Je lichaam na de zwangerschap

Over het vrouwlijke lichaam na de zwangerschap zijn vele woorden gerept. Je hebt de beruchte zwangerschapskilo’s, gehate slappe buiken en borsten en de oh zo sierlijke linea nigra en striae. Ik vond het maar spannend, hoe mijn lichaam er na mijn zwangerschap uit zou zien. Vandaag doe ik ook mijn duit in het zakje.

Toen ik deze foto plaatste op Instagram (6 weken na de bevalling) werd ik overspoeld door complimentjes. Over dat ik er alweer zo goed uit zag. Hoe knap het was dat ik mijn figuurtje al weer terug had, zo snel na de bevalling. Dat mensen respect voor me hadden voor hoe ik er uit zag. En dat ze hoopten of wilden dat ze er (later) ook zo goed uit zouden zien na hun bevalling. Ontzettend lief! Aan de ene kant was het een boost voor mijn zelfvertrouwen – die eerlijk gezegd best een klein deukje heeft opgelopen na mijn bevalling. Maar aan de andere kant schaamde ik me. Of nou ja, schamen is misschien niet het goede woord. Misschien nog eerder ongemakkelijk. Ik vond de complimentjes namelijk niet helemaal terecht. Want, zo dacht ik, wat je niet op de foto ziet zijn de 5 extra kilo’s, de bruine zwangerschapsstreep (linea nigra genoemd) en de uitgezakte buik. Je ziet ook niet dat de broek 2 maten groter is dan voorheen, noch de striae op mijn heupen…

Nu voel me niet zo geroepen om foto’s van mijn blote buik op internet te laten zien ter onderbouwing, maar aan de andere kant wil ik ook niet ‘misleidend’ zijn. Ik wil niet iets lijken wat ik niet ben. Ik wil namelijk niet omgedoopt worden als voorbeeld voor andere vrouwen die laat zien hoe snel je je figuurtje weer terug kunt hebben. Want dat heb ik niet. Begrijp me niet verkeerd, ik vind niet dat ik echt mag klagen over hoe ik er uit zie na de zwangerschap. Het valt me alleszins mee en ik probeer er niet zo mee te zitten omdat ik het niet belangrijk vind (correctie: omdat ik het niet belangrijk wil vinden!). Maar hoe ik het ook wend of keer, helemaal gaaf is mijn lijfje niet meer. En het voorbeeld van zo’n lucky girl wil ik ook niet zijn omdat het helemaal niet realistisch is!

Dat beeld, dat ons vrouwelijke lichaam dat wel zou kunnen zijn zó kort na de bevalling, is wel ontstaan. Doordat Heidi Klum en Doutzen Kroes 6 weken na hun bevalling weer paradeerden over de catwalk van Victoria’s Secret (‘HOE DAN?!?!’ Is iets wat ik me regelmatig afvraag). Door celebrities die op hun mooist naar buiten gaan (wat ik volkomen begrijp overigens, want wie wil er nou met wallen op z’n knieën en ontploft haar in de tabloids staan?) en vervolgens gefotografeerd zijn. En misschien komt het tegenwoordig ook wel door bloggers, zoals ik. Die op Instagram verschijnen met een make-upje op, hun haren gedaan en in hun leukste outfit gefotografeerd vanuit een misschien wel iets gunstigere hoek. Hoe slank of hoe vol iemand in werkelijkheid is, is via een foto vaak niet te bepalen. En striemen, strepen en vetrolletjes zijn met kleding te bedekken. Maar hoe dan ook, een vrouw verdient geen respect voor hoe snel ze er na haar bevalling weer ‘goed’ uit ziet, als je het mij vraagt. Ze verdient respect voor het feit dat ze een mini mensje op de wereld heeft gezet en het feit dat ze ondanks dat het een zware taak is, voor de volle 100% zich inzet voor het welzijn van haar kind. En of dat dan met een paar kilo meer of minder is, dat zou niet uit moeten maken. Het zou geen doel moeten zijn om zo snel mogelijk weer de oude te zijn. Je wordt namelijk nooit meer de oude. Je leven is veranderd en je lijf heeft een topprestatie geleverd. Mag het misschien gewoon even zo zijn dat dat een paar spoortjes achter laat?

En toch… en toch laat het ons vrouwen niet los. Inclusief mezelf! Ik kan het niet laten om te balen van die extra kilo’s en heb al een paar keer – tijdens een onzeker moment – huilend voor mijn kledingkast gestaan omdat ik mijn geliefde broeken niet meer pas. Ik voel me minder mooi dan voorheen, met mijn blubberbuikje, die verder uitsteekt dan mijn borsten, met daarop een dikke linea nigra en striae op mijn heupen. Ik ben onzekerder over mijn lichaam geworden, een gevoel over mijn lichaam wat ik voor mijn zwangerschap nooit gekend heb. Rationeel gezien weet ik, vínd ik, dat ik moet ophouden mezelf zo hard te beoordelen. Ik ben amper 2 maanden geleden bevallen! Maar gevoelsmatig ligt het toch anders. Dat geldt denk ik voor vele vrouwen en het is ook precies de reden waarom we zo gevoelig zijn voor de berichten in de media over celebrities die er alweer tip top uitzien en kijken met bewondering en een tikje jaloezie naar de buurvrouw die amper 2 weken na haar bevalling alweer in maatje 34 lijkt (!!) te passen. Met de nadruk op lijkt, dat is mijn hele punt van dit artikel. Ik leek ook alweer ‘de oude’, maar zeg je dus bij deze dat het schone schijn is! ( 😉 )

Als we naar een ander kijken zien we hun pluspunten. Als we naar onszelf kijken zien we onze minpunten. En daar lieve metgezellen, daar gaat het nu net mis met ons. We bekijken onszelf onder een vergrootglas en spiegelen ons aan een rooskleurig voorbeeld. Maar hoe realistisch is het om te denken dat we net als Doutzen en Heidi na 6 weken weer de oude versie zijn (of, zoals Doutzen zelf zei: zelfs nog beter dan daarvoor!) En aan mijn Instagram foto zie je maar weer dat een foto best wel misleidend kan zijn. We weten het allemaal, en toch beoordelen we onszelf aan de hand van een onrealistische maatstaf. Hoe onaardig voor onszelf?!

Zwanger in volle glorie! Wat een topprestatie van het vrouwelijke lichaam. Toch eigenlijk helemaal niet vreemd dat het wat spoortjes achter kan laten?

Nu ik aan het eind van dit artikel ben vraag ik me af: ‘Voor wie schrijf ik dit artikel eigenlijk?’ Ik begon met het doel om andere vrouwen een hart onder de riem te steken en een realistisch plaatje te schetsen als reactie op mijn Instagram foto. Maar eenmaal aan het eind gekomen realiseer ik me dat ik dit vooral voor mezelf schreef. De lieve reacties impliceerden dat ik alweer helemaal de oude was zo snel al (leek dus!), terwijl dat helemaal niet hoeft of een verwachting was van ‘jullie’. En daarom zijn de reacties eigenlijk extra lief. Het raakte een gevoelige snaar bij mij omdat het eigenlijk maar van één persoon hoeft, en dat is/was van mezelf. Dat maakte dat ik me zo ongemakkelijk voelde bij de reacties. Sjonge jonge, VROUWEN…! 😉

Hoe zag jouw lichaam er na je zwangerschap uit? En veranderde dat in de loop van de maanden? Hoe voelde jij je erbij? En herken je iets uit deze blogpost of was je er zelf eigenlijk helemaal niet mee bezig?

91 reacties

Monique -

Prachtig artikel weer! Deze openhartige gesprekken met jullie zelf/met de lezers maken dat ik terugkom!!

me -

Misschien gewoon ouder worden, je lijf gaat er echt niet beter worden met het ouder worden dus ik zou me er echt geen zorgen om maken, je kunt je hele leven nou eenmaal niet dat lijf houden wat je ooit had toen je 20-25 was, ook niet zonder kinderen gekregen te hebben. 😉

Anna -

Ik ben 2 weken geleden ook bevallen van een dochter, en mij boeit het totaal niet ik ben al 10 kilo kwijt doordat ik steeds in de weer ben met de kleine.
Ik zou zeggen wees trots op je lichaam je hebt een kindje gebaart het zijn littekens om trots op te zijn. Die kilo’s gaan er wel af gewoon geduld hebben Mvg Annatje

Romina -

Hoi! Leuk artikel. Je verwoordt exact hoe ik me nu voel. Ons zoontje is nu 8 maanden en ik krijg die 5kg te veel er maar niet af. Ik geef borstvoeding dus ga nu niet op een crashdieet want dat zou niet goed zijn voor de productie. Ik kijk wel, als hij een jaar ik bouw ik af. Blubberbuikje is er nog steeds en al zou ik die 5 kg kwijt geraken dan kan ik nog niet in mijn oude kledij want m’n heupen zijn te breed geworden. Pech. Maar ik heb er een super zoontje voor in de plaats gekregen en dat maakt veel goed. De bruine lijn op de buik gaat weer weg. Bij mij vervaagde hij vanaf 3 maanden en is nu volledig weg. Xx & knuffel!

Debby -

Mooi geschreven :) Ben benieuwd hoe dat er bij mij uit gaat zien. Lijkt me best lastig ja, je lichaam is even niet van jou alleen geweest en na de bevalling heb je wel andere zorgen dan er tiptop bij lopen binnen de kortste weken. Maar je bent wel moeder! Denk dat dat ook wel ‘littekens’ achterlaat, zo’n zwangerschap/bevalling is nogal een aanslag op je lichaam. Je ziet er goed uit hoor! Prachtmeid.

Eva -

Lieve Willemijn,
Ook voor mij (2 kinderen) een heel herkenbaar verhaal. Wat ik graag tegen je wil zeggen: ja, het is balen. Want helemaal zoals vroeger zal je lichaam nooit meer worden. Maar denk niet dat dit het eindpunt is, je bent nog maar net bevallen! Het komende jaar zal je lijf nog flink bijtrekken, ook onder invloed van de borstvoeding. Houd moed!

Danielle -

Wat lief dat je dit verhaal schrijft om andere mama’s een hart onder de riem te steken. jammer dat we hier zo onzeker over zijn. Het moederschap hangt aan elkaar van onzekerheden. Na mijn eerste zwangerschap bleef er heel veel gewicht aan hangen (20 kilo!) Ik woog ineens 80 kilo en voor mijn 1.68 is dat echt teveel. Maar omdat ik er de puf niet voor had om er iets aan te doen en omdat iedereen zei dat het wel weer goed zou komen, hield ik het bij op mijn voeding letten. Toen er na een jaar nog niks veranderd was begon het me toch te irriteren en ben ik intensief gaan sporten,elke week zumba en spinning. Samen met de verbouwing van ons huis ben ik toen 15 kilo afgevallen en vond ik mezelf er weer echt goed uitzien, op heel veel striae na dan, maar die zie je toch niet onder je kleding 😉 bij zwangerschap nummer 2 bleef het gelukkig maar bij 5 kilo… en die zitten er nu nog steeds aan, terwijl ze vorige week 2 is geworden. (oeps) maar ik zit er nu niet zo erg meer mee, die paar kilo komen vast nog wel een keer goed. Mijn man geeft aan dat ie mij nog steeds sexy vindt, altijd gevonden, en ik ben gewoon trots dat ik een mama ben. Wij zijn overigens fanatieke saunabezoekers en ik ben vlak na allebei de bevallingen lekker gaan zweten met manlief, en natuurlijk zie je dan wel eens iemand kijken naar je hangzak, maar ik dacht toen van ja kijk maar hoor, zie je dat ik een kind op de wereld heb gezet? Maar ik zag het ook niet perse negatief dat de mensen ernaar keken, als ik zelf een verse mama met een blubber buikje zie lopen denk ik ook, ja dat hoort er gewoon bij, gaat wel weer over. De een heeft gewoon meer geluk dan de ander, denk ik.😊

Seren -

Lieve Willemijn, voor een nieuwe mama zie je er absoluut goed uit (ook als je geen mama zou zijn)! Met flubberbuik, striae en donkere lijn op je buik ben je nog steeds een prachtige vrouw! het is idd duidelijk dat je het ook meer voor jezelf schrijft. Want wij zien idd niet dat je broek op de foto 2 maten groter is, maar het maakt ons niet uit. Al was het 5 maten groter en al was je buik en striae wel te zien of bekend bij de kijker.. Wij zien gewoon een stralende, verzorgde vrouw! En dat is ook ok! Althans ik vind het niet misleidend allemaal. ik vind het inspirerend om je verzorgd en in de make-up en in leuke kleren op de foto te zien. Het motiveert mij om dat straks ook te blijven doen. Dat mijn lichaam verlept zal zijn gedurende 9 maanden heb ik al geaccepteerd, maar ben bang dat ik zo’n verlepte sloddervos mama zal worden die in joggingbroek, uggs en slordige staart achter de kinderwagen de stad in loopt. Jij laat zien dat het anders kan. Balen mag, maar probeer de complimenten ook te accepteren, want die verdien je ook! (Hopelijk zie ik het straks bij mezelf ook zo)

Mare -

Lieve Willemijn,

Ik zie een prachtige vrouw en 5 kg is eigenlijk totaal nietszeggend. Ik bedoel, 5kg aankomen op 55 kg is relatief meer dan dan dit aankomen op een hoger gewicht. Voor jou zijn die kilo’s misschien veel maar dat komt natuurlijk ook omdat je voor je zwangerschap 55 kg woog en dus waarschijnlijk aan de onderkant zat qua gewicht voor je lengte.

Kelly -

Vanaf 37weken kreeg ik striae op mijn onderbuik en heupen. Soms denk ik van gho was hij nu maar een paar weken eerder gekomen dan had ik dit niet gehad. Op andere momenten ben ik eens zo blij dat dat ik ze heb :). Mijn borsten zijn na 7maanden borstvoeding *fier* wel 2 cupmaten kleiner, slapper geworden. Maar mede dankzij de borstvoeding ben ik geleidelijk aan 5kg slanker dan voor ik zwanger was. Alles heeft zijn voor en nadelen, maar dat ‘hoort’ er nu eenmaal bij :)

suus -

Wat een mooi, eerlijk en kwetsbaar artikel. Ik ben nog nooit zwanger geweest maar onzekerheid over mijn lijf herken ik wel. Hoewel het de laatste tijd gelukkig steeds beter gaat. Schoonheid komt in vele vormen en is niet alleen maar in oppervlakkige uiterlijke dingen. Daarnaast zijn we als vrouwen (mensen in het algemeen) naar mijn idee niet op aarde om alleen maar en vooral altijd perfect, sexy en mooi te zijn. We zijn mensen, geen schilderijen ;).

Anna -

Ik vind het heel knap van je dat je hier een artikel over maakt. Het is toch iets waar je je onzeker over voelt en dat zet je nu ‘zomaar’ op het wereld wijde web. Ik heb respect voor je, Willemijn! Powervrouw! :)

nanoe -

mijn nicht: 1 week na de bevalling buik strak ingetapet en van 8-10 hardcore 2 uurtjes een workout met een personal training. Resulaat: bijna geen striae, strakke buik en mooi figuur binnen 2 maanden.

Maarja, dan moet je er wel tijd voor hebben…

Martine -

Maar ja, waarom zou je dat in hemelsnaam zo snel willen? Je lichaam verdient wat mij betreft echt even flink rust na de bevalling. Iedereen moet het natuurlijk zelf weten, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dit niet heel gezond vind klinken, wat ik me dan af vraag is: waarom en wat zit daar achter? Dat is best tegennatuurlijk om zo snel weer in shape te willen zijn. De natuur doet z’n werk wel en bij sommigen duurt dat van nature langer dan bij anderen – zonder te sporten. :)

Linda -

@Martine
Ja klopt je buikspieren hebben ongeveer 6 of 8 weken nodig om weer bij elkaar te komen ze zijn namelijk tijdens de zwangerschap gescheiden naar de zijkant van je buik. Als je te vroeg begint met buikspieroefeningen behoud je een gleuf tussen je buikspieren dan komen ze niet meer goed samen.

Marjolein -

Ik gun jouw nicht van harte haar eigen lichaam terug hoor, maar volgens mij mag je voor een goed herstel van je lichaam pas 6 weken na de bevalling weer intensief gaan sporten. Je baarmoeder heeft namelijk veel tijd nodig om te herstellen. Bizar dat zo’n personal trainer haar daar niet op wijst.

anouk -

Het lijkt me ook onwijs spannend hoe mijn lichaam eruit komt te zien na een zwangerschap. En ja, je ziet er geweldig uit! Heel tof dat je dit artikel hebt geschreven.

Lifetimes -

Wat een prachtig en ontroerend artikel heb je weer geschreven Willemijn. Je bent echt prachtig en je straalt op de foto. Ik snap wel goed dat je nu wat onzeker bent over je uiterlijk, maar dat zal de komende maanden ook weer afnemen :) Xx

Marieke -

Mooi artikel Willemijn, en zo waar. Belachelijk dat we onszelf zo op laten fokken door het beeld van modellen, en überhaupt anderen. Of dat nu na een zwangerschap is of gewoon, in het ‘normale’ leven. Ik probeer er zelf echt boven te staan, maar ik geef toe dat dat niet altijd makkelijk is…

Cindy -

Mijn lichaam was al verre van perfect voor mijn zwangerschap: 50kg afgevallen brengt ook zijn sporen na, het leek toen al alsof ik een heel elftal ter wereld had gebracht. Toch was ik trots op mezelf, want ik was toch maar mooi 50kg afgevallen en gezond, fit en actief bezig. Nu ben ik zwanger en nog trotser op mijn lichaam, want die flikt dit ook maar mooi eens. En weet je: Ik kan er nooit erger na mijn zwangerschap uit zien dan voor mijn zwangerschap, denk ik dan maar. Als ik maar gewoon happy met mijzelf ben, iets wat ik nu toch niet altijd ben (want: ik mis het sporten, soms de energie die ik voor mijn zwangerschap had). Mooi artikel.

Carolien -

Lastig is het he.. Ik ben 1 maand geleden bevallen en ik krijg welgeteld 1 broek over mijn heupen. Noodgedwongen dus twee andere gekocht in een grotere maat en stiekem m’n positie jeans zo nu en dan aan als al m’n wijde shirtjes in de was zitten en ik iets strakkers aan moet. M’n buik is slap en zit bijna volledig onder de straie en nou ja die heupen dus.. Die steken nog een beetje meer uit dan before. Ik hou mezelf voor dat ik niks meer had kunnen verwachten dan dit na pas een maand maar toch.. Ik baal wel iedere morgen als ik me moet aankleden. Ik was al een tikkeltje te zwaar voor mijn zwangerschap en heb de laatste maanden van de zwangerschap echt genoten van het makkelijke aankleden. Gewoon een jeans en lekker een strak shirtje. Dat kan nu echt niet meer. 9 maanden op en 9 maanden af zeggen ze he.. Succes met de acceptatie!

Felicia -

Ik vind het allemaal moeilijk te bevatten zonder foto’s. Bloggen is toch je werk en dat jij dan op instagram foto’s op zijn voordeligst mogelijkst plaatst doe je eigenlijk net zo mee als de victoria secret mommy’s? Ik heb geen van hen namelijk ook horen zeggen dat het makkelijk was of vanzelf ging, niet dat ik daar een probleem mee heb maar ik zie het punt niet echt wat je wilt maken. Anders plaats je toch geen foto’s van je lichaam totdat je er weer helemaal top bij voelt? Dan voel je je ook niet ‘schuldig’ over positieve reacties zoals je aangeeft. Ik zie het probleem eerlijk gezegd niet, al is iemand na 2 weken weer de oude, good for you.

Linda -

@ Felicia
Het punt dat ze wilt maken is dat ze strijd voelt in zichzelf om aan de ene kant haar oude lichaam terugte hebben en bepaalde verwachting of druk te voelen zoals die modellen. En met een baan in de spotlights kan ik me voorstellen dat dit nog net een beetje meer meespeelt dan voor anderen, omdat iedereen haar volgt en daar een mening over zal hebben. En aan de andere kant wil ze andere verse mamma’s niet de ogen uitsteken met een vertekend beeld, ze wilt ons niet voor de gek houden en ons slecht laten voelen als ons dat niet lukt. Dus dat is heel lief en open van haar en zoals je ziet ben je de enige hier die het punt van het artikel niet snapt, dus dat ligt meer aan jou dan aan haar. Maarja er zijn altijd mensen die zich slecht kunnen verplaatsen in een ander en een tikkie bot en onaardig reageren.. Life..

Willemijn -

Je verwoordt het mooi Linda! Dankjewel hiervoor! :)

Gerdine -

Gaaf zo’n eerlijk artikel.
Maar nog even om je een hart onder de riem te steken:
Ik heb gejankt onder de douche om mijn ingezakte borstjes, striae en blubberbuikje. Jaloers op mijn man geweest, die toch ook kindjes had gekregen, zonder dat zijn lijf er ook maar een centje pijn om had geleden. Grrr…
Ik dacht dan dat het nooit meer goed zou komen.
Nu drie kinderen later (ik ben 35, jongste is al zes, wow, time flies) weet ik ook dat mijn borsten vanzelf weer vorm kregen (ik moet alleen iets zwaarder zijn dan vroeger om ze op te vullen, hihi), mijn buikje weer strak trok en de striae steeds lichter werden en uiteindelijk dunne witte lijntjes werden.
En in het zwembad loop ik gewoon weer in mijn bikini rond te paraderen. En nu lekker met drie prachtige kindjes achter me aan.

Sam -

Dit is zo herkenbaar!
Na mijn zoontje was mijn buik een ramp, met vele streken over mijn hele buik heen. En nog steeds hoor! Na een maand of vier was ik nog niet veel kwijt van mijn ‘zwangerschapsvetjes’. Mijn hoorde je niet klagen, maar de mensen om mij heen. Ik haalde vol trots mijn ouders en vrienden van ze van Schiphol. Samen met me kleine mannetje stonden we daar tot dat er een vrouw op me af kwam stappen. Vol bewondering keek ze naar mijn zoon. De vrouw gaf complimenten, als moeder wordt je dan blij, nietwaar? Tot de vrouw begon over mijn buik. Ze dacht schijnbaar dat ik opnieuw zwanger was. Ze maakte een ‘compliment’ over dat ik weer zo snel zwanger was. Ik schrok zo dat ik niet wist wat ik moest zeggen, ik zei maar bedankt en begon een verhaal dat ik graag meerdere kinderen achter elkaar wilden. Daarna begon het twijfelen over mijn lichaam, was ik nou echt zo dik dat ik zwanger leek? Gelukkig was daar mijn man.

Sandy -

Mooi om te lezen en ook heel erg herkenbaar. Omdat mijn kleintje me wat van mijn reserves heeft gekost was ik na de bevalling in eerste instantie meteen al wat lichter dan op het moment dat ik zwanger raakte. Maar daar zat wel een blubberbuik bij en een strepenpatroon waar een tijger nog jaloers op zou zijn. Ik vond mezelf echt een gedrocht, eerlijk is eerlijk. Omdat mijn lijf in de kreuk ligt duurde het ook nog eens 5 maanden voordat ik weer normaal kon lopen en dergelijke, dus sporten zat er al helemaal niet in. En uiteindelijk kwam ik mede daardoor alsnog erg veel aan. Ik had op den duur zelfs 54 kilo overgewicht. Het was een heel gevecht met mezelf.
Nu, 5 jaar later, ben ik 50 kilo afgeslankt en heb ik wéér een slappe buik en nog altijd dat mooie tijgerpatroontje, purrrr. Maar ik heb echt heel anders naar mezelf leren kijken: onze lichamen hebben strijd geleverd, en niet te zuinig ook. Die littekens op onze buik zijn daar het bewijs van en gek genoeg: ik ben ontzettend trots op wat ik heb bereikt. Ik heb geen modellenlijf maar verrek! ik ben eigenlijk gewoon best een tof wijf en een goede, liefdevolle moeder. Dus….fuck die littekens en die blubberbuik, ze doen er echt niet toe. Gelukkig zijn, jezelf liefhebben zoals je bent…dat doet er écht toe <3

Sanne -

Heel mooi en goed dat je deze blogpost hebt geschreven. :) Ik vind het niet normaal hoe we er op gefocust zijn en het zo’n groot ding lijkt te zijn. Ik hoor zelfs regelmatig vrouwen zeggen dat ze wel kinderen willen maar het liefst de zwangerschap over willen slaan. En dat snap ik als in dat je je waarschijnlijk lichamelijk en geestelijk niet goed voelt maar het gaat hen om de reden dat ze dikker worden en met een enorme buik rond lopen. Dat is toch juist een wonder?!
Je bent nog steeds prachtig en ik snap dat het echt niet tof is als je je kleding niet meer past.

Laura -

Wat mooi geschreven! En helemaal waar natuurlijk dat je trots moet zijn op je lichaam en de prestatie die je hebt/ je lichaam heeft geleverd. Maar ik kan me voorstellen dat het soms best lastig kan zijn. Zelfvertrouwen komt natuurlijk vooral vanuit jezelf, maar ik ben ook best nieuwsgierig naar hoe mannen tegen dit onderwerp aankijken. Of is dat raar? Liefs

Ais -

Pfff ik vind dit zo’n heerlijk stukje om te lezen! Zelf ben ik nog niet aan kinderen ‘toe’/zit niet in dat stadium, maar er zijn wel veel dingen die ik mij ‘altijd al afvraag’ en waar jij keer op keer antwoord geeft op 2mn. Heer-lijk, echt waar om het eens te lezen van iemand die ik ‘ken’ en dat je mij (en anderen) een kijkje geeft in deze wereld, ookal ‘ben’ ik hier zelf nog niet. Overigens, dacht ik het net als de rest: wát zie je er goed uit! Maar gewoon je hele voorkomen, straalhuid, mooie haren, uitstraling. Mooi :)

Miriam -

Mooi geschreven zeg, zo is het inderdaad! En wordt vaak een vertekend beeld gegeven van zoiets, wat je ook zegt: van Heidi of Doutzen. Dat zou het hele punt niet moeten zijn, het geven van leven aan een klein wezentje, daar gaat het om. Dat een lichaam dat aankan is juist super mooi!! Nou heb ik ‘makkelijk’ praten, want ik heb (nog) geen bevalling mee gemaakt. Ik denk dat ik ook wel onzekere momentjes zou hebben over mijn lichaam, maar waar je het allemaal voor doet/hebt gedaan, daar gaat het voornamelijk om. Mooie artikel hoor, heerlijk eerlijk :)

JANTINE -

Wat een mooi en open artikel! Je bent prachtig!

Sherina -

Wat fijn om dit te lezen. Vooral omdat het zo herkenbaar is. Je hebt het voor jezelf geschreven, maar ik denk dat heel veel vrouwen (waaronder ikzelf) zich meteen kunnen plaatsen in jouw schoenen. Super! Dank je wel.

Andrea -

Wat een mooi open en eerlijk artikel!

Mariejelle -

Precies 1 maand voor jou op 12 oktober ben ik bevallen van onze prachtige zoon Quinn. Ik herken je onzekerheid. Ook ik heb nog een flubberbuikje en voel me momenteel nog niet lekker in mijn vel, terwijl dit nergens voor nodig is. Ik sport weer wekelijks en eet normaal. Het is gewoon zo dat het bij de 1 het lichaam sneller weer de oude is als bij de ander. Ik probeer me eraan vast te houden dat iedere vrouw 9 maanden zwanger is en 9 maanden moet ontzwangeren. Mij lukt het dan niet om binnen 6 weken weer in mijn oude spijkerbroeken te passen maar ik doe gewoon mijn best om langzaamaan weer mijn oude lichaam terug te krijgen. Tijd genoeg 😊

Merlin -

Wauw mooi artikel! Ik vind dat je trots mag zijn, je hebt een kindje op de wereld gezet💖 Mijn moeder heeft ook nog wel n vet buikje, maar zij had er ook 2 tegelijk gaha

Roos -

Wauw wat heb je dit prachtig geschreven Willemijn!

Kelly -

Je ziet er goed uit! Een kind krijgen is een topprestatie. Ik zeg ook altijd, het gras is altijd groener aan de overkant. En wat jij zegt met kleding aan toont het altijd net ff leuker. Nou ben ik nog nooit zwanger geweest maar ook ik heb een bruine streep over mijn buik lopen en striae. Allemaal overghouden aan groeispurten in mijn jeugd! Mensen zeggen vaak, ik zou willen dat ik jouw lijf had, jij hebt echt niks te klagen. En in zekere zin heb ik dat ook echt niet, alles is immers mooi in proportie. Maar wat diezelfde mensen niet weten is dat ik amper in bikini durf vanwege die striae en bruine streep. Meer dan eens heb ik daar al opmerkeningen over gehad! Jouw verhaal is zo waar!

Sandra -

Wat een prachtig en eerlijk artikel Wilemijn. Zeer herkenbaar.
Voor ik onverwacht zwanger werd (10 jaar geleden) was ik net lekker afgevallen naar 69 kilo. Tijdens mijn zwangerschap ben ik meer dan 20 kilo aangekomen. Mijn dochter is met een keizersnede geboren i.v.m. stuitligging. Die 69 kilo heb ik tot op de dag van vandaag niet meer aangetikt (wel hard mee bezig en ik ben er bijna). Je lichaam heeft toch aardig wat te verduren tijdens een zwangerschap en bevalling; dat is niet binnen 6 weken verdwenen. Je mag oprecht trots zijn op de door jouw lichaam geleverde prestaties en ook met die extra kilo’s en dergelijke ben je prachtig.

Jeanet -

Dit is heel herkenbaar.
Op mijn 19e werd ik zwanger van de 1e. Ik had ook een tenger postuur.
Ik kwam 25 kilo aan, en het gewicht zat eigenlijk alleen in mijn buik (oa. veel vruchtwater) Het was dan ook een raar gezicht, zo’n tenger jong meisje met extreem dikke buik. Van allerlei kanten kwamen er opmerkingen, mensen dachten (of stellig beweerden) dat er toch minstens een tweeling in zat. Mensen die het met me te hadden doen. Er werd naar me gewezen. Vreselijk.
Er was dus ook geen ontkomen aan dat ik geen genoeg vel had voor deze grote buik, dus mijn hele buik (van borsten tot aan bikinilijn) is helemaal uitgescheurd. 2e zwangerschap idem dito.
Ik was wel meteen weer op gewicht na de bevallingen, of zelfs nog onder het startgewicht. Dus het was echt mijn buik die het gewicht veroorzaakte plus het vocht. Maar mijn buik ziet er nog steeds uit als een slachtveld 😉
Mensen die me alleen in kleding zien, die hebben echt geen idee en snappen dan ook totaal niet waar ik me druk over maak. Ik zie er slank uit, mooi in de make up, goed gekleed. Maar goed dat ze niet door de kleding heen kunnen kijken.
Maar de schaarse momenten in bikini, of tijdens passen van lingerie wordt er veel naar gekeken. Het ziet er ook gewoon heel anders uit dan bij het grootste gedeelte van bevallen vrouwen.
Het ergste was dat toen door iemand op de sportschool opgemeten werd en vol afschuw vroeg of ik geen plastische chirurgie zou overwegen. Zelf ook moeder!!!

Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, en voel ik me eigenlijk best weer aantrekkelijk. Ik doe mijn best om wel op mijn gewicht te blijven, als ik aankom gaat het meteen in mijn buik zitten. Maar ik laat mijn buik niet graag zien aan bekenden, nog steeds niet.

We staan nu op het punt te beginnen aan een derde, dus we gaan het maar weer afwachten hoe dik ik deze zwangerschap wordt 😉 Maar met de medische ‘zorgen’ ernaast is dat eigenlijk wel het minste waar ik me druk over maken.

En Willemijn, het komt echt nog wel goed met de kilo’s.. en de lijntjes gaan behoorlijk verzachten nog. Je hebt er iets enorm moois voor terug gekregen. En ondanks je eigen onzekerheden zie je er echt prachtig uit.

Celine -

Je moet het wat tijd geven, mijn zus woog voor de bevalling van haar tweeling 45 kg (je wil niet weten hoe huge een tweelingbuik kan zijn bij iemand zo mager) en dacht na de bevalling dat ze nooit meer in haar maatje 34 ging kunnen. Na een maand of 2 heeft ze al haar broeken aan mij gegeven, omdat ze vond dat haar heupen gewoon uitgezet waren. Die buik ging wel weer plat worden ooit, maar dat je heupen uitgezet zijn, dat is iets moeilijker om te forceren. En toch.. na een paar maand was ze weer de oude. Ik heb dan maar al de broeken teruggeven. Nu weegt ze hetzelfde als voor de bevalling, zijn de striemen weggetrokken, en is haar buik nog platter dan ervoor (als dat al mogelijk was ;-))… Tijd geven is de boodschap!

Tamara -

Mooi artikel!! Ik herken het zeker, voor ik zwanger was, was ik het meest bang om mijn figuur te verliezen. Eenmaal zwanger moest ik bij elke kilo extra ook even slikken, terwijl dat gezond is en ik niet extreem ben aangekomen. Na mijn zwangerschap duurde mijn herstel langer dan ik dacht. Ik paste binnen 3 weken weer in mijn oude spijkerbroek en iedereen zei om mij heen ook hoeveel geluk ik had dat ik weer zo snel slank was. Maar ik had ook een flubberbuikje wat leuk te verdoezelen is met kleding. Met 8 weken ben ik weer gaan hardlopen maar ik kreeg last van mijn bekken en stopte toch maar weer. Ik ben veel gaan wandelen en lette op mijn eten en na 6 maanden ben ik weer gaan rennen en toen ging het prima! 9 maanden na de bevalling had ik pas mijn figuur weer echt terug en is de buik weg! Ik heb het geluk dat ik geen striae heb gekregen. Ach ik ben blij dat ik weer slank ben maar mijn gezondheid is echt belangrijker. Een volgende keer ooit zou ik veel later pas gaan rennen weer, je lichaam heeft echt tijd nodig om te herstellen na die topprestatie van een kind op de wereld zetten en die tijd kan je je lichaam maar beter geven voor je iets beschadigt. Dus neem je tijd, wandel lekker met Jelle!

Murl -

Modellen zoals Doutzen zeggen ook dat je hun niet als voorbeeld moet nemen. Zij worden betaald om dag in dag uit bezig te zijn met hun lichaam en proberen ook naar buiten te dragen dat als je gewoon studeert en werkt etc het niet haalbaar is om er uit te zien als zij. Want hun werk is hun lichaam. Als jij je hele zwangerschap elke dag minimaal een uur fanatiek blijft sporten dan zul je inderdaad ook vrijwel meteen weer plat zijn. Dat is niet echt voor de “gewone vrouw” Het is niet echt realistisch! Fijn dat je dit deelt! Want dit is gewoon zoals het is! En ook al zie je er goed uit in kleren.. Tuurlijk baal je van die strepen! Maar die worden lichter 😉 en wat je zegt! Kijk wat je er voor terug gekregen hebt! Jelle!

joy -

En waarom is dat niet realistisch voor de “gewone” vrouw? Mijn vriendin heeft gewoon tot week 34 uitgebreid gesport, net als voor haar zwangerschap.
En zij was inderdaad een maand later nagenoeg in dezelfde vorm als daarvoor.

Danielle -

Als je altijd veel gesport hebt, kun je sneller na je bevalling weer (intensief) sporten dan iemand die voor de bevalling matig of niet sportte. Een uur trainen per dag is voor veel mensen niet haalbaar: als je fulltime werkt, ook nog eens behoorlijk reistijd naar je werk hebt, je gezin en huishouden hebt, dan gaat dagelijks intensief sporten echt niet goed meer of ten koste van andere dingen. Daarbij komt dat iedereen anders is en sporten en dieeeten bij de een sneller resultaat op levert dan bij de ander. Het belangrijkste is om gezond te eten en te bewegen en of die overgebleven kilo’s er nu binnen een maand of pas na een jaar eraf zijn, is ook niet zo belangrijk. En ook al blijven er wat kilo’s zitten, dat is ook geen ramp, mits je zorgt voor een gezond eet- en beweegpatroon.

martina -

Heel herkenbaar! Ik vind het echt knap hoe je dit allemaal hebt beschreven. Ik heb ook moeite met die dikke jaap op mijn onderbuik zit en dat de huid daar nooit meer zo gaaf zal worden als dat het was. Daarnaast heb ik nog steeds veel last van het inwendige litteken ( binnenzijde baarmoeder, dus letterlijk niet figuurlijk :p ) wat me tegelijk heel bewust maakt van het feit dat het anders is als voor de zwangerschap. Ook ik vind het lastig om hiermee om te gaan omdat ik die onzekere gevoelens over mijn lijf simpelweg niet kende. Nu vraag ik me ineens af of mijn buik wel plat is als ik ga zitten of dat er vetjes zichtbaar zijn. Het liefste wil ik mezelf dan even tot de orde roepen, dat ik me niet zo druk miet maken en dat ik er prima uitzie…maar zo voelt het soms gewoon! Ik wil gewoon lekker veel lopen met de kleine want sporten zoals eerder kan nu gewoon niet omdat ik Melle moeilijk samen met mijn sporttas in het kluisje van de sportschool kan parkeren 😉 gelukkig mogen we 9maanden rekenen voor ontzwangeren!

Cynthia -

Ik kan mij er helemaal in vinden. Ik ben bevallen op 15 december van een prachtige dochter. Hoe mijn lichaam eruit ziet valt me mee, mijn kilo’s ben ik kwijt, maar mijn lichaam is wel veranderd. Ik heb de flubberbuik nog, de donkere lijn, striemen op mijn borsten, bredere heupen, … Ik pas niet in al mijn oude kleren, sommige broeken zaten voor de bevalling los en zitten nu te strak en ik moet zeggen dat ik het daar moeilijk mee heb.. Maar het zij zo, ik heb een prachtige dochter gekregen en als m’n lichaam er dan anders moet uitzien, so be it! Dikke kus vanuit België!

Margot -

Wat een eerlijk artikel, mooi om te lezen! Ik ben niet zwanger, maar hoop dat ooit mee te mogen maken en natuurlijk vraag ik me af en toe af wat dat met mijn lichaam zal doen en hoe ik me daarbij zal voelen.

Elize| girlonthewhitebike -

Wat een mooi open verhaal! Je hebt helemaal gelijk! Je ziet er prachtig uit, maar toch snap ik wel dat je onzeker kan zijn! Maar, je hebt wel het meest geweldige ooit gedaan, gewoon een nieuw mens op de wereld gezet!!:)

Dionne -

Wauw! Wat een mooi stuk! Dat zeg je goed; het lijkt. Je weet nooit hoe het in het echt is!

Sandra -

Wat een sterk en mooi artikel! Heel mooi om te lezen hoe je eigen gevoel zelfs tijdens het schrijven is veranderd. Dat laat zien hoe sterk je bent!

Calista -

Wauw wat een mooi artikel! En wat fijn dat je dit met ons deelt. Ik ben zelf 33 wkn zwanger en ben ook bang hoe mijn lichaam er ma de bevalling uit gaat zien. Ik ben altijd onzeker geweest over mijn lichaam en ben 4 jaar geleden 10 kg afgevallen en was redelijk content met hoe ik eruit zag voor de zwamgerschap met maatje 36/38. Ik word dan inderdaad ook onzeker van de vrouwen die er na de zwangerschap weer top uitzien zoals bijvoorbeeld mijn zusje. Zij had weer een plat buikje na 6 weken en dat zonder sport of dieet. Lucky girl. Meid ik vind dat je er top uitziet! Je bent een mooie vrouw en die 5kg extra staan je heel mooi, want je ziet er nog steeds slank uit.

M -

Wat een mooi artikel! Het is ook helemaal niet realistisch om te verwachten dat je meteen een perfect lijf terug hebt nadat je 9 maanden zo’n wonder hebt voltooid! Verder vind ik dat je er ondanks de extra kilo’s er nog steeds dun en prachtig uit ziet!

Wat vindt Djurre van jouw lichaam?

Xx

Janneke -

Mooi artikel Willemijn, hopelijk voel je je snel weer comfortabel in je eigen lichaam. Dat is toch het belangrijkste!

Ik wil nog even wat zeggen voor alle vrouwen die een klein beetje zijn aangekomen en zich daar onzeker over voelen. Toen ik anderhalf jaar geleden op mezelf ging wonen was ik ook 5 kilo aangekomen. (Ik was net zo slank als Willemijn) Door gezonder te eten is dat er ook weer afgegaan, maar het rare is niemand heeft het gemerkt!

Dus wat zijn vrouwen toch kritisch op zichzelf en waarom laten we ons zelfvertrouwen bepalen door een label in kleding? Dat zegt helemaal niks. Ik heb maat XS tot XL in de kast hangen.

Zeker als je lichaam is veranderd, dan is dat wennen. Maar het betekent niet dat het minder mooi is :)

Kirsty -

Wat knap dat je hier zo eerlijk over bent! Ik vond je er ook al zo goed uitzien op die ene foto, want je leek al bijna weer back in shape inderdaad. Vervelend alleen dat je dat zelf anders voelt, maar ik denk dat we op onszelf ook altijd het meest kritisch zijn. Het lijkt mij ook wel heel moeilijk en ook eng als je lichaam toch verandert door de zwangerschap en ik merk ook wel aan mijzelf dat ik er zelf (nog) niet aan moet denken. Toch vind ik het wel heel fijn om jouw beeld te zien; realistisch, maar toch zie je er al weer goed uit met kleding aan en dat is toch hoe de meeste mensen je zien.
Ik denk inderdaad ook dat het belangrijker zou moeten zijn wat je lichaam gepresteerd heeft en hoe bijzonder dat eigenlijk is, dan hoe snel je back in shape bent.

Liset - Beautydagboek -

Wat mooi dat je het verhaal achter de foto vertelt. Natuurlijk wil iedereen er zo mooi mogelijk uitzien, ook na je bevalling (juist dan denk ik). Twee maanden is nog erg vroeg na je bevalling om er weer tiptop uit te zien hoor (en ik vind je hoe dan ook er prachtig uitzien!), die topmodelverhalen zijn gewoon misleidend, haast niemand kan dat evenaren! Ik was zelf na zo’n 6 maanden weer terug bij mijn oude figuur en ik heb er altijd op vertrouwd dat het weer goed kwam. Het kost tijd en soms lukt het ook niet (als ik de reacties hierboven lees), maar het gaat er vooral om dat je een prachtige kindje op de wereld hebt gezet! Geweldig toch?!

Rosalie (4BeautyandLife) -

Na mijn zwangerschap heb ik het rustig aan gedaan. De eerste 2 maanden heb ik niks gedaan. Paste ook niet in mijn kleding. Daarna ben ik wat gaan sporten. Maar ik had er eigenlijk geen zin in. Was met mijn gedachten alleen maar bij de kleine. Heb toen besloten om de boel de boel te laten. Na 8 maanden was mijn lijf bijna hetzelfde. Ik sportte niet dus ik had wel wat minder spier. Het bedoeide me helemaal niks. Voor de buitenwereld zag het er hetzelfde als voor de zwangerschap er uit. En nu ben ik, na 11 maanden weer wat gaan sporten. Het excuus is nu wel voorbij haha. Maar ik ben wel blij dat ik die keuze toen heb gemaakt.

Maw ik heb op een gegeven moment gewoon een keuze gemaakt dat ik lekker van mijn kindje ging genieten en heb alle druk van buiten naast me neergelegd. Die streep was eigenlijk ineens weg. Was me er niet eens bewust van. Overigens duurde het 10 maanden voordat mijn borsten weer een beetje steviger werden.

Het verhaal 9 maanden zwanger 9 maanden ontzwangeren klopt wel een beetje.

Rosalie (4BeautyandLife) -

Oja nog een aanvulling. Ter compensatie van het niet sporten ben ik wel enorm veel gaan wandelen. Ik deed alles lopend. De fiets pak ik sinds een paar weken pas weer.

Leonie -

Wauw, wat een onwijs mooi en eerlijk stuk.
Hoe die modellen dat allemaal doen, geen idee… Maar het is idd niet realistisch!

Jeanet -

Haha, ik zie net dat de quote hieronder al voorbij is gekomen :)!

marie -

Ik ben nu net 1 jaar moeder en verwachtte dat ik door de borstvoeding mijn 22 kilo snel weer kwijt zou zijn. Nou dat veel inderdaad vies tegen. Na ongeveer 10 maanden was ik op oude gewicht. Strepen zijn lichter maar wel zeer aanwezig. Blubberbuikje ook. Complimenten krijgen is lief maar zij zien niet wat ik zie en ik heb iedere dag een corrigerend hemdje aan.

Jeanet -

Dankjewel voor dit mooie -“artikel! Ik kan me je gevoel heel erg goed indenken! Ook al zal je lichaam misschien nooit meer helemaal hetzelfde worden na een zwangerschap, ik heb er vertrouwen in dat je buikje weer strakker wordt en de striae lichter worden :). En die extra kilo’s gaan er ook wel af op den duur als je dat wil (hoewel ik oprecht vind dat je er nu supergoed uitziet)! Ik ben zelf 28,5 week zwanger van een tweeling (twee jongens) en hoewel ik nog steeds complimentjes krijg over hoe ‘mooi klein’ mijn buik nog is begin ik sinds een paar weken echt wel heel erg te groeien… De teller staat inmiddels op +11kg en ook de eerste roodpaarse strepen op m’n onderbuik dienen zich aan :(…. Hoewel het echt een wonder is dat mijn lichaam twee kleine mensjes in zich kan laten groeien, vrees ik tegelijkertijd wel hoe mijn lijf en mijn eens zo mooie strakke buikje er straks uit gaat zien! En ondertussen voel ik me daar dan weer schuldig over, want de gezondheid van onze twee jongetjes is natuurlijk veel en veel belangrijker! Zucht… Ik las laatst deze quote en vond hem wel mooi: “your body is not ruined. You’re a goddamn tiger who earned her stripes!” En zo is het :).

Anne -

Oh lieve lieve Willemijn toch! Ik word haast een beetje emotioneel door wat je op papier hebt gezet. Lieve meid, je bent prachtig zoals je bent. Je hebt, zoals je zelf al zegt, een mini-mensje op de aarde gezet. Dit is al een wonder op zich! Wat zou het jammer zijn om de herinneringen aan dit moment helemaal kwijt te zijn. Die striae en andere lijnen hebben alles te maken met die prachtige periode van 9 maanden! En ik herinner mij ineens een quote die ik ooit ergens las:

“Your body is not ruined. You’re a goddamn tiger who earned her stripes!”

Wees trots op dat lichaam. Je ziet er prachtig uit. Een stralende moeder met een hele mooie herinnering 😉😘!

Liefs, Anne

Romana Watamaleo -

Oh heerlijk om dit te lezen! Eindelijk iemand met een bereik die niet de schijn op wilt houden. Ikzelf heb een spoedks gehad en was 18kg tijdens de zwangerschap aangekomen. Mijn herstel duurde langer dan normaal. Mijn zoontje is nu 14 maanden en moet zeggen dat ik me nu weer helemaal de oude voel. Een jaar later! Het verschilt bij iedere vrouw en je moet ook goed luisteren naar je lichaam. Tenslotte hebben we allemaal wel een nieuw leven op de wereld kunnen zetten💪

Heleen -

Herkenbaar, maar op dit moment bekijk ik t zo: ten eerste was ik daarvoor al niet perfect, dat lijkt nu misschien zo, maar dat vond ik toen ook echt niet. En daarnaast: iedereen is echt vooral met zichzelf bezig. Het is heel logisch dat je dit voor jezelf schrijft, want het is echt iets van jezelf. Natuurlijk, je veranderd, maar er is echt helemaal niemand die denkt: jeetje Willemijn. :-). Heerlijk dus, want dat betekent dat jij de enige bent die er aan hoeft te wennen.

Sjess -

Wat een goed stuk Willemijn! En je hebt helemaal gelijk! Zelf heb ik 3 weken geleden mijn 2e kindje op de wereld gezet en ik heb ook nog lellen en vellen hangen waar ik niet blij van word. Maar ik word wel heel blij dat ik wederom striae-vrij er doorheen ben gekomen (en ik had echt een ENORME buik-heb een 9 ponder gekregen :’) ) en van mijn borsten die toch maar mooi mijn meisje voeden, en dat er toch al 12 kg weggesmolten is zonder er wat voor te hoeven doen. En het helpt om de daar op te focussen. De rest komt wel, 9 maanden en 9 maanden af!

Evi -

Ik vrees dat het negatieve zelfbeeld, zoals je al zei, er bij vrouwen echt zit ingebakken, en dat is inderdaad echt een doodzonde. Ik ben nog nooit zwanger geweest en toch bekijk ik mezelf met een vergrootglas in de spiegel. Vrouwen en hun buiken, of dijen, of pukkels en striemen, het is me wat! Het is echt een hele verademing om tussen de Miranda’s en Doutzens van deze wereld het verhaal van een echte ‘zoals wij’ vrouw te lezen. Na het lezen van dit artikel ga ik vandaag dan ook net wat liever zijn voor mezelf in de spiegel 😉
Wat mij vooral opvalt aan de bewuste foto is niet zozeer je figuur, maar die mooie ‘glow’ die je hebt! Want, mocht je er na enkele onderbroken nachten aan twijfelen, die heb je nog steeds hoor! :)

Groetjes, Evi

Roxanne -

Wat een mooi stuk! Respect :)

Bij mij was het anders. Ik heb voor mijn zwangerschap een maagverkleining gehad waardoor ik 43 kilo afgevallen was en mijn lijf was dus al niet meer strak en gaaf. Striae en hangvelletjes had ik al… Tijdens de zwangerschap was mijn buik weer mooi. Nu niet meer. Ik heb iets meer buik dan voor de zwangerschap, gevoelsmatig dan want ik ben 3 kilo lichter en draag een broekmaat kleiner. Ik probeer er nu niet zo mee bezig te zijn. Als de bloedarmoede over is en ik niet meer zo duizelig ben, wil ik weer gaan sporten!

Natasja -

Heeeeeeel herkenbaar! Zelf ben ik 13 weken geleden bevallen van een 10-pinder. Ik had al het vermoeden dat m’n buik niet zomaar weg zou zijn en dat klopt helemaal. Ook ik mag niet klagen, ik hoef nog maar 5 kilo kwijt en dan ben ik weer op m’n oude gewicht. Maar oh oh wat stoort die buik me. Niks staat me (in mijn ogen) en ik ben bang dat ik opmerkingen krijg als: gefeliciteerd met je zwangerschap! En dat ik dan moet uitleggen dat de baby al geworpen is…
Tegelijk maakt het me een beetje boos. Ik zou trots moeten zijn op dit lichaam dat 2 kindjes heeft gemaakt en op de wereld gezet!! En daar ben ik ook (naast afvallen) heel hard mee bezig. Wij vrouwen zijn wonderwezens en we

Natasja -

Oeps te vroeg op verzenden gedrukt.
Al met al wil ik zeggen dat ik je artikel superstoer, gedurfd en realistisch vind en hoop ik dat het troost en een positieve boost geeft aan al die onnodig onzekere topvrouwen op deze aardbol!

Milou -

Misschien stom maar ik lees dit met tranen in m’n ogen omdat het precies is hoe ik me voel. Ik krijg complimentjes over hoe goed ik er alweer uit zie maar zo voel ik het zelf niet. Aan de andere kant, je lichaam heeft zich 9 maanden voorbereidt op de komst van een baby, dan moeten we het ook de tijd geven om weer te wennen aan het feit dat ons lichaam nu niet meer voor de baby hoeft te zorgen. En ondanks dat ik dat heel goed weet, blijf ik de druk van mezelf voelen om weer ‘back in shape’ te raken..

Kelly -

Mooi beschreven! De dingen die je nu nog hebt zijn een reminder aan de kleine jelle en de zwangerschap. Niks mis mee, je hoeft niet a la minute weer in je oude broeken te passen, geniet maar liever in die tijd van jullie mannetje

jolanda -

Wat herkenbaar! En zo knap van je dat je dit heb durven schrijven. Ik heb 2 kinderen. Voordat ik de eerste kreeg, woog ik 68 kilo. Ik was strak en had geen strai had maat 36/38. Bij de eerste zwangerschap kwam ik 30 kilo aan! Ik voelde me een walrus! Ik had een mega dikke buik!! Ik kreeg zwangerschapvergiftiging en werd met 37 ingeleid. Mijn lichaam was veranderd..ik had een mega blubberbuik..vies vond ik het!! Na een paar maanden was alles weer in proporties..ik woog toen 73 kilo..gek genoeg bij dr eerste zwangerschap geen strai..nergens.. maar toen kwam milou 4 jaar later. Tot week 34 geen strai. .maar toen kreeg ik ineens allemaal strepen op mijn onderbuik!! Ik kon smeren wat ik wilde maar niets hielp!! Ik kwam 20 kilo aan en weer zwangerschapvergiftiging..mijn lijf had me weer in de steek gelaten..zo voelde ik dat! Ik kreeg een wolk van een dochter! En een tijgerstreep onderbuik! De strepen waren diep en paars! Ik vond het walgelijk! Ook trok mijn buik niet meer strak na een aantal maanden, zoals bij dr eerste..ik heb een dikke buik..een hangbuik..met strai. .de strai is nu minder zichtbaar natuurlijk na zoveel jaar. Maar nog steeds kan ik er van balen!! Ooit een mooie gave strakke buik. Nu een blubber buik met streepjes. .ook alles daar beneden is wat meer uit gezakt..tsja zijn toch 2 kinderen doorgekomen.. inmiddels is de jongste net 6..lijn ik al 6 jaar …weeg ik 78 kilo..nog altijd 10 kilo zwaarder dan voor de eerste. Ik geloof dat ik maar eens vrede moet hebben met hoe ik er nu uitzie. Al vind ik dat nog steeds moeilijk. Lieve willemijn je bent nog maar net bevallen..jouw lichaam heeft ook 9 maanden nodig weer jn shape te komen..probeer het los te laten en geniet van je kleine mannetje! De rest komt wel. Maar ik begrijp je gevoel volkomen!

Liset -

Thanks voor je mooie stuk! Ik was 1 van de vrouwen die baalde dat je er alweer zo goed uitzag. Hoe fijn ik dat ook voor jou vind. Maar ik zie er na 3 kinderen niet meer uit zoals ik graag zou willen. Ik ben op mijn 18e zwanger geraakt. 48 kg was ik. Ik kwam 30 kg aan. Iets wat een lichaam natuurlijk niet aan kan. Toen de oudste eenmaal was geboren heb ik veel gefietst. Ik had nog geen rijbewijs. Dus ik was snel weer op een gewicht waar ik mij lekker bij voelde. Inmiddels dus nog 2 kinderen erbij gekregen en een rijbewijs. Ik ben nooit meer op gewicht gekomen en dat voelt niet lekker. Maar na jouw schrijven denk ik, ja je hebt gelijk. Ik heb tenslotte ook 3 prachtige kinderen op de wereld gezet. Mijn lichaam kon dat! En daar ben ik trots op. En die kg’s? Ach, dat komt wel weer als mama weer wat meer tijd heeft om te fietsen

Nancy -

Mooi artikel!

Nienke -

Wow! Hierin schuilt de kracht van jullie blog. De kwetsbaarheid en de echtheid. Dat maakt je zoooo veel mooier dan een strakke buik je zou maken. Wil, je bent een integer mens, maar ook een topwijf met ballen,

Larissa -

Lieve willemijn ,
Ik snap je volkomen na de bevalling van onze dochter zag ik ook dat me lijf anders was. Die negen maanden ontzwangeren zijn echt waar je lichaam heeft de tijd nodig om weer te wennen aan de nieuwe situatie. En zoals top modellen is niet gezond. Die trainen enorm veel en gaan heel snel op dieet. Geniet maar lekker van Jelle en geeft het de tijd. Mijn lijf is na twee en half jaar nog niet helemaal hetzelfde maar wel bijna. Mijn buikje is wat minder strak en zit nog steeds 3 kilo aan! Maar als ik naar onze dochter kijk was het het allemaal wordt.

Michelle -

Wat heb je dit mooi en oprecht beschreven. Ik kan me er alles bij voorstellen. Ik ben nu 22 weken zwanger en had al vrij snel een aardig buikje. De opmerkingen waren – en zijn – niet van de lucht. Zo’n buik is tenslotte toch helemaal niet ‘normaal’ bij deze termijn? Ik weet dat het er bij hoort, en dat dit soort opmerkingen meer zeggen over de personen die ze maken dan over mij, maar toch maakt het me ergens onzeker. Ook ik zie die extra vetjes op mijn heupen, en ineens enorme borsten. Toch geniet ik intens van mijn veranderende lichaam; het is tenslotte het huisje van onze zoon! Ik hoop dat het straks allemaal weer enigszins in de buurt komt bij hoe het ooit was, maar zo niet? Dan maar niet. Dan heeft dit lijf wel een kind op de wereld gezet, en inderdaad, dat mag je best een beetje zien!

Marja -

Dank dank! Ik hoop zo dat ik het straks van me af kan zetten…
Ik wil nu niet angstig bezig zijn met de kilo’s die erbij komen. Wat erbij komt heeft een functie.
Ik hoop dat ik straks ook niet zo angstig bezig ben met het er weer af moeten hebben binnen korte tijd.
Waarom zijn wij vrouwen zo streng voor onszelf? En waarom voelt het als falen als je niet na 6-10 weken weer poepiestrak bent?
Wat je schrijft: het is een beeld dat ontstaat in de media en op internet. Ik wil daar niet in mee, maar het sluipt erin..

Annet bauhaus -

Hallo willemijn,

Ja ja en ja. Herkenning alom! Een oude wijsheid is toch ook echt. 9 maanden zwanger en 9 maanden ontzwangeren. Nou bij mij was dat toch echt een jaar. God wat ik heb ik me vooral in de zomer ongelukkig gevoelt na in april te zijn bevallen. Hormonen nog aan het uitwerken, lekkenee borsten, vermoeidheid en kleren verzinnen als het zo warm was. Sjonge jonge! Dan zie je maar hoe voorwaardelijk we van onszelf houden. Eigenlijk best triest. Onze partners (hopelijk) hoor je er niet over. Die vinden ons gewoon mooi.
Nog even een ander detail. Ik ben letterlijk een week mijn oude gewicht geweest en toen werd ik zwanger van de tweede. Haha. Hoe relatief is het allemaal. Na februari heb ik mezelf een jaar gegeven om weer een beetje in vorm te komen. Sporten heb ik eerst geen zin in en met borstvoeding mag je niet echt lijnen. Dus wat wandelen en gezonder eten. En mezelf gewoon een beetje de tijd geven en er over ontspannen… Proberen dan!

Liefs annet

Renske -

Wauw, wat heb je dit prachtig geschreven. Zo oprecht en open over jouw eigen ervaring ná de zwangerschap. Ik kan niet met je meepraten over mijn figuur na een bevalling van een volledige zwangerschap, maar ik ben het wel met je eens: het is zo’n wonder dat een vrouw een klein, afhankelijk mensje op de wereld zet. Juist dáár moeten we met ons allen respect voor hebben, inderaad. Nogmaals, mooi geschreven!

Marye -

Bedankt voor je eerlijke verhaal! Heel stoer dat je dat aandurft! Er zouden nog duizend meer van deze eerlijke bloggers en blogs bij mogen komen als je het mij vraagt.

Chantal -

Heel mooi geschreven. En heel herkenbaar.. Mijn lichaam is na twee zwangerschappen echt niet meer hoe het ooit geweest was, maar ben er trots op. Trots hoe ik mn kids 9 maanden in mn buik heb gedragen. Dat ik de oudste 4 weken borstvoeding heb gegeven. Die hangborsten en flubberbuik nemen we maar voor lief.. 😊 mama van een 6 en 2 jarige

Kelly caresse -

Heel mooi geschreven Willemijn en ook zo herkenbaar. In mijn vorige zwangerschap ging ik van tenger naar +18 kg bij 34 weken (toen bevallen) en nu ben ik al 15 kg aangekomen en 32 weken zwanger en aan de ene kant denk ik, tja hoort erbij maar ik natuurlijk word ik er ook onzeker van. Na vorige bevalling had ik het er snel af, maar je lijf wordt nooit meer hetzelfde denk ik, hopelijk mag het komende keer na de bevalling ook netjes eraf gaan. En het is in mijn geval vooral eetpatroon geweest dus hopelijk zal weer gezonder leven gaan helpen. Maar ik vind je er echt goed uitzien en die donkere streep of losse huid ziet niemand in een jeans en bikini seizoen duurt nog ff 😉

Betty -

Oh lieve Willemijn, wat onwijs herkenbaar toch allemaal! Ik ben nog nooit zo onzeker geweest over mijn lijf als in de eerste drie maanden na de bevalling. Maar geef het tijd, want het komt echt allemaal goed. Dat flubberbuikje trekt vanzelf strakker (echt!), de linea nigra trekt helemaal weg en striae wordt een stuk minder zichtbaar. Ook met de kilo’s komt het wel goed, zeker als je daar n aeen tijdje (nu nog niet hoor, wees even lief voor jezelf), actief wat aan gaat doen. Sowieso ga je binnenkort meer wandelen en bewegen met Jelle en dan zal je merken hoe snel het gaat. Ik heb uiteindelijk alleen iets wijdere heupen aan mijn eerste zwangerschap overgehouden en eerlijk gezegd vind ik dat best meevallen. Nu ik weer zwanger ben, ben ik benieuwd in welke staat mijn lichaam nu achterblijft na de bevalling, maar ik ben iets beter voorbereid op toch wel die teleurstelling over mijn uiterlijk. Steek lieve complimentjes lekker in je zak (je ziet er ook écht heel goed uit op de foto’s!) en heb geduld. Je lichaam heeft inderdaad een topprestatie geleverd en de zichtbare souvenirs zullen echt vervagen of zelfs verdwijnen.

Dita -

Wat een prachtig geschreven artikel! Het is inderdaad al een topprestatie, een baby op de wereld zetten. Maar desondanks ben ik ook erg benieuwd hoe snel ik straks de “oude” weer ben qua lichaam. Het is geen wedstrijd maar ik hoop wel weer vlot in shape te zijn. Al zal dat nog wel even duren. Een gezond meisje op de wereld zetten is vele malen belangrijker!!

PinkFairy -

Dit soort artikelen zijn wel fijn. Ik ging er zelf vanuit dat, aangezien het ontzwangeren zo’n 9 maanden kan duren, je echt niet zo snel resultaten kunt verwachten. Dus hele hoge verwachtingen had ik gelukkig nog niet. Ik ben een week geleden bevallen en ben al blij dat ik bijna 10kg kwijt ben. Mijn walvis-gevoel is al een beetje verdwenen, maar ik weet ook wel dat ik nog een laaaaange weg te gaan heb. Hoop toch wel stiekem dat ik ooit me oude broeken weer aankan….

Desiree -

Super sterk artikel! Helemaal mee eens! Ieder mens is anders en ieder lichaam ook. En inderdaad wees trots op de prestatie. :-) de rest zou niet belangrijk moeten zijn. Al wordt dat je tegenwoordig wel aangepraat……

Eline -

Heel herkenbaar! Ik heb precies hetzelfde bijna zes weken na de bevalling, heeft niks! En wat schrijf je dit ontzettend mooi xxx

Diana Carlton -

Mooi geschreven! Eigenlijk is het ook maar iets ‘raars’. Tijdens de zwangerschap willen we de buik zo groot mogelijk, immers iedereen moet goed kunnen zien dat je zwanger bent. Zodra de baby geboren is begint de onzekerheid gelijk weer parten te spelen. Zien we er nog wel goed uit? Maakt de striae ons onzeker en dat blubberbuikje; hadden we dat ook al voor de zwangerschap? We mogen trots zijn op het feit dat ons lichaam tot zoiets moois in staat is; een kind op de wereld zetten. Laten we daar eerst maar eens van genieten in volle glorie.

Marjolein -

Super artikel!!! En zo waar!! Het lijkt zo vaak dat andere moeders binnen no time weer in shape zijn… Terwijl je zelf nog aan alle kanten lubbert.
Ik was al nooit super in shape en na 2 kindjes heb ik flink wat ‘schade’ opgelopen. Ik weet dat ik trots mag zijn op wat mijn lichaam heeft mogen doen, op een buik vol straie. Maar zo vaak ben ik er alleen maar verdrietig om… Ik had al besloten dat 2016 het jaar was om daarmee te breken! En dit artikel bevestigd het weer even voor me :)

Reageer ook