Wat het moederschap me gebracht heeft

Al sinds ik net zwanger was doe ik niet mee aan het massaal romantiseren van het krijgen en hebben van een kind. Ik schrijf regelmatig persoonlijke, eerlijke stukken over het moederschap waarin ik laat doorschemeren dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Maar ik vind ook dat ik wel eens mag benadrukken dat het wel echt héél erg mooi, leuk en tof is, dat moederschap. Het heeft me namelijk zo veel gebracht…

Foto door Mariska de Groot

Weet je… Het moederschap is namelijk soms heel ingewikkeld, maar meestal zo mooi dat het niet in woorden uit te drukken is. Zo af en toe uitputtend, maar heel vaak het leukste wat er is. En het is bij vlagen vreselijk irritant en een blok aan je been, maar bijna altijd de meest dankbare functie in mijn leven.

Sinds de komst van Jelle heb ik chronisch tijd te kort. De tijd gaat niet alleen 3 keer zo snel, mijn dagen zijn ook tien keer voller dan voorheen. Ik vind het aan de ene kant best wel vermoeiend en druk, die volle dagen. Maar aan de andere kant heeft het mijn leven zo veel leuker gemaakt! Ik ben best een huismus, maar nu Jelle er is trek ik er opeens veel meer op uit. Even naar familie. Op bezoek bij vrienden. Iedereen wil Jelle graag zien en ik vind het ook leuk om Jelle belangrijke mensen uit ons leven te laten leren kennen. Daarnaast gaan we niet alleen vaker bij mensen op bezoek, we trekken er ook samen veel vaker op uit. Naar de kinderboerderij, een rondje door het park, eendjes kijken bij de vijver, een rondje door de stad, een afspraak met een vriendin en haar kindje, enzovoort.

Daarnaast ben ik ook vele malen productiever. Als ik nu terug kijk op mijn dagen uit mijn pre-babytijdperk denk ik: ‘Wat ZONDE van mijn tijd!’ Ik werkte eigenlijk alleen maar. Dagenlang zat ik achter mijn computer. En doordat ik alle tijd had, nam ik ook alle tijd. En oh oh oh, wat had ik het ‘druk’. Haha, what was I thinking? Nu verzet ik hetzelfde werk in de helft minder tijd. Niet dat ik vind dat ik lui was, maar nu de tijd zo onder druk staat zie ik opeens hoeveel je eigenlijk wel niet kunt doen.

Hierdoor ga ik ook beter prioriteiten stellen. Baby eerst. Dan mijn werk. En dan pas mijn huishouden. Stof op de plinten? Fuck it! Een week niet gewassen? Dan komt het volgende week wel weer. Heerlijk! Vroeger was ik een pietje precies, maar tegenwoordig kan ik dingen veel sneller en beter loslaten. Sowieso maak ik me eigenlijk weinig meer druk. Een nacht nauwelijks geslapen door een spokende baby? Je opwinden midden in de nacht kost alleen nog maar meer energie. Heeft ‘ie eten over de grond gegooid? Go with the flow, je doet er niets meer aan. Me minder druk maken is zo bevrijdend!

En dan het allerbeste: die heerlijke kriebeltjes in je buik. De liefde die je voor je kind voelt is zo heerlijk ongecompliceerd. Ook heeft ‘ie je maar een paar uur laten slapen, is ‘ie een dag niet te genieten of haalt ‘ie kattenkwaad uit,  één lief momentje en je hebt het ‘m alweer vergeven (maar niet vergeten natuurlijk :P). Het is het aller-, allermooiste wat er is. Iedere keer denk ik dat ‘ie niet leuker, liever en schattiger kan worden, maar keer op keer verbaast hij me weer. Die liefde had bij mij een tijdje nodig om te groeien, maar de laatste paar maanden lijkt het zich met de week te verdubbelen.

Het moederschap heeft me nog zo veel meer gebracht dan wat ik hier beschreven heb. Niet per se grootse dingen, maar vooral heel veel kleine dingetjes. Zoals nog meer liefde voor Djurre, nieuwe levenslessen en nieuwe doelen in het leven. Veel meer geniet-momentjes. Momenten waarop ik mezelf tegenkom, waar ik van kan leren. Een nieuw soort liefde voor een persoon in je leven. Meer en betere vriendschappen en een nóg leukere familie. Het leert me relativeren en relaxter zijn. En bovenal is het een groot cadeau om weer jong te kunnen zijn. Door Jelle’s ogen bekijk ik de wereld soms weer een beetje zoals een kind dat doet. En dat is zó leuk!

Toen ik moeder wilde worden vroeg ik me altijd af: ‘Hoe zal het zijn?’ Nu weet ik dat niets of niemand je er op voor kan bereiden. Maar wat ik je wel kan vertellen is dat het verdomd veel van een achtbaan weg heeft. Vol verwachting sta je in de rij om in te stappen. En als je er vandoor schiet is het één en al feest. Maar op sommige punten in de achtbaan denk je ‘Waar ben ik aan begonnen! Ik wil er uit! NU’. Om vervolgens het weer uit te gillen van de lol. En eenmaal weer op de grond denk je ‘Jaaaaa, nog een keer!’ Een hele lange, heftige achtbaan, maar wel een hele leuke!

49 reacties

Cindy -

Zo herkenbaar. Mijn kind is ook het allerbelangrijkste, hij is nu bijna 4 maanden oud. Ik vind mijn werk leuk, maar het is zo niet meer belangrijk sinds ik moeder ben. Op mijn werkdagen sta ik huilend boven de box afscheid te nemen van mijn kleine man. Het is dat het echt moet, maar anders had ik zo graag thuis gebleven. Ik ben echt een leeuwin als het gaat om mijn zoon, kom niet aan hem. Maar verder ook wel relaxter, het huishouden is prima als het iets later is. Wel heb ik het ook op één of andere manier drukker, maar ik plan alles rondom wat belangrijk is voor mijn zoon (slaap, voedingen)

Eva -

Ik lees dit artikel nu pas en moest gewoon echt nog even reageren. Wat prachtig geschreven, het raakte me echt. Ik ben na 4,5 jaar ziekenhuis en proberen toch spontaan zwanger geraakt (alle clichés van loslaten blijken te kloppen!) en oh ik kan niet wachten tot hij (ja we krijgen een zoontje ;)) er is en dit allemaal zelf te ervaren. En tot slot, wat is Jelle een heerlijk ventje! xx

Wendy -

Soms denk ik weleens ben ik raar ofzo, dat ik helemaal niet de drang heb om moeder te worden. Ik ben nu 30 jaar en ben erg gelukkig met mijn vriend en leventje en vind het wel prima zo! Laat mij maar tijd voor mezelf hebben 😉
Maar mooi omschreven Willemijn!

Lobke -

Vera Camilla heeft daar een video over gemaakt! precies over dat onderwerp:)

L -

Ik reageer nooit, maar o wat prachtig geschreven en fijn ook dat je het moederschap zo positief beschrijft! Ik zou het iedereen aanraden (je stuk en het moederschap 😉

Evelien -

Een genot om te lezen zo heel erg herkenbaar x

Aspasia -

Ik reageer niet vaak, maar wauw Willemijn wat weet je dit toch weer bijzonder mooi te omschrijven, zo ontzettend ‘real’ dat ik me in elke letter kan herkennen. Ik lees jouw artikelen over het moederschap altijd graag omdat je zo heerlijk nuchter en eerlijk jouw ervaringen deelt waarin menig moeder zich kan herkennen, zoals ik :-) Maar bovenal weet je ook altijd een gevoelige snaar te raken en stralen je artikelen over Jelle altijd meer dan liefde uit.
Een genot om te lezen, dank je wel.
Liefs

Willemijn -

Bedankt voor het mooie compliment!

Iva -

Heel mooi en leuk geschreven! Ik vind het iedere dag opnieuw nog zo een appart gevoel dat het echt mijn babietje is die in mij gegroeid heeft! Soms voelt het heel onwerkelijk maar het is zo mooi. Ik vind het heel toepasselijk hoe je die achtbaan omschrijft. Het is soms hard werken maar je krijgt er zo veel moois voor terug! Leuk die foto van jullie tweetjes en leuk dat wr zo zijn knappe koppie een beetje kunnen zien 😊 Geniet lekker van je mannetje xx

Debby -

Heel leuk om te lezen dit! Ik kan niet wachten tot ik mijn meisje mee naar huis mag nemen, al zal het daar ook wel heel zwaar worden in mijn uppie, en geniet ik daarom nog maar even van mijn vrije momentjes in het ziekenhuis tussen alle bedrijven door. Prachtig omschreven!

Lobke -

Mooi artikel. Echt. Ik hoop dit ook mee te mogen maken. Helaas ben ik niet zwanger. We zijn al ruim een jaar ermee bezig. Ik weet dat jullie weg ook niet makkelijk is geweest, maar zwanger worden lukte uiteindelijk vrij snel. De eerste onzekere maanden van jullie zwangerschap even voor lief genomen.
Ik zou ontzettend graag een artikel willen schrijven voor jullie blog. Als zwanger worden niet vanzelf gaat.

Geniet van jullie lieve ventje. Het is je gegund.

Kelly -

Wat een prachtige foto !! En heel mooi geschreven, ben benieuwd hoe ik dat ervaar over een paar jaar

Mare -

Bedankt voor deze mooie blog. Wat een verrijking weer om jullie blog te lezen.

Dieuwke -

Wat een mooi verhaal en goed geschreven. En wat een mooie foto van jou en Jelle. En wat heeft hij een leuk broekje met schaapjes aan, waar koop je die?

Ciska -

Wauw, wat mooi omschreven! Ik heb zelf nog geen kinderen, maar ik kan me er nu wel wat meer bij voorstellen hoe dat moet zijn. Ik zie het ook bij mensen in mijn omgeving; de ene dag kan je ze wel achter het behang plakken, en de volgende wil je ze alleen maar knuffelen zo lief vind je ze. Heel veel geluk en plezier!

Sarah M -

Ohh wat herkenbaar! all of it :p ik had me nooit kunnen voorstellen hoe het nu is en ik heb het me voordien ook zo vaak afgevraagd. Het is zo moeilijk in woorden uit te drukken, maar het is echt het mooiste wat me al overkomen is.. <3

Jacqueline -

Prachtug geschreven! En zo herkenbaar :)

Jacqueline -

*prachtig

Laura -

Prachtig! Ik herken sommige dingen in je verhaal heel erg, andere minder. Hoe dan ook, het moederschap verandert je enorm. En alleen maar positief!

Anouk -

Mooi beschreven Willemijn,
Ik ben sinds 6,5 week de trotste moeder van een dochter, maar O wat vind ik het soms moeilijk en zwaar, heel onzeker en dingen loslaten en niet in de hand hebben pff..
Maar ze het zo waard! En idd na een slapeloze nacht of de hele dag ook niet slapen één lachje en je hebt het vergeven. Genieten!

Eva -

Mooi beschreven zeg! Ik ben nu 35 weken zwanger en ben inderdaad heel benieuwd hoe ik het allemaal ga ervaren!

shannen -

Ik lees hier wel wat terug van mijn eigen moeder. Zelf wil ik graag een groot gezin. Vier a vijf kinderen lijkt mijn prachtig. Maar mijn eigen carrière vind ik ook heel erg belangrijk. Dus dat betekend chronisch tijd te kort. Maar eerst maar even afwachten of ik wel kinderen kan krijgen. Dat is nog niet zo makkelijk voor vele en daar wordt vaak ook te licht over gedacht. Kinderen krijg je en kun je niet nemen.

Ik ben zelf erg benieuwd hoe een moeder groeit en bloeit wanneer zij ouders zijn geworden d.m.v. adoptie. Ik kijk heel trouw naar het programma ‘Met open armen’ van Natasja Froger. Ik vind dat zo bijzonder!

Staan jullie open voor adoptie?

Mirjam -

Hoi, ik wilde even reageren… Ik ben moeder van een biologische zoon en een adoptiekindje uit Amerika, van het bureau uit Philadelphia die vorige week te zien was in Met Open Armen.
Omdat ik al een zoon had, is het moederschap niet als nieuw en ik ervaar alleen maar dezelfde liefde voor allebei. Er is totaal geen verschil in liefde naar mij twee zoons toe, er was instant love voor dit kleine mannetje uit de VS. Adoptie is echt heel bijzonder. Maar de weg er naar toe is enorm zwaar helaas

shannen -

Wat gaaf dat je reageert! Ik vind het heel bijzonder om te zien! Ik ken helemaal niemand in mijn omgeving die een kindje hebben geadopteerd. En wanneer ik mijn wens voor adoptie uitspreek, reageren mensen een beetje raar. Alsof het alleen maar kan wanneer je onvruchtbaar bent. Ik vind dat zo jammer. Mooi om te horen hoe jouw ervaring is. Wel vervelend dat het proces zo zwaar valt. Mag ik vragen wat het zo zwaar heeft gemaakt?!

Mirjam -

Van begin tot eind heeft het 4 jaar geduurd en dat is nog helemaal niet lang in adoptieland. Het lange lange wachten, eindeloze papierwerk, on-tiege-lijk dure kosten en een mismatch hebben het zwaar gemaakt. Maar ik had er geen minuut van willen missen! ( nouja, misschien toch wel iets )
Adoptie is prachtig en heel bijzonder, laat je niet wijsmaken dat het anders zou zijn hoor!

shannen -

Het lange wachten lijkt mij heel lastig, zo onzeker ook. Wat ik wel jammer vind aan adoptie zijn de hoge kosten. Mensen met een minder grote portemonnee en toch een kinderwens zijn vrijwel uitgesloten. Wel heel bijzonder dat je zowel een biologisch kind hebt een adoptie kind. Goed om te horen dat de liefde ook niet anders is! Bedankt voor je reactie!!

Heel veel geluk en gezondheid gewenst voor jou en je gezin! Shannen

Laura J -

Prachtig geschreven! En die foto, wauw! Wat een mooi en guitig mannetje is ‘t toch…

Kirsten -

Wat vertel je dat mooi Willemijn!

Marloes -

Zo herkenbaar! Mijn dochtertje is van oktober en hoe zij de wereld aan het ontdekken is, ik smelt dan!
En wat een leuke foto van jullie samen.

Jeanet -

Wat een mooi stuk! Prachtige vergelijking ook van die achtbaan. Heel herkenbaar :). Jelle is een prachtig ventje waar je trots op mag zijn!!

wendy -

Wat een super lieve foto!! Eindelijk een foto waarop we hem helemaal zien, echt een heel leuk kind heb je. Wat is hij alweer groot! En heel mooi geschreven dit artikel.

Dita -

Mooi geschreven Willemijn! Het is zo mooi om mama te mogen zijn.

Lilian -

Wat mooi geschreven! En volgens mij is dit één van de foto’s die vorige week door die fotograaf gemaakt is of niet ;-)? Ik vind m erg mooi!

Lindsey Beljaars -

Wat heb je dit prachtig omschreven. Ik weet niet hoe het is maar het lijkt me super bijzonder!

Linda -

P.s. ik vind het trouwens heel grappig dat er boven dit artikel een advertentie staat van walibi met een achtbaan erop, toepasselijk haha 😉

Willemijn -

Hahaha ja hilarisch! De advertentie past zich aan aan de content, hij detecteerde blijkbaar het woord achtbaan en vond daar een ad bij 😛

Judit -

Wat herkenbaar! Hoeveel liefde je voelt en dat je makkelijker wordt.
Met 2 kinderen lijkt het vaak net of er een bom ontploft is, maar I don’t care. Als ze maar een leuke dag hebben gehad. Opruimen doen we samen aan het eind van de dag.
Ook het stukje ‘waar zijn we aan begonnen’ herken ik, maar dat vergeet je als er ‘s morgens 2 mensjes aan je bed staan ‘mama, wakker?’. En ja, ook om 5:30 uur. ☺️

Linda -

Die foto! <3 Ik kan er echt naar blijven staren ik vind hem zo schattig. En erg mooi stuk!

Larissa -

Los van dat we het allemaal zo’n mooi stuk vinden…

… WAT EEN LEUKE FOTO!
Echt een mini-Djurre, maar met jouw blonde haar, superleuk!

Joanna -

Het leven krijgt een nieuwe dimensie met een kind. Meer betekenis. Maar ook ik denk af en toe: waar ben ik aan begonnen? De verantwoordelijkheid en het nooit meer zorgeloos zijn vliegt me wel eens aan. Nooit meer voor mezelf leven. Maar dan kijk ik in de wieg of in de box en dan zie ik dat mannetje van 10 weken oud de wereld ontdekken die aan zijn voeten ligt en ík mag zijn moeder zijn. De verdieping in mijn relatie met mijn vriend vind ik heel erg bijzonder en fijn om te ervaren. Terwijl ik dit typ is het ochtendslaapje van mijn ventje begonnen, ik hoor zijn ademhaling rustig worden. Ik ga er lekker naast liggen en doe zo m’n ogen ook nog even dicht. De was komt later wel.

Lenneke -

Ik heb zulke liefde nooit ervaren. Vind dit dus echt prachtig om te lezen. <3

Curly creative -

Ik kan er niet over meepraten maar mooi geschreven!
Xx

Michelle -

Wat mooi omschreven! Dat veel relaxter zijn herken ik ook héél erg. Dat ‘waar zijn we aan begonnen’ moment heb ik nu – 7 weken na de geboorte van onze zoon – nog niet gehad, maar ik ben me ervan bewust dat dat echt wel gaat komen. Voor nu maar even extra genieten van de goede nachtrust;)! Voor mij is het moederschap het meest bizarre, allesoverheersende en mooie wat me ooit is overkomen. Die onvoorwaardelijke liefde voor je kind is met niets te vergelijken.

Maryam -

Inmiddels is het tien weken geleden dat ik ben bevallen van mijn zoon. Een heerlijk kind. Voor zijn geboorte vroegen we ons af hoe het zal zijn, sinds hij geboren is voelt zijn aanwezigheid zo gewoon. Alsof het niet anders is geweest. Het zorgen voor hem is zeker genieten, maar inderdaad, soms vraag ik me ook af waar we in hemelsnaam aan zijn begonnen. Ik herken me tevens in het prioriteiten stellen. Zeker nu ik weer aan het werk ga. Eerst kind, verder zien we wel.

Shirley -

Ik heb zelf geen kinderen, maar ik vind je beschrijving van het moederschap heel mooi. Hopelijk kan ik me daardoor nog beter inleven in mijn vriendinnen met kinderen 😉

Willemijn -

Wat een mooi en leuk artikel om te lezen! Heerlijk om even in jouw gedachten mee te mogen kijken! Ik vroeg me wel af of je ook eens een artikel kan/wilt schrijven over wat een kind met je liefdesleven doet? Denk bijv quality tijd maar ook in bed veranderd dat nou heel erg? Ik zou het begrijpen als je t niet doet want t is natuurlijk wel erg persoonlijk. :)

Brenda (kookt) -

Wat heb je dat mooi beschreven Willemijn. Ik kan me er helemaal in vinden. Bijzonder he hoe jeinstelling dan kan veranderen? Met de kleine er bij is iedere dag nog meer een feestje (ook al klinkt dat mega zoetsappig en te mooi om waar te zijn, het is zo) Ik ben ook relaxter geworden en dat had ik echt niet verwacht 😉

Marije -

Wat mooi omschreven! Ik kan niet wachten tot mijn kleine geboren is en ik zelf kan ervaren wat het is om moeder te zijn. Het lijkt me heerlijk, die kriebels in je buik als je naar je kindje kijkt :-)

marije -

Wat ontzettend mooi geschreven en knap hoe je je prioriteiten hebt omgegooid. Druk staat nu zeker in een ander daglicht.

Reageer ook