Trek jij je aan wat anderen zeggen?

Ik zat laatst vooraan in de bus. Achter me zaten twee jongens die overduidelijk naar een voetbalwedstrijd gingen. Ik verveelde me en ik zat hun gesprek af te luisteren. Ze hadden het over van ‘die meiden die dan hun fucking best doen en hun haar krullen’. Het klonk wat negatief. Ik was blij dat ik mijn haar niet gekruld had die dag. 

Photo Credit: Curious Bino

Tegelijkertijd dacht ik: ‘Het wil niet zeggen dat ze het dan over jou hebben. Nu hadden die jongens het over meiden die hun haar krullen en jij had geen krullen gemaakt. Maar als je dat wel had gedaan, had je jezelf waarschijnlijk afgevraagd doelen ze nu op mij?’ Die redenatie vond ik wel grappig, want dan had ik me dat afgevraagd, blijkbaar negatief geïnterpreteerd en het mezelf aangetrokken terwijl het hoe dan ook -wel of geen krul- nooit specifiek bedoeld was voor mij. Maar blijkbaar als ik wel krullen had gemaakt die dag, had ik me aangesproken gevoeld.

Dat had ik ook toen ik een keer een normale lipstick op had en op straat liep. Een jongen en daarna een dame keken me behoorlijk lang aan terwijl ik voorbij liep. Toen dacht ik: ‘Als ik nu MAC Matte Royal -een donkerblauwe lipstick- op had gehad, had ik gedacht dat ze op een negatieve manier naar me hadden gekeken.’ Maar dat had dus niet om de lipstick hoeven zijn, want ze keken nu immers zonder die bijzondere lipstick ook al naar me. Het verbaasde me hoe snel ik iets invul voor de ander over mezelf op een vrij negatieve manier. Ik bedoel: het kan ook juist een positieve reden hebben waarom iemand staart!

Ik vond het dus bijzonder te ontdekken dat ik me snel iets aan kan trekken -terwijl dat dus niet eens over mij hoeft te gaan- en het ook heel vaak dan negatief interpreteer. Terwijl ik eigenlijk helemaal niet onzeker ben over wie ik ben en hoe ik er uit zie, qua uiterlijk doe ik altijd wat ik zelf leuk vind. Ik ben niet bang om te laten zien wie ik ben.

Als een vreemde uiteindelijk iets over mij zou zeggen, wat ik niet leuk vind dan is dat vervelend. Maar dat kan ik na een uurtje wel weer loslaten. We krijgen natuurlijk veel reacties op blogs en social media en daar zitten niet altijd de leukste reacties tussen. Het blijft ook bijzonder dat je als mens vooral geneigd bent om vooral de negatieve reacties te onthouden. Soms krijg je wel 50 reacties waarvan 49 hartstikke leuk en 1 heel vervelend. Stom dat dan vooral die vervelende blijft hangen! Maar omdat je deze mensen verder niet echt kent, ebt dat vervelende gevoel gelukkig ook weer snel weg. Daarnaast probeer ik bij negatieve reacties er zo neutraal en luchtig mogelijk en/of met humor mee om te gaan en dat helpt voor mij enorm om een negatieve reactie niet aan te trekken.

Als het echter mensen zijn die heel dichtbij je staan die wel eens iets over jou zeggen wat hard kan aankomen, dan vind ik dat ontzettend moeilijk om los te laten. Vaak zijn de mensen waar je het meest van houdt, ook degenen die je het meeste pijn kunnen doen. Hoe je hier mee om gaat verschilt per persoon. Ik kan iemand zeker vergeven en ben ook behoorlijk liefdevol hierin, maar vergeten en echt loslaten? Nee, dat kan ik (nog) niet. Ik vergeet nooit de dingen die iemand tegen mij gezegd heeft die absoluut niet leuk waren. Dus als je het eenmaal een keer goed bij mij verknalt, dan kan ik zeker vergeven maar ik blijf dan wel op mijn hoede zonder dat de ander dat merkt en zal niet meer zo snel mezelf volledig openstellen, omdat ik weet en heb ervaren hoeveel pijn diegene me kan doen. Ik vergeef dan iemand wel, maar ik kom ook in een soort zelfbeschermingsmodus zonder dat die ander dat door heeft. Vroeger zei ik niks terug als iemand iets vervelends tegen me zei, maar hoe ouder ik werd des te meer ik voor mezelf opkwam en op een hele kalme manier kon duidelijk maken dat ik het echt niet leuk vond als iemand iets vervelends zei tegen me.

Zo heb ik wel eens flinke ruzie gehad met een dierbare. Diegene ging maar door en maakte me uit voor van alles en nog wat. Ik vond het enorm veroordelend en heel erg rot. Dat kan echt heel pijn doen, zeker als je het zelf niet gerechtvaardigd vindt wat diegene allemaal over je zegt. Op dat moment wist ik niet of ik moest lachen of huilen omdat het zulke rare verwijten waren en het verbaasde me ook dat diegene zich zo erg liet kennen en gaan. Uiteindelijk weet ik nog dat diegene van mij een excuus verwachtte terwijl dit draaide om een kwestie van vrijheid van meningsuiting. Ik moest dus volgens diegene mijn excuus aanbieden voor mijn eigen mening. Vroeger toen ik nog jonger was (onder de 20) had ik dit waarschijnlijk ook gedaan omdat ik dan flabbergasted zou zijn. Maar ik dacht er kalm over na en vond het eigenlijk van de zotten. Ik was niet de enige, de rest die het gesprek had opgevangen vonden het ook heel erg vreemd. Ik zei toen iets van: ‘Ik ga niet mijn excuus aanbieden voor mijn vrijheid van meningsuiting. Ik mag dat zeggen, ik vind het jammer dat jij je dit zo persoonlijk aangetrokken hebt want ik zie dat helemaal niet zo in die context.’ Ik was blij dat ik niet zomaar toegaf en eerst even nadacht hoe ik er zelf in stond.

Gelukkig was de ruzie langzaam weer opgelost, maar ik zal zeker niet vergeten wat voor woorden er zijn gevallen. Ik trek het me niet meer aan, anders zou je iemand ook niet kunnen vergeven, maar vergeten doe ik het niet. Ik had voor mezelf meteen duidelijk welke gespreksonderwerpen ik voortaan zou vermijden als ik in gesprek was met diegene. Dat heb ik er van geleerd.

Ik ben altijd jaloers op anderen als zij dit soort dingen wel goed los kunnen laten en meer schijt hebben aan wat anderen over ze zeggen. Bij mij spoken woorden nog heel lang door mijn hoofd. Natuurlijk niet altijd hoor, maar af en toe borrelen er wat van die dingen op. Dan kijk ik in de spiegel en dan denk ik: ‘Sjezus, wat een dikke pens. Geen wonder dat diegene me dat boek met gezonde recepten heeft gegeven en gezegd heeft dat iedereen in de familie me dikker vindt worden maar dat niemand dat eerlijk durft te zeggen tegen me.’ Dus iedere keer als ik dat boek zie herinner ik me alleen maar het negatieve ‘je bent dik’ zinnetje (terwijl het eigenlijk aardig en lief bedoeld was om me te helpen) en trek ik me dat bijvoorbeeld nog steeds aan. Waarbij ik er ook gelijk achteraan denk: ‘My God, mijn familie heeft dus blijkbaar een keer over mij gepraat en over mijn gewicht.’ Dat is natuurlijk niet erg leuk om te horen. Ik ben nu eenmaal niet dun, maar als iemand over mij oordeelt op die manier trek ik dat heel slecht: zeker in verband met mijn schildklier en dat het toch al zo moeilijk is om op gewicht te blijven. Maar ook zie ik hier een patroon van mijn eigen pessimisme in terug. Het boek met gezonde recepten was namelijk goed bedoeld, alleen kwam het niet op een goed moment want ik zat toen in een dip over mijn gewicht en mijn schildkliermedicijnen waardoor het meteen een hele negatieve lading kreeg en ik me een varken voelde.

Nu waardeer ik die eerlijkheid trouwens wel en vind ik dat lang niet zo erg als een hele erge ruzie waarin verwijten worden gemaakt die totaal niet kloppen en heel veel pijn doen. Daar zit dus ook wel een verschil in. Dat heb ik me veel meer aangetrokken.

Maar ik moet zeggen dat naarmate de jaren vorderen, ik steeds wel meer immuun word voor wat anderen van me denken of zeggen. Het is in de loop der jaren steeds minder geworden. Ik denk ook vaker: ‘Dit ben ik en ik ben er blij mee. Ik leef niet voor jou maar voor mezelf.’ Ik denk ook dat in de loop der jaren je zelfbeeld steeds sterker wordt en je groeit als persoon waardoor je denk ik steeds meer jezelf en al je (im)perfecties leert waarderen en je volledig achter staat wie jij bent en wat jij de wereld te bieden hebt. Misschien is dat de reden dat je jezelf steeds minder aantrekt wat anderen over je zeggen omdat je steeds gelukkiger leert te zijn met jezelf als persoon. En dat kost tijd, ik ben nog steeds in de leer en dat zal mijn hele leven zo blijven. 😉

Trek jij je aan wat anderen over jou zeggen? Maakt het bij jou ook een verschil of het vreemden zijn of dierbaren? Of kun je juist makkelijk loslaten?

56 reacties

Tinka -

Mooi artikel !!
Heel herkenbaar.

Zelf kan ik sommige negatieve gesprekken nooit vergeten. Jammer dat sommige dingen zo gebeuren zoals ze zijn gelopen. Had ik het kunnen voorkomen? wat als dit, wat als dat. Soms een tijd niet aangedacht en dan komt het toch weer boven. Dat loslaten pff dat is niet makkelijk.
Als iemand me verbaal aanvalt ben ik ook flabbergested. Altijd achteraf oh dat had ik moeten/kunnen zeggen enzo.
Nu kom ik er af en toe even later op terug van: je zei dit en dat en dat vond ik niet prettig. Jaren geleden deed ik dat ook niet.

Voel me ook geregeld wat opgelaten als een groepje aan het praten is enzo.
Onzekerheid.
laatst nog bij een ijssalon ik had mezelf 1 bestelling beloofd in de zomer en bestelde met mijn zus allebei 4 bolletjes ijs in een bakje. Een groepje van 2 meiden en 2 jongens hadden het er uitgebreid over dat je niet gewoon kan genieten van 2 bolletjes ijs. Dan denk ik pleur dat ijsje maar in de prullenbak en ik fiets naar huis :( Of was ik maar onzichtbaar ofzo. Ik bedoel dat genieten was gelijk weg iig.
Is het een gek veel aantal??

Wil graag aardig gevonden worden door iedereen. Dat kan gewoonweg niet.
Zelf vind ik dat iedereen z’n ding moet kunnen doen. Mits je anderen er maar niet mee lastig valt.

Geef nu wel eens vaker anderen een compliment dat geeft de persoon en jezelf een goed gevoel. iets meer positiviteit.
groetjes T

Kimmetje -

Ik vind het heel moeilijk om negatieve reacties van anderen naast me neer te leggen. En natuurlijk vind ik de reactie van dierbaren nog erger. Ik weet niet of ik lange tenen heb, ik denk meer dat ik geen ruggegraat heb om het op te vangen. Een beetje uit pessimisme net als jij, Martine. Hoewel ik ook mezelf durf te zijn. Ik denk dat ik van binnen altijd iedereen wil pleasen en leuk gevonden wil worden. En dat kan niet altijd en daar heb ik moeite mee… Zit het stukje pleasen van een ander en leuk willen gevonden worden door een ander ook niet hier een beetje in opgesloten?

Rosalie -

Wauw, dat je familie lid dat in je gezicht durft te zeggen en dan nog zo’n boek er bij geven. Dat zou bij mij er niet in gaan, ik weet niet wat soort relatie je hebt met die persoon maar ik vind dit toch er over, goed bedoelt of niet. Tegenwoordig trek ik mij niets meer aan van de haters, het is niet leuk maar ik ben wie ik ben, en ik ga niet veranderen voor een ander.

Ann -

Hoi Martine,
wat een mooi geschreven en herkenbaar artikel!
Bij mij helpt het (een beetje) dat ik in mijn studie (Psychologie) heb geleerd dat het evolutionair bepaald is dat je die negatieve dingen beter onthoudt en dat ze meer indruk maken. Het is namelijk belangrijk voor het overleven om negatieve bedreigingen beter te onthouden dan positieve dingen die geen invloed hebben op je overleven.
en tja, dat dat ook geldt voor van die ‘leuke’ opmerkingen, dat is en blijft wel een beetje jammer 😉
groetjes, Ann

Mariska -

In mijn hoofd trek ik het me meestal niet aan, maar als er daadwerkelijk iets gebeurt weer wel.. vaak dan. Het ligt ook een beetje aan mijn humeur op dat moment. Er kunnen dagen zijn dat ik echt schijt heb aan iedereen z’n mening, maar de andere dag kan ik bijvoorbeeld wel weer enorm onzeker zijn en me echt alles aantrekken. Zo was ik laatst bijvoorbeeld 2 weken thuis van het werk in verband met pijnklachten in mijn buik. Ik weet hoe druk het op mijn werk is, maar ik haal dan wel altijd nare gedachten in mijn hoofd, dat ze dan denken dat het bullshit is ofzo dat ik thuis zit en dat ze daar over mij praten. Misschien is dat weer een heel ander onderwerp trouwens.. Wel een goed artikel!

Marjolein -

Ik heb me ook heel lang veel aangetrokken van anderen.. maar nadat ik een poos thuis kwam te zitten waardoor ik moest kiezen wat ik nu eigenlijk wilde in het leven qua opleiding e.d. en dus moest kijken naar wat ik nou echt belangrijk vond heb ik dat meer kunnen loslaten. Zoals je inderdaad zei het is MIJN leven en ook mijn mening en ik moet daar mee leven. Dan nog komen soms dingen hard aan.. maar ik weet dat mijn familie en vrienden het goed bedoelen en de rest.. ja soms niet leuk maar wat voor invloed hebben ze nou eenmaal op mijn leven?! Geen! Dus why bother! Die gedachte helpt heel erg!

Tessa -

Kan me heel goed in dit artikel vinden! Een nare opmerking komt inderdaad hard aan als iemand dichtbij je staat. Daarnaast heb ik ook vaak het idee dat mensen negatief over je denken als ze naar je kijken, maar wat mij hier weleens bij helpt is om te denken dat iedereen al te druk met zichzelf bezig is. Wij zijn met onszelf bezig doordat we denken dat iemand negatief over ons denkt, misschien is degene wel op een andere manier met zichzelf bezig. We zijn te druk met onszelf om aan anderen te denken haha

Martina -

Wow wat goed dat jullie IP adres kunnen trakken! Ik ben verloofd en woon in m’n eigen huis, dus nee, ik woon niet bij die Vera, sta ook niet achter haar reacties hoor. Zag van de week ook op Beautygloss een gemene reactie voorbij komen van iemand die ook Vera heette, dus misschien een cyber pester..?

Jolien -

Hahaha stop maar, je maakt jezelf steeds minder geloofwaardig

Martine -

Nou inderdaad, het is bijna grappig zo ongeloofwaardig dat het is maar ook wel verontrustend dat iemand zo gemeen kan zijn. Ik vraag me dan altijd af wat daar achter zit.

JU -

Wat een opmerkelijk toeval :)
Je hebt het over iemand en ineens ziet jouw IP er hetzelfde uit als dat van diegene waar je over schrijft (en dat terwijl er wel duizenden bezoekers zijn!)…

Eline -

Goed artikel! Vanaf mijn 13de tot mijn 17de trok ik me ook echt alles aan. Nu ik 19 ben merk ik dat het me steeds minder boeit wat anderen van me denken en dat voelt zoveel beter.
Als ik jullie dan ook met een felle lipstick, leuke hoed of aparte haarkleur zie denk ik nu steeds vaker ‘Oh leuk, dat ga ik ook eens proberen’. Eerder dacht ik altijd dat mensen dat raar zouden vinden bij mij. Nu ik er zo over nadenk, denk ik dat ik die zelfverzekerdheid deels wel aan jullie heb te danken.

Jennifer -

Fijn open artikel! Top meiden!

Jennifer -

Lieve Martine,

Wat een goed artikel en wat knap dat je zo openhartig bent! Ik herken zelf veel van wat je schrijft. Wat mij echter soms kan helpen is de gedachte: “en wat nou als het zo is?”. Dus, wat nou als ze naar je kijken omdat ze je lipstick eventueel niet mooi vinden, of het over je gewicht hebben gehad? Wat gebeurt er dan? Waarom is dat erg? Uiteindelijk denk ik, als ik naar mezelf kijk, dat dit soort dingen confronterend zijn omdat het wat zegt over je eigen gedachten. Waarom zou ik het erg vinden wanneer een ander mij te dik noemt? Nou, omdat ik mijzelf wat te dik vind. Het heeft niet eens zozeer met de ander te maken, maar met mijn eigen gedachten hierover. Misschien heb je er wat aan!

Liefs,
Jennifer

Ina -

Fijn open artikel. Ik heb hier zelf ook last van. Bij onbekende, bijvoorbeeld als een groep lacht als je voorbij loopt. Je weet wel dat ze gewoon lachen omdat iemand iets grappig zei maar wat als het toch over jou gaat? Maar wat dierbare zeggen vind ik inderdaad nog veel erger. IK ben erg bezig met sport en fit blijven met een gespierde buik. Mijn vriend en overgrootmoeder zeiden daarop: “IK vind het eigenlijk niet zo mooi dat je zo dun bent, je zou mooier zijn met wat meer gewicht.” Ik weet dat ze dit goed bedoelen met de hoop dat ik geen ongezond gewicht zou bereiken maar toch blijft “ze vinden mij niet goed genoeg” knagen.

Tessa -

Ooh ja, wanneer een groepje geluiden maakt of lacht als je voorbij loopt, wat een rotgevoel geeft dat altijd.. Terwijl je geeneens zeker bent of het om jou gaat idd

Martine -

Ja dat van die groep herken ik! Gelukkig wordt dat ook wel minder met de loop der jaren. Ik had dat vooral vroeger maar nu denk ik daar niet eens meer aan. En wat betreft dat gezond blijven en een gespierde buik ontwikkelen: dat vind ik hartstikke knap van je want dat kost ontzettend veel discipline en werk/tijd. Als jij je er goed bij voelt, moet je dat gewoon blijven doen. Je doet het immers voor jezelf denk ik? :)

Saskia -

Wat weer een steengoed artikel! Ik kan zelf redelijk makkelijk loslaten wat andere mensen van mij vinden, maar als het mensen zijn die dichtbij staan/waar ik veel om geef dan wordt het moeilijker. Een poos geleden besloten mijn vriend en ik bijvoorbeeld om niet meer naar alle verjaardagen van familie te gaan. We beperken ons tot ouders, broers en zussen en de aanhang, beste vrienden, opa’s en oma’s.. dus niet meer naar alle neefjes, nichtjes, ooms en tantes. Toen we dat bekend maakten werd er heel verschillend gereageerd. Sommige mensen toonden begrip en andere mensen werden gewoon heel boos! Ook nadat we uitlegden dat we altijd open staan voor spontane bezoekjes werd het ons niet in dank afgenomen. En dan kan ik het wel goed loslaten omdat ik dan weet dat die mensen niet het beste met ons voorhebben, maar alleen naar hun eigen behoeftes kijken.

Maxie -

Ik weet van mezelf dat ik heel goed directe kritiek (dus wanneer iemand recht in mijn gezicht zou zeggen dat ik bijv. dik ben) kan verwerken, maar dat juist de indirecte narigheid (bijv. twee meiden die zachtjes aan het fluisteren zijn en ik hoor duidelijk mijn naam en ‘ziet er echt dik uit’) niet goed kan loslaten. Als ik mensen zachtjes over me hoor roddelen, dan vind ik het opeens persoonlijk aanvoelen en kan het me echt raken. Maar in gevallen dat iemand recht in mij gezicht iets gemeens zegt of in het geval van die jongens in de bus, kan ik er bijna om lachen… Hebben andere dit ook?

Janneke -

het moraal achter dit verhaal is dus dat je gewoon jezelf moet / mag zijn!!! Alles komt goed.

Janneke -

Heyhey. Ik had vanmorgen zoiets.. Ik ben 16 dus niemand loopt echt op hakken. Ik wel, ik vind dat enorm leuk dus doe ik het gewoon. Het was lang geleden dat ik hakken aan heb gedaan naar school & mijn nieuwe enkellaarsjes met 10 cm hoge hakken (met een hoog plateau) wou ik dus graag aan. echter kwam ik op school en voelde me toch best onzeker. Niemand had hakken aan en ik werd af en toe aangekeken. Tot de les begon… Ik stapte naar binnen en ik hoorde ‘damn haar schoenen wil ik ook’ en toen begonnen de complimentjes!! Ik hoefde me dus niet druk te maken om wat mensen vonden, want (de meeste) ze vonden het kei leuk!! Dat maakte me echt blij, mijn dag kan niet meer stuk :)

Martine -

Kijk dat is nog eens leuk om te lezen en zo zie je maar weer hoe vaak we in ons hoofd negatieve, onzekere gedachtes de overhand laten hebben terwijl dit niet zo hoeft te zijn! Nu ben ik wel heel benieuwd naar je laarsjes haha!

Janneke -

Haha! Het zijn zwarte laarsjes van de H&M. 40 euries. Ze zijn vgm van imitatiesuede.. Ze lopen echt mega lekker!! :)

Mariet -

Wat kan zo’n opmerking/gebaar soms vervelend overkomen zeg, als ik het zo lees :( Maar hopelijk ben je gewoon je zelf :) You go! liefs,

Martina -

Hi Martine! Ik zag op een andere artikel dat je een reactie had gekregen van een of andere Vera. Nu is het nog extra toevallig dat je dit artikel schrijft..ik woon zelf in Groningen (8 jaar) en ik was bij de Mac een aantal dagen terug. Jij had een review geschreven over een lipstick. Toen ik het zocht vertelde ik dat een Blogger erover had geschreven en mijn nieuwsgierigheid had gewekt. Ze werden direct kattig. Ze zeiden de naarste dingen over jou, dat jij ze een slechte indruk geeft en je heel bitchy kijkt..Toen hielpen ze mij ook minder goed, helaas. Hoe ga jij da met zoiets om? Wat vera in haar reactie zei, dat zeiden die mensen daar ook, dat jij egoïstisch bent etc. Schrok er echt erg van! Zelf vind ik je een leuke meid, maar misschien heeft Vera in haar reactie van toen wel gelijk..

Willemijn -

Hee, woon je toevallig in het zelfde huis als Vera? Je IP adres is hetzelfde als die Vera waar jij het over hebt…….. Je valt hier wel een beetje door de mand dus we zullen je gemene reactie met een korreltje zout nemen. 😛

Ju -

Hihihihihihi :)

Jennifer -

Held!

Murl -

fijn artikel en zo herkenbaar! Ik denk ook vooral dat de reacties die erg blijven hangen ook vaak gaan over dingen waar we zelf stiekem ook een beetje onzeker over zijn. Voor mij is gewicht er daar ook een van. Als iemand daar wat over zegt dan vind ik dat erger dan dat iemand zegt dat mijn haar een keer niet leuk zit. Ik heb mijn hele leven al moeite met mensen die een grote drang hebben om hun mening te geven over dingen zonder dat je er om vraagt. Dan heb ik het bijv over commentaar over je kledingkeuze etc. Die dingen blijven bij mij dan ook echt hangen. Misschien dat het dan weer samenhangt met het stukje lekker vel en toch dat stukje onzekerheid dat je daar over hebt. Het zet me igg wel aan het denken hihi!

Murl -

oh oepsie ik had nog zo met mijzelf afgesproken hier niet te reageren..(bij het stukje van vera en der ip adres) doe ik het perrongelijk toch hihi 😛

Martine -

Hi Vera, Martina of wie dit dan ook mag zijn…ik vraag me af wat je hier mee wilt bereiken? Wat is de reden dat je mij in een slecht daglicht wilt zetten? Ik vind het jammer dat je dat doet en ik denk ook niet dat je daar zelf baat bij hebt. Je vraagt me hoe ik met zoiets om ga. Met zo’n reactie als deze kan ik zeggen dat ik die opvallend goed los kan laten aangezien ik gelukkig weet dat ik een hele lieve meid ben en als ze bij MAC dit verwijt zouden lezen, zouden ze zich waarschijnlijk krom lachen aangezien wij al jaren leuk contact hebben met alle MUA’s. Ik weet niet of je momenteel een rotperiode doormaakt en je om een of andere reden op mij af reageert, maar dan wens ik je veel sterkte de komende tijd!

Mariska -

Zo’n goed antwoord, you go Martine! En Willemijn trouwens ook. Mensen mogen best zo openlijk aan de ‘schandpaal’ als je de boel expres loopt te verstieren

Jamie -

Zeker. Ik vind het enorm belangrijk wat mensen van mij vinden, complete onzin natuurlijk maar even veranderen lukt ook niet, helaas. Erg leuk artikel!

Sarahdise -

Heel herkenbaar! Ik trek me alles heel hard aan, zowel van vreemden als van familie en vrienden. Ik onthoud negatieve zaken voor altijd helaas. Ik kan het net als jij wel vergeven, maar vergeten… Het is goed als je meteen met wat humor kan reageren als iemand iets negatiefs of kwestend zegt, maar zelf ben ik vrees ik meer het totaal flabbergasted type dat dan helemaal toeklapt. Loslaten is zo moeilijk…

Tamara -

Ik vind dat ook wel moeilijk, als het iemand is die wel hoog bij mij staat dan trek ik het me wel sneller aan.

Lindsey Beljaars -

Ik probeer me er niet teveel van aan te trekken. Al maakt het wel verschil wie het zegt. Als iemand iets zegt die dicht bij me staat trek ik het me meer aan dan als een vreemd iemand iets tegen me zegt.

Suzanne -

Dat herken ik wel hoor: voor anderen denken! Ik bedenk ook altijd dingen die mensen over mij zouden kunnen denken. Terwijl ze dat helemaal niet doen. En hey, als je ziet dat iemand lang naar jou kijkt, dan kijk je ook lang terug 😉

charile -

Mooi artikel! Ik herken veel eruit :)

Tamara -

ohhh ja ik heb dat ook zo erg! Dat ik me heel veel blijf focussen op het negatieve terwijl er juist ook zoveel positieve dingen gebeuren! Echt heel erg vervelend!

Malu -

Super herkenbaar. Ik ben ook iemand die dat niet zo goed kan loslaten. Wel ben ik vrij direct dus als iemand een rot opmerking probeer ik er wel altijd één terug kaatsen. Misschien niet zo tactisch, 😛 maar het is er wel uit. Ik vind het wel slim hoe rustig en goed jij dat trouwens zei bij die ruzie. Ik zou heel impulsief reageren. Ik denk dat ik jou manier probeer mee te nemen.

Dat met dat kookboek. Oké misschien aardig bedoelt, maar als iemand dat bij mij zou doen. Nee, ik vind dat echt gemeen. Ik weet dat je er niet naar loopt te vissen, maar echt ik zou een moord doen voor jou billen en benen. Ik heb altijd weinig vorm gehad, en naja zo heeft iedereen wel wat natuurlijk. Krijg soms ook wel eens te horen dat krachttraining mij echt zou ‘helpen’. ‘Hey thanks voor de tip, maar heb er niet perse om gevraagd dus dat vind ik niet zo nice.’ Ik kan er wel boos om worden. Dan weten ze meteen dat het niet leuk is om te zeggen, haha. Alsof soms iemand je dan probeert te pakken op je zwakheden maar dit dan tegelijk wilt ‘verbeteren.’ Dus is dat dan iets positiefs? Daar twijfel ik dan over, maar mijn gevoel zegt vaak van niet. Ik ben dan wel direct dat ik zeg dat ik het niet leuk vind. Ik kan dat niet voor me houden. Maar misschien kan dat inderdaad op een wat rustigere manier. Gek dat dat dan zo blijft hangen, waarom is dat zo?

Martine -

Ik vond het ook moeilijk om te bepalen hoe ik moest reageren, maar ik heb altijd geleerd dat vuur met vuur bestrijden niet werkt. Grappig was doordat ik zo kalm bleef dat ik merkte dat diegene steeds slechter wist hoe het geruzie verder moest. Het werkt dus heel goed, mensen spiegelen elkaar onbewust 😉 Maar makkelijk is het niet hoor, je moet eerst veel negativiteit incasseren namelijk en eigenlijk proberen te doen alsof je het niet hoort. Anders blijf je nooit kalm haha!
Super dat je zo’n open reactie achter laat, ik kan me goed voorstellen dat je krachttraining niet als iets positiefs ziet als je juist gefocust bent op meer vorming van je lichaam. Het is dan natuurlijk wel goed bedoeld, maar niet iedereen weet dat het gevoelig kan liggen. Grappig dat je altijd iets wilt wat een ander heeft, ik vind jouw slanke bouw namelijk prachtig en daar zou ik ook een moord voor doen 😉 Ik denk dat negativiteit ook meer blijft hangen omdat het blijkbaar meer indruk achter laat. Het zou wel eens fijn zijn als vooral het positieve blijft hangen!

Malu -

Super herkenbaar. Ja ik trek mij helaas veel aan wat anderen zeggen. Ik ben ook iemand die dat niet zo goed kan loslaten. Wel ben ik vrij direct dus als iemand een rot opmerking probeer ik er wel altijd één terug kaatsen. Misschien niet zo tactisch, 😛 maar het is er wel uit. Ik vind het wel slim hoe rustig en goed jij dat trouwens zei bij die ruzie. Ik zou heel impulsief reageren. Ik denk dat ik jou manier probeer mee te nemen.

Dat met dat kookboek. Oké misschien aardig bedoelt, maar als iemand dat bij mij zou doen… Nee, ik vind dat echt gemeen. Ik weet dat je er niet naar loopt te vissen, maar echt ik zou een moord doen voor jou billen en benen. Ik heb altijd weinig vorm gehad, en naja zo heeft iedereen wel wat natuurlijk. Krijg soms ook wel eens te horen dat krachttraining mij echt zou ‘helpen’. ‘Hey thanks voor de tip, maar heb er niet perse om gevraagd.’ Ik kan er wel boos om worden.
Alsof soms iemand je dan probeert te pakken op je zwakheden maar dit dan tegelijk wilt ‘verbeteren.’ Dus is dat dan iets positiefs? Daar twijfel ik dan over, maar mijn gevoel zegt vaak van niet. Ik ben dan wel direct dat ik zeg dat ik het niet leuk vind. Ik kan dat niet voor me houden. Maar misschien kan dat inderdaad op een wat rustigere manier. Gek dat dat dan zo blijft hangen, waarom is dat toch zo?

Larissa -

Ik trek altijd heel veel van anderen aan. Ik kan me ook altijd onwijs druk maken over wat anderen van me denken en wat anderen vinden. Voordat ik een grote aankoop of iets dergelijks doe, wil ik ook altijd weten wat mijn vriend of ouders ervan vinden. Ik heb toen een tatoeage laten zetten, die ik elke ochtend bij het aankleden even zie zitten en die tatoeage herinnert mij eraan dat ik niet zo moet piekeren, zeuren en over anderen na moet denken en gewoon moet leven. Hoe stom dat soms ook een beetje klinkt, het helpt me wel. Als iemand me weer eens verteld dat die jas of die paar schoenen of dat ene truitje niet leuk is, trek ik hem de volgende keer juist nog een keertje extra aan 😉

Charlotte -

Ik denk dat heel veel vrouwen zich wel aangesproken zouden voelen, heeft denk ik ook met je eigen onzekerheid te maken…

Mirjam -

Knap hoor Martine hoe je reageert op het kookboek!
Ik zou er enorm kriegel van zijn geworden.
Oeps koffie er overheen, boek de prullenmand in, gezonde recepten
googelen en klaar is kees.
Hoe lief ook bedoelt, niet echt tactisch.
Commentaar op je site vind ik wel reaal, blijf je alert van, leer je van.
Zolang het op een normale manier wordt verwoord .

Liset - Beautydagboek -

Ik denk dat het altijd indruk maakt als iemand iets over je zegt. Zeker als het iets negatiefs is. Zelf ben ik vrij gevoelig en maken dingen (no matter what) veel indruk op me. Muziek, films, mensen etc. Ik kan dan ook lang nadenken over iets wat iemand zegt, maar uiteindelijk concludeer ik dan wel of niet iets de moeite waard is om bij me te houden of los te laten :).

Amy -

Terwijl ik je artikel las bedacht ik me dat ik me helaas vaker dan ik zou willen inderdaad iets aantrek van wat (ik denk dat) anderen vinden. Het wordt wel minder met de jaren en het ligt ook heel erg aan wat. Als iemand mijn werk niet goed vind, dan pak ik dat anders op dan iets over mij als persoon.. Maar ik wil wel het liefst dat iemand gewoon eerlijk is tegen me ipv dat ik het via via moet horen.

Danique -

Het kan zeker positief zijn als iemand aan het staren is naar je! Er was een keer een vrouw die naar mij staarde in een winkel en toen kwam ze naar me toe met de mededeling dat ze zo staarde, omdat ze me zo mooi vond :)

Margot -

Herkenbaar dat je dat ene negatieve ding onthoud terwijl er ook veel positieve zijn. Ik doe mijn best me niet veel aan et trekken van wat anderen van me vinden, maar dat vind ik soms nog best lastig.

Ju -

Nope :)

Het gaat in je artikel vooral om het uiterlijk, geloof ik. Ik heb roze haar, 10 verschillende kleuren op mijn nagels (met 10 verschillende glitters eroverheen), ik draag de ene dag ontzettende comfy sweaters met rare opdruk naar mijn werk, de andere dag een nette jurk en de derde dag een heel normale spijkerbroek met een simpel shirtje. Het is maar waar ik zin in heb.
Als mensen bijvoorbeeld zeggen dat ik te oud ben (28) voor felgekleurd haar en mijn gekleurde nagels hoor ik alleen maar ‘blah blah blah, ik neem klakkeloos de mening over van media-land, waarin precies wordt omschreven hoe iedereen eruit zou moeten zien en wat men mooi zou moeten vinden’.

Maria -

Haha, go girl. Moest hierbij denken aan de quote: “can’t see the haters when i’ve got my love glasses on” :p

Tamara -

Wow! Wat heb je dit mooi geschreven. Ik begrijp je helemaal! Ik heb vroeger ook overgewicht gehad, maar met de jaren werd dit minder. Soms voel ik me ook nog snel aangesproken terwijl het misschien wel niet over mij gaat. Maar ik merk wel, dat ook dit gevoel met de jaren minder word. Heb wel meer zelfvertrouwen gekregen doordat ik zo veel was afgevallen. Ik kan opmerkingen van onbekenden aardig snel los laten. Maar zodra een dierbare iets vervelends zou zeggen, zou ik er wel dagen mee kunnen zitten..

Kelly -

Ik herken mezelf wel hierin! Ik heb zelf ook meer moeite met loslaten bij dierbaren dan bij vreemde. En ik vul ook altijd gedachtes in van andere, niet slim, maar het is automatisme

Anouk -

Wat heb je dit mooi geschreven!
Zelf heb ik heel veel moeite met een mening van een ander. Ik trek mij dit altijd aan en of het nou negatief of positief is, ik draai het altijd naar het negatieve.
Als mensen ineens gaan lachen, denk ik altijd dat zij mij uitlachen. Heeeel irritant!
Gelukkig kan ik ook wel om mijn irrationele gedachtes lachen.

Kirsty -

Als een vreemde iets zegt dat ik als negatief kan interpreteren, vind ik dat niet zo lastig, omdat diegene mij toch niet kent, maar als een dierbare dat doet, moet het wel echt recht in mijn gezicht zijn. Als ik het via via moet horen kan ik er echt niet tegen, terwijl ik als je het mij direct zegt, er vaak wel goed op kan reageren.

Natasja -

Mooi artikel! Bij je eerste past alinea’s dacht ik: NIVEA. Niet Invullen Voor Een Ander. Je weet inderdaad niet wat een ander denkt of bedoelt. Stel vragen als je denkt dat het bijv over jou gaat.
De overige alinea’s gaven meer aan over jezelf: los laten, jezelf zijn en voor jezelf opkomen. Absoluut niet makkelijk. En inderdaad: iemand die je kent kan je harder kwetsen dan een onbekende. Vaak hoort daar bij: vergeven maar niet vergeten.

Reageer ook