Zwangerschapshaptonomie

In een van mijn eerste video’s over mijn zwangerschap gaf ik eerlijk toe dat ik niet zo ben van de zwangerschapscursussen. De reacties varieerden van vrouwen die blij waren dat ik dat gewoon durfde toe te geven en er zelf ook niets mee hadden tot dames die het dom en naïef vonden. Uiteindelijk heb ik toch een korte cursus gedaan, maar niet perse voor mezelf. Naast een moeder in spe is er ook een vader in spe!

Foto door Mariska – Grotografie

Voor iedere vrouw is het daarnaast anders. We zijn allemaal uniek met persoonlijke behoeften en wensen. Er zijn vrouwen die behoefte hebben aan een zwangerschapscursus, het lezen van bepaalde boeken en noem maar op. Heerlijk toch? En er zijn vrouwen die het allemaal op hun beloop laten en het wel zien. Ook heerlijk! Wat mij betreft is het allemaal prima en ik snap nooit zo goed waarom sommige vrouwen daar zo hard over oordelen. Laat iedereen gewoon lekker.

Sowieso merk ik als het aankomt op zwangerschap en moederschap dat vrouwen heel fel kunnen zijn naar elkaar toe. Je durft er bijna niets over te zeggen als je soms een andere visie hebt of je gevoelens uitspreekt, want de kans dat er een verhitte discussie oplaait is aanwezig. Nu is een discussie niet zo erg, zonder wrijving immers geen glans, en het is interessant van elkaar te leren alleen gaat het helaas niet altijd respectvol.

Zo heerst er ook veel oordeel op het onderwerp waar een vrouw gaat bevallen wat ik ook nooit zo goed snap. Mijn inziens gaat het niet om de plek maar om dat een vrouw zich veilig genoeg moet voelen om te kunnen baren. Ik denk dat een vertrouwde, veilige omgeving heel bevorderlijk kan zijn voor de ontspanning tijdens de bevalling. En die veilige omgeving is voor iedere vrouw anders. Sommigen hebben zo hun persoonlijke redenen om liever in het ziekenhuis te bevallen en anderen thuis. Nou, prima toch?

Waarom zijn dan vrouwen die thuisbevallen ‘rasegoïsten’ of vrouwen die in het ziekenhuis willen bevallen ‘angsthazen’? Ik heb dit soort discussies tijdens mijn zwangerschap zo vaak voorbij zien komen en ik vond het doodvermoeiend. Of goedbedoelde adviezen zoals: ‘Doe maar niet te stoer hoor, gewoon een ruggenprik nemen tegen de pijn.’ Vertel dan nog maar eens dat je sowieso niet van plan was om in het ziekenhuis te bevallen en dat een veilige omgeving voor jou iets anders betekent.

Ik dwaal helemaal af. Dit moest me blijkbaar even van het hart. Dus of je nu wel of geen zwangerschapscursus volgt: het is allemaal prima. Doe waar jij ( en je partner) je goed bij voelt/je goed bij voelen.

Goed, zwangerschapshaptonomie dus. Waarom zwangerschapshaptonomie?

Ik heb gekozen voor haptonomie, omdat ik merkte dat ik me alleen voelde gedurende mijn zwangerschap en ik wilde Jorrik er meer bij betrekken. Sowieso ben ik iemand die snel alles alleen oppakt en anderen niet vaak om hulp vraagt. Maar tijdens mijn zwangerschap voelde ik me dus extra alleen en dat stond me tegen.

Je draagt constant het kindje, voelt het bewegen, je kunt last hebben van vervelende kwaaltjes en hormonen zijn druk aan het werk om je voor te bereiden op alles wat komen gaat. Alles in orde hebben, nesteldrang: noem het maar op. Het ouderschap begon daardoor voor mij al op het moment van zwanger zijn. Voor mijn man was dit anders wat ik logisch vind. Natuurlijk voelde hij het kindje wel vanaf 20 weken (dan heb je dus de helft van de zwangerschap er al op zitten), maar dat is toch echt wel anders dan het kindje zelf in de buik voelen. Voor hem zullen denk ik die bijzondere gevoelens pas echt om de hoek komen kijken als het kindje er eenmaal is en hij het kan dragen. Hij zag vooral een groeiende buik en de heksenmodus zo nu en dan voorbij komen, haha!

Via via kwam ik op zwangerschapshaptonomie en ik zag dat dit sterk gericht was op de vader in spe. In een regel stond al drie keer het woord vader. Dat beviel me wel! Het gaat er bij zwangerschapshaptnomie vooral om hoe hij haar kan begeleiden gedurende de bevalling door middel van bepaalde oefeningen om de weeën op te vangen. Geen gevalletje ‘ik stond er bij en ik keek er naar’ maar het samen doen.

Je hebt echt even een moment met zijn drietjes (+ begeleider natuurlijk), want het was een individuele cursus en geen groepscursus. Een moment van aandacht voor onszelf en de baby. De cursus was in totaal 5 keer en duurde iedere keer een uurtje, dus dat was ook nog eens te overzien.

Naast oefeningen voor de bevalling leer je in het begin vooral contact te maken met het kindje. Het is gebaseerd op voelen en contact maken en dat spreekt ons persoonlijk aan. Zo werd Jorrik zich door bepaalde oefeningen bewust van mijn lichaam waarbij de focus lag op de buik, benen en voeten. Hoe voelt het aan: is het warm, is het zacht, is het hard, is ze op deze manier ontspannen, waar voel je het kindje, wat denk je dat je voelt?

“Houd je bewegingen zacht en licht, nodig het kindje op die manier uit om naar jouw hand toe te komen en contact te maken en neem ook passend afscheid.” Ik moest vervolgens weer de aandacht op zijn hand leggen en verdomd, dat werkte echt heel goed. Heel mooi om te zien en te ervaren dat je op zo’n manier contact kunt maken met de baby en het als het ware uit kan nodigen. Het is daarnaast een heel intiem proces, daar moest ik in het begin even aan wennen maar dat was vooral bij de eerste afspraak.

Die bewustwording is heel mooi, voor hem en voor mij. Ook moest ik een oefening doen waarbij ik Jorrik de controle gaf en los moest laten. Dat was voor mij een hele mooie oefening, want dat vond ik best wel moeilijk: die volledige overgave. Maar wel belangrijk, want bij een bevalling moet je jezelf toch overgeven aan de situatie. Zoals gezegd werd: ‘Je moet met je lichaam meebewegen en het niet tegenwerken.’

We leerden ook samen hoe we een wee op konden vangen op verschillende manieren. Ook dat is fijn om geoefend te hebben. Je weet van tevoren niet wat je in de praktijk gaat brengen  tijdens de bevalling, maar het idee dat je wel wat handvatten hebt om aan vast te houden geeft extra vertrouwen.

Ik merkte dat ik door de zwangerschapshaptonomie mezelf veel minder eenzaam voelde in dit hele proces. ‘We doen het samen’ was een gedachte die steeds vaker voorbij kwam. Het was daarnaast goed voor mijn partner om even bewust stil te staan bij de zwangerschap en thuis ook contact te maken met het kindje en de oefeningen te doen. Maar ook leerde ik iets over onze relatie door haptonomie omdat het een intiem proces is. Ik durfde daardoor wat meer los te laten in plaats van alles onder controle te houden en mezelf op te fokken met alles wat er nog moest gebeuren. Ik hoef het allemaal niet alleen te doen.

Ik vond het in ieder geval een fijne cursus en zal jullie nog laten weten wat ik er uiteindelijk van geleerd en toegepast heb tijdens de bevalling. Of nee, niet ik maar WIJ! 😉

8 reacties

Emma -

Ik weet niet of het nu komt door de hormonen, maar vrouwen lijken als ze zwanger zijn (en daarna) te veranderen in de draken of heksen als het op de bevalling aankomt. Hoe vaak ik wel niet een semi-weemoedige blik heb gekregen van vrouwen als ik vertel dat mijn kind door middel van een keizersnede geboren is… En nog even een snauw van ‘tja, een keizersnede is ook een faalbevalling’, ‘nee, jij bent niet bevallen, jij bent geopereerd’, ‘ach wat erg dat je bevalling is afgenomen’ en ‘in de natuur/in donker Afrika (of noem een ander afgelegen gebied) doen ze t ook zonder pijnstilling hoor!’. Het is dan zo verleidelijk om te reageren en uit te willen leggen dat mijn kind ruim 5 kg was etc… In plaats daarvan probeer ik steeds meer te reageren ‘goh, wat fijn dat jouw bevalling helemaal naar wens is verlopen’.

Ik voel mij niet minder vrouw doordat de ‘natuurlijke’ bevalling niet bleek te werken voor mij, mijn lichaam en mijn kind. Hoewel mijn ratio wat anders zegt, krijg ik toch vaak het gevoel dat andere vrouwen het mij kwalijk nemen dat ik “voor de gemakkelijke weg” gekozen.

Mare -

Leuk om te lezen hoe de band met Jorrik versterkt werd door er echt samen in te gaan staan. Jorrik is toch een van de belangrijkste personen in jouw leven en soms moet ik bekennen dat ik het wel jammer vind dat we zo ontzettend weinig over hem lezen. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat de blog niet over hem gaat en respecteer ik absoluut het feit dat hij niet in de spotlights wil staan, maar toch…..hij speelt ongetwijfeld zo’n belangrijke rol in jouw hele persoonlijke ontwikkeling dat ik soms toch wel hoop wat meer van hem te lezen.

Ivy -

Ik ben heel benieuwd of het bruikbaar was! Vijf lessen is nog te overzien. Wat ik tegen kwam was 100 euro per uur en dat vond ik aan de prijs! Ik heb de weekendcursus samen bevallen gedaan, met name voor mijn man. Was gezellig, maar tijdens de bevalling heb ik het echt op mijn eigen manier gedaan en mijn lichaam gevolgd. Mijn partner stond er inderdaad naast, maar ik had geen behoefte aan ondersteuning.

Kelsey -

Ik heb wel eens Haptonomie gehad maar niet voor een zwangerschap of zo, gewoon voor mezelf. De vrouw bij wie ik was deed ook Mensendieck en bij haar kon ik mijn fysiotherapie behandelingen inzetten voor Haptonomie! Dus wie weet wat mogelijk is (als je bijvoorbeeld fysiotherapie in je pakket hebt dan, scheelt het enorm).

Linda -

Waarom trek je je er zoveel van aan als andere moeders een andere mening hebben? Als iemand je adviseert een ruggenprik te nemen, kun je toch alsnog zeggen dat je liever thuis bevalt, ik zie het probleem niet zo. Gisteravond toevallig op een vrijgezellenfeest hadden we het nog over thuis of in het ziekenhuis bevallen (2 dames zijn zwanger) en iedereen vind iets anders, maar dat moet kunnen toch. Niemand werd verder aangevallen ofzo

Denise -

Dan heb jij geluk gehad, Linda. Of zo.

Linda -

Wat is dat nou weer voor een toevoeging met een ondertoontje.. ‘ofzo’ Ik bedoelde het niet vervelend Denise. Maar precies dit kan het verschil zijn tussen mijn vriendinnen en een hoop andere vrouwen. Precies deze houding. Maargoed ik wilde dus laten weten dat het anders kan, wat blijkbaar uitzonderlijk is. Ik hoop voor je dat je dat ook nog eens mag ervaren :)

Em -

Je vriendinnen groepje vergelijken met iemand die een lezers publiek heeft gaat niet op. In een lezers publiek zitten mensen met de meest uiteenlopende meningen.
Toen Martine in het verleden schreef over voorbehoedmiddelen werd ze “aangevallen” alsof ze hoogstpersoonlijk een atoombom had geplaatst.
Normaliter zullen vriendinnen niet op elkaar losgaan als zij van mening verschillen. Lezers doen dat helaas wel van achter hun veilige beeldscherm…

Reageer ook