Ik ben bang voor…

Ik was acht jaar en lag in mijn bed met de gordijnen dicht. In mijn hand hield ik een poppetje beet met een neongroen pakje. Zachtjes duwde ik in zijn buik, zodat het liedje ging spelen. Zolang dat liedje speelde, kon Marc Dutroux me tenminste niet meenemen!

Photo Credit: Georgie Pauwels via Compfight cc

Grappig hoe je als kind in dat soort dingen kunt geloven. In die tijd was ik heel bang geworden voor Marc Dutroux. Blijkbaar had ik op de tv gezien dat hij zes meisjes had ontvoerd van wie slechts twee het overleefden. Ik was doodsbang dat hij me ‘s nachts mee zou nemen. Ik weet nog goed dat ik een bepaalde periode had dat ik elke nacht de buik van het poppetje bleef indrukken, net zo lang totdat ik in slaap viel.

Als kind groei je normaal gesproken over dat soort situaties heen. Ik ook gelukkig! Maar het deed me denken dat je niet alleen als kind heel bang kunt zijn, maar als volwassene net zo goed.

Zo zijn er ook dingen waar ik niet graag over nadenk, omdat het me lichtelijk bang maakt. En een van die dingen waarvan ik weet dat ik het hoogstwaarschijnlijk mee moet gaan maken (of het moet heel raar lopen) is de dood van mijn ouders.

Mijn ouders waren in de veertig toen ze mij kregen. Ondertussen zijn ze 65+ en gaan ze richting de 70. Nog steeds vind ik 65+ niet heel oud, maar toch merk ik als ik ze zie dat ik hun gezichten wel langzaam zie verouderen. En dan besef ik me weer dat ik toch wel oude ouders heb en hun gezondheid ook niet altijd optimaal is.

Het lijkt me verschrikkelijk als ze er niet meer zijn. Ik geloof dat het na de dood gewoon klaar is, dus zodra zij dood zijn zullen ze niets meer weten of voelen. Maar de nabestaanden wel, en een van die nabestaanden ben ik. Ik denk dan aan mijn kinderen (als ik die tenminste wil/krijg), gaan zij mijn ouders wel leren kennen…hun opa en oma? En kunnen zij ook nog genieten van een leuke opa en oma of zijn ze daar straks te oud of wie weet te ziek voor?

Of leren ze een van de twee of allebei nooit kennen? Ik heb ook nooit mijn ene oma gekend en dat vind ik heel erg jammer, want het schijnt dat we wel op elkaar leken. Zouden mijn kinderen ook ooit zoiets typen? Ik hoop het niet.

Photo Credit: BramstonePhotography via Compfight cc

En als mijn ouders er dan straks niet meer zijn, dan hoor ik nooit meer hun stem. Dan zijn herinneringen en foto’s het enige wat er nog is. Dan kun je ze nooit meer opbellen, nooit meer met ze lachen maar alleen maar om ze lachen als je een herinnering ophaalt. Ik krijg er nu al een brok van in mijn keel maar tegelijkertijd is dat zo’n ver-van-mijn-bed-show.

Ik kan het me gewoon niet voorstellen, een leven zonder mijn ouders. Ik voel me net een klein, zielig kind als ik erover nadenk, want ze zijn er gewoon nog dus waar maak ik me druk om? En dat in tegenstelling met genoeg zonen en dochters die hun vader en/of moeder al verloren zijn op jonge leeftijd. Ik vraag me heel erg af hoe zij omgaan met het verlies van een ouder of beide ouders.

Ik kan me voorstellen dat het leven gewoon door gaat. Je moet wel, de wereld staat niet stil, alleen jij wel. Maar wat moet het ongelooflijk pijn doen om je ouder(s) te verliezen. Ik vind het ontzettend knap hoe sommigen daar mee omgaan, daar kijk ik enorm tegenop en ik ken er genoeg die zich er zo goed doorheen slaan.

Daarom spreek ik nu met mezelf af dat ik meer moet genieten van mijn ouders nu ze er nog zijn en me minder zorgen moet maken, omdat het geen zin heeft om mijn angst hier toe te laten aangezien ik de toekomst niet kan voorspellen.

Toen ik acht was, was ik bang voor Marc Dutroux maar verder was er geen vuiltje aan de lucht. Toen mijn neefjes die leeftijd hadden, stond hun wereld op zijn kop omdat zij hun lieve vader verloren aan kanker binnen slechts 5 maanden. Wat een wereld van verschil…

Ben jij weleens bang?

65 reacties

dees -

Sterk artikel! Daarom ben ik zo dol op 2wm..
Helaas krijgt iedereen met de dood te maken.. de dood is iets erg triest. maar heeft me ook geleerd om meer van dag tot dag te leven. ik was erg bezig met sparen en mijn toekomst over x aantal jaren. Zelf heb ik op 7 jarige leeftijd mijn vader verlaren.. hier veeeel verdriet van gehad.. hierdoor ook een moeilijke pubertijd bij gehad.. toen gingen alle opa en oma’s en mij schoonvader..
ja dat staat je leven stil.. mijn kinderen zullen nooit een opa hebben.. en misschien wel geen oma.. mijn moeder en schoonmoeder zijn al 60 plus.. dat maakt me angstig.. want ik wil op dit moment nog lang geen kinderen.. maar soms denk ik er wel over na. omdat ik zo graat wil dat mijn kinderen ook een oma zullen hebben.. een opa zullen ze al niet hebben.
Ik ben ook angstig om mijn man te verliezen.. ik weet hoe moeilijk het is als kind geen vader te hebben en dat wil ik niet voor mijn kinderen en voor mezelf..
ja stomme dingen :( :(
niet te veel over na denken.. maar soms kort een momentje helpt je ook weer met beide benen op de grond te staan!

Bedankt voor je openheid Martine

Karin van den Berg -

Het verliezen van een ouder of in mijn geval beide ouders heeft nog altijd een grote impact op mijn leven. Ben enig kind en pas na het overlijden van mijn moeder (die in 2012 een kleine 22 maanden na mijn vader overleed) zag ik in hoe in eigenlijk nog aan haar hing.

Nu was het tijd om echt op eigen benen te staan, ik was nog wel iemands kind maar niemand kon mij dat kind gevoel meer geven. En tot op de dag van vandaag zijn er momenten dat ik dat mis.
Ouders kunnen je een spiegel voorhouden en je inzichten geven waardoor er opeens een geheel ander licht op de situatie lijkt schijnen.
Bij je ouders thuis kun je lekker alle maskers afgooien en uitrazen, huilen, vette slappe lach hebben want alles is zo lekker vertrouwd en eigen.

Het meeste mis ik dat niemand meer mijn vroegste vroegte onder woorden kan brengen….

Ice -

Ik heb fantastische ouders maar soms heb ik het gevoel dat ik me veel fijner kan voelen als ik meer broertjes en zusjes had. Ik heb een broer en een zusje ik denk dat als ik in een gezin van 10 of 12 zit dat je dan veel minder aandacht krijg en laten ze je wat meer los dat vind ik ook een stuk fijner. Al kan ik ook begrijpen dat dit niet zo leuk is.

Amber -

Ja ik ben pas 12 geworden en ik heb 2 december 2014 te horen gekregen dat mama kanker heeft! En dat 4 dagen voor men verjaardag. (Ja ik weet het ik ben een sinterklaaskind) Maar men wereld stortte in we kregen juist examens enzo en ik had een moeilijke tijd. Maar gelukkig kreeg ik heel veel steun van men vriendinnen en van 1 leerkracht zij was zelfs zo lief geweest om haar telefoonnummer te geven. Maar nu word mama 2/01/15 al geopereerd dus van daag eigenlijk ik heb enorme schrik voor men mama te verliezen. En ja ik hoop het natuurlijk niet maar zo ik wou met nieuwjaar nog een selfie met mama maken maar dat kon ik zelfs niet doen omdat mama heel rode en dikke ogen had van het huilen. Ik wil mama nog niet kwijt. Maar ik heb wel echt schrik daarvoor. En ja daarom heb ik nu ook elk moment genoten van wat ik bij mama ben want wie weet misschien is ze er morgen niet meer.

Martine -

Wat erg om te horen Amber, wat moet dat moeilijk zijn voor jou en je gezin. Ik wil je heel veel sterkte wensen en ik hoop dat de operatie goed gaat vandaag. Fijn dat je zoveel lieve vriendinnen om je heen hebt en ik hoop dat je moeder weer beter mag worden!

Joyce -

Heel herkenbaar dit.. Ik heb dit ook bij mijn (wat oudere) ouders, maar had het eigenlijk nog meer bij mijn opa en oma. Daar was ik vroeger echt elke dag en ik was helemaal gek op ze, en zij op mij. Toen ik klein was, was ik er al heel erg mee bezig dat ik echt niet zou weten wat ik zou moeten doen als zij er niet meer waren en zei ik weleens dat ik dan zelf ook niet meer hoefde te leven. M’n opa kreeg dementie en ging na een tijdje naar een verzorgingstehuis, waar hij ook plotseling is overleden 4 jaar geleden. Het ging steeds slechter dus dan kun je er beter ‘vrede’ mee hebben, omdat ik wist dat hij nooit meer beter kon worden. Maar het blijft natuurlijk pijn doen. Vanaf dat moment werd m’n angst om m’n oma ook te verliezen nog erger. Als ik een ambulance langs m’n huis hoorde gaan, belde ik haar meteen op omdat is bang was dat er iets was gebeurd. Als ‘s avonds op een laat tijdstip de telefoon ging, klopte m’n hart meteen al in m’n keel. En altijd als ik haar zag, zorgde ik ervoor dat ik echt goed afscheid nam ‘voor het geval dat’. M’n band met hun was echt heel sterk, ze waren alles voor me. Toen was m’n oma een keer gevallen in haar huis en heeft ze de hele nacht daar gelegen, waarna ze naar het ziekenhuis moest. Ze is in de tussentijd nog even thuis geweest maar moest al snel weer opgenomen worden en toen ging het bergafwaarts. Ze kon zelf echt niet meer verder en op een gegeven moment heeft ze ervoor gekozen om niet meer verder te gaan met de behandeling. Ik heb vorig jaar met oud&nieuw nog in het ziekenhuis bij haar geslapen, ik ben heel blij dat ik dat nog gedaan heb. Een paar dagen later is ze overleden toen ik bij haar was, gelukkig hebben we allemaal nog afscheid kunnen nemen maar had het lijden haar liever bespaard. Het blijft moeilijk, je denkt nog elke dag aan ze. Missen went nooit.

Er bestaan boekjes, de ‘oma/opa/papa/mama vertel eens…’-serie, die heb ik haar ook nog gegeven. Daar staan allemaal verschillende leuke vragen in die zij dan moeten invullen. Misschien eens leuk om naar te kijken, het is een mooie herinnering en ik ben blij dat ik zo’n boekje van haar heb.

Ice -

Wow dat je dit nu zo kan vertellen vind ik zo knap ik hoop dat je er niet erg mee zit. ik zelf heb al mijn opa’s en oma’s nog maar sommige verdere familie leden zijn verongelukt.

Hanna -

Ik loop sinds eind Augustus stage in Indonesie, Mijn Opa en Oma wonen hier en ik zou kerst met hun vieren. Maar sinds een aantal maanden gaat het thuis wat minder, Mijn vader is vreselijk belangrijk voor mij en bij de gedachten dat mijn vader alleen is met kerst krijg ik al pijn in mijn hart. Heb mijn vlucht naar huis omgeboekt zodat ik toch thuis ben met kerst.

Ik heb soms nog steeds moeite met het overlijden van mijn oma, 7 jaar geleden, en daarom ben ik eigenlijk bang dat als mijn vader ook overlijd dat ik dan in een soort depressie raak. Want dan ben ik alleen.

Ik hoop echt dat mijn kinderen hun opa mogen leren kennen, Dat zou ik het liefste willen. :)

Sandra -

Mijn vader had COPD en is 63 jaar geworden. Op 17 oktober 2011 kregen we te horen dat ze niets meer konden doen, maar dat hij nog zeker 1 tot 2 jaar bij ons zou zijn. Exact 2 maanden later, 17 december 2011, is hij overleden. Het eerste jaar was verschrikkelijk moeilijk, totdat ik met iemand ben gaan praten. Hij heeft mij verteld dat iedereen op zijn eigen manier rouwt en iedereen daar een ander tijdsbestek voor nodig heeft. Ook heeft hij gezegd dat ik nog gewoon met mijn vader kan praten; in mijn hoofd of tegen zijn foto. Dit heeft wel geholpen om zelf rust te vinden en het verlies van mijn vader een plek te geven. Hij zit altijd in mijn hoofd, alleen niet altijd meer op de voorgrond. Het is nu bijna 3 jaar geleden, maar soms lijkt het wel of alles gisteren is gebeurd. Rond de periode van 17 oktober, 12 november (zijn verjaardag), 17 december en vaderdag blijft het moeilijk.

Claudia -

Mijn vader was 50 toen hij mij kreeg en zelfs 53 toen hij mijn zusje kreeg. Ik ben mijn hele leven bang geweest dat ik hem vroeg zou moeten missen en lag daar als klein meisje vaak wakker van. Mijn vader was alleen nooit ziek, zelfs als het hele huis de griep had, had hij nergens last van. Hij is in de 30 jaar dat hij samen met mijn moeder is geweest maar 1 keer naar de huisarts geweest en dit was omdat z’n oor uitgespoten moest worden. Hierom dachten wij alledrie (mijn moeder, zusje en ik) dat hij wel 100 zou worden met gemak.
Nu alweer twee en half jaar geleden werd hij toch ziek.. Hij kreeg last van krampen en we hebben hem naar de dokter moeten sturen. Uiteindelijk bleek hij darmkanker te hebben. Ze hebben hem toen in Leeuwarden, waar we wonen, zo goed als opgegeven. Toch konden ze hem in het avl in Amsterdam wel helpen. Een week voor de operatie die als enige risico had dat een zenuw van z’n knie zou worden geraakt, gingen we toch naar het ziekenhuis vanwege koorts. Daar aangekomen bleek het aan onze thermometer te hebben gelegen en was er niets aan de hand. Toch hebben ze een CT-scan gemaakt waaruit bleek dat er ook kanker te zien was op de longen. En dit was te centraal voor uitzaaiingen. Niet veel later kregen we te horen dat mijn vader nu ongeneselijk ziek was en een compleet nieuwe tumor had, die niets met de ander te maken had. Vanaf toen hebben we met chemo zijn leven nog iets kunnen rekken. Maar uiteindelijk is hij vorig jaar september overleden. Al iets meer als een jaar terug. Het voelt nog steeds heel onwerkelijk en er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Mijn papa was de allerbeste papa die ik maar kon wensen. Toen hij op zijn sterfbed lag heeft hij mijn zusje en mij nog huilend zijn excuses aangeboden omdat hij zo’n oude vader was. Wij hebben vervolgens uitgelegd dat hij NOOIT meer zo mocht denken en dat we voor geen goud een andere vader hadden gehad. Want die herinneringen pakken ze ons niet meer af. Hij is uiteindelijk 69 jaar geworden.

Jazz -

Wauw, hier word ik zo stil van en ben ik zo bang voor… Mijn papa was 47 toen hij mij kreeg. Hij is nu 73, en voor mij voelt dat ook echt niet oud. En ik hoop met heel mijn hart dat hij er binnen 20 jaar nog is…

Veel sterkte.

Janneke -

Mooi artikel Martine! Ik heb precies hetzelfde. Mijn ouders waren 39 en 40 toen ze mij kregen. Mijn moeder is dit jaar 60 geworden. Ze loopt graag halve marathons, dus ik maak me niet zo druk om haar gezondheid :). Wat ik wel eng vind, is als mijn ouders samen gaan vliegen! Dan denk ik toch gelijk aan MH17..

EliseDingen -

Herkenbaar. Ik heb het vooral met mijn moeder, die ook al ”wat ouder” is. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden. Maar bij dat soort spookgedachten moet je inderdaad niet te lang blijven hangen, en juist genieten van de momenten die je nu hebt. Want wat er morgen, volgende maand of volgend jaar gebeurd weet je nu nog niet. Maar de gedachte is zeker herkenbaar ja.

Miriam -

Herkenbaar!

Eilish (artisticstateofmind) -

Wat een sterk artikel! Ik ben zeker vaak bang… De trein is 1 van mn grootste angsten. Dat ding brengt je op veel plekken, maar dat ding geeft ook veel ongeluk!

Amelie -

Mooi artikel! Wat goed dat je dit uitschrijft!

Sara -

Ik snap heel goed wat je bedoelt! Mijn grootste angst is ook dat ik mijn ouders zal verliezen, dat ze mijn kinderen niet zullen ontmoeten en dat ik ooit zonder ze zal moeten leven. Daarom denk ik er soms over om vroeg moeder te worden, ik wil namelijk dat mijn kinderen mijn ouders kennen en zullen waarderen zoals ik dit doe. Toch wacht ik nog even, maar niet al te lang. (Ik ben nu 24) verder spendeer ik veel tijd met mijn ouders, ik spreek ze vaak en op zondag eten we met het hele gezin heel uitgebreid. Verder zie ik ze vaak tussendoor ook. Mijn vriendinnen begrijpen dit niet altijd, veel gaan 1x in de drie weken naar huis. Ook prima, maar ik kies er voor om ze vaker te zien. Ze zijn het belangrijkste in mijn leven!

Kim -

Ik vind het altijd zo naar om mensen mijn verdriet te laten zien.. Bij vriendinnen thuis is het altijd goed en ik weet ieder huisje heeft zijn kruisje maar zij heeft nog nooit iemand verloren en daardoor krijg ik het gevoel dat ze mij niet begrijpt.. In 5jaarntijd mijn oma m’n tante en m’n neefje… En dan nog niet gesproken over de verdere elende .. Ik kan naar de buitenwereld toe heel goed een masker opzetten dat merk ik de laatste tijd veel aan dat ik thuis 10x anders ben dan ergens anders! En dan het stomme waar ik het meest bang voor ben van alles.. Slangen.. Brr heb ik echt en hele erge fobie voor zelfs plaatjes daarvan vind ik eng..

Linda -

Mijn vader is twee jaar geleden compleet onverwachts overleden en daarmee werd mijn ergste angst waarheid. ‘S avonds had ik hem nog gesproken en de volgende dag was hij er niet meer. Het heeft me een gigantische dreun gegeven waardoor ik echt veranderd ben. Precies 6 weken na het overlijden van mijn vader overleed mijn oma (de moeder van mijn moeder) ze was heel erg dement en we wisten dat die dag dichtbij was, maar ondanks dat kwam het hard aan en het verdriet heel groot.
De wetenschap dat dit ook met mijn moeder en broer kan gebeuren, maakt me bang en ik wil er niet teveel bij stilstaan en geniet ik zoveel mogelijk van ze.

Fem -

Wat een mooi stuk! Ik ben helaas mijn vader verloren toen ik twee was. Mijn moeder bleef achter met 6 kleine kinderen.. De jongste drie maand en de oudste tien.. Ik heb onwijs veel respect voor mijn moeder en het breekt mijn hart om te zien dat ze nu ook wat ouder wordt en lichamelijke klachten krijgt. Maar ik probeer er zoveel mogelijk voor haar te zijn en te genieten van nu. Want het kan zomaar opeens afgelopen zijn…

saarenzo -

Heel herkenbaar die angst. Ik probeer er niet te veel bij stil te staan, maar soms kan ik er nachten van wakker liggen..

Kirsten -

Snap wel dat je bang bent om dierbaren te verliezen. Mijn broer kreeg epilepsie i.c.m. hartritmestoornissen toen hij 16 was en ik 12 (nu 18). Hij was qua medicijnen lastig in te stellen en soms hadden we het wel eens over de dood. Kon me er toen niets bij voorstellen dat hij echt dood zou kunnen gaan, maar ruim een jaar later gebeurde waar we bang voor waren… hij was overleden in zijn slaap. Dit is nu alweer 5 jaar geleden en ik begrijp dat het voor buitenstaanders lang is, maar voor mij voelt die periode nog heel kort. Ik snap dat je denkt dat (jonge) mensen zich er zo knap door heen slaan, maar dat is vaak ook ontkennen. Ik heb het tot nu toe nooit geaccepteerd in mijn hoofd en daarom kon ik doorgaan met mijn leven. Mijn verdriet verstopte ik, want ik was bang dat het huilen anders nooit zou stoppen. En dan lijkt het alsof je super goed door gaat, maar dat houdt een keer op. En al helemaal als er nog meer problemen bij komen. Bij mij was dat een paar maanden geleden toen er een burn-out opspeelde. Voor mij een groot leerpunt dat als er iets ergs gebeurt, je gewoon verdriet mag hebben en er aan toe moet geven. Maar vooral ook dat je heel hard moet genieten van de fijne lieve mensen om je heen.
Kijk vooral niet te veel tegen die verschrikkelijke dingen op, het heeft geen nut. Volgensmij ben je een hele sterke vrouw, je kunt het echt aan. Dat komt helemaal goed. Liefs!

Inge -

Ik heb ook relatief oude ouders (waren 35 en 39 toen ze mij kregen) en daar ‘pluk ik de vruchten van’. Niet dus. Mijn moeder is twee jaar terug vrij plotseling overleden en mijn vader is dement en woont nu in een verpleegtehuis op de gesloten afdeling. Ik heb niet alleen oude ouders, maar ze hebben echt een slechte gezondheid gekregen op vrij jonge leeftijd. Dat je ouders nog een goede gezondheid hebben op die leeftijd, daar moet je ontzettend blij mee zijn want het is niet vanzelfsprekend. Ik ben door mijn ervaringen niet meer bang voor de dood, ik zou het alleen wel echt vreselijk vinden om mijn vriend te verliezen.

febe -

Heb exact hetzelfde.. Mijn ouders waren ook al wat ouder toen ik geboren was, en mijn mama heeft de ziekte van Crohn. Daardoor heeft ze erg veel last van haar gezondheid, en soms zegt ze dan dat ze niet lang wil leven enzo. Maar dat is natuurlijk echt niet wat je wilt horen van je moeder als je nog een kind bent..

Mo -

DAt stukje over je ouders kan ik me helemaal in verplaatsen. Mijn ouders zijn ook relatief oud,, het idee dat ik ze ooit moet missen geeft me echt tranen in m’n ogen….

Syl -

Dit soort gedachten maken mij verdrietig. Dingen waar ik niet te lang bij stil wil staan. Ik probeer nu te genieten van de mensen om mij heen.

Kim | Kimsbloglife -

Wat een mooi artikel weer! Ik ben ook vaak bang… Bang om mijn ouders of vriend of andere dierbaren te verliezen, maar ook bang alleen thuis in het donker of op straat… Ik zou zo graag mijn angsten willen overwinnen!

Ines -

Precies hetgeen waar ik ook ontzettend bang voor ben. Mijn vader is overleden toen ik nog klein was en mijn moeder is altijd mijn vader en moeder in 1 geweest voor me. Ook heb ik een hele goede band met mijn tante en oom (oom was de beste vriend van papa en mama en haar zus gingen dubbeldaten met twee beste vrienden dus, grappig detail). Mijn tante en oom zijn voor mij mijn tweede ouders en ik raak in paniek als ik er aan denk dat m’n moeder of mijn tante of oom iets zou krijgen en zou komen te overlijden. Bij dit artikel begin ik gewoon te huilen omdat m’n angst zo goed beschreven wordt.. Ik zou niet weten hoe je om zou moeten gaan met zo’n verlies.

irene -

Ik krijg nu kippenvel als ik het artikel aan het lezen ben.. Toen ik het artikel begon te lezen viel er een vanaf het plafond ineens een lieveheersbeestje op mijn laptop.. Niks boeiende verder en lees het artikel gewoon verder. Nadenkend over de dierbaren die ik de afgelopen jaren zelf verloren ben.. En net op dat moment gaat mijn telefoon, mijn vader om te vertellen dat mijn oma zojuist overleden is.. Ze was al een week terminaal dus plotseling was het niet.. Maar toch krijg ik even kippenvel als ik er aan denk.. Net op dat moment las ik dit artikel..

Veerle -

Gecondoleerd en heel veel sterkte! xx

mandy -

Heel erg veel sterkte ! xx

Marieke -

Wat een verdrietige verhalen bij de comments :(. Ik krijg er gewoon een brok van in mijn keel. Ik heb ook heel erg de angst om mijn ouders of dierbaren te verliezen. Ik heb zelf mijn vaders vader en mijn moeders moeder nooit gekend en vind dat ontzettend jammer. Toen mijn andere oma, met wie ik een goede band had, overleed, was ik echt ontzettend van slag, en nog steeds. Ik denk dat dit nog veel erger gaat zijn wanneer mijn ouders ooit overlijden.. ik moet er niet aan denken..
Liefs

Shaz -

Het is erg herkenbaar, maar dat is nu eenmaal een onderdeel van het leven en ik geniet/waardeer ook elk moment met mijn ouders of andere familielieden.

Ilse -

De angst om een geliefde te verliezen (her)kent iedereen wel denk ik. Ik ben mijn vader verloren toen ik bijna 16 was en ben een paar weken geleden voor het eerst naar een psycholoog gegaan. Als jij mensen ziet waarvan je denkt ‘wow, wat gaan zij er goed mee om’ dan gaat dat misschien juist zo goed gaat omdat ze er niet mee om gaan. Als ik voor mezelf spreek; ik zit al 7 jaar in overlevingsmodus. Ik ga door, want wat moet ik anders, maar heb eigenlijk nooit echt plek gemaakt voor al het verdriet dat ik heb meegemaakt. Wat ik maar wil zeggen, iedereen heeft het er moeilijk mee, niet iedereen laat het zien aan de mensen om hen heen. Maar, de positievere kant: je kan veel meer hebben dan je van tevoren denkt. Iedereen heeft zijn eigen overlevingsmodus en gaat verschillend met rouw om, maar je kan echt verbazingwekkend veel aan. En dan heb jij ook nog zo’n lieve vriend om je daarbij te helpen. :)

De gedachte dat mijn vader nooit de kans heeft gekregen om opa te zijn, doet pijn. Want wat was hij een leuke opa geweest! Maar echt, probeer niet teveel de bergen op de weg te zien. Jouw ouders zijn er nu, en misschien worden ze allebei wel 90 jaar oud, weet jij veel. Geniet van de tijd die jullie samen hebben, en om de roosvicee reclame te quoten: komt wel goed schatje! 😉

Ilse -

En nu hebben jullie me aan het huilen gemaakt, haha.

Willemijn -

Aaah! Bij deze een digitale knuffel! Bedankt voor je mooie comment. <3

Yvon -

Alsof het een teken was dat ik via via op jullie site terrecht kwam en dit artikel las. ( leuke blogs!!) Heel mooi omschreven!
Ik heb die angst ook heel erg, mensen die je dierbaar zijn verliezen… Ik denk er liever niet aan maar helaas is dit wel de werkelijkheid. Nu ben ik 27 maar toen ik 7 was overleed mijn vader. Ik geloof niet dat het na de dood klaar is en vind het een fijne gedachte dat hij altijd bij me is net zoals mijn opa’s die me beschermen.

Als kind weet je niet anders en gaat het leven door hoe moeilijk ik het soms heb, elk jaar komt er weer een verjaardag, sterfdag, vaderdag waar je even weer bewust wordt van alles. Of ik ermee heb leren leven weet ik niet maar ik geniet des te meer van elk moment dat ik met dierbare mensen om me heen mag doorbrengen.

Miriam -

Mooi geschreven! Ik heb dezelfde angst als jij.

Jasmijn -

Na het lezen van jouw artikel moet ik weer denken aan mijn eigen ouders. Eigenlijk aan hun foto’s want mijn ouders heb ik nooit gekend. Ze gingen samen uiteten toen ik 3 maanden oud was helaas op de terug weg naar huis van de weg afgedrukt door een vrachtwagen beide ter plekken overleden. Dat ik niet weet hoe hun stemmen klinken en dat ze nooit bij een diploma uitreiking waren dat mis ik, vaak zeggen mensen hoe kan je nou iets missen wat je nooit gehad heb even erg als iets wat je had maar verloren bent. Geen idee maar beide zitten precies op dezelfde plek. Iedereen die iemand moet missen veel sterkte en veel liefs!

Willemijn -

Jeetje Jasmijn, wat ontzettend verdrietig. :( Bij wie ben jij toen gaan wonen en opgegroeid?

Shar -

Jeetje Jasmijn, tranen in m’n ogen en een brok in m’n keel. Wat heftig om zoiets mee te maken. Liefs!

Margot -

Mooi stuk! Ik kan me echt niet voorstellen dat mijn ouders er niet meer zouden zijn.

Daniëlle -

Ik ben er ook onwijs bang voor. Mijn vader heeft in juni een herseninfarct gehad en gelukkig is hij er goed doorheen gekomen. Ik zag het zo gebeuren en ondanks dat ik verpleegkunde studeer en weet hoe ik dan moet handelen, is het toch anders omdat het m’n eigen vader was. Ik stond echt aan de grond genageld. De band met mijn vader is niet heel goed, maar op dat moment besefte ik wel dat ik er meer van moet genieten. Mijn moeder is ook chronisch ziek en 60+, mijn vader 65+. Ik kan het me echt niet voorstellen dat ze er niet meer zijn!

K -

Mijn papa is 5 jaar geleden overleden aan kanker, ik was 21jaar. Dit is heel snel gegaan. Mijn mama heeft een jaar later borstkanker gehad, maar zij heeft dit gelukkig kunnen overleven. Soms gaat het leven jaren goed, maar het kan o zo snel verkeren…
Volgende maand zet ik mijn allereerste kindje op de wereld. Dat ie zijn opa nooit gaat kennen doet me pijn :-(

Sigrid -

Pff, wat lijkt jouw verhaal op het mijne :(. Mijn vader is ook 5 jaar geleden overleden aan kanker en mijn moeder heeft daarna ook borstkanker gekregen. Wat mooi dat je nu zelf moeder wordt, kan me wel heel goed voorstellen dat je je vader daarbij mist.

melissa093 -

Zodra ik er over na ga denken dat mijn oma al bijna 80 is en mijn opa 84 is en leukemie heeft, krijg ik een naat gevoel vanbinnen. De dood, daar denk ik liever niet over na. Mijn eigen dood denk ik nooit over na, maar wel over de dood van dierbare mensen om me heen. Helemaal als je opeens hoort dat ze een ziekte onder de leden hebben en nooit meer beter worden. Als je in de buurt woont ga je gewoon vaak langs om ze zo vaak mogelijk te zien, maar ik woon niet in de buurt en dat is dan naar.

Janneken -

hoi melissa niet stom bedoelt maar volgens mij ken ik je woon je in Alkmaar???

Marnel -

Mooi artikel, mooi geschreven, je gaat erover nadenken.

Mirne -

Soms heb ik een random gedachte van “straks gaat mijn moeder dood” en dan moet ik de tranen al wegslikken.

Miranda -

herkenbaar. Ik ben ook wel eens bang om de mensen om me heen ineens te verliezen. Je hoort, leest het zo vaak. Elke keer wanneer er ergens zo iets gebeurt beeld ik me in hoe het voor mij zou zijn wanneer ik m’n vader, moeder, zus, man, vriendin etc zou verliezen. Bah:( je moet er eigenlijk gewoon niet te veel aan denken:) maar ja, dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan!

Manon -

Ik heb dat sowieso bij alle mensen die heel dichtbij me staan… Als ik er te lang over na denk dan kan ik echt huilen want het lijkt me zo moeilijk om dat mee te maken. Inderdaad: genieten van je ouders zo lang ze er nog zijn!

Iris -

Ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik heb zelf mijn vader 9jaar geleden verloren toen was ik 11. Ik heb toen heel veel verdriet gehad maar nu ik wat ouder ben begin ik me allemaal dingen te beseffen zoals dat mijn kinderen altijd maar 1 opa krijgen en hoe goed kende ik mijn vader eigenlijk, vanaf 4/5 jaar kun je pas echt dingen herinneren dus eigenlijk ken ik mijn vader maar 6/7 jaar en als kind ken je je vader heel anders dan hoe ik nu mijn moeder ken.

ik zou er echt niet aan moeten denken dat ik mijn moeder verlies zij is echt mijn alles! En ik kan altijd heel goed bij haar terecht als ik verdriet heb om mijn vader. Mijn vriend snapt me dan niet hij snapt wel dat ik hem mis maar je snapt niet hoe het is als je het niet hebt meegemaakt!

J. -

Wauw. Dit grijpt me wel aan. Ik ben grotendeels opgevoed door mijn oma, en had eerlijk gezegd ook een sterkere band met haar dan met mijn moeder. Ze was voor mij gewoon mijn moeder. Ik heb altijd gedacht dat wanneer zij zou komen te overlijden, ik een compleet wrak zou zijn. Ik kon me een leven zonder haar echt niet voorstellen. Totdat twee maand geleden het onvermijdelijke gebeurde, ze overleed. En eerlijk gezegd was ik enorm blij toen het gebeurde. Die vrouw heeft in de laatste maanden en dagen van haar leven, zo enorm lopen vechten. Ze had kanker, al uitgezaaid en kon mede door morfine gewoon helemaal niets meer op het eind. Doordat ik zag hoe zij daar lag te knokken en dat zij zo absoluut niet verder kon, was ik er zelf veel rustiger onder. Ik vond het moeilijker om haar zo zien te lijden en te knokken, dan het feit dat ze er niet meer is. Hoe gek dat ook mag klinken.. Nu is dit natuurlijk heel anders dan wanneer je zomaar (jong) uit het leven gegrepen wordt, maar je kan veel als mens. Dat is iets waar ik het laatste jaar wel achter ben gekomen.

marjolein -

Dat lijkt mij ook heel erg.. mijn moeder is zelf haar moeder verloren toen ze 21 was en haar vader toen ik 8 was.. ik begrijp nog steeds niet hoe ze het heeft gedaan want ik kan me niet herrinneren dat ze heel verdrietig door het leven is gegaan.. ze is het ongetwijfeld wel geweest maar ze zal denk ik zich geprobeert hebben sterk te houden.. want sterk is ze. Ik vind als ik deze gedachtes heb altijd een beetje troost in dat ik in geesten geloof. Ik ben geen zweverig persoon maar ik geloof wel dat dierbaren je wel bijstaan op belangrijke momenten. Zo heb ik altijd heel sterk het gevoel dat ik de energie van mijn opa en oma gewoon voel in de kamer met bijv. kerst bij mijn familie. Dat maakt het voor mij toch een soort van dragelijker dat mijn opa er niet meer is (ik was dan wel maar 8 maar ik was gek op die man:) ) Tegen de tijd dat het zo ver is word het kloten, zwaar en verdrietig maar ik denk dat ik me er wel doorheen kan slaan als ik maar blijf geloven dat ze dan wel niet zichtbaar en tastbaar, maar toch er zijn. Al denk ik niet dat ik me zo sterk kan houden als mn eigen moeder.. Maargoed dat weet je pas als t zo ver is..

Cheyenne -

Ik denk dat het erg normaal is dat je soms bang bent dat geliefden van je wegvallen, dat heb ik ook wel eens. Het is alleen belangrijk dat die angst niet overheerst en je nog kan genieten van fijne momenten! Ik heb soms ook angsten die op niets slagen, en merk dat die vooral voorkomen in stresserende situaties, bijvoorbeeld tijdens de examenperiode.

Joyce -

Ik ben ook wel eens bang dat mijn ouders er niet meer zouden zijn. Ik weet niet wat ik zonder hun zou moeten. Net als mijn oma, ze is 75 en ik weet dat ze over een aantal jaren er waarschijnlijk niet meer is. Lijkt me zo naar.

Tamara -

Iemand in de comments zegt dat het gegeven is dat een ouder iemand dan jij eerder zal overlijden. Gelukkig, als je goed nadenkt, is dat natuurlijk niet waar. Het raakt mij zo als iemand dit zegt.

Maar goed. Ik ben ook heel erg bang om mijn ouders of mijn vriend te verliezen. Ik zou naderhand ook wel hulp moeten hebben denk ik. Ik ben voor veel dingen bang. Ongelukken en brand staan bovenaan. Ik sta er maar niet te veel bij stil. Ik leef nu het volle leven.

Diana -

Ik probeer deze gedachte altijd heel snel diep weg te stoppen. Als ik aan de dood denk word ik bang. Het idee om weg te zijn, dat je nooit meer terugkomt beangstigd mij. Het idee om ooit mijn ouders te verliezen of mijn man of kind, is echt verschrikkelijk. Een moeilijk onderwerp vind ik dit. Het hoort bij het leven, maar accepteren? Dat kan ik niet.

Nicole -

Ik ben heel bang, en ik vond het heel moeilijk om dit te lezen. Ik ben, na 5 maanden de diagnose kanker, mijn oma aan het verliezen. En daarbij ook mijn tweede thuis, en mijn beste vriendin. Heel bang, al 5 maanden. Elke dag.

Maaike -

Wat heftig! Heel veel sterkte! <3

Dita -

Heel herkenbaar. Ik ben soms ook erg bang om mijn ouders/vriend te gaan verliezen. Ik hoop dat het nog heel lang duurt!

Iris -

Heel herkenbaar dit! Soms popt deze gedachte ook bij me op en dan dwing ik mezelf ergens anders aan te denken.
Daarnaast ben ik voor wel duizend dingen bang, ‘s nachts alleen door de stad moeten lopen of fietsen, inbrekers en brand staan toch wel bovenaan.

Maura -

Ja, herkenbaar! Zo begin ik zo’n beetje elke reactie hier :-) Ik heb het niet alleen bij ouders, maar ook bij andere dierbare zoals broer, zussen en vriend. Mijn vriend is heel wat ouder dan ik ben. Dat hij eerder zal gaan, is een gegeven. Wij willen nog kinderen. Maar hoe jong moeten die dan hun vader missen? En kan ik dat wel, alleen verder? Alleen de verantwoordelijkheid dragen voor onze kinderen? Ik weet hoe het is om te vroeg een ouder te verliezen. Het is een steunpilaar. Het is onnatuurlijk en klopt niet. Mijn kinderen zullen die lieve opa alleen uit de verhalen kennen. En ik kan mijn leven niet meer met mijn vader delen. Wil ik dat mijn kinderen aandoen? Die gedachten grijpen mij geregeld naar de keel. Dan maal ik en raak ik verlamd. Maar juist door de dood van mijn vader heb ik ook geleerd te leven in het nu. Dat is wat je hebt. Verleden is niet te veranderen. Het woord toekomst zegt het al, zoals het je toekomt. Ik kan daarom de “angstmodus” ook weer uitzetten. Want als ik me druk blijf maken over wat er allemaal zou kunnen gebeuren, kan ik me niet bezig houden met mijn leuke leven nu.

kim -

Het is vreselijk om je ouders te moeten verliezen spreek ik uit ervaring (moeder toen ik 13was,vader toen ik 18was.) nu ik zelf kinderen heb mis ik ze soms nog. Je kan niet vragen of dat vroeger ook zo was enz. Maar nu na zo ver jaar zou ik niet zo sterk zijn en niet zo van de kleine dingen kunnen genieten als ik dit niet had meegemaakt. Na zo veel jaar “leer je ermee om te gaan” als ik het zo kan zeggen. X

lucindainwonderland -

Doordat de afgelopen 5 jaar in mijn leven niet zo geweldig zijn geweest (om het even licht te zeggen), heb ik heel veel irreële angsten ontwikkeld. Ik weet heel goed dat ze nergens op slaan en beperkt het mij heel erg in mijn doen en laten, maar toch is het er. Ik probeer er aan te werken en kom er ook wel (langzaam maar zeker), maar als ik jou zo over angsten zie schrijven dan ben ik blij dat ik niet alleen ben daar in en dat we het allemaal wel eens hebben. Het is ook niet erg om ergens bang voor te zijn (al sla ik er dus een beetje in door soms). xxx Lucinda

Reageer ook