Een slechte thuissituatie

Tijdens mijn SnapChat Q&A kreeg ik een moeilijk vraag voorgeschoteld, namelijk: hoe om te gaan met een slechte thuissituatie? Ik herken voor een deel wel hoe dit voelt. En helaas zijn er nu eenmaal mensen die zich bevinden in een slechte thuissituatie. Meer dan je denkt.

Dat is vreselijk, want je ‘thuis’ hoort je veilige haven te zijn. Thuis moet voelen als die veilige plek waar je jezelf kunt zijn en waar je voor niemand bang hoeft te zijn. Als dit niet zo is, kan het voelen alsof de grond onder je voeten weg wordt geslagen. Je voelt je misschien onbegrepen, eenzaam, bang, verdrietig en de drempel om aan iemand anders te vertellen hoe de situatie in elkaar zit, is vaak hoog vanwege schaamte of intimidatie.

Of je nu jong bent en in de puberteit zit of (jong)volwassen en misschien wel een gezin hebt, soms kan door heftige ruzies, seksueel misbruik of huiselijk geweld je thuis niet meer aanvoelen als je thuis.

Ik heb zelf te maken gehad met seksueel misbruik dat ook zo nu en dan plaats vond in mijn ouderlijk huis. Op dat soort momenten was ik soms alleen in huis, maar ook vaak genoeg (en vreemd genoeg!) gebeurde er wel eens wat als er juist veel familie in huis was. Ondanks dat ik destijds mijn ouders vertelde wat er gebeurde, bleef diegene wel langskomen omdat het nu eenmaal ‘de man van’ was en mijn ouders hielden hem vanaf dat moment scherp in de gaten. Maar alsnog werd het nog niet 100% voorkomen en daarom zorgde ik dat op het moment dat hij op visite kwam, dat ik weg was. Dit zorgde er alleen wel voor, dat ik mezelf op een gegeven moment nergens meer veilig voelde en thuis al helemaal niet. Wat vroeger zo fijn, leuk en veilig voelde, was nu een deprimerend onderkomen. Vreselijk: ik kan nog dat verloren gevoel oproepen.

Ik ontliep de situatie, voor mijn eigen bestwil. Op een gegeven moment kwam het zo ver dat mijn depressie door het misbruik ook z’n weerslag had op mijn thuissituatie. Ik kon mijn ouders niet meer uitstaan rond mijn 16e /17e en er volgden soms heftige ruzies. Na de ergste ruzie barstte bij mij de bom. Ik trok dit niet en ik wilde hier niet meer wonen. Gelukkig had ik de mogelijkheid om te gaan studeren in Groningen en hoewel mijn ouders het niet leuk vonden, had ik gelukkig een excuus om 300 kilometer verderop te gaan studeren aangezien mijn vriend uit Groningen kwam en we samen bij mijn schoonmoeder konden gaan wonen. Wat een opluchting.

In mijn geval was het fijn dat ik de mogelijkheid had om uit huis te gaan. En je moet je ook bedenken: als je iets heel graag wilt is het lastig om tegen gehouden te worden. Ik ben zo vaak ‘gevlucht’ en het lukte me iedere keer. Niet dat het leuk was, want ik leefde wel in een web van leugens om mijn huis te kunnen ontvluchten en nachtenlang weg te kunnen blijven maar het idee dat je voor jezelf kunt kiezen geeft wel heel veel hoop, vertrouwen en kracht in je eigen kunnen. Hierbij wil ik wel even zeggen, dat ik op jonge leeftijd al van nature wel vrij veel verantwoordelijkheidsgevoel had en ik dus wel wist bij wie ik terecht kon. Ik zou nooit buiten gaan slapen of bij mensen die ik amper ken dus doe dat vooral niet. Neem iemand in vertrouwen en blijf verstandig handelen.

Ik zou de meesten van jullie dat daarom aanraden. Als je de mogelijkheid hebt om op een totaal andere nieuwe plek je leven weer op te pakken, grijp die kans dan. Als je de financiële middelen niet hebt, wellicht is er dan een ander familielid, een vriendin of een ander persoon die je vertrouwt waar je (tijdelijk) kunt gaan wonen. Er staan veel meer deuren voor je open dan je denkt als je in een noodsituatie zit. Het punt is alleen: je moet zelf aankloppen. De enige die zijn leven in de hand heeft ben jijzelf en jij kunt dan ook het verschil maken. Een aantal algemene tips zijn:

  • Zet je verhaal op een forum om mee te beginnen, het is vaak laagdrempelig en het lucht al heel erg op als je je verhaal (anoniem) kwijt kunt. Je kunt je verhaal ook hieronder kwijt in de reacties als je wilt! Maar de belangrijkste eerste stap is: praat er over.
  • Schrijven kan heel erg helpen, hou een dagboek bij en schrijf alles waar je mee zit op.
  • Zoek naar zelfhulpboeken die iets te maken hebben met jouw thema.
  • Neem iemand in vertrouwen en probeer over je schaamte heen te stappen. Ieder huisje heeft z’n kruisje en iedereen maakt in het leven vervelende dingen mee dus schaam je vooral niet.
  • Als je jong bent, kun je het verhaal voorleggen aan je mentor, een docent waarbij je jezelf veilig voelt of aan een vertrouwenspersoon op school. Zij zijn er niet voor niets en je kunt aangeven dat je graag wilt dat het tussen jullie blijft en hen om hulp vragen wat je moet doen.
  • Werk je in een groot bedrijf (minimaal 25 personen?) Dan kan het zijn dat er een vertrouwenspersoon is aangesteld in het bedrijf waar je werkt.
  • Ga naar de huisarts. Deze heeft geheimhoudingsplicht en kan je verder helpen door je bijvoorbeeld naar een maatschappelijk werk(st)er of psycholoog door te sturen. Het lijkt eng, maar dat is het niet. Ik heb ook wel eens iets aan mijn huisarts in vertrouwen verteld en hoewel ik dat eerst heel erg spannend vond, was het voor hem de normaalste zaak van de wereld en ik was blij dat ik hulp en informatie kreeg. Huisartsen krijgen wel vaker dit soort dingen te horen dus schaam je zeker niet! Het voelt juist heel fijn, omdat hij/zij ook kijkt hoe ze je kunnen helpen. PS: Mocht je nog jonger zijn en je wilt niet dat ze er thuis iets van af weten, plan dan een afspraak als je vrij bent van school en zeg thuis dat je later thuis komt omdat je bijvoorbeeld naar een vriend(innetje) gaat om huiswerk te maken. Mocht je ouder zijn, kun je wellicht aangeven dat je gaat eten met een vriend(in) en later thuis komt. En dat hoeft geen leugen te zijn, je kunt misschien een uurtje eerder weg van je werk/studie om naar de huisarts te gaan en daarna alsnog uit eten! In dit geval is een leugentje om bestwil echt niet erg. Soms moet je helaas wel…
  • Er zijn heel veel websites die je steun kunnen bieden, bijvoorbeeld Interapy of deze website waar je ook een kopje Kindertelefoon ziet staan voor jongeren. Zoek eens op Google naar ‘ik heb hulp nodig’ of het thema waar je mee zit, bijvoorbeeld: ‘wat doen bij huiselijk geweld’. Google is your friend!
  • Wat je ook kunt doen -en dat kan ook als je in rustiger vaarwater zit- is aangifte doen bij de politie. Dit heb ik ook gedaan en dat gaf me wel een veilig gevoel: ik voelde me voor het eerst begrepen en ze gingen heel serieus met de zaak om. Het was vrij heftig omdat ik tot in detail alles moest vertellen over het misbruik en ik maar liefst drie keer terug moest komen, maar het was me alles waard toen ik hoorde dat diegene na de rechtszaak een strafblad kreeg en het in de krant stond. Toch nog enige vorm van rechtvaardigheid.

Ik hoop met dit artikel degenen die het op dit moment moeilijk hebben, in te laten zien dat je absoluut niet de enige bent. In het leven maakt iedereen moeilijke dingen mee en soms zelfs ondraaglijk maar er is altijd een oplossing voor je problemen. Hoewel het veel bloed, zweet en tranen kan kosten om door deze moeilijke periode te komen is de hoofdprijs uiteindelijk voor jou als je besluit iets te doen met de opties die voor je open liggen: veiligheid en vrijheid. En wie weet kost dat wel veel tijd, maar ik weet zeker dat het moment komt dat je niet meer bang, verdrietig of eenzaam hoeft te zijn. Ik bedoel: kijk maar hoe ik terecht ben gekomen! 😉 En dat heeft ook zeker even geduurd…

Je kunt helaas niets doen aan een slechte thuissituatie: misbruik, geweld of ruzies stoppen nu eenmaal niet zomaar en jij bent daar niet verantwoordelijk voor. Jij kunt er niets aan doen, hoe graag je het ook zou willen (voor anderen en voor jezelf). Je kunt alleen veranderen hoe je er zelf tegenover gaat staan door voor jezelf te kiezen.

Hierbij wil ik degenen die door een moeilijke periode gaan betreffende misbruik, geweld en/of ruzie heel veel kracht geven en moed om voor jezelf te kiezen…

“What you do today, can improve all your tomorrows – Ralph Martston”

59 reacties

Zegna -

Hey
Ik heb me nooit echt thuis gevoelt in mijn eigen huis .ik ben erg op mezelf maar heb wel veel vrienden .ik durf uit schaamte of dat ze me zielig vinden nooit wat te zeggen .ik heb geen motivatie voor school,heb vaak black-outs en heb mezelf een paar keer gesneden. Ik ben pas 14 en mijn broer is anderhalf jaar ouder. Hij is vaak boos en gooit met dingen en maakt elk dingetje heel groot. Soms slaat hij me of doet hij alsof. Mijn ouders negeren het meestal of spreken hem alleen heel even aan.hij trekt zich daar nooit iets van aan en heeft al een paar keer gedronken. Mijn ouders nemen me niet sirieus. En naar andere familie gaan gaat niet. En er is niemand die mij kent zoals ik ben zelfs beste vriendin niet.

Vink -

Ik heb hier al eerder op gereageerd maar ik blijf het artikel maar overnieuw lezen omdat ik op dit moment in precies dezelfde situatie zit als Martine in zat. Op dit moment gaat het thuis oke, maar vroeger zijn er ontzettend veel heftige dingen gebeurd die ik niet verwerkt heb waardoor het op dit moment niet goed gaat. Ik heb professionele hulp bij het verwerken van deze dingen maar helaas duurt het even voordat ik hier echt verschil van ga merken waardoor het op dit moment allemaal erg heftig is. Er zijn wel mensen in mijn omgeving die deels weten wat er gebeurd is, maar zij weten niet hoe dit voelt en kunnen er vrij weinig mee. Eigenlijk voel ik me dus (ondanks de hulp die ik op dit moment krijg) heel alleen met mijn verhaal en mis ik iemand om het ermee over te hebben. Ik heb hier 15 jaar alleen mee gezeten, maar ik weet dat hier alleen mee blijven zitten steeds moeilijk word. Helaas heb ik heb niemand in mijn omgeving die me hiermee zou kunnen helpen, heel moeilijk allemaal.

Jackie -

Ik vind het een goed artikel, alleen ik heb alles al geprobeerd behalve naar de politie gaan, omdat mn vader mij en mn 2 broers en zus geestelijk mishandeld en dat is bijna niet te bewijzen. En ook al zou mn vader uit huis gaan dan verdient mn moeder niet genoeg om ons te onderhouden. Dit gaat al meer dan 5 jaar zo, en ik trek het echt niet meer. Ik haal op school slecht cijfers (waardoor ik elk jaar maar net over ga), soms snij ik mezelf, ik slaap slecht, ik ben al 2 keer depressief geweest, voel me rot, krijg last van dwangmatige trekjes en er is niks dat ik er aan kan doen, wat nog bijna het frustrerendste is. Ik heb alleen familie aan de kant van mn vader (aan de kant van mn moeder heb ik alleen een tante die zelf al genoeg problemen heeft), en de meeste mensen uit de familie weten het, maar ze doen er niks aan en sommige ontkennen het zelf. Er zijn ook geen vrienden waar ik echt terecht bij kan. Ik heb pas al alles aan hem verteld, maar het is alsof het hem niet uitmaakt, het gaat dan 2 dagen goed en daarna alleen nog maar slechter dan eerst. Weet iemand alstjeblieft wat ik kan doen, want ik weet het echt niet meer en ik ben ook te jong om uit huis te gaan want ik ben pas 15. Sorry dat het een beetje een lang verhaal is, maar ik hoop dat iemand me kan helpen. Groetjes Betthe

Martine -

Hi Betthe, wat goed dat je hier om hulp vraagt! Dat is al een eerste stap! Misschien kan je een afspraak met je huisarts maken (dit hoeft je familie niet te weten, je kunt zeggen dat je naar een vriendin gaat om huiswerk te maken en de huisarts zorgt dat dit anoniem blijft) en het aan je huisarts vertellen. De huisarts kan je denk ik helpen en het is goed dat een volwassen (professionele) buitenstaander van jouw situatie af weet zodat hij/zij actie kan ondernemen voor jou, huisartsen kennen ook verschillende instanties die jouw familie kunnen helpen. Ook kun je het voorleggen aan een vertrouwenspersoon op school. In ieder geval heel veel sterkte en ik hoop dat dit een eerste stap is in de goede richting, knuffel!

Loes -

Wauw wat een verhalen allemaal.
Ik meen oprecht dat juist deze artikelen maken dat ik deze site bezoek. Het hele beautybloggen is natuurlijk leuk en fun, maar dit soort artikelen maken de kwaliteit van websites als deze. Ik kan alleen maar een diepe buiging maken voor de openheid en eerlijkheid van Martine , Willemijn en alle reacties hieronder. Ik wens jullie allemaal veel goeds toe en hoop dat je steun bij iemand kunt vinden.

Willemijn -

Dank je Loes!

Thomas -

Beste meiden van 2wmn,
Ik herken me heel erg in het verhaal van Martine, maar weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik heb sessies bij een psygoloog, maar de persoon is nog niet uit mijn leven en ze zal ook nooit uit mijn leven weg gaan. Ik heb el eens gedacht en op het punt gestaan om weg te gaan, maar ze probeert mijn vader helemaal voor zichzelf te krijgen en daarom kan ik niet weg mischien hebben jullie tips? Ik weet niet of jullie dat ook hebben maar ik wil gewoon dat iemand zonder eigen belang van mij houd.
Groet,
Thomas

Sanne -

Jeetje wat heftig! Dit had ik echt niet verwacht… Zit met tranen in mijn ogen dit artikel te lezen. Wel vind ik het heel mooi dat je dit durft te plaatsen op jullie website. En ook erg dapper! Het is natuurlijk niet zomaar iets… Zelf ben ik nooit misbruikt of iets in die richting maar heb ik wel dingen meegemaakt die ik nooit durfde te vertellen aan iemand en nooit kon/kan verwerken. Ik ben toen naar psychologen geweest en dergelijke maar dit hielp niets. Samen met de mensen om mij heen (beste vriend, vriendje, e.d.) ben ik uit mijn depressie ”geklommen” als het ware. Ik kan nog steeds geen plekje geven wat er gebeurd is maar ik kan er gelukkig nu wel met mensen over praten. Er zijn altijd wel mensen die voor je klaar staan ook al zijn dat misschien niet altijd je ouders of familie! Nogmaals super knap dat je dit hebt geschreven en hebt geplaatst! Mooi artikel <3

Kim -

Lieve Martine,
Wat een bijzonder en eerlijk stukje.
Ik herken mij in een aantal dingen terug, lastige thuis situatie, vroeg het huis uit vluchten en gewoon een veilig thuis willen.
Ik volg jullie nog niet lang en reageer bijna nooit maar wil wel graag zeggen hoe knap ik het vind dat jij er zo open over kan praten en veel mensen ermee helpt en steunt.

Esra -

Wat toevallig, afgelopen week ben ik naar de HA gegaan omdat ik het niet meer trek. Gelukkig ga ik geholpen worden en ik hoop dat het uitkomt met mijn uitkering en wajong status.Ook ik ben 7 jaar lang seksueel misbruikt. Door mijn opa. Ik vind het heel erg om te lezen dat je niet veilig was thuis, omdat die man nog steeds over de vloer kwam. Dat moest wel vreselijk zijn denk ik. Ik heb mijn opa alleen nog gezien in de rechtzaken en dat is fijn. Ik voelde me serieus genomen, maar nog dagelijks een strijd in mijn hoofd. Door de chronische PTSS die is vastgesteld zie ik constand beelden terug, blijven er herinneringen opspelen maar ook dingen die ik wél wil zien en terughalen zijn teblokkeerd. Nachtmerries en zijn stem in mijn hoofd, het is vervelend en eng. Ook maakt het me boos, opa beheert nogsteeds mijn leven ondanks dat hij niet meer zo kan manipuleren zoals eerst.

Ook ben ik sinds 4 jaar ziek, en het afgelopen jaar ben ik zo achteruit gegaan dat ik maar 4 uur per dag uit bed kan. Naar school ga ik voor het 2e jaar al niet meer, en werken doe ik ook al een jaar niet. En…. ik ben pas 18. Ik vind het heel erg lastig, ook dat ik hulp nodig heb met douchen, morfine pleisters vervangen, medicijnen klaarmaken, haar kammen e.d. De toekomst maakt me bang, vaak vraag ik me af of er überhaupt wel een toekomst voor mij is.

Mijn moeder durf ik het niet meer te vragen om te helpen, ze zucht en word ontzettend boos soms. Sowieso uit het niets, een blik kan al genoeg zijn om haar boos te maken en soms ontploft ze zo om niets en dan gaat ze weg, naar haar nieuwe vriend. Voor dat gebeurd gooit ze met spullen, geeft ze me een duw of scheld ze me uit: kutwijf, aansteller, nep zieke, rot kind en nog wel veel ergere dingen. Eerst deed het me pijn nu niet meer, ik hou niet meer van haar. Als ik haar aankijk op de “normale” momenten voel ik woede. Een 2 md terug is er een depressie vast gesteld, mijn achteruitgang in gezondheid, mislukte opname van 9 weken in een revalidatie centrum en herinneringen aan opa werden me teveel. Een aantal keer raakte ik zo in paniek dat ik in staat was een overdosis te nemen van mijn morfine tabletten. Dat deed ik niet, wel nam ik bewust te veel om maar even niets meer te voelen. Ik kreeg medicijnen van de Huisarts en ga nu wekelijks naar een psycholoog.

Zo’n 2 weken terug was er weer een uitbarsting van mijn moeder, ze is nu weg en schreeuwde voor de zoveelste keer dat ik maar moest oprotten en een eigen huis moest zoeken. Het ging me nu echt te ver en ik ben naar de huisarts gegaan. Hij dacht dat er wel wat aan de hand was thuis, aan mijn moeder te merken. Ik ben verwezen naar het sociaal team in mijn gemeente en ik moest een melding doen bij het contactpunt mishandeling Nederland. Omdat de dokter mishandeling heeft vastgesteld en (de depressie) gezien mijn zware verleden waar ik nog mee kamp, achteruitgang en de angst voor het fout te doen krijg ik urgentie en heb ik hopelijk snel een aangepast huisje met thuiszorg. Nu mijn moeder er niet is zorgt mijn vriend elke dag voor mij, wat heel erg fijn is. Samenwonen is nog geen optie maar dat komt vanzelf over 2,5 jaar zoals wij al wilden.

Nu ben ik nog bang voor een uitbarsting van mijn moeder, krijg ik hartkloppingen bij haar in de buurt en voel ik me ongemakkelijk: Er komt een einde aan en dat maakt het draagbaar!

Dus ieder die dit leest, geef niet op! Ook ik zorg niet voor mijn eigen inkomen omdat ik te ziek ben om te werken, maar tegen de normale regels in gaat mij uitkering wel verhoogd worden. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen leven, jij bepaalt wanneer het te ver gaat en je er niet meer tegen kunt. Het is eng, maar zolang jij niets doet verandert de situatie niet. Hoe bang ik ook was ging ik naar de huisarts, en dan word ik nu wel geholpen. Ik hoop zó dat ieder weer echt gelukkig kan zijn en een thuis hebben waar je je goed in voelt.

Nora -

Jeetje, wat ontzettend oneerlijk dat jij op je achttiende al zoveel naars hebt meegemaakt. Ik wil je even heel erg veel liefs en sterkte voor de nabije toekomst toesturen. <3

@ Martine: Wat een mooi en heftig! artikel. Ik vind het echt heel erg knap en sterk dat je dit op je blog deelt, ik weet zeker dat je er sommige lezers echt mee kunt helpen en dat vind ik onwijs mooi.

Ingrid -

Zelf heb ik ook te maken gehad met seksueel misbruik en iedereen kan en mag er anders mee omgaan. Vaak wordt vergeving als enige manier gezien om te verwerken, daar ben ik het niet mee eens. Het is net zo goed mogelijk om de verantwoordelijkheid bij de dader te laten, en te aanvaarden wat er in je verleden is gebeurd (aanvaarden is niet hetzelfde als goedkeuren) zonder dat je de dader(s) hoeft te vergeven. Feit blijft dat in een gezond, open en liefdevol gezin geen plaats is voor seksueel misbruik of incest. Ik dacht zelf ook dat ik het had verwerkt totdat ik zelf moeder werd, toen kreeg ik te maken met een heel nieuw perspectief. Toen begon er weer een stuk verwerking.

Kim -

Door dit verhaal te lezen komt het weer omhoog.. Ik ben 4 jaar geleden seksueel misbruikt.. En het laatste jaar komt het zo omhoog.. Er is zoveel woede want hij heeft een groot deel vanmezelf afgepakt.. Hij is het niet waard dat ik elke avond in bed lig te huilen.. Maar ik voel me gewoon letterlijk gebruikt! Ik kan geen enkele vent meer vertrouwen terwijl ik vriendinnen langzamerhand zie gaan samenwonen en steeds stabielere relaties zie gaan krijgen.. Ik ben het zo zat maar ik durf de confrontratie niet aan te gaan om er wat aan te doen.. Ik heb een tijd in therapie gezeten maar het is er eigenlijk nooit uit gekomen toen.. Ik wil er niet meer over praten.. Alleen door dit te typen stromen de tranen alweer over mn wangen..

Martine -

Lieve Kim, wat fijn dat je toch een reactie achterlaat: dat moet vast moeilijk voor je zijn. Sorry dat dit artikel weer deze gevoelens bij je op moet roepen. Je hebt helemaal gelijk dat hij het niet waard is dat jij in bed ligt te huilen en ik vind het erg om te lezen dat hij je voor jouw gevoel levensjaren heeft afgepakt. Ik denk alleen dat als je er niet meer over wilt praten, dat hij je steeds meer levensjaren af zal pakken want het verdrietige en boze gevoel blijft als je er niks aan doet. Ik herken die gevoelens namelijk: deze had ik ook tijdens de periode van misbruik…wat was ik boos, verdrietig en voelde ik me ellendig! Het zou ontzettend zonde zijn van jezelf als je niet op zoek gaat naar iets wat je kan leren helpen verwerken. Ik heb destijds EMDR therapie gehad, hierbij hoefde ik amper te praten en dit hielp heel goed om het spanningsniveau naar beneden te tillen. Helaas had ik toendestijds daarna gewoon in therapie moeten gaan, maar om een of andere reden dacht ik dat het zo wel goed was. Ik zou je daarom aanraden misschien wat informatie op te zoeken over EMDR en daarna aan de slag te gaan met een psycholoog of psychosynthese therapeut: wat het beste bij je past. Ik hoop dat je de kracht mag vinden om er weer duizend procent sterker uit te komen want dat verdien je!

Kim -

Dankjewel! Ik ga nadenken over die therapie! ❤️

Thomas -

Beste Kim,
Ik herken me heel erg in je verhaal en wil je graag zeggen dat je niet de enige bent die zo iets overkomt. Dat het ook met jongens zoals als ik gebeurt is niet heel bekent maar de woede, frustratie, angst en zo veel andere emoties zijn volgens mij dezelfde. Zoek iemand bij wie je vertrouwen hebt want de pijn word eerst meer voordat hij minder wordt.
Groet,
Thomas

Vink -

Dit artikel komt voor mij precies op het juiste moment! Ik heb het op dit moment erg moeilijk thuis. Niet perse omdat het op dit moment slecht gaat thuis, maar ben laatst ontzettend geconfronteerd met herinneringen van dingen die vroeger thuis gebeurd zijn en ben er achter gekomen dat ik dat nooit heb kunnen verwerken. Op dit moment voelt thuis niet als thuis en ik probeer dan ook zoveel mogelijk naar vriendinnen te gaan en afleiding te zoeken, om niet constant geconfronteerd te worden met al die herinneringen.

Martine -

Ai, dat is lastig! Maar enerzijds wel goed dat je merkt dat je het nog niet helemaal hebt verwerkt. Als ik je een advies mag geven: probeer niet alleen afleiding te zoeken -ik snap dat het fijn is zodat je er niet aan hoeft te denken- maar zoek iemand die je kan helpen dit te verwerken. Als je het nu niet verwerkt, komt het weer terug. Nare herinneringen zijn net een boemerang, je kunt ‘m blijven weggooien maar uiteindelijk komen ze weer terug als je jezelf er niet mee confronteert/dus verwerkt. Omdat je nu beseft dat je iets nog niet verwerkt hebt, betekent vaak dat je er aan toe bent om het te verwerken. Succes!

Ile -

Heel mooi artikel Martine. Door dit soort artikelen vind ik jullie helemaal geweldig. Jullie maken problemen bespreekbaar, ik denk dat jullie daar meer mensen mee helpen dan jullie beseffen. Doe zo voort!

Isaben -

Lieve Martine, wat goed dat je hier een artikel over schrijft. Niet alleen is het fijn voor jezelf (ik denk persoonlijk dat elk stukje wat je hierover schrijft, voor jezelf of voor ons, een stukje verwerking is) maar ook voor anderen. Zeker als kind of puber voel je je soms zo onbegrepen en alleen op de wereld, alsof jij de enige bent die door een bepaalde nare situatie heen gaat. Het kan dan heel fijn zijn als iemand waar je tegenop kijkt of waarvan je denkt ‘Zij staan zo gelukkig in het leven’ (zoals jij en Willemijn!) zo’n verhaal deelt. Zodat je weet dat je niet alleen bent.

Ik hoop dat iedereen die dit verhaal leest en door een nare tijd gaat, zichzelf geroepen voelt om een reactie hier achter te laten. Schrijf het eruit! Praat met iemand! Praat met ons, al is het digitaal! Zoek hulp en zoek vertrouwen om je heen. Zoals Martine aangeeft in dit artikel: er staan vaak zoveel meer deuren voor je open dan je denkt.

Heel veel sterkte en liefde aan iedereen die door een lastige periode gaat <3

Marie -

Wat een goed artikel zeg! De afgelopen jaren, met name de afgelopen 7 jaar waren geen leuke tijden. Ik werd erg gepest op school, durfde met gym niet in korte broek en shirt want het kon nog wel eens zo zijn dat ik blauwe plekken had door mijn thuissituatie. Mijn moeder was niet te peilen. Als ik achter de computer zat kon ze me opeens erachter vandaan sleuren alsof ik iets heel ergs gedaan had. Of als ik een onvoldoende haalde… oef. Ik kon dan het beste meteen naar mijn kamer rennen als ik thuis kwam. Als ik thuis kwam deed ik altijd met trillende handen de deur open. Ik wilde gewoon niet naar huis. Op school werd ik verschrikkelijk gepest en docenten vonden dat het mijn eigen schuld was omdat ik me niet in de groep voegde… tja ik had flinke bindingsangst opgelopen en verschrikkelijke moeite om mensen te vertrouwen.

Godzijdank zat ik op zangles en was mijn zanglerares ook psycholoog. Zij kwam achter het hele verhaal en bood me aan om mij vrijwillig te helpen. Vrijwillig omdat het onmogelijk was om het te betalen. Ik was 13 en mijn ouders praatte ik nooit mee en die zouden het nooit begrijpen als ik naar een psycholoog wilde.
Ik heb vervolgens dik 2 jaar bij de psycholoog gezeten zonder dat iemand er iets van wist en zonder dat iets betaald werd. Ik ben hier ontzettend dankbaar voor. Dit heb ik idd telkens gedaan door te zeggen dat ik naar een vriendin ging of langer school had etc… ik ben nu bijna 19 en het gaat een stuk beter. Thuis ook, maar ik voel me nog steeds niet thuis. Ik ben daar gewoon totaal niet op mijn gemak. Ik vind het ook lastig want uit school ga ik meestal gewoon naar huis. Ik heb niet echt veel vrienden dus ik heb ook niet veel keuze. Ik heb nog steeds heeeel erg veel moeite met mensen vertrouwen. Maar het gaat veel beter al… helaas heb ik niet zoveel geld maar ik hoop binnenkort uit huis te gaan. Al heb ik er ook wel moeite mee omdat ik het lastig vind om in te zien dat het ‘normale’ leven niet bestaat uit bij elke fout die je maakt dat je dan klappen krijgt en scheldwoorden naar je kop… dat slaan thuis is redelijk over maar bij elke fout die ik maak sta ik nog te bibberen van angst bij mijn moeder. Nog altijd van voor wat er vroeger gebeurt is…

Martine -

Wat afschuwelijk om te horen Marie, ik kan me je angst heel goed indenken: ik had die angst ook als ik weer eens terug naar huis moest nadat ik een paar dagen weg was gebleven. Ik hoop dat je met de tijd steeds minder bang en angstig zal worden en voelt hoe sterk je bent. Ik ben zo blij te horen dat deze psychologe jou vrijwillig wilde helpen, zo liefdevol! Ik hoop dat je er heel veel aan hebt gehad en langzaamaan jezelf steeds meer los kunt maken van je ouders, zeker als je op jezelf gaat wonen. Ben je toevallig ook van plan te gaan studeren? Men zegt altijd dat je tijdens je studie vrienden voor het leven maakt, ik hoop dat je net als ik ook een ‘Willemijn’ mag vinden want die verdien je! <3

Marly -

Wat een mooie tekst heb je hierover geschreven Martine. Goed dat je dit bespreekbaar maakt. Ik vind het super knap dat je dit zo op een rijtje kan zetten voor jezelf, wens je het allerfijnste en best voor de toekomst!Xoxo

Mare -

Goed dat je dit openbreekt Martine. Er heerst nog steeds een taboe op misbruik. Wat jouw ouders hebben toegelaten is strafbaar, als ouder hoor je de veiligheid van je kind voorop te stellen.
Heb je nog contact met je ouders? En zo ja, hoe heb je dit vormgegeven. Verder vraag ik me af…heb je ooit echt de tijd genomen en zo ja hoe heb je dit verwerkt?

Martine -

Hi Mare,

Dankjewel voor je berichtje. Ik krijg deze vaak vaker zie ik hieronder in de reacties. Wel moet je weten dat dit natuurlijk 1/10e van het hele verhaal is. Het is als buitenstaander lastig om dit te begrijpen, omdat je niet de gehele situatie kent. Daarvoor zul je je behoorlijk moeten verdiepen in onze familiegeschiedenis en in “onze” (mijne inmiddels niet meer) geloofsovertuiging. Dat loopt namelijk als een rode draad door dit verhaal, maar ik wil/kan hier niet helemaal over uitweiden. Mijn moeder heeft zeker binnen de geloofsovertuiging geroeid met de riemen die ze had en heel veel hulp geprobeerd in te schakelen, maar daar werd de zaak -zoals bij veel religies- meteen in de doofpot gestopt en totaal omgedraaid. Dat was heel pijnlijk voor ons allemaal op een andere manier: door een vreemd besluit van de ouderlingen die naar deze zaak keken, zaten we met zijn allen muurvast in deze benarde situatie.

Ik heb zeker tijd genomen om alles te verwerken en nu nog steeds -10 jaar later- zit ik in zo’n proces. Ik ben ondertussen al heel erg ver en kan steeds beter kijken naar het verleden en alle personen die mij pijn hebben gedaan op een neutrale manier en meer als een vaststaand feit. Iets dat ooit eens gebeurd eens en verder niet: blanco/neutraal. Ik heb daarin heel erg veel gehad aan mijn psychosynthese therapeut Caroline (van Pure Me Retreats in Zeeland) en aan het boek ‘Boek van Vergeving’ van W. Glaudemans.

Mijn band met mijn ouders is wellicht gek genoeg veel beter dan ooit. Ik ben juist wel eens blij dat dit gebeurd is. We zijn juist door altijd open naar elkaar te blijven veel dichter bij elkaar gekomen. Je gaat soms door hele diepe dalen, maar dat wil niet zeggen dat je nooit samen meer die berg gaat beklimmen. Ik ben zo blij dat ik nu een veel andere band heb met mijn ouders dan vroeger. We respecteren elkaar veel meer en zijn juist nog meer van elkaar gaan houden.

Syl -

Goed dat je hier aandacht aan besteed! Helaas komt niet iedereen uit een warm gezin.
Als kind dacht ik altijd dat weglopen iets avontuurlijks was, zoals de hoofdpersonen in veel boeken. Ik kon mij als kind ook niet voorstellen, waarom iemand in vredesnaam zou weglopen van huis. Heel naïef… ‘Een ruzie met je ouders kan je toch uitpraten?’
Helaas weet ik inmiddels dat niet iedereen opgroeit in een warm en veilig gezin.
Ik hoop dat degene die het nodig hebben de kracht vinden om voor zichzelf te kiezen en snel een veilige thuishaven kunnen vinden.

Floor -

Oh wauw, deze timing hahaha. Ben vanochtend de deur uit gezet en moet nu weer terug, maar dat weiger ik. Ik ben geeen voorwerp wat je kan wegdoen en kan terughalen wanneer hen dat uitkomt. Of je hebt me wel of je hebt me niet.

Martine -

Hi Floor,

De deur uitgezet? Wow, dat is ook heftig. Heb je iemand om mee te praten/naar toe te gaan?

Charlotte -

Wat een prachtig artikel Martine! Ik vind dit zo emotioneel om te lezen… Ik was 16 toen ik tijdens een nachtje uitgaan verkracht werd voor de deur van het jeugdhuis in ons dorp. Ik had nooit gedacht dat zoiets bij mij zou gebeuren. Enkele maanden daarvoor stierf mijn allerbeste vriendinnetje na een lange strijd tegen kanker, 2 weken voor de bewuste avond stierf mijn allerliefste moeke onverwacht en een week hierna maakte mijn vriend het uit… Ik had nooit een goede relatie met mijn ouders, en had dus op deze moment naar mijn gevoel ook helemaal niemand waar ik mijn verhaal bij kwijt kon. Op mijn eentje ging ik naar de politie en diende ik een klacht in tegen onbekenden. Ik had de man die me dit heeft aangedaan recht in de ogen gekeken, maar ik kan me tot de dag van vandaag zijn gezicht niet meer herinneren.
Nadat ik aangifte deed bij de politie (nu meer dan 4 jaar geleden) heb ik nooit met iemand over deze avond gepraat, tot ik enkele maanden geleden mijn nieuwe vriend leerde kennen. Ik kon niet meer zwijgen en vertelde hem wat er gebeurt was. Nog nooit heb ik mezelf zo opgelucht gevoeld… Ik begrijp niet waarom ik niet eerder iemand in vertrouwen heb genomen. Ik heb er nog iedere dag spijt van dat ik het toen niet tegen mijn ouders verteld heb, hoe slecht onze band ook was. Door dit voor hen te verzwijgen heb ik onze band enkel nog slechter gemaakt voor mijn gevoel.
Als ik het allemaal overnieuw kon doen, zou ik zeker vanaf de eerste moment iemand in vertrouwen nemen. Dan had ik het misschien kunnen verwerken in deze 4 lange jaren in plaats van het maar te blijven opkroppen.
Sinds enkele maanden woon ik op mezelf en dit heeft me heel erg veel deugd gedaan. Ik ben begonnen aan een studie vroedkunde en voel mezelf beter dan ik in jaren gedaan heb! Hoe uitzichtloos een situatie er ook kan uitzien, je komt hier door en je kan zelf heel wat maken van je leven als je dit wil!

Martine -

Hi Charlotte,

Wat fijn om te lezen dat jij jouw leven ook weer zo goed hebt op kunnen pakken. Ik vind het heel erg voor je dat je dit allemaal hebt mee moeten maken. Je zult altijd zien dat alle ellende in een keer komt: het lijkt wel een fase met aantrekkingskracht vol verdriet en ellende op zo’n moment. Maar wat geweldig dat je een reactie achter laat waar anderen weer een mooie les uit kunnen trekken, namelijk dat je niet je verdriet moet opkroppen maar er zo snel mogelijk met iemand over moet praten. Ik ben blij dat je je verhaal nu hebt kunnen delen met je nieuwe vriend. Heel veel geluk samen en veel succes met je studie! :)

Mariebeauty -

Mijn vriend heeft thuis ook een slechte thuis situatie. Ik zelf ben afkomstig van een warm nest en heb zulke situatie’s nooit meegemaakt. Heel erg confronterend vind ik altijd, ik vind het heel erg dat het voor veel mensen hetzelfde loopt en ze er tegen niemand over praten en het proberen te verbergen. Dat was in het begin toen ik met hem samen was ook al het geval, ze schamen zich voor thuis omdat ze zich zelf niet op hun gemak. Heel erg jammer, dat je als ouder niet dat klein beetje respect hebt voor je kind.

Marrie -

Wat schandalig en ongelovelijk dat je ouders niet gebroken hebben destijds met die persoon. En dt ze hem gewoon nog welkom heette. Je wilt toch dat je ouders onvoorwaardelijk achter je staan. Ik vind het heel knap dat je dat je dan nu nog met je ouders om wilt gaan. Ik denk dat ik voorgoed met ze gebroken had.

Martine -

Ik snap dat je dat gevoel krijgt maar het verhaal is nog veel groter en veel ingewikkelder dan hier beschreven wordt dus ik snap wel waarom het destijds zo gegaan is en ik heb het ze vergeven.. :)

Christien -

Ik ben ook weggegaan van huis op mn 18e ivm ruzies vanwege meningsverschillen en geloofsverschillen. Mijn ouders sloegen mij ook, vaak op plekken die ik goed kon verstoppen gelukkig.
Ik heb toen mijn spullen gepakt en ben bij mijn schoonouders gaan wonen en heb een soort van therapie gevolgd, maar dat is nogal misgelopen.
Maar ik ben er 1000x sterker uitgekomen, soms nog een dipje maar dat is gelukkig nu bijna niet meer. Met mijn ouders heb ik – nu ruim 4 jaar later- het contact weer wat opgebouwd, maar ik merk dat ik niet langer dan een middagje bij ze kan zijn.
Martine: Superdupder dapper dat je een deel van je probleem zo gedeeld hebt. Ik hoop dat het je ook een beetje oplucht hihi. Keep strong, we zijn grotere vechters dan we doorhebben 😉

Suzanne -

Aan alle meiden of jongens die dergelijke dingen meemaken of het om een andere reden niet meer volhouden thuis; je mag altijd de kindertelefoon bellen of Veilig Thuis bij jou in de regio! Deze mensen zijn speciaal voor dit soort situaties, ook als je boven de 18 bent. Als de situatie echt nijpend is kijken zij met je mee en kunnen in sommige situaties ook zorgen voor een veilige plek. Keep your head up!

marieke -

Wat een ontzettend openhartig stuk heb je geschreven. Erg knap van je! Ook prettig om te horen dat ik niet de enige ben die soms weggaat met smoesjes, in een soort web van leugens. Lucht wel op.

dankjewel.

xxx

PinkFairy -

Jeetje, ik verbaas mij er elke keer over hoeveel jij al hebt meegemaakt… En vooral dan de minder leuke dingen.. :( Wat dapper dat je hier zo openhartig over bent en ook dat je nu met je moeder zo goed lijkt om te gaan. Heel veel respect en ik weet zeker dat jouw verhaal velen zal helpen.

Caro ~ My Beautycase -

Wat een heftig verhaal om te lezen zeg! Wat knap dat je hier over hebt verteld en hopelijk andere kunt helpen met jou eigen ervaring en tips.

Mama93 -

Respect dat je je zoiets persoonlijks wil delen met ons. Ik zou het niet kunnen. En ik hoop dat er veel mensen mee geholpen worden!

My Creative Life - Marìs -

Wat goed dat je hierover geschreven hebt! Zo’n onderwerp wordt zo vaak doodgezwegen, ik denk dat veel mensen wat aan je tips zullen hebben!

Debby -

Wat goed dat je hierover schrijft :) Wil zelf nu ook heel graag weg thuis, merk dat er teveel frictie komt als ik nog veel langer blijf en dat wil ik graag voorkomen. Hoop dat de relatie een beetje ok blijft en dat mijn ouders dadelijk fijn opa en oma kunnen worden… bedankt voor de mooie blog!

Shannon -

Hallo Martine,
Wat fijn (op een gekke manier) dat je zo openhartig je verhaald deelt.
Ik heb iets soorts gelijks meegemaakt… ik ben nu ruim 10 jaar verder en ik ben er helemaal boven op. Het enige is dat ik mjin ouders niet kan vergeven.. ik kan niet met ze door één deur en kan ze niet luchten of zien…
Een hele brutale vraag,, en misschien ook wel een heel gevoelige maar toch wil ik hem stellen: Hoe ben jij hier mee om gegaan?

Martine -

Het kost tijd en ik heb een boek voor je waar je denk ik heel veel aan kunt hebben: Boek van Vergeving van W. Glaudemans is een heel mooi en interessant boek met een bijzondere kijk op wat vergeving nu precies is. En het is niet makkelijk maar als je bereid bent het verleden los te laten (en zeg nou zelf: leven met wrok/nijd is heel onprettig voor jezelf) dan biedt het je prachtige inzichten en zul je het uiteindelijk los kunnen laten. Ik merk dat hetgeen wat ik daardoor heb geleerd ook onbewust verder heeft gewerkt. En ik ben goed in mezelf verplaatsen in iemand anders z’n situatie waardoor ik denk: hoe was dat voor hem/haar? Daarnaast heb ik altijd open gesprekken kunnen voeren met mijn ouders hierover wat ontzettend fijn was. En je moet ook bedenken: we maken allemaal fouten, dat is helaas onoverkomelijk. Ik denk echt dat het boek je zou kunnen helpen! Je kunt ook vergevingssessies doen bij een psycho synthese therapeut!

Shannon -

Ik heb het boek besteld ik ben heel benieuwd wat het mij zal brengen. Ik had er nog niet eerder van gehoord maar het beloofd veel goeds zie ik al.
Het verplaatsen in anderen kan ik redelijk goed, maar bij mijn ouders merk ik nog een barriere. Bedankt voor je reactie en je verhaal!

Martine -

Wat goed van je! Ik ben heel benieuwd wat je er van vindt, het is vooral belangrijk dat je bereidt bent om iemand te vergeven anders wordt het nog lastiger denk ik. Kijk maar hoe je er tegenover staat als je het leest en anders is het wellicht nu nog niet de tijd om te vergeven en komt dat later. Dat was bij mij ook zo, verwerking van het verleden gaat altijd in laagjes :)

Elly Kellner -

Super dat dit onder de aandacht wordt gebracht. Toen ik wegliep van huis, eerste keer op mijn 12e bij moeder en haar vriend en tweede keer op mijn 15e bij vader voelde dat eigenlijk als heel bevrijdend en ik voelde mijn eigen kracht. Hoe jong ik ook was, ik nam het heft in eigen handen. Ik werd in beide thuissituaties psychisch mishandeld en bij mijn vader ook verwaarloosd. Als ik daar nu op terugkijk ben ik er soms verbaast over hoe krachtig ik kon zijn in dat besluit. En ik ben heel blij dat ik die keuzes toen heb gemaakt en voor mezelf koos.

De eerste keer ging ik naar mijn beste vriendinnetje, haar ouders belden de politie, de politie regelden maatschappelijk werk en zo verbleef ik een paar maanden in een kindertehuis. Daarna vroeg mijn vader of ik bij hem wilde gaan wonen. Dat was een regelrechte ramp.
Toen ik drie jaar later bij mijn vader wegliep ging dat via de kindertelefoon. Dat is eigenlijk iets dat voor mij nog mist in je writing Martine. De kindertelefoon bestaat nog steeds. Je kunt er anoniem je verhaal doen maar als ze merken dat er echt iets niet goed zit schieten ze ook in actie. De kindertelefoon heeft destijds geregeld dat ik terecht kon bij een crisis-opvang in een andere stad dan waar ik woonde. Ik kreeg heel heldere instructies: ik moest mijn tas inpakken, vergat in de stress mijn geliefde gitaar mee te nemen en stapte voor het eerst in mijn eentje op de trein. Uurtje met de trein, toen een taxi en toen kwam ik aan bij de volwassenen crisis-opvang, waar het geen ideale situatie was maar ik voelde er meteen een luchtigheid en ruimte; ik werd er verzorgd én gezien; iets dat ik heel erg nodig had.

Van daar uit ging men kijken of ik een groepstherapie kon gaan doen met leeftijdsgenootjes want ik was inmiddels niets meer dan een klein hoopje op de grond. Hard werk en in alle eerlijkheid, ik volg soms nog steeds therapie maar… ik ben er nog! :) En ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu! Het ‘op en neer’ blijft wel eeuwig bestaan maar dat ervaren we allemaal wel… Laten we er wat moois van maken. Veel liefs en kracht voor iedereen die dit leest. xx

Martine -

Lieve Elly, ik heb jouw video laatst nog eens bekeken (wat heb je een fijne stem om naar te luisteren) en ik vind je een prachtmens. Veel respect voor hoe jij met de dingen bent omgegaan, ik vind het enorm dapper en fijn dat je ook hier je verhaal wilt doen. Ik weet zeker dat je anderen daar mee inspireert en laat zien dat een situatie niet uitzichtloos hoeft te zijn. Liefs

Michelle -

Wat ontzettend goed dat je hier aandacht aan besteed!! Het is vooral zo belangrijk om te weten dat je niet alleen bent, als je in een dergelijke situatie terecht komt. Ik weet helaas hoe het voelt, en vond het zó fijn toen er eindelijk écht naar me geluisterd werd. Voor iedereen die zich nu in zo’n rotsituatie bevindt; probeer in hemelsnaam hulp te zoeken. Hoe uitzichtloos het soms ook lijkt, er zijn mensen die je kunnen en willen helpen! Je hoeft het niet alleen te doen. Heel dapper dat je je verleden inzet om anderen te helpen Martine! Kan ik alleen maar heel veel bewondering voor hebben.

tessa -

Ik denk dat hier heel veel bruikbare tips in staan. Super dat je dit geschreven hebt!
Bij mijn ouders zijn er ook wel wat spanningen. Zo heb ik het gevoel nooit iets goed te kunnen doen en is er gewoon desinteresse in wat ik doe in mijn leven. Zo vertelde mijn eigen moeder mij dat ze mij niet graag meer ziet. Hoe kan je dat nu zeggen?? Ik heb helemaal geen erge criminele dingen gedaan. Ik ben eigenlijk heel braaf, ik heb gewoon een andere manier van denken en leven ontwikkelt. Die situatie zorgt voor een constant stressgevoel, ook al woon ik niet meer thuis.

Saskia -

Wow Martine, wat een heftig en openhartig artikel. Hier kunnen veel meiden bij gebaat zijn! Wat ik alleen niet begrijp is hoe je je ouders hebt kunnen vergeven, want je ziet ze nog regelmatig. Ik had dat denk ik niet gekund, ze hebben toch voor een deel schuld in deze zaak.

Renate -

Ja, met die vraag zit ik ook. Jouw ouders hadden er juist voor moeten zorgen dat jij je thuis wel weer veilig kon voelen. Het maakt me misselijk om te moeten lezen dat ‘de man van ‘ nog gewoon over de vloer mocht komen en dat er goed opgelet werd….absurd. Alles werd gewoon in stand gehouden door de mensen waar bij jij je veilig en geborgen zou moeten voelen. Hoe kan je daar nog een band mee hebben en mee omgaan?

Johanna -

wat een prachtig artikel! Herken het dus ook helemaal. Helaas ongeveer dezelfde situatie meegemaakt. Maar toen ik het mijn ouders wilde vertellen geloofden ze me gewoon niet, en dat doen ze nog steeds niet. Gelukkig door mijn lieve vriend voor mezelf durven kiezen en inderdaad ook thuis weggegaan. En toen zo ontzettend opgeknapt en gegroeid, en nu sta ik weer ontspannen en gelukkig in het leven. Het voelde als ‘opgeven’ om weg te gaan, omdat je zo graag wilt dat je thuis wel veilig wordt. Maar ik moest ook leren dat ik dat dus niet zelf kon verbeteren.
Maar ga dus ook niet aan je eigen ervaring twijfelen of het wegstoppen omdat anderen je niet (willen) geloven! En durf voor jezelf te kiezen.
Super dat je dit gewoon schrijft Martine! Waanzinnig dapper en wees trots op jezelf!

Martine -

Hi Saskia en Renate, ik heb het hierboven uitgelegd aan Mare: misschien zorgt dat voor enige opheldering. Dit is namelijk maar een heel klein deel van het verhaal :)

Jolanda -

Wat dacht je van aangifte doen bij de politie!!

Jouw schoonmoeder is je reddende engel geweest!!

Sterkte voor iedereen die in zo’n kut situatie zit!!

Ilse -

Ik vind het heel goed dat je hier aandacht aan besteedt en benadrukt dat het slachtoffer geen verantwoordelijkheid heeft. Wat ik wel stuitend vind, is dat jouw ouders de misbruiker destijds nog binnen hebben gelaten omdat het ‘zo hoorde’ en dat jij daardoor dus bent weggevlucht (wat ik heel begrijpelijk en dapper vind!). Naar mijn idee hadden jouw ouders hier wél een bepaalde verantwoordelijkheid, namelijk de veiligheid van hun kind vooropstellen en dat hebben ze niet gedaan. Vandaar dat ik dus bovenop dit artikel wil zeggen: als er iets is en je voelt je gevangen thuis, er ís een weg! Dat bewijst dit artikel wel!

Vero -

Het is niet aan jou om dit te zeggen over Martine haar ouders. Je leest hierboven duidelijk wat ze er zelf van vond.

Goed dat jullie hier aandacht aan besteden. Er is altijd licht in welke situatie je ook zit.

Kelly -

Heel knap omschreven, ik hoop dat het andere meiden ook gaat helpen. Een van de belangrijkste dingen is toch een veilige thuishaven, of dat nou bij je ouders, schoonouders, of een vriendin is.

Margot -

Wat een goede post en ik hoop van harte dat er meiden zijn die hiermee geholpen worden!

Marieke -

Wat goed dat jullie hier aandacht aan besteden. Ik hoop dat er meiden die in zi’n situatie zitten iets aan dit artikel hebben en daardoor hulp zoeken op wat voor een manier dan ook.

Reageer ook