger zou worden? Dan zou ik denken dat ik iets verkeerds heb gedaan. Dat ik het had moeten voorkomen en dat ik onverantwoord bezig ben. Ik ben gestopt met de pil, omdat ik dat wilde, maar zou het heel eng vinden om ongewenst zwanger te raken. Mocht dat ooit gebeuren, dan zou ik het denk ik niet openbaar maken…

Een kinderwens hebben en niet zwanger raken lijkt mij ook heel zwaar. Maar dan krijg je geen scheve gezichten. Of op een andere manier.. Begrijp mij niet verkeerd..

Ik vind Martine haar blogs heel fijn. Ik ben ook nieuwsgierig naar hoe zij zich voelt en hoe ze ermee omgaat. Dus ik ben blij met haar openheid. Ook al is het erg prive.

Mariska -

Ik vind het persoonlijk moeilijk om dit soort reacties te lezen. Ik snap dat het pijnlijk is, maar je maakt er iets heel persoonlijks van terwijl dit het geluk van Martine is. Nu lijkt het wel of zij zich heel schuldig moet gaan voelen. Ik stoor mij daar aan. Je kunt je ook afvragen of het goed voor jezelf is om iedere dag op blogs te komen van mama’s of mama’s in spe, waardoor je jezelf continu pijnigt hiermee. Dat is een keuze. Bescherm jezelf en gun een ander het geluk, hoe moeilijk dat soms ook is.

Lola -

Hoi Fleur en Marijke,
Bij de inleiding van de foto kan je zien dat het artikel in ieder geval voor een deel waarschijnlijk over Martines zwangerschap gaat. Als je dat moeilijk vindt om te lezen, lijkt het mij het verstandigst om het artikel weg te klikken. Het is immers niet Martines schuld dat anderen moeite hebben met zwanger worden. Het is iemands schuld niet dat als die meer geld heeft en een ander niet dat die jaloers is op diegenes designer tas die die bovenaan zijn/haar wishlist heeft staan. Het is mensen hun schuld niet dat iemand die diabetes heeft en weinig zoete dingen mag eten en die mist anderen wel deze ziet eten en jaloers is.

Iedereen heeft op bepaalde punten het gras groener en minder groen vergeleken met anderen. Het punt is dat je het beste jezelf niet vergelijkt met iemand, of alleen de overeenkomsten bekijkt. Met elkaar vergelijken, wordt immers niemand optimistischer, vrolijker/blijer of positiever (tenzij je in een melige bui bent, maar dat is nu niet aan de orde;).

Onthoud elk huisje heeft zijn kruisje, ieder heeft iets beter/makkelijker en slechter/moeilijker dan een ander op allerlei vlakken. Ik zou zeggen tel je zegeningen in plaats van wat je mist, dat maakt immers het leven een stuk leuker!

Anna -

Lieve Fleur! Ik snap je best, maar het beste advies is al gegeven. Lees dit soort blogs niet. Mensen veranderen, situaties veranderen. Martine en Willemijn zijn nu (wordende) moeders en zij kiezen er voor om voornamelijk over hun kinderen/toekomstig kind te schrijven. Dat vinden veel mensen erg leuk. (waaronder ik!) Sommige gaan dit niet leuk vinden. Ik vind ook niet alle bladen/blogs leuk, dus kijk ik daar niet naar. Je moet niet altijd blij zijn voor anderen. Ik begrijp best dat dit steekt. Maar er zijn genoeg andere mensen die jouw lot delen. Ik hoop erg voor je dat je zwanger raakt, of dat je een kindje kan adopteren. Als je zo graag een kindje wilt, word je vast een hele goede moeder!! Net als Martine trouwens!!

Martine -

Lieve Fleur en Marijke,

Ik hoor en zie jullie en snap de pijn en het verdriet heel erg goed van de situaties waarin jullie je bevinden. Ik kan me voorstellen dat zo’n verhaal als de mijne dan een gevoelige snaar raakt en dat is helemaal prima, logisch toch? Ik voel me daardoor ook niet persoonlijk aangevallen, omdat ik weet dat het jullie gevoelige, kwetsbare punt is. Goed dat jullie een reactie achter laten en je er over uitspreken, want ook jullie verhaal mag er zijn en mag gedeeld worden. Herkenbaarheid en steun bij elkaar kunnen zoeken is zo fijn!

Net als mijn verhaal, het taboe op ongepland (of in sommige gevallen ongewenst) zwanger worden en alle emoties die dat met zich mee brengt, dat mag ook een podium krijgen.

In wat voor situatie we ook als mens zitten, de individuele gedachten en gevoelens die een situatie met zich mee brengen hoeven niet onder stoelen of banken gestoken te worden. Er is ruimte voor ieders verhaal.

Ik hoop met heel mijn hart dat jullie kinderwens vervuld mag worden!

Anouk -

Van harte gefeliciteerd! Ik geloof meteen dat het een hele omschakeling voor je moet zijn (geweest). Mooi dat je er nu zo open in gaat en in mogelijkheden probeert te denken. Misschien zit je er totaal niet op te wachten, maar wat ik graag had willen horen voor ik moeder werd, is ‘ervaar het zelf’. Iedereen vindt iets en put uit eigen ervaring. Supergoed natuurlijk en lief bedoeld, maar andermans ervaringen zijn niet de jouwe. Elke moeder is anders en elk kind al helemaal. Hormonen kunnen vanalles beïnvloeden (hier was een slechtwerkende schildklier icm zwangerschapshormonen geen goede combinatie). Ga het ervaren en doe wat voor jou goed voelt. Lekker boeiend wat anderen zeggen. Het gaat om jou en jullie kindje en daar ga jij op jouw manier heel goed voor zorgen. Fijne zwangerschap!

Fabienne -

Het komt wel goed schatje… :)
Als jij relaxed bent, is je kindje dat ook.
Een kindje wordt zo’n onderdeel van jezelf (iets waar je je van te voren totaal geen voorstelling van kunt maken!), dat je de veranderingen in je leven voor lief zal nemen. Maar het niet weten hoe het zal zijn straks met kind erbij, vond ik ook doodeng (aldus de controlfreak haha). Maar toch… Het ging vanzelf…

Deborah -

Wat een prachtige levenslessen. Er zullen ook nog veel meer bijkomen want ik ervaar dat je zo veel leert van je eigen kind. Ik herken ergens je gevoel maar mijn ervaring is dat het zeker niet (hoeft) te kloppen. Mijn dochter geeft mij juist zoveel vrijheid. Als ik kijk wat wij allemaal al samen hebben mogen beleven lijkt het zo veel meer dan die twee jaar dat ze op de wereld is. De wereld ga je zeker anders zien door de ogen van je kind. Het zijn niet altijd hele grootse avonturen maar jouw kind zal ze zeker groots maken. Af en toe zal je, jezelf opzij moeten zetten maar daar tegenover zullen er nieuwe deuren openen. Het komt goed, Martine. Ook al word jij als moeder geboren je blijft ook nog altijd “gewoon”Martine”.

Neverdullmoments -

Wat leuk dat je naast deze mensen zat! Echt leuk dat je de levensles met ons deelt 😉 het lijkt mij ook fijn om met je kinderen overal naartoe te gaan! Al zou ik vliegen nog steeds wel spannend vinden. Aan de andere kant: ach.. als je het goed regelt en plant, waarom niet! Maar die tips leer ik straks vast nog van jou haha!

Emmy -

Jullie kind is/wordt onderdeel van jullie gezin. Dat houdt in mijn beleving in dat je tijdens een vakantie rekening met elkaar houdt. Zo’n reis kan prima, maar waar iets neemt zul je ook iets terug moeten geven. Misschien dat je er voor kiest om via een tussenstop met 1 of 2 dagen rust pas naar de eindbestemming te vliegen. Dat kan duurder uitpakken maar voor je gemoedstoestand van julliezelf en kind, wel erg waardevol. En in plaats dat je nu nog een stad ontdekt door van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat van hot naar her te vliegen, zyl je dat moeten (willen) beperken tot alleen de ochtend. Dat is gevoelsmatig soms wat balen maar je krijgt er iets anders voor terug. ‘s middags na een dutje, spelen in het park. Je gaat langzamer leven maar daardoor ook dingen anders en intenser beleven. Het cliché van als je kind te maar naar zijn zin heeft is waar en helpt je relativeren als je een wijs besluit neemt om te vrezen te zijn met het bekijken van 4 toeristische attracties terwijl je er normaal zeker 8 zou doen. #komtbestgoed

Marije -

Mooie levenslessen meteen! En natuurlijk op pad blijven gaan.

Suus -

Ja hoor! Gewoon je dingen blijven doen. Tuurlijk vergt er even iets meer planning en geregel als je weg gaat maar ik neem mijn baby ook overal mee naar toe. Dutjes doet hij prima in de wandelwagen. En soms vind ik het ook heerlijk om even een thuis dagje in te plannen. Tuurlijk speelt een grote rol hoe je kindje is maar ben er van overtuigd dat hoe relax jij er mee omgaat, je dat echt over brengt naar je kind. Go with the flow Martine. Het gaat allemaal vanzelf, jij kunt dit!😘

Reageer ook