Verlangen naar een zorgeloos leven

Op dagen dat het tegen zit, of gedurende periodes waarin ik veel stress heb, kan ik soms, meer dan anders, intens verlangen naar het leven dat je leidde als kind. Of naar dat zó ingewikkelde maar eigenlijk totaal niet ingewikkelde leven van een tiener. Dan verlang ik naar een zorgeloos leven. Zonder grote-mensen-dingen.

Foto door Mariska de Groot

Ik voelde me super-volwassen toen ik uit huis ging en ging studeren, maar achteraf gezien valt dat eigenlijk reuze mee. Pas toen ik ging werken en Djurre en ik ongeveer tegelijkertijd een huis, hond en auto kochten en we beide een ‘serieuze’ baan kregen, veranderde er het een en ander. Opeens kreeg ik er grotere financiële verantwoordelijkheden bij en namen we de taak (met liefde!) op ons om voor een hond te zorgen. Eentje die we altijd heel serieus hebben genomen (en nu nog natuurlijk). We gingen beide fulltime werken. Jep, het leven werd eigenlijk nu pas echt serieus. Slik!

Een paar jaar later kwam Jelle. Hiermee is mijn volwassen status zo’n beetje compleet, geloof ik. Want een kind is zo’n beetje de grootste verantwoordelijkheid die je kunt hebben. Je moet niet alleen zorgen dat je er bent voor je kind, je moet ook zorgen dat je alle andere ballen die je al in de lucht hield, in twee keer zo weinig tijd in de lucht blijft houden! Dat plus zo’n 1000 grijze haren erbij door alle zorgen die gepaard zijn met zo’n kind en je voelt je instant 10 jaar ouder. Ik zweer het je.

Hoe dan ook, in de jaren dat je volwassen wordt en helemaal op eigen benen gaat staan, zijn alle grote stappen leuk. Je eerste huis? YES! Je eerste auto? Wooow, tof! Je eerste baan? TROTS! Maar na een tijdje worden ze gewoon en merk je dat ze ook verantwoordelijkheden met zich meebrengen. Dat huis, die auto, die 9 tot 5 baan, die lange relatie: is is allemaal hard werken om te zorgen dat je het kunt houden. En met al die leuke dingen, komen ook een heleboel verplichtingen.

Nu ben ik niet het type dat zich snel zorgen maakt of lang kan piekeren. Maar soms, zo heel af en toe, vliegt het me wel eens aan: ‘Wat heb ik me in vredesnaam allemaal op de hals gehaald?! IK.KAN.DIT.NIET.’ Er zijn dagen waarop het me zwaar valt, al die verantwoordelijkheden. Vooral alle financiële verantwoordelijkheden en daarmee de druk om te moeten werken, valt me zwaar. Een huis, auto, boodschappen, sparen… (En dat is nog maar een fractie van de lijst.) Alles moet bekostigd worden. Dat is prima te doen, zolang we beide werken. Soms lijkt het me alleen zo lekker als geld er minder toe zou doen. Dat je de zekerheid had dat het ook allemaal wel goed kwam als je niet werkte. Een compleet onrealistische droom natuurlijk. Maar hebben jullie dat nou nooit? Dat je denkt: ‘Wat zou het fijn zijn als geld er niet zou zijn en ik niet per se hoefde te werken!’

Of neem nou het huis. Het is heerlijk om een eigen huis te hebben. Maar je moet er óók van alles mee. Opgeruimd en schoon houden, onderhoud, het bijhouden van de tuin… Het is niet dat je de boel de boel kunt laten en je moeder het uiteindelijk wel voor je doet. Je moet het allemaal ZELF doen. Of laten doen. Maar ja, dat kost dan ook weer wat!

Blauwe brieven kende je alleen maar van je mopperende vader. Vragen als ‘Wanneer heb ik voor het laatst de wc schoongemaakt?’ en ‘Wat zal ik nu weer eens koken vandaag?’ waren geen van jouw vragen. Je grootste problemen en obstakels bestonden uit de spruitjes die je moeder weer eens op tafel zette, onenigheid met je broertjes en zusjes of de juf die haar dag niet had. De toekomst was nog ver weg en zo moeilijk voor te stellen, dat je zorgen maken hierover simpelweg niet aan de orde was. Hoogstens vroeg je je af wat je dit jaar voor je verjaardag zou vragen…

Mijn lijstje met stomme volwassen dingen:

  • Alles wat te maken heeft met pensioen, hypotheken en verzekeringen. ZO.VERMOEIEND.
  • Het huishouden wat nooit klaar is.
  • Onverwachte rekeningen. Of eigenlijk: alle rekeningen.
  • Dat je nu altijd alles zelf moet regelen. ‘Zelluf doen’ is echt niet zo leuk als het leek!
  • Elke avond weer moeten bedenken wat je gaat koken.
  • Voor jezelf zorgen als je ziek bent. Waar is het bedje op de bank en zijn de natte washandjes, kopjes thee en beschuitjes gebleven als je ziek bent?
  • Dat je niet meer kunt denken ‘Mijn vader/moeder lost het wel op’.
  • Dat tieners je opeens gaan aanspreken met ‘u’ of ‘mevrouw’. HALLO, 10 jaar geleden was ik nog jouw leeftijd hoor!
  • Dat een nachtje doorhalen er steeds meer inhakt. What happend met 3 avonden achter elkaar stappen en maandag weer fris in de collegebanken?!
  • Dat je wordt geacht te begrijpen wat er in contracten en algemene voorwaarden staat. Terwijl de taal die daar in staat meer weg heeft van Chinees dan Algemeen Beschaafd Nederlands!
  • Dat jouw fouten ook echt jouw fouten zijn en je je niet meer kunt verschuilen achter ‘Ach, het is is nog maar een kind!’

Op eigen benen staan lijkt het meest geweldige wat er is, als je jong bent. Jaar na jaar, na jaar droom je van volwassen worden. Maar eenmaal goed en wel aanbeland bij dat hoofdstuk, snak je bij tijd en wijle terug naar die heerlijke en ontzettend onderschatte onbezorgdheid van vroeger. Wat zou het héérlijk om weer een dagje dat te kunnen ervaren. Met de nadruk op een dagje, want verder is volwassen zijn véél te leuk. 😉

Snakken jullie ook wel eens naar die onbezorgdheid die je als kind kon hebben?

24 reacties

T. -

Ik heb niet zo”n zorgeloze jeugd gehad. Mijn familie heeft mij laten omkomen van de honger terwijl zij zelf naar dure restaurants gingen. en dat wel bijna elke dag. het was een en al ontbering en heb me veel moeten ontzeggen. Ik kon nooit nieuwe kleding kopen en zij gingen naar de duurste kledingzaken van de stad. vakanties naar exotische bestemmingen en vliegreizen en ik niet. dan werd er gezegd dat ik maar achter het hekje moest blijven en van dat ik maar tevreden moest zijn met m”n zakcentje dat ik kreeg. Dit klonk nogal denigrerend. Je zag iedereen verder komen behalve ik. Sommigen deinsden er niet voor terug hun charmes in de strijd te werpen om verder te komen in hun carriere. Ik geloof dat ik ondergewicht had van de honger en ze lieten je ijskoud staan. Toen je daar uit logeren kwam kreeg je niks en verging van de honger. Mijn plastic spaarvarken is ook eens door midden gesneden door mijn oudste zus en van dat spaargeld wat ze er uit heeft gehaald heeft ze sigaretten van gekocht. Ze haalden je neer op uiterlijkheden en kleding en kapsel en meer zat er niet bij en ook nog een hoog loon ontvangen na iemand geestelijk en moreel te ondermijnen. Steun heb ik nooit gekregen terwijl anderen verder kwamen in hun carriere door te flikflooien en te slijmen en lonken of versieren van wat verlegen mannen en als zij toehapten dan zeiden ze dat ze pot waren en maar lachen met hun vriendinnen. Als er maar wat valt te halen en als ze maar van je kunnen profiteren dan zijn ze van de partij en anders hoeven ze je niet. Als je hun er mee confronteerde dan begonnen ze te dreigen en te schelden en deden ook nog alsof zij tot de elite behoorden en dat ik ordinair en plat zou zijn terwijl zij zich uit lieten in cliche”s en je hebben gebruikt om zich belangrijk te vinden. Hardvochtigheid kent geen tijd. Zelf heb je wel altijd klaar gestaan voor mensen die honger hadden bijv. iets aan de voedselbank geven omdat ik denk dat ik het ook zou waarderen als een ander dat voor mij zou doen. Ieder is voor zijn eigen hachje van als ik het maar heb en laat je in de kou en de honger achter. Alleen als ze je kunnen gebruiken om er beter van te worden is men van de partij en er bij. Ze voelen precies aan wie ze kunnen hebben en waar ze terecht kunnen om er beter van te worden. dan weten ze een rol neer te zetten die ze spelen om er beter van te worden zonder dat zij er wat van menen. Mooipraten flemen en zoetgevooisde woorden gebruiken met een magnetische uitstraling die te mooi lijkt om waar te zijn. Dan zijn het holle woorden die geen betekenis meer hebben. Welvaart is goed maar decadentie is in verfijnde luxe leven zonder ware inhoud. Hun holle woorden hebben geen betekenis meer. En dat wat zij zeggen niet echt is en welgemeend dan koud en berekenend. Met berekening in eigen voordeel en wie weet in het nadeel van die ander. . . Ik heb veel geleden onder geestelijke en emotionele en culturele armoede en ook wel financieel en dat iedereen om je hebt niets merkt. Die liefdeloosheid en harteloosheid er nog bij en dat ze je verloochenen als persoon wegstrepen weglaten in plaats van te laten zien en je vergeten en verlaten. Wat ze maar met je willen doen dan zeggen ze niet je bent van ons en dat gevoel dat je nergens toe behoort is een aliengevoel. .Cultuur biedt houvast in moeilijke tijden van schaarste en geen houvast troost en steun maar ook dat pakken ze van je af. Dat je familie niet stil staat bij de omgekomen slachtoffers van de 11 septemberaanslag in New York van het world trade centre en iedereen hield een minuut stilte in acht behalve mijn familie zus scheurt over de snelweg heen met de auto alsof er niets aan de hand is. Dan denk je hoe is het mogelijk het lijkt wel zonder moraal en asociaal. Moreel ondermijnend, en anarchistisch. Het doet mij verdriet dat dit zo is. Het klinkt zeer oneerbiedig om zo over de weg te scheuren terwijl iedereen een minuut stilte in acht neemt om de slachtoffers te herdenken. Je zou je er wel voor schamen. . . . .

Daphne -

Ik woon nu sinds januari op mezelf en ik moet zeggen dat ik het nog best wel mee vind vallen. Nu mis ik natuurlijk ook nog een groot deel van de verantwoordelijkheden, maar veel van de dingen gaan vanzelf.
Koken is een puntje wat inderdaad altijd lastig is; maar als ik geen zin heb om te koken, pak ik soep uit mn vriezer bijvoorbeeld. Soms kook ik een week lang amper, en eet ik lekker groentesoep of pasta met gevulde saus om toch m’n groentes binnen te krijgen. Wel probeer ik zoveel mogelijk vers te maken en vries ik dan maar dingen in.
Ik heb ook een hondje, die mijn ouders dan wel 1x per dag voor me uitlaten omdat ik full time werk nu. Maar omdat zo een dier zoveel liefde geeft, is het voor mij nooit een last geweest om hem uit te laten. Ik zorg dat ik het huis bijhoudt, als ik iets pak; ruim ik het op. Het enige wat werk kost is dan stofzuigen en de badkamer/wc schoonmaken, en dat gaat vrij vanzelf omdat ik op ten duur ineens denk; laat ik dat eens gaan doen.
Ik vind het heerlijk om al die verantwoordelijkheden te hebben, maar het scheelt dat ik veel minder zorgen heb wat dat betreft dan jij hebt. Ik heb geen kind, geen auto, geen groot huis, ik huur i.p.v. koop en ik heb dan toch nog wel mijn ouders die me helpen met bijvoorbeeld de hond (die ik overigens ook van thuis heb meegenomen omdat hij zo gehecht is aan me).

MarloesB -

Oja wat ik nog wilde aanvullen: Mij lijkt het vooral leuk om met de kennis van NU heel even terug te kunnen stappen in bepaalde fases van mijn leven…Maar zorgeloos zou ik die fases zeker niet noemen, maargoed dat geldt voor iedereen anders natuurlijk 😉

Lisse -

Wat een leuk en herkenbaar stuk! Ik heb precies hetzelfde. Al die verantwoordelijkheden – het is allemaal heel leuk, maar je MOET vervolgens zoveel. Een huis is leuk, maar je MOET het bijhouden, opruimen en schoonmaken. Een hond is fantastisch, maar je MOET ervoor zorgen, je MOET hem uitlaten en je MOET voer kunnen kopen (en dus werken). Werken is leuk, maar het MOET, etc., etc. Hoewel ik een enorme levensgenieter ben en hier over het algemeen allemaal niet zo bij stil sta, heb ik soms ook dagen dat het me aanvliegt, omdat je het je niet kunt permitteren om een dagje te denken: ik laat al mijn verantwoordelijkheden varen. Dat zou soms echt lekker zijn!

MarloesB -

Hey willemijn,
Leuk artikel. Zelf denk ik dat je verlangen naar die periode voornamelijk komt wanneer je een kind hebt gekregen. Zelf heb ik ook 2 kindjes van ( 17mnd verschil) van 2 en 9 maanden en ineens verlang ik ook af en toe naar de fase van de middelbare school of de tijd dat ik nog alleen woonde zonder relatie. MAAR ik weet nog heel goed dat ik juist in die fases mij ook erg alleen of doelloos kan voelen. Alleen nu met 2 kleintje’s word je zo geleefd door de dagelijkse zorg etc dat het zo’n groot contrast is. Wat ik bizar vindt is dat je soms beseft dat je pas iets kunt waarderen als je het niet meer hebt, en daar dan zelfs nog niet van kunt genieten. BIJV nu zijn ze klein….en t is mega druk, maar ik weet nu al wanneer ze het huis uit gaan ( o mijn God…….) zal ik waarschijnlijk deze periode weer misselijk. Wonderlijk hoe wij als mensen vaak ik t verleden of de toekomst leven ipv in het HEDEN. Yoga helpt mij wel in dit proces…. heel veel succes nog met je zwangerschap en ik vind het super leuk alles te lezen over vooral jouw ervaring met combi van werk en moederschap! Liefs

Sanne -

Ik vind het interessant om dit stuk te lezen, aangezien ik nu juist in die ‘onbezorgde tienerfase’ zit. En ik kan je zeggen; die is ook niet altijd zo zorgeloos! Ik ben nu zeventien en zit in 6 vwo. De lastige keuzes (studie; baan: help!) komen steeds dichterbij. Ik zal extra genieten van de tijd waarin mijn moeder nog wel met dat washandje komt!

Nanda -

Ik merk dat mensen van rond de 26 jaar zich ontzettend volwassen gedragen en voelen. Dat begrijp ik best – been there done that- Maar come on, je bent echt nog heel jong hoor!
En ja, je hebt je verantwoordelijkheden maar overdrijven is ook een vak. 😉
Ik denk dat het verschil tussen hoe je daarvóór leefde zo enorm verschilt met je andere ‘volwassen’leven dat het heel wat lijkt.
Is het niet.

Rosanne -

Hoi Nanda, wat is een volwassen leven volgens jou dan wel?

Mare -

Herkenbaar die zorgen van het moeten werken. Met name als je ziek wordt dan ben je in deze maatschappij echt in de aap gelogeerd. Omdat er ook steeds meer banen verdwijnen (o.a. door toenemende technologie, automatisering) maar ook om diverse andere redenen is er momenteel een ontwikkeling/experiment gaande; Een basis inkomen voor iedereen. Een klein inkomen voor iedereen ongeacht of je werkt of niet. Uiteraard is het een klein inkomen zodat werken aantrekkelijk blijft. Uit onderzoek blijkt dat mensen juist gemotiveerder zijn om te werken (omdat je niet iedere keer als je werkt hebt en dan weer even geen werk….etc. continue in de weer bent met uitkeringsinstanties). Ook schijnt het de gezondheid/geluksniveau te doen stijgen. Natuurlijk zullen er ook haken en ogen aan dit fenomeen zitten. Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken, is het goed of juist niet? Is het eerlijk? (mensen die alleen zijn vs. met zijn tweeën?)

Dewi -

Pf, zo herkenbaar. Soms denk ik: moet ik dit nog 40 jaar doen? Ik wil terug naar de jungle.

Janine -

Indeed van die contracten, algemene voorwaarden, ook CAO’s en hypotheekaktes trouwens, Why?!
Maar hoe ouder ik word Hoe meer ik juist alles los kan laten! Zeker als tiener vond ik het leven een stuk lastiger juist omdat ik me druk maakte over van die ‘onbenullige’ dingen. Verder hebben wij het goed en de luxe dat wij niet beide fulltime hoeven te werken, om het leven te leven dat wij leven!
En zeker juist sinds ik moeder ben met alle verantwoordelijk realiseer ik me alleen maar meer wat ik belangrijk vind; dat wij samen zijn en gezond zijn! En dat kan ook als het nodig is in een kleine woning en zonde vakantie etc!

Helma -

Dat lijkt me inderdaad echt beklemmend, als je móet werken om alles te betalen. Hier ook man, kind, koophuis, maar wij hoeven niet perse te werken om dit te bekostigen. Maar ja, ik heb dan weer geen Acne sjaal of Mulberry tas. Iedereen maakt hier toch eigen keuzes in! Een moeder met nat washandje als je ziek bent, dat zou heerlijk zijn! :)

Amelie -

Ben ik heel benieuwd waar jullie dan van leven. ..

Tess -

Ik begrijp de reactie van Helma wel een beetje. ‘Moeten’ werken hangt ook af van hoe je je geld besteedt. Als ik designerproducten wil kunnen aanschaffen in de prijsklasse van een Mulberrytas, dan gaat dat echt niet als ik parttime werk. Dan moet ik fulltime gaan werken en heeeel hard sparen. Het is afhankelijk van je keuzes van geldbesteding hoeveel je moet werken. Ik werk daarom parttime, mijn man fulltime. Hebben genoeg geld om datgene te doen wat wij willen kunnen doen.
Desalniettemin herken ik het verhaal van Willemijn in dit artikel heel erg. De kindertijd was zo heerlijk onbezorgd, vergeleken met dit volwassen leven. Er komen zoveel verantwoordelijkheden bij. Niet eens alleen financieel, maar ook in relaties (met ouders, vrienden, familie en collega’s). Als kind ga je veel ‘primitiever’ om met zaken. Als volwassene heb je met veel meer zaken rekening te houden.

Ann -

Dit is precies waar mijn vriend en ik ‘bang’ voor zijn. We studeren nu nog ( wat trouwens ook steeds duurder en dus moeilijker wordt) dus we zijn nog redelijk onbezorgd. We betalen alles zelf, maar hebben natuurlijk nog niet zoiets als een auto of een huis. Maar we weten van ons zelf dat we over een paar jaar beide NIET fulltime willen werken. Hier zouden we allebei ontzettend ongelukkig van worden. De eerste paar jaar misschien, maar zodra het ons gegund is en kinderen krijgen willen we parttime werken, zodat er altijd iemand thuis is en zo’n kindje niet dagenlang op de opvang zit. Hierbij willen we grotendeels zelfvoorzienend leven, dus denk aan zelf groente verbouwen, zonnepanelen en dat soort dingen. (Nee we zijn totaal niet zweverig, waar veel mensen aan denken zodra ik zelfvoorzienend noem. En misvatting 2: we willen ook niet bij zo’n soort gemeenschap wonen)
Op deze manier hopen we later toch een stukje onafhankelijker en zorgelozer te kunnen leven.

Loes -

Ach ja, ik stond aan de rand van dat fulltime werken/huis kopen etc. Hbo net afgemaakt en ik dacht, what the f ik wil dit nog niet. Ik werd al verdrietig bij het idee dat ik een baan moest zoeken. Vrienden die huizen gingen kopen/kinderen krijgen etc. Hier is niets verkeerd mee maar ik ben er nog niet klaar voor. Dus nu ga ik proberen een master universiteit te doen. Dan ben ik nog even onder de pannen en kan ik nog uitzoeken wat ik wil en waar ik naartoe wil in het leven.

Fijn om te weten dat meerdere mensen dit hebben, en dan heb ik nog niet eens een kind of koophuis. Misschien moeten we het eens proberen te veranderen, als we allemaal zo terugverlangen naar een (wat) onbezorgder leven

Kirsty -

Herkenbaar! Ik mis vooral de vele vrije tijd die je vroeger eigenlijk had en het stukje veiligheid qua dat het toch wel goed komt en je nog niet verantwoordelijk bent voor alles. Toch vind ik de vrijheid die je krijgt als je volwassen bent wel heel erg fijn en denk ik eigenlijk dat ik nu gelukkiger ben en het heeft ook iets fijns om zelf alles te doen. Ik heb nu ook meer het idee dat je een toekomst opbouwt dan vroeger. Wel vraag ik wanneer ik iets niet weet of mee zit altijd gerust om hulp.

Emma -

O jeej… ik volg je (jullie) bijna elke dag, maar geef nooit een reactie (niet zo mijn ding). Maar o wat goed omschreven Willemijn! Precies mijn gevoel deze ochtend, moet er bijna een traantje bij wegpinken… Thanks!

Charile -

Heel herkenbaar, terwijl ik pas 20 ben en net fulltime ben gaan werken en op mezelf ben gaan wonen.

Susan -

Regelmatig! Ik denk dat je dat altijd het in moeilijkere situaties

Dita -

Ja, heel soms verlang ik ook nog wel naar een dagje leven toen ik nog ‘jong’ was.

Renée -

Ach ja vreselijk.. ik ben sinds een half jaar aan het werk en heb nu al zoiets van: “is dit het nu? Gaat het nu zo de rest van mijn leven?”. Daarnaast vind ik het ook zo dubbel. Aan de ene kant heb je een huis, een lange relatie en een baan, aan de andere kant wordt je nog 15 jaar geschat en word je niet serieus genomen op je baan omdat je nog maar zo weinig ervaring hebt..

Lucy -

Ik vind het altijd grappig als mensen terugdenken aan hun onbezorgde jeugd, want ik kan me zelf niet herinneren dat ik ooit onbezorgd ben geweest. Waar ik me vroeger zorgen om maakte zijn dingen die nu grotendeels triviaal lijken, maar toendertijd beleefde ik ze net zo heftig als de “serieuze” (bijv. financiele) zorgen die ik nu heb. Sterker nog, hoe ouder ik word, hoe beter ik leer om te gaan met het “me zorgen maken” en hoe onbezorgder ik kan leven, haha! Daarnaast vind ik volwassen zijn en alles zelf doen tot nu toe veeeel leuker, ik hoef zeker niet terug :)

Desi -

Hier sluit ik me helemaal bij aan! Ik heb juist het idee dat ik nu veel meer vrijheid heb en me minder druk maak om dingen die toch niet echt belangrijk zijn. Heerlijk vind ik dat!

Reageer ook