Wat komt er na ‘moeder worden’?

Voor veel vrouwen is ‘moeder worden’ hun grootste droom. Ik was ook zo’n vrouw die moeder worden hoog op haar lijstje had staan. Ik heb namelijk altijd al geweten dat ik moeder wilde worden. Maar nu die droom verwezenlijkt is en ook het aantal kinderen dat we hebben goed voelt, dacht ik na de komst van Gijs wel eens: ‘En nu? Is dit het dan?’

Foto door Mariska de Groot

Valt er nog wat te dromen nu ik moeder ben? Mijn grootste droom is verwezenlijkt… En al die andere dromen die daar ‘bij horen’ voor mij ook: ik heb al een droombaan, een geweldige man en straks een prachtig nieuw huis. Mijn grote dromen, dingen waar ik mijn hele leven naartoe leefde, zijn verwezenlijkt. Maar als ik er over nadenk dat mijn grootste droom uitgekomen is en er dus logischerwijs eigenlijk niet meer na zou kunnen komen, dan schreeuwt iets van binnen keihard nee. Is dit het dan? Ik hoop het niet! Er is toch wel meer? Maar wat dan? En is wat ik dan misschien zou willen wel mogelijk met een gezin?

Jarenlang was moeder worden een doel. Daarna kwam een zwangerschap, de geboorte van Jelle en snel daarna de zwangerschap en geboorte van Gijs. Jaar na jaar draaide mijn leven om moeder worden. Toen dit na de geboorte van Gijs wegviel, want dat er geen derde komt weet ik steeds zekerder, viel ik in een soort van gat en heb ik ontzettend last gehad van de gedachtes die ik hierboven beschrijf. Ik voelde me opeens stuurloos en in de war, zo zonder grote droom meer op mijn lijstje.

Maar langzaamaan ebte dat stuurloze gevoel de laatste maanden weg. Hoe groter Gijs wordt, hoe meer ik mezelf ook weer word. Waar in de eerste maanden in mijn hoofd nauwelijks ruimte was voor mijn eigen behoeftes en wensen, komt dat nu steeds meer. Ik heb het gevoel dat naast mijn leven als moeder, de rest van mij ook weer meer aandacht krijgt. En dat is héérlijk. Het leven is druk. Heel druk. Maar het bestaat niet alleen maar meer uit zwangeren, voeden en verschonen. Ik heb weer ruimte in mijn hoofd om plannen uit te denken (beschikbare tijd is een ander verhaal, maar goed), zou het eigenlijk best wel eens lekker vinden om voor het eerst in twee jaar een weekendje weg met Djurre te gaan en ik haal heel veel plezier uit ons gezin waarmee we steeds meer leuke dingen kunnen gaan doen omdat de jongens ouder worden.

‘Wat komt er na moeder worden?’ Zo hard als ik het me een halfjaar geleden afvroeg, zo weinig houdt het me inmiddels meer bezig. Dacht ik 5 jaar geleden nog dat ik me ‘af’ of ‘compleet’ zou voelen met een gezin, nu weet ik: je blijft je altijd ontwikkelen. Je zult altijd nieuwsgierig blijven naar wat het leven nog meer in petto heeft en na het krijgen van een gezin kun je alles behalve op je luie reet gaan zitten in afwachting van het grote geluk. Na moeder worden komt vooral een heel druk leven. Met geweldige ervaringen, zorgen, levenslessen en heel veel verschillende emoties. Maar aan jezelf, aan wie je écht bent en wat je dromen zijn in het leven, komt door het moederschap echt geen eind. Het staat hoogstens even op een laag pitje.

En weet je, eigenlijk is het wel even lekker dat ik even geen grote dromen meer heb. Ik weet dat ze wel weer zullen komen. En tot die tijd geniet ik er van dat ik niet meer van alles hoef. Ik heb genoeg. Ik heb alles wat ik wilde hebben.

56 reacties

Gerie -

Dit artikel houdt mij al dagen bezig (ik ben normaal zo’n stille lezer die erg geniet van jullie site) maar ik voel nu de behoefte om te reageren.

Ik ben niet heilig als het aankomt op dromen/wensen/doelen. Ik zou bijvoorbeeld heel graag een nieuwe keuken willen, een andere auto, een opleiding volgen etc etc.

Maar eigenlijk heb ik maar één droom en wens. En dat is tijd! Tijd krijgen om van mijn mooie gezin te genieten. Dat ik oud genoeg mag worden om mijn kinderen te zien opgroeien en dat zij tijd krijgen om op te mogen groeien.

Na het overlijden van mijn beste vriendin in maart 2016, zelfdoding bij een zware depressie stond mijn leven volledig op zijn kop. Geen idee hoe ik die tijd ben doorgekomen en soms weet ik het nog niet. Maar door verdriet en pijn leer je ook de mooiste (levens) lessen.

Na het eerste verdriet (wat zeker 8 maanden duurden) werden dingen duidelijker. Wat wil ik? Waar sta ik nu? Waar wil ik over 5 jaar staan?

Voor nu? Stop ik met mijn verantwoordelijke baan en ga ik bij een flexbureau werken. Ik werk wanneer ik dat wil en kan op die manier bijv elke week mee naar de zwemles van mijn zoon, helpen op school, mijn hobby blijven uitoefenen.

Kleine dingen, maar ik ben dankbaar dat ik het mag meemaken

Willemijn -

Bedankt dat je dit wilde dele Gerie! Heel veel hartjes voor jou!

Corina -

Mooi artikel! Het gevoel van ‘is dit het nu’ herken ik ook heel sterk, maar dan op een andere manier. Ik ben nu 28 en weet dat moeder worden er voor mij niet in zit (om medische redenen). Ik kan momenteel niet verder denken dan dat gemis, en het idee dat dat de rest van m’n leven gaat blijven. Ik weet ook niet of er een moment komt dat ik verder kan kijken. Op een leeftijd als dit is het zo ontzettend lastig om er niet mee geconfronteerd te worden. Vriendinnen krijgen kinderen en soms lijkt het alsof dat alles is waar het in het leven om draait. Wat doet mijn leven zonder kinderen er dan toe, is een gedachte die regelmatig door m’n hoofd spookt. Nu is het vooral geen moeder wórden wat me bezighoudt, over een paar jaar gaan de kids van m’n vriendinnen naar school, een volgende fase. Later oma worden, dat zit er dus ook niet in. Daarom is het momenteel vooral de angst dat dit verdriet gaat blijven. Natuurlijk heb ik wel dromen; ik heb een webshop die ik heel graag groter wil laten worden. Ik heb een lieve vriend en een schat van een hond. En toch lijken al die dingen te verbleken bij ‘waar het om draait’ in het leven.
Dan wil ik jullie nog even bedanken voor alle mooie, eerlijke artikelen die jullie schrijven en de vlogs die jullie maken. Zo oprecht, en echt.

Felicia -

leuk om te lezen ik ben zelf moeder van 4 kinderen . oudste woord bijna 9 middelste is 7 dan een van 1 jaar en 5 maanden en de jongste is 9 weken oud. zelf ben ik 31
het is altijd een wens van mij geweest 4 kinderen te krijgen en ik ben ook heel dankbaar dat het zo is uitgekomen
persoonlijk moet ik zegen dat ik mij niet in jou verhaal herken ik snap je wel wat je bedoelt maar ik ervaar dat helemaal niet zo ik geniet erg van het moederschap ook al is het natuurlijk pittig met 4 kinderen
en ik ben vooral gelukkig als hun gelukkig zijn en daar ben ik nog wel even zoet mee haha
want ze groeien nog op natuurlijk zijn nog best klein nu
en ik ben nu vooral bezig met ze gelukkig te maken en te begleiden naar straks de volwassenheid toe
verder zijn er nog zoveel dingetjes waar ik nu naar uitkijk zoals onze twee jongste kindjes straks voor het eerst naar de peuterspeelzaal en de oudste twee straks over een paar jaar naar de middelbare school wat ik ook weer heel eng vind dat idee
maar zo zijn er duizend dingen nog zat dingen als moeder en met de kinderen en mijn man waar ik naar uitkijk nog mee te maken
en als ze straks hun vriend aan ons komen voorstellen lijkt mij ook een heel belangrijk moment als ouders. en ons jongetje zijn vriendin natuurlijk
dus ja ik herken mij niet zo in dit stuk heb ook nooit deze richting gedacht.

Mare -

Ik denk dat dit heel herkenbaar is voor vele en goed dat je hierover schrijft. Het is ook heel gevaarlijk en daarom goed dat je ook dit benoemt want ik zie dat sommige mensen in dit soort situaties radicale beslissingen nemen om maar niet stil te hoeven staan. Ze zeggen een baan op of maken een einde aan een relatie. Stil kunnen en durven staan is daarom heel belangrijk. Vervolgens kun je je concentreren op je gevoel. Iedere dag even stil staan (mediteren, schrijven) en voelen wat je nu echt een gevoel van voldoening geeft. Dat weet je misschien nu ook wel maar de kunst is om dat echt goed te doorvoelen. Als je dat weet kun je dat doorgeven misschien op micro niveau of later op macro niveau.

Heleen Schrijvershof -

Prachtig artikel Willemijn, hiervoor kom ik nu echt (bijna) elke dag wel even kijken.
Aan de ene kant herken ik heel erg wat je zegt en aan de andere kant kijk ik er juist anders tegenaan. Dat heeft volgens mij ook heel veel met je eigen karakter te maken denk ik.
Ik heb nooit echt heel sterk ‘moeder worden’ als doel gehad. Ik ben in de grote dingen in m’n leven ook niet echt een doelensteller. Pas als ik de grote lijnen heb uitgezet (die vrij flexibel zijn) ga ik plannen. En dan nog ben ik niet zo heel strikt.
Omdat ik het moederschap ook niet echt als doel had, was het voor mij heel snel duidelijk: dit is echt fantastisch, maar ook best heel heftig. Maar hiernaast zijn er nog zoveel andere dingen die ik belangrijk vind, dus als ik er even niet uithaalde wat ik misschien van had verwacht was dat ook niet zo heel erg: er is nog meer zeg maar.
Nu Twan 5 is is dat gevoel alleen nog maar meer bevestigd: ik merk nu echt goed hoe intensief de eerste paar jaar waren. Sommige mensen zijn heel goed in de eerste paar jaar, ik heb het idee dat mijn favoriete tijd vanaf nu begint haha. (vandaar dat ik ook nooit twijfel aan de keuze/accepteren dat het er bij eentje blijft)
Als je zometeen beetje bij beetje steeds meer tijd voor andere dingen krijgt komen die wensen vanzelf weer terug en worden ze steeds duidelijker, dat merk ik nu ook heel sterk.
Als ik één ding van het ouderschap heb geleerd is dat alles belangrijk is, maar niks onoverkomelijk.

Charlotte -

Oma worden, wereldreizen maken met kind, als oude vrouw ontwikkeldingswerk doen, schilderen, heel veel boeken lezen, ergens in Afrika een schooltje bouwen 😀

Joyce -

Ik zou alleen maar willen dat ik moeder kon worden… Helaas niet voor mij weggelegd

Denise -

Misschien mis ik even een deel, maar je beseft toch wel dat moeder worden een constante leerweg is? Je bent het nu 2 jaar, dat betekend niet dat je er nu klaar mee bent en weer een nieuwe droom nodig hebt? Iedere levensfase brengt nieuwe dingen met zich mee, die jij als moeder moet leren. Je ontwikkeld je door, in je rol als moeder.

Charlotte -

Ik denk niet dat ze dat zo bedoelt, gaat meer over dromen over de dingen die je nog wilt doen in je leven. Natuurlijk ontwikkel je je als moeder, en als mens. Je groeit verder. Ik denk dat ze het meer heeft over een soort bucketlist van wat ze nog wil bereiken.

An -

Begin 2017 zijn we getrouwd en hebben we een huis gekocht. We zijn al dik 11 jaar samen en de zekerheid hebben we. Aan de ene kant schreeuwt alles in mij dat ik zo graag kinderen wil en mijn man zou er ook wel in 2018 voor willen gaan, maar aan de andere kant ben ik juist zo enorm angstig, vanwege een drukke baan die nu al mentaal ook veel van me vraagt. Twijfels… Wanneer verwezenlijk je een droom? Is er een goed moment om je doelen te behalen? Willen we niet altijd meer meer meer (nog meer zekerheid, beter salaris, meer rust in carrière, juist meer carrière maken…). Ik word dus nog tussen droom en werkelijkheid heen geslingerd. Zijn er meer mensen die dit zo ervaren?

Kim -

Zo herkenbaar! Ik weet t ook allemaal niet meer hoor. Ik wou dat er een soort van handleiding was hiervoor :(

Evelien -

Mooi stukje. Denk dat veel mensen hier ‘last’ van hebben. Ik denk dat wij het tegenovergestelde zijn wat dit onderdeel betreft. Ik ben 26, maar kan wel stellen dat ik met de dag leef als ik het zo eens bekijk. Ik heb geen kinderwens, heb een klein huisje waar ik gelukkig mee ben, het is sinds een paar maanden uit met mijn ex en genoot van de relatie, maar geniet net zoveel als vrijgezel nu. Ik heb geen carrière doelen en wil graag wel eens op reis, maar ook dat is geen levensdoel. Oftewel: ik heb geen grote doelen waar ik voor leef. Dus ik ken dat ‘gat’ niet, maar ik kan het me heel goed voorstellen. De dingen die je overdag overkomen kun je koesteren en de dingen die je overkomen kunnen je op een positieve manier verbazen. Daar heb je geen doelen voor nodig wat bijdraagt aan het geluksgevoel. Jouw doelen liggen bijvoorbeeld in het gezinsleven. Die heb je nu. Doelen zijn er om naar toe te streven zodat je uiteindelijk dat stukje geluk bereikt voor jezelf, omdat je weet dat dat jou iets oplevert. Dat heb je nu, dus je kan er daadwerkelijk van gaan genieten zonder dat je er gelijk weer iets nieuws voor in de plaats moet zetten. Gedachten als ‘is dit het nou’ kan je zo vreselijk weinig mee. De ene met 2 kinderen kan dit denken, de andere totaal niet omdat de ontwikkeling van haar kind en haar eigen stappen ook nieuwe mijlpalen zijn die nooit vervelen. Ik denk dat je jouw gevoel zelf in de hand hebt hierin. Doelen of geen doelen, uiteindelijk heb je die stiekem altijd. Al is het alleen al om voor iedereen iets lekkers op tafel te zetten. 😉 Daar kan je later met een warm gevoel aan terug denken en je kinderen ook. Juist de kleine momenten zijn alles bepalend voor gevoelens van geluk. En natuurlijk kan je daarnaast altijd nog een soort moodboard maken, er komt vanzelf wel weer iets op je pad waar je naartoe wil streven.

Janine -

Leuk artikel, gedeeltelijk herkenbaar ik stel altijd wel doelen/wensen en zeker tijdens mij eerste zwangerschap heb ik het ook zo ervaren; van is het nu dan klaar/gelukt moeder worden. Maar gaande weg zie ik het meer en meer als een proces wat constant in beweging is en veranderd, mijn oudste is bijna 3 en nu ik zwanger ben van nr 2 is het zeker een doel om straks samen met zijn vieren een fijn en warm gezin te vormen tot in de verre verre toekomst hopelijk! Waar intussen weer alles is veranderd natuurlijk. Wat ik eigenlijk wil zeggen dat ik er anders tegen aan ben gaan kijken, mijns inziens is het een doel zonder eindpunt moeder worden/zijn.
En doelen als weekendje weg zonder kinderen, vakantiebestemmingen, carrière gericht etc komen daar nog eens naast😊

G -

Wauw, mooi geschreven!
Ik herken me heel erg in jouw verhaal, zelf ben ik ook zo’n type.
Mooi huis, fijne man (eerst nog trouwen haha!) en daarna hopelijk een stel mooie kindjes. Kan er zo naar uit kijken!!

S -

Mooi geschreven en herkenbaar! 4,5 maand geleden van onze tweede (en laatste) en eigenlijk begon het meteen een beetje te knagen.. bij de eerste een afschuwelijke zwangerschap gehad met een hevige depressie en angststoornis .. toen veel twijfel of ik het nog aandurfde en nu een veel betere ervaring gehad bij de tweede.. misschien dat het daarom voelt alsof er nog een stukje mist ofzo… maar ik denk dat het over een tijdje ook gewoon goed voelt zo ik heb er vertrouwen in! Fijn om ook het verhaal van een ander zo te lezen☺

Carmen -

Zo interessant om jullie (2WMN) zo te zien leven. Mijn grootste droom is moeder worden.. Ik ben nog maar 21 en zit nog in mn tweede jaar van mijn studie dus het duurt nog wel eventjes.. Maar over 5 a 6 jaar hoop ik dit allemaal ook mee te kunnen maken (als het allemaal wilt lukken). Ik vind het echt heel leerzaam dit allemaal te lezen en te zien hoe het allemaal gaat. Bizar dat ik tegen dit soort dingen ook ga aanlopen later! Echt superleuk! :)

Jorinde -

Wat moedig en mooi verwoord. Het is soms ook goed om daar stil bij te staan. Ik heb nog een aantal grote doelen voor me (waaronder hopelijk moeder worden en een huis kopen), maar herken het gevoel wel een klein beetje na grote mijlpalen bereikt te hebben in het leven. Zoals na het afstuderen. Dan word je onrustig, maar eigenlijk blijft er genoeg over om naar te streven én om op dit moment gelukkig mee te zijn.

Kim -

Origineel artikel. Ook ergens herkenbaar, al had ik er nog nooit zo over nagedacht.
Ik heb nu 2 kinderen, en geen kinderwens meer. De jongste zit sinds kort op school en er komt een heel nieuw gevoel vrij bij mij. Een gevoel dat het voelt of het nu weer ‘mijn’ tijd is. Ik geniet er ontzettend van en ik heb er ineens een heleboel energie bij gekregen die ik benut tijdens mijn werk.
Nieuwe doelen heb ik nog niet gesteld maar wie weet wat er allemaal nog gaat komen!!

Willemijn -

Heerlijk om te lezen dit 😀

Mandy -

Wauw Willemijn je hebt me aan het denken gezet. Ik ben een enorme ‘doelen jager’. Ik stel voor mezelf doelen en als ik die heb behaald dan stel ik nieuwe doelen. En ik word heel onrustig als ik geen nieuwe doelen meer heb òf als ik ze voor mijn gevoel niet kan behalen. Gewoon tevreden zijn met eventjes ‘niets’, de dagelijkse beslommeringen, vind ik erg lastig. En nu jij dit prachtig beschrijft besef ik me; dat gaat voor mij ook een lastig moment worden en worden mijn ogen even geopend dat ik mezelf dus eigenlijk een enorme druk op leg door mezelf uberhaupt zoveel doelen te stellen. Mijn goede voornemen is dan ook om eens meer stil te staan bij wat ik allemaal heb bereikt en meer te leven in het nu. Dank je Willemijn, mijn ogen zijn geopend!

Haydée -

Ik vind dit artikel heel leuk om lezen als niet-moeder. Bij een heel aantal mensen lijkt hun hele leven alleen maar om kinderen te draaien, en dan vraag ik mij af: “is dat het nu?” Begrijp me niet verkeerd, ik snap volledig dat de kinderen enorm belangrijk zijn, maar ik hoop ook dat de ‘gewone’ ambities na verloop van tijd weer terugkeren. Misschien komen ze bij jou nog niet meteen duidelijk terug, maar het feit dat je die reflectie maakt zegt ook wel dat er meer is dan alleen het moederschap nadat je kinderen hebt gekregen. Mooi artikel!

Jackelien -

Wat mooi verwoord Willemijn! Koesteren!! 💕

Jeanet -

Mooi stuk Willemijn! Ik denk dat de droom “moeder worden” niet stopt bij het moment dat je je kindjes op de wereld hebt gezet. Dan begint het pas. Mijn droom is echt om mijn zoontjes op te zien groeien. Er te zijn bij alle belangrijke momenten in hun leven maar ook als ze ‘s nachts een nachtmerrie hebben of als ze struikelen en pijn hebben. En liefst nog meer dan dat: oma te mogen worden over zo’n 30 jaar en heel oud en gelukkig te mogen worden met mijn vriend Stefan. Tot die tijd probeer ik om iedere dag te genieten van mijn jongetjes (hoe moeilijk dat soms ook is na de zoveelste gebroken nacht of driftbui 😑). Liefs!

Willemijn -

Mooi gezegd Jeanet!

Amy -

Veel vrouwen hebben moeder worden als ‘doel’, maar ik heb dat gevoel nooit echt gehad. Wel herken ik het gevoel dat je had (in dat gat vallen) misschien van het bereiken van andere doelen. Toen ik mijn masterdiploma binnen had wist ik het ook even niet meer: alles wat ik deed had zó in het teken gestaan van die opleiding dat ik mij niet kon voorstellen hoe het erna zou uitzien. En nu, jaren verder.. zijn er weer steeds nieuwe doelen te bereiken. Je blijft je inderdaad altijd ontwikkelen, op welk vlak dan ook.

Loes -

Ik ben zelf geen moeder, dus kan me niet exact voorstellen wat je voelt, maar ik begrijp het gevoel van een ‘zwart gat’ en geen doel hebben wel. Ik ben nu nog aan het studeren, maar vrees een beetje voor het gevoel daarna.. Goed dat je zo open bent!

Kyona -

Ik heb dat gevoel eigenlijk nooit gehad. Ik heb een dochter van 6 jaar oud, en voor ons voelt ons gezin ook al een tijd compleet. Ik wilde altijd graag moeder worden, werd ik ook vrij jong, trouwde ook vrij jong en ging nog jonger samenwonen. Dan zou ik dus al mijn dromen almheel vroeg behaald hebben. Gelukkig is dat lang nog niet zo. Lijkt me ook zo saai om zo snel al “door je dromen heen te zijn”. Er zijn op zakelijk vlak doelen die ik heel graag wil behalen, privé iets minder maar ook genoeg. Ik hoop dat ik altijd een bepaalde.. Tsja, noem je het ambitie?.. zal behouden in het leven. Niet te verwarren met ontevredenheid want dat ben ik absoluut niet! Ik ben ontzettend trots en blij met alles wat ik al in mijn leven heb, in het bijzonder de stabiliteit die ik privé heb kunnen neerzetten. Maar dromen zal ik altijd blijven doen :-)

Tessa -

Wat een mooi en interessant stuk!
Grappig om te lezen ook bij andere hoe iedereen dat zo voor zichzelf heeft.

Ik en mijn vriend hebben zo goed als geen kinderwens en studeren op dit moment beide nog maar weer is een keer haha. Wij wonen nog in ons eerste gekochte flatje ( 27 jaar beide) en dromen altijd over straks als we een nieuw mooi huis gaan kopen.

Maar ook de gedachten en dan? vind ik eng, juist omdat wij niet echt een kinderwens hebben ( zeg nooit nooit) hoe deel je je leven in. Ik ken eigenlijk alleen maar mensen met kinderen en die voedde logisch hun kinderen op.

Maar wij dan? beide willen graag blijven ontwikkelen op studie gebied maar zijn geen enorme carrière tijgers.

Ik heb het ook maar van mij af laten vallen en we gaan wel zien wat het leven brengt. Saai en op de rit is ook best een fijn vooruitzicht en je weet nooit wat het leven nog in petto heeft voorn leuke dingen maar vast ook flinke hobbels.

Liefs voor jullie!

Chloé -

Ah helemaal mee eens. Wat ik zo moeilijk vind is dat mijn droom anders is uitgepakt. Begrijp me niet verkeerd ik ben dol op ons 4 mdn oude dochtertje, maar met een ontzettend moeilijke start (verborgen reflux, krijsen, ziekenhuisopnames en koemelkallergie) valt mijn droom op dit moment een beetje tegen. Gelukkig gaat het steeds iets beter maar met de eerste maanden continu gekrijs en een contract dat niet is verlengd mede door mijn zwangerschap maakt dat de realiteit vs mijn droom heel anders is gelopen. Ik denk dan terug aan jouw artikelen over je start met Jelle en kijk uit naar de toekomst, als ze wat ouder is. Ik vind het ontzettend zwaar maar droom alsnog van meerdere kindjes. Gek is dat, haha! Deze droom is dan mss wat meer gebaseerd op de realiteit. Nogmaals, ik hou zielsveel van mijn dochter. Bedankt voor dit artikel!

Willemijn -

Zo te horen een pittige tijd Chloé! De babytijd is ook gewoon een hele pittige tijd en is lang niet voor veel moeders de mooiste periode. En dat is oke! Je gaat straks écht meer genieten. Ik vond zelf 9 maanden echt een moment waarop het tij voor mij keerde en het allemaal leuker en makkelijker werd. Take care!

Susan -

Heel leuk om te lezen, want dit vraagstuk houd mij ook bezig. Beide keren tegelijkertijd met jou zwanger geweest en dus ook 2 kinderen in amper 16 maanden. Ik had na de bevalling ook heel sterk het ‘is dat het dan geweest qua zwanger zijn en bevallen???’ gevoel, maar nu (na die eerste heftige newbornmaanden) bedenk ik me steeds vaker hoe heerlijk het is dat de kinderen groter worden en dat er (naast genieten van die 2 kleine guppen) ook meer en meer ruimte komt voor leuke dingen doen met mijn man, mijn bedrijf, hobby’s, zelfontwikkeling… Ik kijk er gewoon naar uit om even te ‘zijn’ en niet meer bezig te zijn met grote veranderingen op komst. Genieten van wat er is, meer stilstaan. Het zijn verwarrende, tegenstrijdige gevoelens!

Willemijn -

Nou inderdaad dat, heerlijk he als je het steeds meer zo gaat bekijken!

Karin -

Mooi artikel Willemijn. Ik benijd je wel want ik zit meer aan de andere kant. Heb een lief dochtertje en fijne vriend maar ben nog steeds niet overtuigd van mijn baan en zou zo graag verhuizen. In die 2 dingen voel ik me heel erg vastzitten en ik weet niet zo goed hoe ik dit moet veranderen.. worstel daar al even mee. En ben al 38… Maar goed net als jij probeer ik maar het positieve te blijven zien. En mijn gezinnetje is wel echt alles :).

Willemijn -

Lastig Karin! :( Baan en huis zijn ook moeilijke dingen om te veranderen als je vast zit. Baan misschien nog wel meer dan huis. Veel succes, misschien duurt het een poosje maar uiteindelijk zal je je weg weer gaan vinden.

Hofje.nr.12 -

Mooi dat je hier een stuk overschrijft!

Vroeger dat ik dat het altijd zou gaan van; eerst een man, dan een huis.. dan trouwen en dan kinderen. Dan ben je alweer jaren verder.

Bij mij ging dat even anders. Mijn relatie ging na 5 jaar stuk. Gelukkig vond ik al snel daarna mijn droomman. We kochten een appartement en 4 maanden later werd ik per ongeluk zwanger.
Ik was heel lang boos en verdrietig dat het zo snel ging en ook allemaal niet in de volgorde die ik voor ogen had.

Nu hebben we een prachtig kind en net een mooie reis naar Thailand gedaan.
En… met het vooruitzicht dat trouwen, groter huis kopen, 2e kindje nog in de toekomst liggen. Het gat waar ik eerst in zat daar kom ik nu weer uit met al deze dingen in het verschiet.

Het komt uiteindelijk allemaal goed!!! ☺️

Willemijn -

Moooooi!

Renate -

Waarom gaan jullie geen weekendje weg als je dat zo graag wilt? Het lijkt nu alsof je wereld stilstaat en je jezelf tekort doet en je alleen maar in staat van dienst bent van je gezin en andere dingen moeten dan maar later etc als de kinderen groter zijn. Ik ben van mening dat je geen dingen moet uitstellen naar later, je leeft nu.

Willemijn -

Zeker mee eens. Maar we zijn tot nu toe sinds Gijs er is nog niet samen weggeweest omdat ik vind dat Gijs nog te slecht slaapt om dat te doen. Ik wil mijn familie niet opzadelen met een kind dat nachtbraakt en om 5 uur op is. Ik vind het niet erg om uit te stellen, ik weet namelijk dat het wel weer komt.

Sigrid -

Oh, dit vind ik heel herkenbaar!
Wij hebben hetzelfde, maar het vertrouwen (en misschien gewoon de wetenschap) dat ik weet dat het weer anders wordt, dat we weer meer ruimte en tijd gaan krijgen voor andere dingen, maakt het eigenlijk wel goed :)! Dat is denk ik ook vertrouwen hebben in je relatie, wat ook weer iets heel fijns is dat het ouderschap kan brengen, denk ik.
Mooi stuk, en heel herkenbaar! Net als jij heb ik ook 2 jongens, een van net 2 en een van 3 maanden, en de wetenschap dat dit waarschijnlijk de laatste is, geeft alles toch een ander gevoel. Maar ik moet zeggen dat ik me ook al erg kan verheugen op de tijden dat ik weer meer tijd voor bijv werk ga hebben, als ze straks op de basisschool zitten bijvoorbeeld! Dan kan ik op dat vlak weer wat meer dromen gaan verwezenlijken.

Renate -

Dan moet ik weer denken aan de term ‘nivea’ 😉 misschien vinden je familie/vrienden etc dat helemaal niet zo erg als ze jullie daar een keertje mee helpen en een groot plezier mee doen en wie weet valt het misschien nog wel mee ook.
Als je het niet probeert weet je het ook niet toch?

Rachel -

Ik heb juist het tegenovergestelde. Voor ik kinderen had wilde ik zoveel, dat ik er onrustig van werd. Ik wist niet waar ik goed aan deed. Nu ikkinderen heb is het duidelijk wat ik moet doen. Moederen. Ik ben misschien zo’n jaren ’50 moeder die het liefst de hele dag met de kinderen thuis koekjes bakt.
Het geeft mij juist meer rust (in alle drukt) en daardoor weet ik beter wat ik wil en welke dingen niet belangrijk zijn.

Willemijn -

Héérlijk! Zo mooi dat het moederschap je dat gebracht heeft.

Milou -

Wat een mooi artikel! Heel herkenbaar ook wel. Hoewel ik momenteel nog zwanger ben van de tweede en wij ook wel het idee hebben dat we hierna compleet zijn, denk ik nu soms al van ‘dus ik heb mijn doel al behaald op m’n 28e?’. Maar inmiddels zijn er weer wat dingen veranderd waardoor ik weet dat ik hierna nog andere doelen en dromen heb op persoonlijk vlak en inderdaad, als de kindjes groter zijn dan is er weer meer tijd voor nieuwe ontwikkelingen. Tot die tijd ben ik ook heeeel blij dat mijn dromen zo vroeg zijn uitgekomen en ik een prachtig, gezond gezin heb!

JB -

Wat een mooi en eerlijk artikel!
Momenteel zit ik in zo’n dip na onze bruiloft (6 weken geleden). Ik wil heeeeel graag (snel) zwanger worden, maar mn man wil nog even wachten. We hebben wr afgesproken aan het eind van het jaar te gaan ‘proberen’ zwanger te worden. En toch duurt het me te lang. Mn schoonzusje is wel net zwanger en ben zelfs jaloers! Voel me een beetje nutteloos en eenzaam. Maar komt vast wel weer goed. Ben nu ook ongesteld.. haha! Die vrouwenhormonen ook. Haha!

Melissa -

Dat is een lastige en vervelende situatie. Ik weet hoe vervelend het is als jij iets graag wilt en je moet wachten. Helemaal als anderen om je heen wel zwanger raken. Gelukkig is het einde van het jaar er bijna. Het lijkt nu nog een tijdje te duren, maar het is bijna zover! (De tijd lijkt nog langzamer te gaan als je stopt met de pil en wanneer je wacht totdat je NIET ongesteld wordt. Elke dag te laat lijkt een eeuwigheid en het liefst wil je die dag nog testen)

Wij hebben gewacht totdat mijn man er ook klaar voor was (ik wil wel kinderen, maar niet nu…. 😩). Hij heeft behoefte aan zekerheid (vaste baan, genoeg geld op de spaarrekening).
Als het aan mij lag waren we na een jaar of 2 in de relatie al begonnen aan kids. Uiteindeijk na 5 jaar wachten was hij er ook klaar voor 🎉 (En toen was ik na 19 maanden, een hele medische molen en een hele hoop spuiten vol met hormonen zwanger. Die 19 maanden leken ik mijn hoofd 3x zo lang te duren dan die hele 5 jaar ervoor) En nu wil ik graag een broertje/zusje voor ons bijna 1-jarige mannetje. Mijn man wilt weer wachten….

Eva -

Zo herkenbaar! Mooi geschreven. Ik zie mijn leven als een taart waarin alle aspecten in mijn leven een punt zijn, en het ene moment is de ene punt groter dan de ander. En dat is ‘ok’. Zolang de taart maar compleet blijft en ik van ieder stukje iets kan proeven 😊

Jacoline -

Mooi artikel! Ik denk dat alles voor moeder worden heel kwantitatief en materieel is (een opleiding, een vaste baan, een goed huis, een man of vrouw, kinderen krijgen, enzovoorts). Daarna wordt het kwalitatief en misschien ook wel haast spiritueel (kan je je kinderen ‘goed’ opvoeden -let op, goed is een zeer breed begrip -, hoe is je relatie? hoe zijn je vriendschappen? hoe gelukkig ben je met je werk?). Simpelweg omdat de kwantitatieve basis er al ligt. Maar goed, dit zijn gedachten van een niet-moeder, dus wie weet slaat het nergens op haha! Ik weet ook niet of ik het helemaal juist heb verwoord. Hoe dan ook, fijn artikel. Keep up the good work <3

Lisanne -

Moeder zijn?

Denise -

Precies. Dit. En tevreden zijn. Echt waar…..

Amber -

Geen idee wat me zo raakte maar heb zelfs een traantje weg gepinkt. Prachtig, en zo herkenbaar

Kelly -

Ik had dat gevoel nadat ik was gaan samenwonen. Gelukkig heb ik er een hoop nieuwe dromen bij gekregen en ben ik alweer druk die te verwezenlijken haha.

Romy -

Wat een mooie laatste zin om het artikel mee te eindigen! Ik kan me zeker wel wat voorstellen bij je gedachtegang, juist omdat je zo lang naar het moment van moeder worden hebt toegeleefd. Zelf heb ik dat ook met andere mijlpalen weleens gehad. Bijvoorbeeld heel lang op zoek zijn naar werk en dan die geweldige baan hebben gevonden. Maar wat is dan de volgende stap? Inmiddels probeer ik meer bewust stil te staan bij wat er is geweest en wat ik heb bereikt in plaats van steeds vooruit te kijken naar ‘wat nog meer?’. Fijn om te horen dat je nu ook meer plannen en dromen in je hoofd hebt voor de komende tijd en je ook meer jezelf voelt.

Syl -

Dat “en nu…?” gevoel ken ik op andere gebieden. Afstuderen en samenwonen. Ok fijn, top…en nu?
Gelukkig heb ik nieuwe doelen en dromen gevonden in mijn leven. En is een tijd van rust soms ook wel eens fijn.

Linda -

Dapper dat je hier open over bent, ik denk dat voor veel vrouwen moeder worden een ‘doel’ is. Zit in onze genen en hormonen denk ik.. Maar er is een hoger doel dan dit aardse leven. Dus ondertussen maar gewoon dankbaar en tevreden zijn met alles wat je hebt. Een hoop mensen op deze aardbol zullen die fase die jij nu hebt nooit bereiken. Is een klein beetje een welvaartsprobleem #firstworldproblems haha. Niet dat je geen ambities mag hebben, maar gewoon tevreden zijn met alles wat goed gaat is een kunst. Er zijn mensen van wie hun leven op hun kop staat (ziekte, overlijden, scheiding etc) en die zouden wensen dat het leven zo ‘saai’ was, dan maar zonder doelen. Zonder pijn en verdriet.

Willemijn -

True that! <3

Reageer ook