Gebroken gezinnen en families

‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’, wordt wel eens gezegd. En dat is een waarheid als een koe, om maar even bij de spreekwoorden te blijven. Gebroken gezinnen en families komen meer voor dan dat we zo 1, 2, 3 denken.

Bron afbeelding

Het is namelijk niet een leed dat regelmatig zichtbaar aan de oppervlakte ligt. Maar als je in je omgeving kijkt, kent iedereen wel een gezin of familie waarin problemen zijn. Waarbij ouders gescheiden zijn, er ruzies zijn tussen broers en/of zussen, er geen contact is met ooms, tantes, opa’s of oma’s.

Het moeilijke aan familieruzies is dat ieder familielid er, gewild of ongewild, in betrokken raakt. Als  je geen kant kiest zit je er tussenin. Als je wel een kant kiest heeft dat als gevolg dat je de andere kant verliest of tegen je krijgt.

Het tragische aan ontwrichte families of gezinnen is dan ook dat iedereen lijdt onder de situatie. Ook al waren sommige familieleden in eerste instantie helemaal niet betrokken bij het conflict. Kinderen merken het wanneer er plotseling niet meer gesproken wordt over die ene oom, op verjaardagen en familiefeesten voelt iedereen het ongemak en de spanning en bij scheidingen voelen niet alleen de kinderen de gevolgen, maar ook de ouders, broers en zussen van het echtpaar. Eveneens is het iets wat vaak jarenlang, is het niet voor eeuwig, door kan blijven sudderen, opnieuw kan aanwakkeren of voor een definitieve breuk kan zorgen die altijd gevoeld zal blijven worden.

Verder zie je bij problemen in de familie dat het vaak generatie op generatie verkeerd gaat. Kinderen van gescheiden ouders scheiden vaker dan kinderen waarvan de ouders bij elkaar zijn (gebleven). Dochters die een slechte band (gehad) hebben met hun moeder, hebben later vaker moeite om een goede band op te bouwen met hun eigen dochters.

Een voortslepend of juist doodgezwegen familieconflict zorgt voor spanning, stress, verdriet en eenzaamheid bij alle partijen. En hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt om het op te lossen.

Onze persoonlijke ervaring

Vroeger hadden wij allebei niet gedacht dat het ons ooit zou overkomen, een gebroken gezin. Toch zitten we hier allebei, een illusie armer en een levensles wijzer, dit artikel te typen.

Martine leeft al sinds haar 17e in een gezin dat in twee kampen verdeeld is (lees hier waarom). Ik (Willemijn) ben op dit gebied nog een newbie, sinds de scheiding van mijn ouders afgelopen zomer. Ik heb altijd gezien en gemerkt aan Martine dat het heel moeilijk is om vrede te hebben met de situatie. Ik kon me ook altijd wel een voorstelling maken van haar verdriet. Maar het echt ‘voelen’ kon ik nooit. Ik had een hecht gezin, waar nooit een vuiltje aan de lucht was. Pas toen mijn ouders scheidden voelde ik opeens wat het met een mens kan doen. Het is eenzaam, verdrietig en ontwrichtend op een manier die je je niet kunt voorstellen als je het zelf niet mee hebt gemaakt.

Sinds mijn ouders gescheiden zijn kan ik Martine’s verdriet nog beter begrijpen en hebben we er sindsdien uren over gepraat. We kwamen tot de conclusie dat in essentie ons verdriet hetzelfde is. Je mist iets wat je had, iets wat je altijd hebt gekoesterd en waarvan je nooit had gedacht het te kunnen verliezen. Niets voelt zo ‘eigen’ als je eigen familie, je eigen gezin. Als dat ontwricht raakt, dan weet je dat het nooit meer zoals vroeger wordt en dat ook niets anders, geen schoonfamilie, nieuw samengesteld gezin of vriendengroep, al zijn ze nog zo leuk, dat gevoel van je eigen familie ooit zal kunnen vervangen.

“People say you don’t know what you’ve got till its gone. The truth is, you knew exactly what you had but you just thought you’d never lose it.”

Niet voor even, maar je hele leven

Ze zeggen wel eens dat tijd alle wonden heelt maar in sommige gevallen gaat die vlieger niet helemaal op. Sommige dingen blijven moeilijk, verdrietig of – even plat gezegd – volkomen kut. Misschien niet zo heftig als tijdens het heetst van de strijd, maar soms wel keihard en confronterend, ook al heeft iedereen uiteindelijk een manier gevonden om er mee om te gaan, heb je vrede gekregen met de scheiding van je ouders of is er rust gekomen sinds het contact met die ene zus of ouder definitief verbroken is. Bij gebroken gezinnen of families zijn er altijd weer die momenten die je herinneren aan de situatie. Verjaardagen, feestdagen, jubilea, geboortes, begrafenissen of gewoon het simpele aanzicht van een gezin in een restaurant dat liefdevol en in harmonie samen aan het eten is. Op dit moment voelt iedereen dat er weer een blik oud zeer open wordt getrokken, zonder dat we dat misschien tegen elkaar zeggen.

Door al die verschillende dagen in het leven waarop je eigenlijk vanzelfsprekend met je familie samen bent, word je toch keer op keer geconfronteerd met het feit dat jullie niet meer één zijn. Helaas, in de meeste gevallen, is het zo dat dit niet voor even is, maar verdrietig genoeg je hele leven zal duren. ‘Het komt wel goed’, is dan ook lief bedoeld, maar je weet en voelt zelf eigenlijk als geen ander: ‘Dat komt het niet.’ Niet in elk geval op die manier dat je het liefst zou willen. Het wordt nooit meer zoals het vroeger was. En dat is een groot gemis. En het rotte is, is dat dit altijd een zere plek in je leven zal blijven.

Omdat het (waarschijnlijk) de rest van je leven (in zekere mate) moeilijk zal blijven, is het enige wat jij er aan kunt veranderen hoe je er zelf tegenover gaat staan en toestaat in hoeverre het jouw leven beïnvloedt. Dat neemt niet weg natuurlijk dat het je nooit meer niets zal doen, maar de situatie accepteren en jezelf er af en toe voor afsluiten maakt het wel makkelijker.

Moeilijke momenten

Als lid van een gebroken familie kun je je soms net een plakje worst tussen 2 boterhammen voelen. Martine: “Hoe moet dat als mijn ouders straks dood gaan? Of als mijn ene zus overlijdt, moet ik dan mijn andere twee zussen vertellen dat mijn zus niet wil dat zij op haar begrafenis komen? Je kunt je voorstellen dat ik daar echt tegen op kan zien.”

Ook zijn alle feestelijke momenten toch lichtelijk ‘besmet’. Als je ouders 50 jaar getrouwd zijn, zou dat een reden moeten zijn om een groot feest te moeten geven. Maar als je gezin verdeeld is, is het dan nog wel een feest? Hoe leuk is je eigen bruiloft nog als je eigen ouders niet (liefdevol) naast elkaar zitten, maar naast hun nieuwe partner waarmee jij helemaal geen geschiedenis hebt? Of hoe moet dat als je bevalt van een kindje? Komt de ene helft dan van 10.00 tot 10.30 uur en de andere helft van 10.45 tot 11.15 uur op kraambezoek, op hoop van zegen dat ze elkaar maar niet tegen gaan komen op de gang? En je verjaardag met ‘de hele familie’ vieren is niet de hele familie als je broer, vader, tante of opa er niet bij is omdat er ruzie is. Het enige lichtpuntje is dat het weer een taartpuntje en een borreltje scheelt. 😉 Tja, we houden de humor er maar een beetje in mensen. En zo volgen er nog vele feestelijke momenten in je verdere leven die toch een beetje gekleurd zullen zijn door de situatie.

Ook vragen als ‘Waarom moest dit zo gaan?’, ‘Waarom doet diegene nou niet gewoon water bij de wijn of was hij/zij juist niet zo verstandig om iets een keertje niet te doen?’, ‘Waarom ons gezin? Het was zo leuk vroeger!’ komen eens in de zo veel tijd weer boven borrelen en zorgen af en toe voor verdriet.

Groot of klein

Het ene probleem is groter dan het andere. Maar dat betekent niet dat een klein probleempje geen olifant kan worden. Er zijn honderden familieruzies ontstaan over erfenissen die niet over geld gingen, maar over fotoboeken, poëziealbums van moeder, oud goud (met 0,0 waarde) of het schilderij dat opa geschilderd had. In andere gevallen zorgt geloof of levensstijl voor een breuk. In weer andere gevallen is het in eerste instantie een contact dat stroef verloopt en uiteindelijk uitmondt in een groot conflict en een gebed zonder einde wordt. Uiteindelijk, of de oorzaak nu groot of klein is, naar mate de jaren vorderen, wordt het er vaak niet beter op, maar enkel erger.

Levensles

Uit iedere ervaring in het leven, groot of klein, positief of negatief, kun je lessen halen. De lessen die wij uit onze persoonlijke situatie haalden is dat familiebanden niet boven alles gaan. Ook daar moet je voor werken en liggen problemen op de loer. En als het dan mis gaat, is dat tragisch en ontzettend verdrietig. Ja, het geluk komt heus wel weer terug en uiteindelijk vindt alles zijn weg, maar het is wel een extra steentje die je meedraagt in je rugzakje. Een steen die je helaas nooit helemaal overboord zult kunnen gooien. Desalniettemin waardeer je andere relaties des te meer en leer je op jezelf te vertrouwen én te bouwen. Ineens is je ‘ik’ veel belangrijker en realiseer je je dat jij de belangrijkste uitvalbasis bent voor jezelf!

Ook leer je veel van hoe mensen werken, je verwerft mensenkennis. Ook, als je daar tenminste voor open staat, is het de ultieme gelegenheid om eens goed naar jezelf te kijken, een moment voor zelfreflectie.

Wat we ook geleerd hebben dat het heel belangrijk is dat je je realiseert dat JIJ degene bent die voor jouw geluk zorgt. Een onderdeel daarvan is dat je zorgt dat je geen wrok blijft houden over de situatie. Dit kan er voor zorgen dat je verbitterd raakt en je daardoor een versie van jezelf wordt die jij niet écht bent. En dat staat je geluk in de weg.

Hulp bij problemen in je familie

Heb je het gevoel dat je vast zit in het conflict? (Of je daar nu zelf onderdeel van bent of indirect verwikkeld bent geraakt.) Of merk je dat je door het conflict last krijgt van een depressie en lukt het je niet om hier zelf uit te komen? Zoek dan hulp! Zo is er onder andere mediation voor families beschikbaar en zijn er instellingen/praktijken die gezinstherapie geven. Ook een hele interessante, vinden wij, – iets wat je meer voor je zelf doet, is een familieopstelling. Dit zijn workshops waarbij je in een vraagstuk of gevoel inbrengt waar je helderheid over wil krijgen. Voor de hoofdrolspelers (familieleden van degene die het vraagstuk inbrengt) in dat vraagstuk  worden andere deelnemers uitgekozen als ‘representant’. Ze nemen een ‘rol’ aan van een familielid. Deze familieleden worden door de inbrenger opgesteld in de ruimte ten opzichte van zichzelf. Verhoudingen worden zo al snel duidelijk en aan de hand van vragen worden (onzichtbare) processen, gevoelens en verbanden duidelijk. Super leerzaam en interessant! Niet alleen wanneer je problemen in je gezin of familie hebt, maar voor iedereen misschien wel. Dus daar zou je ook eens aan kunnen denken. Daarnaast kun je ook (individueel) terecht in de geestelijke gezondheidszorg, bij een psycholoog of maatschappelijk werker als je daar behoefte aan hebt.

Verder helpt praten met een vriend(in) ook heel goed, zoals wij met elkaar doen. We hopen dat iedereen die in deze situatie zit een maatje heeft om mee te praten!

Kom jij uit een gezin of familie waar niet alles koek en ei is? Hoe is dat voor jou? En wat voor invloed op jouw persoonlijke leven gehad?

80 reacties

Maurits -

Iemand tips?
Er is in mijn familie elke dag ruzie we zijn gelukkig nog bij elkaar maar de sfeer wordt elke dag verpest. Ik en mijn middelste broertje hadden vroeg elke dag ruzie maar ik ben gestopt met reageren op elk klein ding dat hij zei, voor mij is dat goed gegaan maar bij hem is geen verandering opgetreden.
Ook mijn kleinste broertje wordt hevig beïnvloed door zijn gedrag, agressief niet luisteren, ze hebben ook vaak ruzie, dan gaat het om de playstation of hun telefoon, het maakt niet uit. Ik heb het gevoel dat mijn middelste broertje geen besef heeft van zijn gedrag. Het maakt hem niet uit wat hij doet, hij scheldt iedereen uit wordt snel boos, mijn ouders hebben geen idee wat ze moeten doen en ikzelf ook niet. Ik heb geprobeerd te praten, maar hij luistert naar geen enkel woord van wat ik zeg hoe aardig ik het ook probeer te brengen.
Het klinkt misschien niet heftig maar dit gebeurt elke dag.

Ik weet dat dit nog niet zo heftig is als andere gevallen maar ik hoop dat jullie misschien tips hebben want als dit zo door blijft gaan ben ik bang dat het niet goed af gaat lopen met onze familie, sinds mijn ouders ook erg ongelukkig raken van onze familiesituatie. Mijn vader heeft het weleens gehad over weggaan en dat soort dingen.
Hebben jullie tips om dit probleem te verhelpen? Ik weet namelijk niet meer wat ik moet doen en ik hou van mijn familie dus wil het ook niet uit elkaar zien vallen.

Arie Laan -

Een echtscheiding is een behoorlijk litteken op je ziel en dat voel je als het slecht weer is in je leven.
Het heeft er bij mij althans in geresulteerd dat ik nooit meer aan een relatie of huwelijk ben begonnen als man zijnde. Ik vertrouw geen enkele vrouw meer in mijn leven.
1 Ding was voor mij een belangrijke levensles:
Over heel zaken krijgen mannen altijd de schuld en hebben daar ook een naam in maar……….vrouwen doen het en niet zo’n klein beetje ook en dichter om je heen dan je ooit zou vermoeden en ook van type’s waarvan je het nooit zou vermoeden.

Roosje -

Hallo… mijn familie is uit elkaar gevallen, al jaren. Maar nu is het helemaal erg. Mijn ouders zijn overleden. Mijn vader heel wat jaren geleden, mijn moeder in 2014. Ik heb geprobeerd om ons, 5 kinderen, bij elkaar te houden. Dat is niet gelukt. De oudste twee willen geen contact met de jongste drie. En wij, jongste drie, hebben soms wel contact, maar er worden geen verjaardagen of feestdagen meer gevierd. Ze willen ook niet emotioneel betrokken zijn bij een ander, of steun bieden als iemand het moeilijk heeft. Wel praktisch wordt er wat geholpen.

Nu ben ik de enige in de familie die echt helemaal alleen staat. Ik heb geen man, geen kinderen. Familie betekende zoveel voor mij. Maar ze hebben me gewoon in de steek gelaten. Ik word niet uitgenodigd voor een paasbrunch. Of met Kerst. Ik ben dan echt helemaal alleen. Een paar keer heb ik gevraagd of ze Kerst samen met mij wilden vieren. Daar hadden ze geen behoefte aan. Dus na een paar keer ‘nee’ heb ik niet meer gevraagd. Ik ben zelf van mening, of is het een norm/waarde… dat je iemand in de familie die echt alleen staat, gewoon niet alleen mag laten. Zeker met zulke dagen niet. Ben ik de enige die dit zo voelt?

Hoewel ik de wensen van mijn broer en zus wil respecteren, merk ik dat ik het ze toch erg kwalijk neem. Ik heb een paar vriendinnen, een buurvrouw. Die zie ik dan wel eens. Maar ik vind familie waar je leuke dingen mee doet en waar je op vertrouwen kunt, veilig bij kunt zijn, zo enorm belangrijk. En die heb ik niet meer. Ik heb er zoveel verdriet van.

RENE -

fAMILIE?………………………ALS ER MORGEN EEN RUILBEURS IS DAN NEEM IK ER ZO EEN PAAR MEE.
ZIJN WE DUIDELIJK?
MOOI, PRETTIGE DAG VERDER.

Eva -

Een mooi artikel Willemijn. Voor mij is het dubbel, voor mijn gevoel kom ik uit een liefdevol gezin met twee ouders en een jonger zusje en ben ik de oudste. Maar dat is niet zo, ik heb een oudere broer en zus en die zijn op jonge leeftijd (tussen 1-3 jaar oud) door Bureau Jeugdzorg uit huis geplaatst en zij groeiden op in een internaat en later pleeggezinnen aan het andere kant van het land.

Ik heb geen herinnering dat ze thuis woonden, wel dat we af en toe bij ze op bezoek gingen en dat ze soms bij ons bleven logeren. Dan haalden we ze op bij een busstation (internaatkinderen werden naar een centraal ophaalpunt getransporteerd) en schepte ik in de auto op hoe goed mijn moeder taarten kon bakken. Oeps. Onze moeder. Dat weekend hadden we dan lekker afbakbroodjes en rook ik de Pickwick mango thee als ik van de trap naar beneden liep, er was luxe vleeswaren voor beleg. Maar ze moesten altijd weer weg.

Ik heb gezien hoe mijn ouders jarenlang hebben gestreden om mijn broer en zus weer in huis te krijgen. Ik hoorde de onmacht die ze voelden als BJZ afspraken niet nakwam, loog in rapporten, dreigde mijn zusje en mij uit huis te plaatsen. Mijn ouders hadden de telefoon aangesloten op een bandrecorder, waarmee ze gesprekken opnamen om te dienen als bewijs. Ze hadden geen kans tegen de psychologen, advocaten en rechters. BJZ is oppermachtig. Ik herinner mij nog het moment dat mijn moeder mij apart nam in mijn ouders hun slaapkamer, ze moest mij iets vertellen. Ik zou mijn broer en zus niet meer kunnen zien. BJZ wilden mijn zusje en mij namelijk onder toezicht stellen, als voorwaarde om als gezin contact met mijn broer en zus te mogen onderhouden. Mijn ouders moeten op dat moment al minimaal 5 jaar in strijd geweest zijn en ze hebben mijn zusje en mij altijd beschermd van het contact met BJZ, dan mochten we bijvoorbeeld pas thuiskomen als de schutting van het slot af was: dan was het veilig. Natuurlijk gingen mijn ouders niet akkoord met onder toezichtstelling, want zo waren ze al twee kinderen kwijtgeraakt, en dus mochten we geen contact met mijn broer en zus meer hebben.

De rust keerde terug in het huis, in die tijd wist ik niet beter alsof ik de oudste was. Mijn broer en zus bestonden niet meer. Als kind pas je je denk ik op die manier aan. Toen ik ouder werd realiseerde ik mij op een dag dat ik nog een broer en zus had, toen begon het gemis en schuldgevoel pas. Ook drong mij toen pas door wat mijn ouders voor onmacht mee hadden gemaakt. Op de computer vond ik tekstbestanden, brieven die mijn vader had geschreven voor de rechtbank. Hartverscheurend.

Wanneer mijn broer en zus 18 waren hebben ze contact met ons gezocht, ze stonden toen niet meer onder de macht van BJZ. Zij moeten zich enorm in de steekgelaten gevoeld hebben, ik kan mij niet voorstellen hoe zwaar het voor hun is geweest. Door alles wat er gebeurt is hebben ze het contact na een aantal jaar weer verbroken. Ik kan niet begrijpen hoe BJZ gehandeld heeft. Waarom moesten mijn broer en zus uit huis geplaatst worden en waarom mochten ze niet terugkomen? BJZ heeft een negatieve invloed gehad op ons gezinsleven, op mijn relatie met mijn broer en zus. Mijn moeder moet wel depressief geweest zijn, maar ze zat elke middag voor mij klaar voor een kop thee als ik uit school kwam. Ze had altijd interesse in mijn ontwikkeling. Mijn vader is een warme, plichtsgetrouwe man met een enorm verantwoordelijkheidsgevoel.

Ik ben opgegroeid in een gezin vol met wantrouwen naar de buitenwereld, mensen met status en macht waren gevaarlijk. Ik vond het belangrijk om sterk over te komen, want ik heb als kind meegekregen dat het gevaarlijk was om te tonen dat het niet goed gaat. Als volwassene heb ik daar veel last van gehad, nog steeds betrap ik mijzelf erop dat ik vreemde mensen met “macht” op een enorm voetstuk zet en niet als gelijke zie. Als ik ze leer kennen blijken ze hetzelfde als ik te zijn (gewoon een mens, helemaal geen macht) en vaak ook nog jonger. Ook heb ik er last van dat ik mijn emoties moeilijk kan tonen, omdat die zo ver weggestopt zijn om maar sterk te zijn. Hierdoor kan ik heel hard werken en het beste uit mijzelf halen, maar emotionele zelfzorg is ook belangrijk om goed te functioneren.

Het gekke is dat op internet geen vergelijkbare verhalen te vinden zijn, van kinderen die thuis opgegroeid zijn en wiens broer/zus ongewenst uit huis geplaatst zijn. Helaas komen uithuisplaatsingen wel veel voor en zijn die ouders net zo machteloos als de mijne. Misschien kan ik iemand herkenning geven met mijn verhaal, ik merk dat het voor de verwerking wel belangrijk is om er aandacht aan te geven. Goed om te lezen dat zoveel mensen op dit topic hebben gereageerd met hun verhaal. Elk huisje heeft zijn kruisje, maar vergeet niet de emotie te erkennen en verwerken.

Maaike -

Misschien is kijken naar de scheiding vanuit het oudere kind ook iets om eens bij stil te staan.

In het leven loopt niet alles op rolletjes. Dingen overkomen je. Tegenslag hoort bij het leven en het zijn juist de strubbelingen in het leven waar je het meest van leert. Wie de kern van zijn problemen opzoekt, zal soms eerst door een dal gaan voordat het beter wordt. Je leven opnieuw uitvinden. Je moet het niet wegstoppen of erin blijven hangen, maar verweven in je leven. Het hoort bij je. Je leert ervan, verandert er door en wordt er menselijker van en wordt meer een eigen persoonlijkheid. Je leert verantwoordelijkheid nemen en zijn, wordt crisisbestendiger en leert nadenken bij beslissingen aan ook de minder leuke gevolgen en leert de goede momenten te koesteren. Het leert je nuchter maar goed doordacht te onderscheiden waar het op aankomt, strijdbaar en tegelijktijdig relativerend een keus te maken om er vervolgens positief invulling aan te geven. Het richt je meer op wat je echt belangrijk vindt in het leven en wat je wilt worden of bereiken. Het leert je zoeken naar zin, doel en betekenis. Het leert je kwetsbare, moeilijke zaken met anderen te delen, diepere vragen te stellen, zodat je meer begrip voor elkaar krijgt, meer vertrouwen in elkaar krijgt, je met anderen verbindt en anderen meer tot steun kunt zijn. Het maakt je weerbaarder en veerkrachtiger. Je leert je grenzen stellen. Je mag er zijn, voor jezelf en voor anderen. Je leert dat soms jij op een bepaald moment zwak bent en de ander sterk en op een ander moment is het omgekeerd en ben jij sterk voor de ander.

Je ouders zijn niet perfect. Dus kunnen ze je niet perfect opvoeden. Ze kunnen je niet perfect geven wat je nodig heb. Het kan daardoor gebeuren dat je eenzaamheid, boosheid, pijn en verdriet ervaart en schade krijgt. Je moet dit in de loop der tijd kunnen los laten en het hun kunnen vergeven. Je bent zelf ook niet perfect en heb anderen in je leven nodig om je aan te spiegelen en die je aanvullen en naast je staan.
Misschien kun je overwegen of je vanuit rechtvaardigheid en vergevingsgezindheid op een bepaald moment de grootheid in je zelf kunt vinden en opbrengen om over dingen heen stappen. Zeggen het is gebeurd en het is achter de rug, het leven is verder gegaan en het is goed zo. Tot in het graf nadragen is misschien ook niet de bedoeling. Misschien kun je je ouders op een bepaald moment ook rust geven, zodat ze ook rustig kunnen gaan. In de genade zit alles, alles wat goed is voor de mens. Daar kan een mens van leven en daar kan een mens mee sterven. Daarmee krijg je bevrijding en vrijheid, veiligheid, ruimte en licht.

Tegenslag overkomt je en je maakt soms zelf ook een verkeerde beslissing of laat het goede lopen. Maar je hebt ook een keuze in het leven om zelf dingen op touw te zetten voor dingen die jezelf graag doet of om gezelligheid, warmte, liefde, humor met familie en vrienden te hebben of de steun en geborgenheid in de liefde van het geloof. Je kunt zelf lichtheid in je leven brengen. Probeer met een bepaalde lichtheid en luchtigheid te leven, dan kom je er beter door dan als je je terneer laat drukken door de zwaarte. Probeer alle prachtige momenten bewust te beleven, door de gevoelens van ontroering die zich altijd blijven voordoen te koesteren. Je zult ervaren dat geluk in jezelf zit. Hoe verdrietig, boos of gespannen je ook bent, er is altijd een weg naar positieve gedachten. Die houden je rechtop en sterken je. Houd je hart warm. Keer je naar het leven. Soms heb je de stilte en alleen zijn nodig om je met jezelf te verbinden, soms heb je tijd met anderen nodig om je met hen te verbinden, soms heb je de verbinding met God nodig. Niet alles zal (meteen) lukken, maar bij alles wat wel lukt geef jezelf dan een schouderklopje.

In gesprek met een ander kun je uitzoeken wat het leven zin geeft en hoe deze zin invulling kan krijgen. Het is de zoektocht naar wat het leven waardevol maakt. We worden de persoon die we zijn door de keuzes die we maken en in en door relaties met anderen. Maar soms is er niets meer aan te veranderen en moet je ermee leven. Ook doet verbondenheid vroeg of laat altijd pijn, omdat we diegenen aan wie we gehecht zijn verliezen of omdat ze ons kunnen beschadigen. Kwetsbaarheid en afhankelijkheid gaan ons hele leven door. Zij roepen ons op tot verantwoordelijkheid en in vrijheid aangaan van verbondenheid. Al het leven is kwetsbaar. Niemand is onafhankelijk. Het zorgvuldig omgaan met elkaar, de ander willen zien, zelf gezien durven worden in de eigen kwetsbaarheid, verantwoordelijkheid nemen voor het welzijn van een ander, anderen verantwoordelijkheden voor jouw welzijn laten dragen. Dit alles is niet een last of een schande. Het komt niet in mindering op onze menselijke waardigheid, maar het vormt juist de kern ervan.

Je familie heb je of je ze nu aardig vindt of niet. Je hebt er een biologische bloedverwantschap mee. Je kunt jezelf in hen herkennen. De familieband houdt het meestal langer vol dan vriendschappen. Je ouders gaan je voor, ze vertellen familieverhalen, ze leggen je in verhalen uit waarmee je kunt leven, ze dragen wijsheid mee, ze geven tradities door, ze reiken je woorden aan, ze beschermen en beschutten je. Ze wijzen je de weg of nieuwe wegen, je hoeft niet alleen te gaan. Je hebt je eigen levensverhaal, maar je vertelt elkaar wat je bezig houdt, je wisselt uit, je steunt elkaar, je troost elkaar, je maakt dingen met elkaar mee, je geeft om elkaar, je wordt op je eigen manier gezien, je wordt gewaardeerd, je geeft elkaar de ruimte, je doet samen dingen, het kleurt en vult je leven, zodat je wat gemeenschappelijk hebt en je verwant en verbonden voelt en gekend en erkend voelt. Er is balans in wat je geeft en neemt. Je hebt elkaar nodig, je hoort erbij, je bent nuttig voor elkaar, jij bent dierbaar voor hen en zij zijn dierbaar voor jou. Je houdt van elkaar.
Je hoeft bij familie niet en kunt niet toneelspelen, vreugde en verdriet en geborgenheid beleef je samen. Je kent elkaars geschiedenis. Je lief en leed op het kleed leggen kweekt banden. Door te vertellen aan de ander ontstaat er begrip. En door begrip meer ruimte voor jezelf, anders zijn. Je wordt door begrip milder. Maar je eigen problemen moet jezelf dragen. Je hoeft niet het paadje van een ander te lopen, maar je kunt het wel verlichten. De ander hoop, steun en moed geven en hoog houden en samen iets organiseren dat geeft plezier en gemeenschapszin en verbinding. Niet iemand zijn zelfstandigheid of autonomie afnemen, vrij zijn om je eigen geloof te beleven, jouw liefde te delen, jouw vragen te stellen. Laat je niet door anderen meeslepen en wees onafhankelijk, autonoom, denk altijd zélf en vorm je eigen mening. Blijf vertrouwen houden in anderen.

Als twee mensen een huwelijk of een partnership aangaan is dat een manier om met eenzaamheid om te gaan. Maar in een slecht huwelijk ben je veel eenzamer dan zonder huwelijk. Of je nu een partner hebt of single bent dat maakt niet uit. In beide gevallen kun je eenzaam zijn, maar in beide gevallen kun je er ook voor de ander zijn in woord en daad. Je mag er zijn zoals je bent.
Een huwelijk betekent je partner dienen, de behoeften van je partner boven die van jou te stellen en jezelf niet in het centrum plaatsen en niet geabsorbeerd worden door je eigen problemen, jezelf aan je partner geven, je rechten opgeven voor je partner, je eigen je beslissingen, wensen en verlangens opzij schuiven zodat de verlangens van je partner gerealiseerd worden. Zien wat je partner nodig heeft en je eigen gebreken en fouten serieus nemen. Het dwingt je in je eigen spiegel te kijken. Kritiek ontvangen zonder vernietigd te worden, kritiek geven zonder te vernietigen en vergeven zonder restwoede door het echt los te laten en zonder kapot te gaan of kapot te maken of boos te blijven.
Een huwelijk is een belofte om van je partner te zullen houden, beloven om liefdevol te zullen zijn, en teder, zorgzaam en trouw, onder alle omstandigheden, totdat je sterft. Beloven je leven te delen op alle gebieden van het leven en elkaar al het goede te wensen. Je partner moet je beste vriend zijn. Het heeft vriendschap, diepe intimiteit en communicatie nodig. Elkaar nodig hebben om elkaar te completeren. Niet gelijk zijn, maar wel gelijkwaardig.
Het huwelijk is een verbond en spreekt van belofte, van discipline, van plichten en verplichtingen en waarop iedereen je mag aanspreken. Bereidheid je te geven aan je partner. Niet hoeveel je wilt ontvangen telt, maar hoeveel je wilt geven. Bereidheid je huwelijk een hogere prioriteit te geven dan de families waaruit je komt. Je partner is een verbondspartner, een soulmate.
Als je van je partner houdt ben je bereid te geven, kwetsbaar te zijn en kijk je niet naar hoeveel je bereid bent te ontvangen. Hoe meer liefde je geeft, hoe meer liefde je voelt en hoe minder liefde je geeft, hoe minder liefde je voelt. Er zijn momenten dat je elkaar leuk vindt, maar ook momenten dat je elkaar niet leuk vindt. Je gevoelens zullen niet altijd hetzelfde zijn, ook al houd je van je partner. Er is aantrekkingskracht en vriendschap. Neem de beslissing om te investeren in je partner en om lief te hebben, ook als het moeilijk is. Koester je partner, luister en dien.
Het huwelijk moet de kracht hebben om de koers van je hele leven te bepalen en je kunt dat niet negeren. Het huwelijk heeft de kracht om je te veranderen, de kracht om je te laten zien wie je bent. Je kent je waarde. Het huwelijk heeft de kracht een diepe eenheid te ontwikkelen. Het huwelijk heeft de kracht om je neer te slaan en om je op te bouwen. Van gescheiden mensen wordt gevraagd dat zij ook na de scheiding trouw zijn aan elkaar. Het is de bedoeling om in vrede met elkaar te leven.

Bedenk wel dat ouders en kinderen elkaar op elke leeftijd respect zijn verschuldigd. Respect is de ander accepteren zoals die is, dat de ander anders mag zijn binnen de waarden en normen. Respect is ook het besef dat ieder ander mens in wezen is zoals wij zelf. Respect is een onderdeel van ons zelfvertrouwen, omdat de ander deel uitmaakt van ons eigen leven, het verbindt je met de ander, het is een wijze van zelfbewustzijn en geeft zelfrespect. Blijf trouw aan jezelf. Probeer je te verplaatsen in de ander en zoek je eigen grenzen op. Je kunt meer dan je denkt en we moeten het met elkaar redden.

Misschien zul je ooit zelf een gezin vormen. Dat vergt nadenken over wat je ten diepste wilt met je gezin, waar het om moet draaien, en welke waarden en normen je wilt meegeven. Hoe je daarin een voorbeeld wilt zijn. Welke tradities en rituelen je belangrijk vindt. De momenten van delen
met en leren van elkaar. Welke vrienden of gemeenschappen of gezamenlijke activiteiten bij het gezin passen. Fijne herinneringen waarop later kan worden geteerd.

Je ouders zijn van een oudere generatie. Je bent van een jongere generatie en hebt de toekomst. Neem het hef in handen en bepaal je eigen koers in het leven. Ga voor een goed leven, zoals bijvoorbeeld een fijne partner, een eigen gezin, familie, echte vrienden, een goede opleiding en werk en een hobby of iets dat groter is dan jezelf, en geniet ervan. Ook jij krijgt in het leven te maken met tegenslagen, maar laat je niet uit het veld slaan, hou hoop en moed en vind een oplossing, zet door en maak er wat van. Het leven is waard te leven en het is belangrijk om het leven goed en waardig te leven.
Misschien kun je over een aantal jaren zien dat je er ook goede zaken aan over hebt gehouden.

“Ga op weg, vind je spoor, ga de hele wereld door, want dan kom je mensen tegen en ontdek je nieuwe wegen. Ga op weg, lieve, en gá ervoor.”

marja -

Ik ben zelf na 38 jaar huwelijk gescheiden omdat mijn man een verhouding had met mijn nicht die dus tante moet zeggen. Haar moeder is mijn zus. Inmiddels is hij met haar getrouwd. Mijn dochter is haar nicht dus haar vader is nu dus haar neef? Geld dit eigenlijk wel als je bloedverwanten bent. Blijft zij haar nicht of is zij opeens stiefmoeder en haar zoon (dus achterneef) is dat opeens stiefbroer? Heel verwarrend allemaal. Groetjes marja

Sofie -

Bij mij in het oorspronkelijke gezin gaat het helemaal niet over scheiding van ouders, maar over conflicten tussen een paar kinderen, waaronder ikzelf. Ik lijd er heel erg onder. Mijn zus heeft het contact verbroken. Menselijkheid is nog ver te zoeken. Begrijp eigenlijk niet hoe het zo ver is kunnen komen. Vroeger heel goede vriendinnen. Maar een opeenstapeling van een moeilijke jeugd, irritaties en angsten, en foute lichaamstaal en pijn blijven oproepen bij elkaar uit die jeugd, maakt dat het voorbij is. Komt niet meer goed denk ik. Heb er nu ook een streep onder getrokken. Maar blijft zeer pijnlijk natuurlijk. Bij ons zou zoiets nooit gebeuren. Als ik nu 2 zusjes zie spelen, denk ik “ik hoop dat het jou niet overkomt”. Triest. Nu, als de ene koppig is of niet wil, dan moet je het accepteren en verder gaan, hoe lastig ook. Dat doe ik dus nu.

Martine -

Hi Sofie, als ik jouw verhaal lees plopt meteen het woord vergeving in mij op. Voor vergeving heb je alleen jezelf nodig, dat maakt het zo mooi. Wie weet als je er aan toe bent en je het verleden achter je wilt laten zodat je er blanco op terug kunt kijken, dat je een vergevingssessie kunt doen bij een psychosynthese therapeut. Tien jaar lang dacht ik ook er een streep onder te hebben getrokken (terwijl je diep in je hart wel weet dat je er onder lijdt), totdat ik leerde vergeven en toen was het pas echt klaar. Die tien jaar was binnen vier uur weggevaagd, kun je nagaan. Wie weet kun je dan liefdevol kijken naar twee zusjes die spelen. Veel sterkte, ik weet hoe lastig het kan zijn. <3

Sofie -

Hey Martine, het is idd heel moeilijk. Ik heb het gevoel dat ik op een soort tweesprong sta. Het is zo lastig allemaal. Ik heb heel veel aan de boeken en woorden van Eckhart Tolle. Jij misschien ook? Hij doet me ook denken aan jouw reactie (jezelf overgeven enz enz). Groetjes

Martine -

Ik heb er wel van gehoord, maar niet gelezen! Ik kan je de boeken van Willem Glaudemans aanraden (bijvoorbeeld Boek van Vergeving of Cursus in Wonderen) mits dat bij je past. :)

Sofie -

zou het eventueel mogelijk zijn om je eens een mail te sturen? is handiger :) . Groetjes (het mailadres dat ik hier gebruik bestaat niet meer)

Sofie -

Nog even vermelden dat mijn zus mij heeft laten vallen, hoeveel ik ook nog probeerde. En nu met broer problemen.

Martine -

Tuurlijk, je kan me altijd mailen op info@2wmn.nl :)

Sturmwolke -

Ik heb zowel ruzie met heel mijn schoonfamilie alsook met mijn oudste broer. Met mijn jongste broer gaat de relatie ook niet goed omdat hij, samen met mijn oudste broer, twee handen op één buik zijn. Het verhaal met mijn schoonfamilie is dat ze zich steeds bemoeiden, mij grotendeels een stuk van het opgroeien van mijn jongste zoon verpest hebben. Toen ze mij dan nog een slechte moeder noemden toen ik niet steeds naar hun grillen wou luisteren en mij niet wou voegen naar hun wensen heb ik tegen mijn man duidelijk gemaakt dat het ons huwelijk was of zijn familie. Met mijn broer ben ik er nog steeds niet achter waar het is misgelopen. Eerst is hij met kerstmis nog langsgeweest en enkele dagen erna kreeg ik allerlei veronderstellingen en onwaarheden naar mijn hoofd geslingerd (grotendeels opgestookt door mijn lieve schoonzus). Mijn schoonfamilie laat mij onverschillig maar de manier waarop het met mijn broer is gegaan zit héél diep… Mijn ouders zitten er nu midden in en er kan geen enkel familiefeest meer doorgaan omdat we niet samen aan één tafel kunnen. Het gevoel wat ik momenteel heb is dat voor iedereen hun leventje lekker verdergaat en dat ze allemaal nog lekker onder elkaar praten en ik sta ergens ver aan de zijlijn terwijl ik nog steeds niet weet waarom dit alles is gebeurt. Niemand wil hier ook over praten hetgeen ik vind dat je tenminste recht hebt op een waarom…

Annabel -

Hallo. Er is bij mijn “thuis” altijd iets geweest dat me naar mijn gevoel dwarszit. Dat mijn ouders niet met, maar naast elkaar leven. Het gaat in feite om een gebroken huwelijk van mijn ouders, wat ik als koel en afstandelijk ervaar. Toch geloven zij allebei (naïef) in elkaar als grootste liefde. Zij hebben nu eenmaal een leven samen opgebouwd. En ergens zijn ze te trots, om waarlijk toe te geven, aan zichzelf en elkaar + omgeving, dat een officiële breuk het beste is. Mijn vader is een agressieve manipulator. Het valt zwaar om dit in te zien. Ik ben nu 24. En heb het allemaal wel gezien. Ik wil en hoef? niet te leven in deze leugen van schone schijn… omdat het me leegzuigt, en bang maakt om slachtoffer te zijn van psychisch geweld. Ik weet nog niet hoe ik op mezelf zal gaan wonen. Mr 1 ding staat vast. Het is klaar voor ogen. Dit is een gebroken gezin.

janneke -

Ik vind het niet erg dat het wat negatief uit de hoek komt. Want het is ook verschrikkelijk. En dat het bij de een anders is als bij de ander maakt dit stukje niet minder goed geschreven. Er is geen oplossing voor alle pijn en verdriet je kunt alleen maar denken what doesnt kill tou makes you stronger. Maar het is fijn dat er aandacht word geschonken aan dit onderwerp want je wenst het nienand toe maar het troost dat er mensen zijn die het gevoel begrijpen. Dit is precies de vinger op de zere plek leggen. Ik ben niet gelovig maar heb meerdere malen de wereld bedankt dat mijn gezin nog gelukkig was en dat ik een fijne familie had. Ik wist dat het altijd zo zou blijven en ik was dankbaar. Maar het is niet altijd zo gebleven als het was en soms denk ik dat niemand weer dat het fysiek pijn doet. Maar door dit stukje weet ik dat ik niet de enige ben.

Suzanne -

Hallo,
Hoewel ik het goed vind dat er aandacht en openheid is voor dit soort onderwerpen (ik werk in de zorg en weet maar al te goed hoe zwaar en afschuwelijk schadelijk het voor kinderen kan zijn), zou ik toch ook een andere kant willen belichten.
De vader van mijn kinderen en ik zijn vorig jaar gescheiden. En hoe raar het ook klinkt, onze scheiding is gebaseerd op positiviteit. Omdat wij elkaar iets beters gunden dan dat wat wij hadden. Er zijn geen ruzies geweest, geen hooglopende conflicten en niemand heeft iemand iets aangedaan. “De koek was op”. Mijn ex heeft al een hele periode een nieuwe vriendin; ik vind het een hartstikke leuke meid en de kids zijn dol op haar. Ik voel daar niets anders bij dan dat ik blij ben voor mijn ex dat hij weer gelukkig is.

Hoewel mijn kinderen een grote verandering hebben meegemaakt, ongetwijfeld het verdriet wel hebben gevoeld en altijd liever zullen zien dat papa en mama samen zijn (iets wat pijn doet en waar ik mee zal moeten leren leven), zien zij niets anders dan betrouwbare volwassenen om hen heen die hun best doen om hen een stabiele en liefdevolle opvoeding te geven, ondanks dat we niet bij elkaar wonen. Hun vader en ik hebben nu een vriendschappelijke relatie.
Mijn gezin is niet gebroken, mijn gezin woont alleen niet bij elkaar en wat mij betreft ondervinden mijn kinderen hier stukken minder schade van dan van ouders die ongelukkig bij elkaar blijven, al dan niet ‘voor de kinderen’ (ik spreek hierbij helaas uit ervaring).

Groetjes en sterkte voor alen die zich in een rotsituatie bevinden. Zorg goed voor jezelf!

Sanne -

Ik snap dat bovenstaand en lastig onderwerp is, zo kort nog op de scheiding van je ouders. Maar ik vind dat je het wel erg negatief ziet nog, de scheiding van mijn ouders was echt een zegen. Ik was 16 en toen was het verschrikkelijk (ook ik heb alles wat je zegt gedacht) maar uiteindelijk heb ik er zoveel ook nog voor terug gekregen. Een stiefvader waarvan ik evenveel (of zelfs meer) houd dan van mijn vader, een geweldige stiefbroer en een stabielere thuissituatie dan ooit. En op mijn trouwen zaten mijn ouders met hun aanhang (vriendin van vader waar ik dan weer niks mee heb, maargoed hij is wel gelukkig) met z’n allen op een rij. Helemaal niks mis mee in mijn optiek. En mijn ouders waren ook al 25 jaar samen voordat ze gingen scheiden, maar echt dat hadden ze jaren eerder moeten doen.

En natuurlijk heeft het tijd gekost om te wennen aan de nieuwe situatie en ben ik inmiddels bijna 14 jaar verder, maar het kan ook echt een zegen zijn, wie weet hoe je er over een jaar of 10 over denkt =)

Meike -

Mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar. Helaas herken ik je verhaal wel van mensen dichtbij mij en zelfs binnen mijn eigen familie zijn er scheve verhoudingen. Mijn vriend komt uit een gebroken gezin en voor hem was het daarom heel moeilijk om aan kinderen te beginnen en zelf een gezin te stichten. Ik kan het me niet voorstellen hoe het is als je ouders niet meer bij elkaar zijn, maar het lijkt mij heel heftig. Een kind mag nooit de dupe zijn van een scheiding, maar dit is eigenlijk wel altijd het geval. Ik vind dat je als ouder het belang van je kind voorop moet stellen en het trauma moet proberen te beperken (als dat überhaupt kan).

Deborahschrijft -

Heel gek, ik stond er nooit echt bij stil dat ik een gebroken familie heb, maar dat heb ik al heel lang helaas. Beide kanten van mijn familie zit vol met zeer eigenwijze mensen die niet nooit ruzies uitpraten en nooit ergens schuld aan hebben, het is altijd een ander. Van al mijn ooms en tantes spreken we eigenlijk nog één oom en mijn nicht en neef, zijn kinderen, die elkaar op hun beurt ook niet meer spreken. Zelfs mijn oudste zus spreek ik door omstandigheden niet meer, omstandigheden die grotendeels nergens op slaan. Hierdoor moet ik ook stiekem mijn nichtje en neefje zien zodat mijn zus er maar niet achter komt dat wij ze zien.

Zo’n grote familie en puntje bij paaltje heb je niemand over. Daarom koester ik extra de momenten die ik wel heb met die familie die we nog wel spreken. Ik weet al jaren eigenlijk niet beter, maar toch doet het pijn wanneer ik gelukkige gezinnen en families zie. Ontzettend zonde dat het zo bij ons niet kan zijn. Iets waar ik tot op de dag van vandaag soms ontzettend verdrietig om kan zijn.
Wel ben ik mij gaan realiseren dat als ik ooit kinderen krijg, ik een heel hecht en warm gezin wil vol liefde, juist omdat ik niet wil dat zij ook dit gevoel van een gebroken familie zullen voelen.

Liefs,
Deborah

Carlijn -

Deels herkenbaar voor mij helaas. Mijn ouders zijn gelukkig nog bij elkaar, maar met mijn opa en oma is het altijd ruzie. Ik ben opgegroeid met die ruzies en ik vind het jammer dat ik daardoor niet echt de open blik naar ze zou kunnen hebben zoals ik zou willen. Als ik er, zo’n 2-3 keer per jaar, ben heb ik altijd in mijn achterhoofd wat er heeft gespeeld.

Dat is wel iets waarvan ik hoop dat dat voor mijn kinderen later anders zal zijn. Net als de moeilijke band die ik heb met mijn moeder. Je wilt het graag anders doen, maar bepaalde dingen krijg je toch mee en kun je moeilijk veranderen.

Marnel -

Gelukkig zijn mijn ouders nog bij elkaar en hebben we voor de rest geen gebroken familie. Bij een vriendin van mij gaan haar ouders scheiden, ik hoor verhalen van haar en het lijkt me echt verschrikkelijk. Mooi dat jullie je verhaal delen en er misschien nog mensen mee helpen :)

Chantal -

Ik was 16 (bijna 17) en het was een maand voor mijn eindexamens HAVO toen mijn moeder de knoop had doorgehakt en wilde scheiden. Mijn ouders hebben altijd nog normaal tegen elkaar gedaan en hebben nog goed contact. Maar vooral de rest van de familie bemoeide zich er zo erg mee dat ze mijn vader totaal isoleerde. Daar heb ik heel veel moeite mee gehad.
Inmiddels gaat het een stuk beter. Mijn vader heeft nog steeds geen contact met zowel zijn eigen familie als met de familie van mijn moeder. Hij heeft alleen nog contact met de tweelingbroer en vader van mijn moeder.

Voor nu valt er makkelijk mee te leven, ben ik het gewend en heb ik me er inderdaad bij neergelegd. Maar ik maak me ontzettend zorgen over het moment waarop ik ga trouwen. Mijn vriend zit namelijk met hetzelfde probleem, waardoor we eigenlijk 4 kampen hebben. Met verjaardagen is het echt verschrikkelijk: we delen alles op. Familie van zijn vader en van mijn moeder, en dan de dag erop familie van mijn vader en zijn moeder. Een hoop ellende…

lobke -

Ook ik had even het gevoel dat ik hierop moest reageren. Zelf ben ik ook kind van gescheiden ouders. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 6 jaar was. Ik ben nu 24 dus dat is al een hele tijd geleden. In alle reacties staan heftige verhalen en gevoelens. Ik begrijp jullie. Ik begrijp dat het vervelend is om niet te weten wie je dit jaar op je verjaardag uit moet nodigen. Je vader of je moeder? Of allebei op aparte tijden?
Ik ben daar een paar jaar geleden mee gestopt. Bekijk het even. Het is mijn verjaardag en ik nodig uit wie ik wil. Dus mijn vader EN mijn moeder. Of ze elkaar dan willen zien of niet dat moeten ze maar met elkaar regelen. Mochten ze de sfeer in mijn huisje verpesten, dan stuur ik ze allebei weg. Kom nou. Grow up. Gelukkig zijn mijn ouders goed naar elkaar. Ze tolereren elkaar en zullen in mijn, of mijn broertjes en zusjes bijzijn, nooit slecht over elkaar praten. Ik besef hoe Lucky ik ben. Het kan zo vaak anders zijn. Toch merk ik nu ook wel nu ik zelf ouder wordt, dat mijn vader en moeder elkaar echt niet meer aardig vinden. Ze maken een verplicht praatje, en ik voel de ongemakkelijkheid. Dat had ik als jonger kind natuurlijk niet door.
Ik wil iedereen hier vooral meegeven, trek je eigen plan. Hoe moeilijk dat soms ook is. Jij hebt niet de keuze gemaakt dat je ouders zijn gaan scheiden. Dat hebben zij zelf gedaan. Jij mag jouw eigen leven inrichten. Met allebei je ouders en de rest van het gezin. Wees eerlijk en praat. Dat helpt altijd.

Iris -

Super mooi geschreven en zo waar! Dit artikel maakt veel los bij mij..
Jammer, maar aan de andere kant fijn (we begrijpen elkaar allemaal) dat er zoveel mensen in hetzelfde of vergelijkbaar schuitje zitten..

Onderstaand stuk is met heel veel boosheid geschreven maar ik moet het echt even kwijt.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 was, dat is nu 8 jaar geleden.
Mijn vader is heel kinderachtig en koppig en is in al die jaren nog maar een paar keer normaal op een volwassen manier met mijn moeder in één ruimte geweest, maar het liefst ontwijkt hij haar. Terwijl ze hem nooit iets fout gedaan heeft, de liefde was gewoon over.
Hij heeft sinds 7 jaar een vriendin die nóg meer kinderachtig en koppig is en dat gedrag versterkt elkaar, verder is ze erg bezitterig, ze wil mijn vader het liefst helemaal voor haarzelf. Zij heeft voor heel veel problemen gezorgd, en ondanks alles blijven wij onze vader zien een weekend in de twee weken. Het blijft toch je vader. Van onze omgeving horen we regelmatig hoe knap ze het vinden hoe wij met de situatie omgaan, maar mijn vader is heel zwart-wit, die ziet dat niet. Die vind het allemaal maar normaal dat wij blijven komen ondanks alles. Dat is heel vermoeiend en frustrerend want die moeite die we erin steken krijgen we niet terug.
Als absoluut toppunt kregen we met kerst de mededeling dat we het na hun pensioen “zonder hun moeten stellen” want dan vertrekken ze naar Bonaire. Echt stank voor dank, en triest hoe makkelijk hij over zich heen laat lopen door haar, want zelf was hij nooit weggegaan. Hun relatie zorgt al 7 jaar voor problemen en ze doen altijd maar alsof het aan een ander ligt of ze zijn blijkbaar te dom om in te zien dat bij haar de problemen begonnen zijn.
Weggaan vind ik zeer egoïstisch en zegt maar weer genoeg dat je überhaupt zover van je kinderen (en waarschijnlijk dan ook kleinkinderen) wil gaan wonen. Ik ben er zo boos over.

Al denk ik dat de liefde vooral op mijn vaders bedrijf gebaseerd is, zij is verliefd op het bedrijf en hij op haar “zaken skills”, want dat is het enige wat ze goed kan. Nu werken ze 80 uur per week, en sta er zeker niet van te kijken als de relatie stuk gaat als ze die 80 uur hebben om zich aan elkaar te gaan zitten ergeren, want dat kunnen ze beide heel goed om niks.

Maar goed, Gelukkig heeft mijn moeder een ontzettend lieve vriend en heb ik graag dat mijn kindjes (als mij dat gegund is) hem ook als opa zien. Hebben mijn kindjes in ieder geval 2 opa’s en oma’s. En hopelijk krijgt onze pa zijn verstand en ballen ooit terug want wil stiekem toch niets liever dan dat hij ook een rol in ons leven speelt, en niet via de Skype vanuit Bonaire.

Ik ben er 100% zeker van, dat als ik en mijn vriend ooit uit elkaar zouden gaan, er absoluut niet zo’n situatie gaat ontstaan, al helemaal niet als er kinderen in het spel zijn. Ik zeg altijd maar tegen hem, ‘Kijk schat, goed opletten, zo gaan we het later sowieso NIET doen’.

Iris -

Het is een heel verhaal geworden maar het zit me allemaal ook erg hoog. Na 8 jaar is het gedonder nog steeds op volle toeren. Gelukkig veel liefde en stabiliteit bij onze moeder thuis. En hopelijk in 2015 of 2016 eindelijk een eigen liefdesnestje met mijn vriend. Zullen we eens even laten zien hoe het wel moet :). ‘Papa, goed opletten, zo moet het WEL’.

Fleur -

Ja ik heb het ook, aan beide kanten heb ik een oom waar geen contact is. Nouja met een iets meer vanwege het overlijden van mijn opa van de zomer. Het is een te lang verhaal dus ik zeg het maar niet, maar laat ik het erop houden dat het bij die ene oom waar helemaal geen contact is, dat wij niet weten waarom dat zo is. En dat leverd veel stress op en ook omdat het mijn moeder’s enige broer is. We weten niet waar we aan toe zijn. Zien we hem ooit nog wel? Hoe gaat het als mijn oma ziek wordt of overlijdt? ga zo maar door. Het is een situatie waar wij geen hoogte van krijgen. O ja en ik heb nog een stiefopa die er al was vanaf mijn geboorte en die opeens vertrok mijn oma wist het, maar later wist ik pas dat hij nooit meer terug zou komen ( hij woont in het buitenland, dus het was normaal als hij weer voor een maand weg zou blijven, maar deze keer bleef hij dus voor altijd weg :( )

Jen -

Over familie-scheurtjes gesproken, dit is wel een onderwerp waar ik over mee kan praten. Aan mijn vaders kant heb ik geen contact met mijn oom (en zijn kinderen) en matig contact met mijn tantes en hun kinderen (gelukkig is het contact door facebook met mijn nichtjes wel ietsje meer geworden) door een familieruzie die is ontstaan na het overlijden van de ouders van mijn vader. Gelukkig heb ik wel heel goed contact met de zus van mijn oma en haar man, en hun kinderen zijn echt als ooms en tantes voor me, maar hun kinderen hebben mij en mijn broertje nooit echt geaccepteerd, zij zijn als kleinkinderen echt een hele hechte en afgesloten groep waar wij absoluut buiten vallen. Dat vond ik als kind best moeilijk, als we daar op een verjaardag waren en iedereen samen buiten ging spelen maar ik niet meer mocht doen.
Ook heb ik met een oom aan mijn moeders kant geen contact meer. Mijn moeder was altijd zijn kleine zusje, zijn oogappeltje, maar hij kon mijn vader niet accepteren, terwijl haar zussen hem echt als broer zijn gaan zien (net als mij andere twee aangetrouwde ooms als broers zijn voor de rest).
Gebroken families zijn verschrikkelijk, je kiest partij, moet familieleden missen en het is heel verwarrend om ze dan opeens wel weer tegen te komen (zoals op een begrafenis).
Maar het moeilijkste aan alles vind ik dat ik geen grootouders meer heb, en dat ook mijn moeder is overleden. Door alle familiesplitsingen heb ik weinig contact met neven en nichten, met een nicht wel, maar die is geëmigreerd. Ik merk dat sinds ik volwassen ben ik heel erg een vrouwelijk rolmodel mis, iemand om naar toe te gaan met problemen, iemand die je goed kent, maar wel meer levenservaring heeft dan jij. Zoals een ouder, een oudere zus of een oudere nicht of een jonge tante. Ik heb met twee tantes wel contact, maar die zouden dan weer in theorie mijn oma kunnen zijn. Familie is vooral heel ingewikkeld. Het is echt iets om te koesteren, om lief te hebben, maar als het allemaal niet vlekkeloos loopt maakt het je ook heel erg in de war.

Miriam -

Zo herkenbaar. Mooi geschreven dames!

Sanne Lagerwerf -

Jeetje, wat heb je dit mooi geschreven zeg. Zelf thuis hadden wij ook geen goede sfeer. Toen ik 3 jaar was gingen m’n ouders scheiden, omdat ik nog zo jong was had ik het niet echt door. Doordeweeks bij mama, en om de weekenden bij papa. Maar toen kreeg m’n vader een nieuwe vriendin, en die had al 2 kinderen en ik kon daar niet zo goed mee overweg, ik was inmiddels al 4 jaar. K zei het nooit tegen m’n vader want ja, je wilt niet iets verpesten waar hij zo blij mee is. Maar op een begeven moment had ik het wel gehad, als slaafje elke keer alles doen. Ik ben nog een paar keer naar m’n vader geweest, en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Ik leef nu al 12 jaar zonder vader & heb d’r absoluut geen problemen mee. Z’n stiefkinderen waren toch belangrijker dan z’n biologische kind. Ik kan d’r ook heel goed over praten, ik heb een tijd gehad dat ik het moeilijk vond. Maar daar ben ik nu overheen (: ik wens je heel veel sterke met de scheiding van je ouders, Liefs Sanne. <3

ise -

Ik voel toch een beetje dat ik hier op moet reageren. Toen ik 13 jaar was vertelden mijn ouders dat ik en mijn zusje (2 jaar jonger) thuis moesten blijven in t weekend. (ben inmiddels 15) Eenmaal op het moment van gesprek (zusje dacht dat er wat leuks aan kwam) zei ik: ‘nou vertel, jullie gaan scheiden’. voor mijn zusje een onverwachte opmerking, maar ik zat aardig in de buurt. Ze zouden tijdelijk apart gaan wonen (gehuurd vakantiehuisje in de buurt) Mijn ma had toen al een tijd heel veel contact met een andere man (daar kerst vieren, slapen etc) dus ik had mijn vermoedens al. Nu is ze ook samen met die man. Na het vakantiehuisjes zijn ze dus definitief gescheiden. Ik heb een jaar lang (en nu nog steeds) mijn zusje moeten helpen omdat ze alleen maar verdrietig was. Mijn moeder dreigde toen ook met zelfmoord naar mijn pa toe. En laatste weken zit mijn zusje met waarom leef ik vragen in haar hoofd. Mijn zusje en moeder lijken heel erg op elkaar (innerlijk&uiterlijk) en ik en mijn pa ook. Tegenwoordig woon ik bij mijn pa en ga ik elke 2 weken een lang weekend naar mijn moeder. Mijn zusje slaapt half om half. Gescheiden gezin is altijd lastig, het feit dat ze uit elkaar zijn boeide me niks, maar al het gedoe erom heen is erg vervelend. Maar positief bekeken, ik ben nu erg zelfstandig. Ik doe m’n ding, plan mijn eigen tijden in (hebben mijn ouders geen problemen mee), slaap/ben vaak alleen thuis, en ik vind het prima. Martine & Willemijn, beide sterkte ! Ik snap jullie 😉

Allissa -

Goed verhaal dames. Ik kom zelf uit een intact gezin, nooit problemen of andere dingen. Ik prijs mijzelf daar heel erg gelukkig mee, omdat dit inderdaad gigantisch veel voorkomt. Ik kan me ook heel erg goed voorstellen dat het voor eeuwig moeilijk blijft als je niet uit een intact gezin komt, op welke manier dan ook.

Sylvia -

weer zo herkenbaar…
bij mij lijkt het zelfs iets te zijn wat me al men hele leven achtervolgt
mijn vader en zijn broers hebben al zolang ik weet ruzie, dus nieuwjaar bij mijn grootouders was zoals jij het beschrijft, x komt van 14 tot 15u, y van 15.30 (kwestie van elkaar zeker niet tegen te komen) … wat het nog leuker maakte is dat mijn vader en zijn broers naast elkaar wonen, kan je al voorstellen hoe de zomers eraan toe gingen als iedereen buiten in de tuin rondliep … al moet ik 1 ding wel stellen, de kinderen mochten altijd samen spelen en waren bij elkaar altijd welkom, ik heb nooit een slecht gevoel gehad als ik bij mijn nonkels was of omgekeerd. die ruzie is helaas pas bijgelegd op het sterfbed van mijn grootmoeder. ik hoor haar nog altijd letterlijk zeggen, daarvoor moet ik op sterven liggen om al mijn kinderen en kleinkinderen in dezelfde ruimte te hebben zonder ruzie te maken… slik …
nu ik zelf een gezin heb, heeft mijn man ruzie met zijn vader, verschillende keren zijn er pogingen ondernomen om het goed te maken om keer op keer het mes in de rug te krijgen, op dat vlak ben ik een harde tante, gedaan is gedaan wat mijn betreft, ik zal mijn man nooit verbieden om met zijn vader om te gaan, al heeft hij daar de behoefte niet aan na alles wat gebeurd is, maar voor mij is er een streep onder getrokken en zal het nooit meer goed komen. wat helaas ook betekend dat mijn zoontje zijn grootvader nooit zal kennen, maar liever zo dan dat ook hij keer op keer gekwetst wordt…

Lenneke -

Mijn ouders zijn al gescheiden toen ik één was, dus ik kan me helemaal niet voorstellen hoe het zou zijn als samen zouden zijn… Wat dat betreft ben ik wel blij dat ik ook niet weet wat ik ‘mis’. Voor jullie ligt dat heel anders en dat lijkt mij nog veel zwaarder.

Krissi -

Herkenbaar. Ik ben er ook eentje met een gebroken gezin, mijn ouders gingen scheiden toen ik 10 jaar oud was. Inmiddels ben ik 17. Ik heb het nooit erg gevonden dat mijn ouders gingen scheiden, klinkt raar maar onbewust voelde ik gewoon dat het huwelijk niet goed zat. Wel heb ik heel erg veel moeite gehad met hoe de hele scheiding en alles daarna is gegaan. Het werd een enorme vechtscheiding en mijn moeder heeft het hier zwaar mee te verduren gehad in verband met geld en dergelijke. Mijn vader heeft ons verwaarloosd en geestelijk mishandeld, dit laatste is erg lastig mee om te gaan en ook moeilijk uit te leggen, het word vaak onderschat en ook de schade ervan… inmiddels heb ik al drie jaar geen contact meer met mijn vader, ik zie hem ook niet meer als mijn vader alleen als de man die mij op de wereld heeft gezet. Vaak mis ik wel een vader en word ik verdrietig als ik andere mensen met hun lieve vaders zie. Ik zeg altijd: ‘ik mis wel een vader, maar niet mijn vader.’ Ondertussen is mijn moeder de grootste heldin voor mij, altijd voor ons gezorgd terwijl ze zelf soms op instorten stond. Onze band is ongelooflijk sterk, ze is mijn moeder, vader en beste vriendin tegelijkertijd. Ondanks dat het de afgelopen drie jaar rustig is geweest heb ik er zelfs soms nog moeite mee met hoe alles gegaan is, en heb ik alles wat is gebeurd nog lang niet verwerkt, sommige dingen kan ik me niet eens meer herinneren omdat ik die heb weggestopt. Ik ben in ieder geval blij dat ik het contact met mijn vader heb durven verbreken, dit is denk ik een van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb. Bedankt voor dit artikel, heel mooi omschreven en herkenbaar en fijn dat jullie je ervaringen willen delen.

Lisanne -

Hier krijg ik wel tranen in m’n ogen van, mooi dat je zo’n goede band met je moeder hebt!

ise -

Respect! Ik voel het deels het zelfde, maar dan met mijn vader, zo’n sterke band is toch echt wel fijn!

Larissa -

Mijn familie is sinds begin 2014 een beetje uit elkaar gevallen. Door een gebeurtenis uit het verleden wat vorig jaar bekend werd is alles veranderd.
2 tantes kozen uiteindelijk voor zichzelf maar verplichte ook mijn moeder om te kiezen tussen hun en een andere tantes en uiteindelijk moest ook mijn oma kiezen tussen hun of mijn tante. Beide hebben ze niet gekozen. Maar zien ze hun niet meer. Mijn oma word hier onnodig in meegetrokken, die weet niet wat ze fout doet. Mijn moeder geeft een keer haar mening maar wordt gelijk aan de kant gezet. Ik als buitenstaander zie mijn nichtjes en neefjes niet meer omdat hun moeder dit gedoe veroorzaakt hebben in de familie. Ik word bestempeld als slecht terwijl ik er niks aan kan doen.
Ik word er nog steeds boos om. Maar ik heb het wel meer een plek kunnen geven dan eerst.
Het zal nooit meer goed komen maar ik hoop dat het gevoel en boosheid een goede plek gaan krijgen.

Steph -

Wat een herkenbaar verhaal. Helaas kan ook ik hierover meepraten. Zo’n 11 jaar geleden
(ik was 12) zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Ik had nooit een heel sterke band met mijn moeder, meer met mijn oma (van vaders kant). Toen mijn moeder wegging, heeft ze niet naar mij en mijn broertje (toen 10) omgekeken. Ze heeft nooit voor ons gevochten. Op een bepaald moment besloten mijn broertje en ik om contact te zoeken, omdat ze toch onze moeder is. Dit hebben we een aantal keer gedaan maar telkens liep het uit op ruzie (voornamelijk door moeder). Hierna hebben broertje en ik besloten om het maar even te laten voor wat het was. Vervolgens hebben we het nogmaals geprobeerd, dit keer door het schrijven van brieven. Wie weet leverde dit iets op. Maar nee… telkens de verwijten, ook als we bij opa en oma op bezoek gingen. Het was onze schuld, of mijn vaders schuld, maar niemand keek naar hoe mijn moeder écht was. Op een bepaald moment, ik denk nu een jaar of 8 geleden, besloot ik dat het genoeg was. Ik wilde alle gezeur en alle verwijten niet meer dus ik hakte de knoop door en besloot: dan maar geen contact meer met mam. In die tijd ben ik wel nog closer geworden met oma, waar ik altijd heel dankbaar voor ben geweest.
Natuurlijk, er zijn momenten geweest waarop het ‘gemis’ van mijn moeder groot was en dat is het nu heeeeeel af en toe nog, maar ik denk dat het voor mezelf de juiste keuze is geweest en dat ik er sterker door ben geworden.
Toch merk je wel dat je er af en toe nog (onbewust) bij stilstaat. In 2013 is mijn oma overleden en ik mis haar nog steeds. Zij was mijn speciale persoon. In Juni dit jaar ga ik trouwen en ja, dan is het wel eens vreemd om te denken dat je moeder er niet bij is. Maar ik hou ontzettend veel van mijn vader, heb ook ontzettend veel respect en bewondering voor hem omdat hij 2 kinderen in zijn eentje heeft opgevoed met huishouden en baan ernaast. Ook met mijn schoonfamilie heb ik ontzettend goed contact, mijn schoonmoeder wordt ‘mam’ genoemd en zij ziet mij als haar dochter. Wat dat betreft heb ik veel om dankbaar voor te zijn. Ik zal oma missen op de bruiloft maar, hoe cru het misschien ook klinkt, mijn moeder niet. Daar heeft ze me te veel pijn voor gedaan en ik hoop van harte dat ik in de toekomst een betere moeder zal worden en daar zal ik ook heel hard mijn best voor gaan doen..

Carla -

Helaas kom ik ook uit een gebroken gezin sinds mijn 8e. Binnen ons huis was er sprake van huiselijk geweld. Zo zaten mijn moeder, broer, zus en ik van de één op de andere dag in een Blijf van mijn Lijf huis. Mijn vader was na een tijd veroordeelt en behandelt. Wij woonden daarna eerst bij opa en oma totdat mijn moeder een huisje kreeg, en enige tijd later een nieuwe vriend. Hierdoor begon er een stalking van mijn vader, van brieven (waar je niet vrolijk van werd) tot bumperklever en ons achtervolgen. Nu ben ik 20 en is alles weer redelijk stabiel, we zijn allemaal goed terechtgekomen. Het is een levensles 😉

Jolien -

Wat een goed geschreven stuk en (helaas) erg herkenbaar.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Sindsdien hebben zij geen contact meer met elkaar en dat is ook niet mogelijk. Ook al was ik jong, het heeft veel invloed op me gehad en tot de dag van vandaag nog steeds. Als puber lichtelijk ontspoord, jeugdzorg geweest en noem maar op. Met verjaardagen is het altijd moeilijk omdat ik niet beide ouders kan uitnodigen, de een voelt zich dan weer achtergesteld en zo probeer ik het voor iedereen zo aangenaam mogelijk te maken. Ik zit hier niet op te wachten en vind het elk jaar weer moeilijk, maar ik heb ermee te maken.
Soms vraag ik me af hoe het gaat worden als ik trouw of kinderen krijg. Het blijft een probleem wat ik heel mijn leven bij me draag

Anita te Gussinklo -

Ieder huisje heeft inderdaad zijn kruisje.
Ik kom zelf uit een groot gezin (1 van de 7) en een broer van mij is gescheiden, nu denk ik zo’n 5 jaar geleden. Ze hebben 2 kinderen, 1 van 13 en een van 17. Tussen de ouders loopt het totaal niet harmonieus en de kinderen worden maar heen en weer geslingerd, jeugdzorg erbij.
Goed dat jullie dit artikel plaatsen.

My Creative Life - Marìs -

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was, ze vertelden het vlak voordat de vakantie afgelopen was en ik naar de middelbare school ging, perfecte timing dus (not!), nou is timing daarvoor natuurlijk nooit perfect, maar op die leeftijd ben je al zo kwetsbaar.
Ik kende op dat moment niemand die ik dezelfde situatie zat of gezeten had. Ik kende wel een paar kinderen waarvan de ouders gescheiden waren, maar dat was dan gebeurt toen ze 2 waren ofzo, in elk geval op een leeftijd waarop ze zich daar niks van konden herinneren. Dus ik kon er met niemand over praten. Ik heb me toen heel erg alleen gevoeld aangezien ik ook geen broers en zussen heb.
Maar hey, ik leef nog 😉 Nu ben ik wel happy :)

xx Marìs

Marloes ❤ Budgetproof.nl -

Wat mooi om hier ook bij stil te staan. Een familie kan natuurlijk inderdaad op veel meer manieren aan diggelen liggen dan alleen een scheiding. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 18 was. Het was een verdrietige periode…. maar we waren ook niet zo’n hecht gezin. Een klap was het niet, maar het werd er niet direct beter op. Nu zijn m’n ouders inmiddels bijna 10 jaar later wel weer happy gelukkig (beiden met iemand anders natuurlijk ;)).

Iris -

Super interessant deze persoonlijke artikelen. Ik kom zelf uit een gezin met gescheiden ouders. Ik was volgens mij 5 en dit is inmiddels 17 jaar geleden. Ik heb er nooit echt problemen mee gehad. De ene week woonde ik bij mijn moeder, de andere week bij mijn vader. Ik vierde mijn verjaardag dubbel en we gingen 2x op zomervakantie. Maar hoe ouder ik wordt. Problemen zijn er altijd. Mijn moeder wil op de een of andere manier vaker haar ergernissen met mij delen waar ze dat vroeger nooit deed. En kerst plannen. Een ramp maar gelukkig lukt het altijd weer om de dagen goed te verdelen. Ja het is nooit leuk en goed maar je vind altijd een manier om ermee om te gaan. Mijn ouders kunnen gelukkig samen door een deur. Helaas neemt dat niet weg dat ze problemen met elkaar hebben.

Rachelle -

Nooit kon ik me wat voorstellen bij gebroken gezinnen en families waar het niet zo ging als bij de onze. Tot ik gister het nieuws te horen kreeg dat mijn opa en oma die 45 jaar getrouwd zijn uit elkaar gaan. Opa gaat ergens anders wonen en opeens wordt de wereld onder je voeten vandaan geslagen. Zoveel vragen, zoveel onzekerheid, twijfels en verschillende emoties. Ik kon me nooit goed indenken hoe mensen zich voelde die met dit soort situaties te dealen kregen, maar helaas ervaar ik nu zelf hoe dit voelt. Verdrietig, boos, teleurgesteld, ik weet niet zo goed wat het beste mijn gevoel nu beschrijft. Je kunt je gewoon nog niet zo goed voorstellen hoe het zometeen allemaal verder moet gaan, opa ‘s ochtends op je verjaardag en oma ‘s middags? En wat dan als ik ooit ga trouwen met mijn vriend en kindjes krijg?
Dit artikel kwam echt precies op het juiste moment, fijn om jullie ervaringen en tips te lezen en ook die van andere bezoeksters in de comments, bedankt! <3

Emma -

Mijn ouders zijn al jaren gescheiden en ik heb dr echt geen moeite mee. Ook niet met hun nieuwe partners.

Deze zin stuit me dus nogal tegen de borst: ‘maar naast hun nieuwe partner waarmee jij helemaal geen geschiedenis hebt?’

Nou en? Hebben je ouders geen recht op hun eigen geluk dan? Wat maakt het nou uit dat ze niet naast elkaar samen zijn? Maar met iemand anders die hun gelukkig maakt?

Kijk als ze nu knallende ruzie maken en elkaar bijna de bruidszaal uitkijken, oke.
Maar op de bruiloft van mijn broer zaten mijn ouders en hun nieuwe partners gewoon op de eerste rij.

Ik begrijp dat het niet het beeld is wat je als klein meisje had. Maar nou ja.

Emma -

moet ik nog even bij zeggen dat t 17 jaar geleden was. (ik was 6). En dat mijn ouders na wat moeite wel gewoon door 1 deur kunnen. Zeker nu ze opa en oma zijn. Nee samen gaat niet, nooit meer (sorry maar ik moet er echt niet aan denken, totaal de verkeerde personen voor elkaar). Maar in mijn geval is er dus niet echt sprake van een gebroken gezin.

xHMx -

Dit artikel komt als een geschenk uit de hemel. We hebben heel lang een gebroken familie gehad. Dat is na ongeveer 10 jaar goedgekomen. En wat was iedereen opgelucht en blij. Tot een jaar geleden helaas. Toen is er een ruzie ontstaan waar niemand mee om weet te gaan. Iedereen wil niet weer in dat zwarte gat vallen. Ik heb er in ieder geval een levensles uit kunnen halen. Zet jezelf op 1. Dat had ik niet gedaan. Mijn gezondheid had er daarom heel wat onder te lijden. Waarom dit artikel als een geschenk uit de hemel is gekomen? Dan zie je maar weer dat je niet de enige bent die met dit probleem leeft en is dat enigszins toch een geruststelling.

Shaz -

Sommige dingen zijn wel herkenbaar, maar het enige wat ik wil zeggen is dat familie niet alles is. Alleen omdat ik een bloedband deel met iemand, wil niet per se zeggen dat we automatisch met elkaar kunnen opschieten. In mijn leven ben ik mensen tegengekomen die ik eerder als familie beschouw dan mijn ‘echte’ familie.

Deb -

Erg mooi geschreven en deels ook wel herkenbaar. Maar ik vind dat er nu erg negatief gedaan wordt over scheidingen en gebroken gezinnen. Ik kan me voorstellen dat als iemand nu nadenkt over het aanvragen van een scheiding dat ze gaan twijfelen terwijl dat echt niet nodig is.
Natuurlijk moeten ouders aan hun kinderen denken, maar doorgaan met het huwelijk om zo de pijn van de kinderen te voorkomen vind ik onzin. Onze ouders hebben ook recht op geluk en als de kans op geluk groter is als zij zijn gescheiden, why not? Natuurlijk is het niet altijd een gezamenlijke keuze, maar als een van de twee niet meer achter het huwelijk staat lijkt het me niet gezond om door te gaan.
En wat is er mis met het feit als zij later met hun nieuwe partners op jouw bruiloft verschijnen?
Als kind denk je vaak dat jij de reden bent dat zij uit elkaar zijn gegaan, dat dacht ik zelf ook. Maar probeer deze gebeurtenissen als iets positiefs te zien en nieuwe start te maken.

jose -

Ik kon me nooit wat voorstellen bij een gebroken gezin, al helemaal niet wat dat met een mens doet. Mijn ouders zijn al 35 jaar bij elkaar, mijn opa’s en oma’s zijn ondanks alles bij elkaar gebleven, en ook bij mijn ex vriend en mijn huidige vriend waren, en zijn beide ouders altijd bij elkaar. Het leek me raar als ouders zouden scheiden, maar ik kon me de pijn erbij niet voorstellen tot ik op een dag, vorig jaar, een vriendinnetje van mij sprak. Ik had geen idee dat haar ouders uit elkaar waren, want op een gegeven moment als je op kamers/jezelf woont dan spelen ouders een minder belangrijke rol in de vriendschappen die je opbouwt. Het begon onschuldig, ik vroeg haar wat haar ouders “ervan vonden” (ik weet niet meer waarvan). Ze reageerde met “mama dit.. papa dit..”. Ik vroeg haar of haar ouders gescheiden waren, en zij antwoordde met dat ze al sinds haar negende uit elkaar waren. Ik wilde het verder laten rusten, maar ze zat er zo mee dat ze het hele verhaal over de scheiding bij mij uitstortte, hoe verdrietig ze was, hoe bedrogen ze zich voelde, en ze begon daar, vlak voor de aanvang van het college, tien jaar na de scheiding, te huilen om de pijn die ze duidelijk nog steeds voelde. Ik schrok me kapot en het brak mijn hart. Ik had tot dat punt geen idee dat het zo’n impact op iemand kon hebben en ik schaam me nog steeds voor mijn onwetendheid en mijn machteloosheid. Want dit is een pijn die je niet kan verlichten bij iemand en dat is heel, heel treurig. Dit artikel maakt me dus ook een beetje verdrietig, ik wens het niemand toe en het is zo oneerlijk want de kinderen zijn altijd het slachtoffer. Gelukkig blijven jullie altijd positief <3

Kim -

Ik denk dat ik eens van de weinigen ben die eigenlijk heel blij was dat mijn ouders gingen scheiden. Hij had vaak woede aanvallen en heeft me ook fysiek een keer pijn gedaan. Door hem was ik depressief op mijn 15e en dat had ook veel gevolgen voor mij op school. Maar ook na de scheiding had hij nog heel veel ”controle” over mij. Toch was ik blij dat ik in ieder geval niet meer met hem in 1 huis woonde.
Dankzij mijn vriend durfde ik me na jaren eindelijk te weren tegen mijn vader :) het gevolg is nu wel dat ik al bijna een jaar helemaal geen contact meer heb met mijn vader. Mijn vader doet ook geen enkele moeite meer dus heb ik besloten het hier ook maar bij te laten. Met verjaardagen en feestdagen blijft het wel altijd leeg voelen.
Ondanks alles vind ik mijn vader geen slecht persoon, maar denk ik dat hij een stoornis heeft en helaas weigert hij om er iets aan te doen. Tot die tijd houd het voor mij ook op. Echt vrede zal ik er nooit mee hebben, maar ik kan nu in ieder geval verder mijn eigen leven. xxx

Anne -

Mijn ouder scheidde toen ik 2 was. En op mijn 12e besloot ik dat ik geen contact meer met mijn vader wilde hebben wegens vele kwetsende fouten die hij had gemaakt. Door deze breuk zie en spreek ik de familie van mijn vader ook al bijna 7 jaar niet meer. Ik vrees voor de dag dat mijn oma overlijdt, aangezien ik dan niet weet wat ik moet gaan doen. Wel of niet naar de begrafenis komen en dan alle familie + vader tegen komen. Sinds 2 jaar heb ik besloten om mijn achternaam te veranderen naar die van mijn moeder, dan pas kan ik alles goed afsluiten.
Mijn moeder heeft nu een aantal jaren een geweldige vriend, eindelijk kan ik weer spreken over “mijn ouders” :)

Tessa -

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 jaar oud was, dus toendertijd heb ik er (gelukkig) niet veel van meegekregen. Wel merk ik dat ik er nu ik ouder word (ben nu 16) er meer moeite mee krijg met feestdagen etc. Elk jaar wordt mij weer de vraag gesteld waar ik wanneer ben met Kerst, en waar ik dat jaar Oud&Nieuw vier. En elke keer heb ik weer het gevoel dat ik mijn vader of mij moeder pijn doe als ik vertel dat ik het dit jaar bij de ander zou gaan vieren.
Voor de rest ben ik blij dat mijn ouders mijn zusje en ik altijd op de eerste plaats hebben gezet zodat we er niet echt de dupe van zijn geworden.
Bedankt voor dit artikel..!

Melanie -

Ik kom zelf gelukkig niet uit een gebroken gezin. Wel een hele moeilijke tijd gehad, zo’n 10 jaar terug, maar gelukkig zijn mijn ouders (en mn zusje en ik) daar uit gekomen. Maar mijn vriend komt uit een gezin die wel uit elkaar ligt. Zijn ouders gingen scheiden toen hij 8 was, hij is nu 24. Zijn vader heeft toen jaren later een man ontmoet, en is daar nu mee getrouwd. Met hen hebben we wel goed contact. Maar omdat we contact hebben met zijn vader, willen zijn moeder en stiefvader, waar hij altijd heeft gewoond, geen contact meer. Het zit allemaal heel ingewikkeld in elkaar, te lang verhaal om hier te typen. Maar zijn moeder liegt alles aan elkaar, altijd al maar dan dacht mijn vriend vaak ‘laat ook maar’. Alleen nu we geen contact meer hebben, liegt ze over ons tegen andere mensen. Dat wij haar nooit meer wilden zien (nu inderdaad nietmeer, maar zo is het nooit begonnen) en nog veel meer rare leugens. Waar ik het meeste moeite mee heb is dat sinds kort ook zijn broertjes hebben gezegd dat ze geen contact meer willen met ons. Zij hebben eigenlijk nooit onze kant van het verhaal gehoord. Maar ze wonen nog thuis, dus ze zullen waarschijnlijk veel verhalen over ons horen. Al kan ik het de jongste, die 14 is, niet helemaal kwalijk nemen, want hij is autistisch en het is voor hem sowieso allemaal heel moeilijk. Nu mijn vriend en ik een kindje verwachten, is het allemaal nog net wat vervelender. Al weet mijn vriend dat hij een goed contact niet meer wil, toch mis je op zo’n moment je moeder. Sorry voor dit warrige verhaal. Maar ik wil niet al te veel details bespreken.

Kelly -

Ook hier een kind van gescheiden ouders, maar daar heb ik op zich niet echt moeite mee want was nog maar 7 toen mn ouders gingen scheiden en heb er een leuke stiefmoeder en stiefzusjes bij gekregen. Ook komen ze wel tegelijk op mn verjaardag en praten ze dan zelfs een beetje met elkaar (dit is wel heel anders geweest).
Mijn grote probleem is de ruzie tussen mn broertje en stiefmoeder die ze niet opzij kunnen zetten, waardoor ik mn 25e verjaardag niet met mijn hele familie kan vieren.. Dus maar besloten om niets te vieren want het voelt alsof ik niets te vieren heb. Stom gezeur =(

Nesrin -

Ik kom zelf niet uit een gebroken familie en ik waardeer en heb zo veel respect voor mijn ouders dat ze in voor en tegenspoed door zijn gegaan. Nu ik zelf moeder ben en een huwelijk heb ben ik blij dat mijn nest bij mijn ouders nog steeds warm is.

Dichtbij zie ik het hoe een kind de sjaak kan zijn of nog erger de kleinkinderen die onschuldig worden geboren en meteen al een overload aan shit over zich heen krijgen en dit is precies het punt wat het zo moeilijk maakt….De hele familie moet er mee dealen.

Kirsten -

Mooi geschreven. Ik ben sinds 2 jaar advocaat en doe voornamelijk personen-en familierecht. Hierbij kan je denken aan echtscheidingen, maar ook omgangzaken en alimenatatiezaken. Ik zie veel woede tussen de ouders. Vaak zo erg dat dit ten koste gaat van de kinderen. Helaas zal dit denk ik nooit ophouden. Hierdoor waardeer ik alleen maar meer de zaken waarbij ouders wel het respect bewaren!

J -

Wat een moelijk verhaal zeg, ik weet zelf niet hoe het voelt mijn ouders zijn deze maand 20 jaar getrouwd! Ik heb wel altijd gezegd als mijn ouders ooit zouden moeten scheiden zal ik het nooit accepteren als de een en ander relatie krijg, en geen band met die gene opbouwen! Ik hoop zelf het nooit te hoeven meemaken. Ik wens jou u heel veel succes!

Lifesabout -

Mijn ouders vieren dit jaar hun 40 jarige huwelijksfeest. Bijzonder vind ik dat, want zij hebben het echt niet altijd even makkelijk gehad. Voor mij zijn zij een voorbeeld. Gebroken gezinnen ken ik persoonlijk dus niet. Mijn man zijn ouders zijn wel gescheiden toen hij kind was en daar heeft hij vervelende herinneringen van. Het is verdrietig, maar uiteindelijk was het wel beter. Ik ben nu zelf getrouwd en heb een dochtertje van 10 maanden. Ik zal er alles, maar dan ook alles aan doen om bij problemen het op te lossen.

Manon -

En toch blijf ik het raar vinden dat gescheiden ouders hun eigen sores niet aan de kant kunnen zetten om samen op het huwelijk van hun kinderen te komen/samen naar de verjaardag van hun kind/samen naar de 1e verjaardag van hun kleinkind! Ik noem nu zomaar iets!

Behoorlijk egoïstisch als daar tijden voor moeten worden afgesproken! Echt bizar!!

Trijntje -

Hoi,

Complimenten voor jullie verhaal. Zeer herkenbaar, sommige gedeelten. Vooral : “je kunt nog zoveel mensen om je heen hebben die het goed met je voor hebben, maar ouders kun je niet vervangen”. Wees dankbaar voor het feit dat jullie ze beide nog hebben! En er dus naar toe kunnen. Ik ben 2 & 3 jaar geleden mijn ouders verloren aan kanker. Ze waren toen 54 & 55 jaar. Ik zelf ben nu 34, en heb 1 zus van 33 maar die heeft net als de zus van Willemijn, een verstandelijke beperking. Over haar heb ik nu de verantwoording. Dus mijn basis is eigenlijk volledig weg. Iets waar ik nu pas heel erg mee worstel.. ‘pas’ na 2 jaar.

“Je weet pas wat je hebt wanneer je het kwijt raakt” …

Dus iedereen: Geniet van de kleine momenten!

:)

Mariska -

Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden toen mijn moeder een burnout en depressie had. Mijn vader had iemand anders ontmoet en doordat het mijn moeder niet goed ging, zat het tussen hun ook niet goed. Het is een vechtscheiding geworden met veel rechtszaken, bedrog, gelieg en boosheid. Nu nog steeds zien mijn ouders elkaar niet. Toen ik vorig jaar 30 werd en een feest gaf, wilde mijn moeder niet komen omdat mijn vader er zou zijn en omdat er andere familie zou zijn die zij niet meer wilde zien. Ondanks dat het dus 10 jaar geleden is, doet het nog steeds pijn. Ik voel me altijd in tweestrijd en ik voel me ook gekwetst als mijn ouders niet aanwezig willen zijn op momenten die voor mij belangrijk zijn omdat ze elkaar dan tegen het lijf lopen. Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze zelfs niet op mijn begrafenis zou komen als mijn vader komt. Ik weet niet zeker of ze dat nog steeds vindt, maar als je ouders dat soort dingen tegen je zeggen, doet dat echt pijn. Gelukkig heb ik een hele lieve schoonfamilie, ik ga tegenwoordig liever naar mijn schoonouders dan mijn eigen ouders.

Willemijn -

Jeetje zeg, wat vreselijk! :( Lijkt me voor jou als kind heel, heel erg moeilijk.

Jolien -

Ik herken je verhaal heel erg mariska! Bij mij gaat het precies hetzelfde. Jij hebt er niet voor gekozen maar zit wel met de pijn, die ik deel met je!

Mariska -

Thanks, meiden!

Met het verstrijken van de jaren kan ik er wel beter mee omgaan. Ook gewoon omdat ik volwassener ben geworden en ben mijn eigen leven leid. Maar soms blijft het lastig, juist op de momenten dat je graag wil dat allebei je ouders aanwezig zijn.

Mijn vader is trouwens hertrouwd en heeft ook weer 2 kleine kindjes (echte schatjes hoor! zou ze niet willen missen!), dus hij is aan z’n tweede leg begonnen. Dat is in het begin ook best vreemd, want toen voelde het net alsof mijn zusje en ik niet goed genoeg waren. Maar ik begreep natuurlijk ook wel dat zijn nieuwe vrouw graag kinderen wilde. En mijn moeder heeft het nog steeds lastig (veel boosheid) en dat vind ik erg verdrietig. Zou graag willen dat zij het verleden een plek kan geven en weer positief naar de toekomst kan kijken.

Verder heb ik wel het idee dat deze breuk in ons gezin ook gevolgen heeft voor mijn leven en hoe ik tegen bepaalde dingen aankijk. Want is het wel verstandig om aan kinderen te beginnen? Is het wel zinvol om te gaan trouwen terwijl je weet dat 1 op de 3 huwelijken uit elkaar gaan? En bestaat er wel zoiets als de ware Jakob?

Nu zijn mijn vriend en ik al meer dan 10 jaar bij elkaar, maar getrouwd zijn we nog steeds niet. Ik weet ook niet of ik dat wel wil. Maar belangrijker nog: kan ik aan kinderen beginnen in de wetenschap dat misschien over 15 jaar mijn vriend en ik uit elkaar gaan? Dat vond ik lastig. Maar uiteindelijk toch besloten om er wel voor te gaan :).

Anyway, moraal van dit verhaal: ja, het is k*t als je ouders uit elkaar gaan. Maar gelukkig heb je zelf je eigen leven nog om te leiden en kan je daar zelf beslissingen over nemen.

Imre -

mijn (stief)tante is ziek en haar psycholoog heeft verteld dat dit komt door een iets uit haar verleden. Haar moeder is vroegtijdig overleden, maar ze denkt dat de oorzaak van haar ziekte bij mijn (stief)opa ligt. Haar broers ( mijn stiefzooms dus ) zeggen zelf ook dat er niks gebeurd is en dat mijn opa altijd hartstikke lief was. Hij is er kapot van: al 10 jaar wil ze ons allemaal niet zien. Ook haar man en zonen niet. Ik vind het zo erg dat mensen elkaar zo af kunnen sluiten, het richt zoveel verdriet aan.

Margot -

Ook mijn ouders zijn gescheiden, ik was toen 11. Natuurlijk is daar een moeilijke periode door ontstaan, maar nu gaat het prima. Ik kan het met de nieuwe partners heel goed vinden en bij mijn afstuderen een paar jaar geleden waren ook mijn beide ouders aanwezig en dat was gewoon leuk.

Martina -

Ik kom zelf ook uit een gebroken gezin en heb ook door de jaren heen lastige momenten gehad. Nu ik in een bepaalde fase van mijn leven zit stel ik mij ook voor hoe dat moet gaan met trouwen en kinderen… Door alles ben ik mij wel heel bewust van hoe ik om wil gaan met mijn partner in onze relatie. Samen Praten over je angsten, valkuilen, verwachtingen en dromen is zo belangrijk!

mar -

Ik kom zelf niet uit een gebroken familie, maar mijn man wel. Zijn ouders zijn gescheiden en beide opnieuw getrouwd. Er is iets voorgevallen waardoor hij de familie van zijn vader niet meer ziet. Ik heb zijn oma, tantes, ooms en neven dus ook nog nooit gezien. Jammer vind ik het wel, want ik draag nu hun familienaam en ik ken dus niemand. Later als mijn kind die familienaam gaat dragen zou hij ook niks weten van die familie en zijn voorouders dus niet kennen.
Heel anders dan dat ik dat heb, want ik ken iedereen uit mijn familie, zelfs verre neven en nichten. En uit de naam die ik nu draag ken ik alleen mijn man en zijn vader.
Het fijne is wel dat de ouders van mijn man goede vrienden zijn. Ze gaan regelmatig met hun nieuwe partners uit eten om bij te kletsen over de kinderen en met onze bruiloft was er niks aan de hand. Net als op verjaardagen, ze hebben met elkaar de grootste lol. Erg fijn dus!

Loes -

Sinds dat ik 12 ben zijn mijn ouders gescheiden. Ik weet nog goed toen ze het mij vertelden. Het kwam echt uit het niets omdat ze nooit merkbaar ruzie hadden. Met zijn 3en hebben we toen op de bank zitten huilen. Als ik eraan denk krijg ik nog een brok in mijn keel.. Ik heb altijd heel zelfverzekerd gezegd dat ik geen last van de scheiding had. Mijn ouders bleven inmiddels vrienden en ik verhuisde met mijn moeder binnenin hetzelfde dorp waar mijn vader woont. Dus ik had geen reden om te zeuren, vond ik zelf. Toch, toen we na een jaar verhuisd waren ging het mis en stortte ik in. Uiteindelijk met behulp van de psycholoog en mijn ouders, die mij nooit gepushed of geforceerd hebben in dingen ben ik er met drie maanden weer bovenop gekomen.

En nu uiteindelijk ben ik 21 en is die hele break down periode toch een vage waas. Ik zal nooit zonder emotie kunnen praten over de scheiding van mijn ouders omdat het mij nog altijd pijn doet en herinnerd aan een pijnlijke tijd waaruit bleek dat mijn ouders ook geen perfecte mensen waren waar je vroeger altijd tegenop keek, maar dat zei ook gebreken en verdriet kunnen hebben. Toch kan ik zeggen dat ik echt een stuk closer naar beide ouders ben gegroeid en ontzettend veel geleerd heb, ook over mijzelf. Mijn vader is mijn beste maatje en we kunnen samen heel goed opschieten en met mijn moeder ga ik vaak uit shoppen etc. Ik weet natuurlijk nooit wat er was gebeurd als mijn ouders bij elkaar waren gebleven, maar toch heb ik het idee dat we, ondanks de scheiding, ontzettend naar elkaar toe gegroeid zijn. Ik kom over 10 dagen terug van een 4,5 maand durende stage in China en ook dan moet ik beslissen bij wie ik de eerste nacht thuis ga slapen, maar ik weet dat ze me nooit iets zullen verwijten, wie ik ook kies.

xxx, Loes

Willemijn -

Bedankt voor je comment Loes! Ik vind dat je in jouw comment heel mooi beschrijft dat het uiteindelijk goed gekomen is met iedereen uit jullie gezin, maar dat het dus inderdaad wel iets is wat je je hele verdere leven mee zal nemen en met vlagen nog heel verdrietig kan zijn. En welkom thuis alvast! Hopelijk heb je een gave stage gehad. :)

Dionne -

Mijn ouders zijn 13 jaar geleden gescheiden. Ik kan me de dag nog al gisteren herinneren. Na die dag is er heel veel gebeurd en heb ik heel slecht contact met mijn vader gehad. Sinds 3/4 jaar contact heb ik weer goed contact en zijn we elkaar aan het leren kennen. Ik heb als geluk dat, na jaren, mijn ouders vrienden zijn. Als ik jarig ben, komen ze allebei (samen) op bezoek en 1ste kerstdag vieren we ook samen. Vooral voor mijn ma is dit in het begin lastig geweest, maar ze stelt het geluk van mij en mijn zusje altijd voorop

Beautydagboek -

Een mooi artikel meiden. Fijn dat jullie je eigen ervaringen met ons delen. Gelukkig heb ik dit niet mee hoeven maken, maar ik zie het wel in mijn omgeving. Er komt veel verdriet uit voort, maar je moet zeker je eigen pad blijven volgen om je eigen omgeving toch weer zo fijn en mooi mogelijk te maken :).

Dita -

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 20 was, nu dus 5 jaar geleden. Wat een rot jaar was dat! Eerst ging mijn eigen relatie naar bijna 3 jaar uit, toen kwamen mijn ouders met het bericht dat ze gingen scheiden en daarna werd mijn zusje uit huis geplaatst en ging begeleid wonen. Dit kwam overigens heel mooi uit want zo had en heeft zij een pracht plekje waar we haar vaak kunnen opzoeken. Ik vond het eerst erg moeilijk allemaal maar ik en er nu aan gewend. Ik heb wel het voordeel dat mijn ouders door een deur kunnen. Ze komen samen met hun nieuwe man en vrouw op onze verjaardagen en bellen elkaar regelmatig ivm mijn zusje. Heel fijn! Ik heb een hele fijne jeugd gehad en ook al is het niet fijn dat ze zijn gescheiden. Ik vind het erg fijn dat het vroeger niet is gebeurd. Ik had mijn jeugd niet willen missen!

Patricia -

Erg goed geschreven artikel! Ik kom uit zo’n ingewikkeld gezin. M’n vader was al getrouwd, hield een dubbelleven met mijn moeder en daar ben ik uit voortgekomen. Het kan zó in een soapserie! Ik realiseerde me al heel vroeg dat ik graag huisje-boompje-beestje wil. Geen ontwrichte, gekke gezinssituatie. Het is heerlijk om nu na familiegelegenheden de deur thuis dicht te doen en tegen m’n man te zeggen: “zo, weer lekker samen thuis”. Inderdaad zelf kiezen voor je eigen geluk!

lucindainwonderland -

Ik herinner mij het nog als de dag van gisteren. Ik was 13 en ik zat op de bank terwijl mijn ouders in de gang aan het schreeuwen waren naar elkaar en mijn moeder zei heel duidelijk: Als je nu de deur uit loopt hoef je niet meer terug te komen. En BAM, daar ging de deur en weg was mijn vader. Niet eens even gedag zeggen ofzo. Ik heb nog altijd heel moeilijk contact met mijn vader en ben ook van plan dat kleine beetje wat er is af te kappen…. hij doet totaal geen moeite meer. Een gebroken gezin is moeilijk, maar mijn moeder heeft het nu veel beter met haar huidige man dan ooit, die vent is geweldig en meer mijn vader dan mijn echte vader. Ik zie het steeds meer, gebroken gezinnen en het is verschrikkelijk. Ik heb het er in ieder geval nog altijd, 14 jaar later, geen vrede mee. xxx Lucinda

Reageer ook