Persoonlijke update: hoe is het nu?

Hallo lieve mensen, ik kruip kort uit mijn babybubbel om dit stuk te schrijven. Wat ik overigens met trillende handjes doe, omdat ik nog niet helemaal ben hersteld en ik gok dat het nog wel even gaat duren. Even een persoonlijke update: hoe is het nu?

Allereerst bedankt voor alle felicitaties die ik heb mogen ontvangen via de mail en social media. Overweldigend om te zien hoe iedereen zo mee leeft. Ik heb er regelmatig om gehuild, wat een lieve berichtjes allemaal. Heel hartverwarmend.

Op de vraag hoe het nu gaat weet ik niet zo goed wat ik moet antwoorden. Ik ervaar allerlei emoties, mijn bevalling was behoorlijk zwaar en intensief. Het heeft meer als veertig uur geduurd, het was slopend kan ik wel zeggen. Ze zeggen altijd dat een bevalling te vergelijken is met een marathon lopen. Ik heb het gevoel dat ik er zowat drie heb gelopen in een dorre woestijn zonder eten en drinken. Daarover wil ik graag later nog wat meer vertellen maar ik merk dat ik het eerst voor mezelf langzaamaan moet verwerken wat er allemaal gebeurd is wat denk ik veel tijd zal kosten. Ik weet nog niet zo goed of ik er een artikel over wil schrijven of een video over wil maken. Ik zal het tegen die tijd even bekijken.

Ik heb ook veel nachtmerries waarin het thema ‘de dood’ veel naar voren komt en dat is heel naar. Maar hoewel dat vervelend klinkt, zou het misschien ook kunnen betekenen dat ik afscheid neem van mijn leven toen ik nog geen moeder was en daarom veel droom over dit thema. Om het maar even positief te houden…

Ik word in ieder geval goed in de gaten gehouden door mijn verloskundige, huisarts en wijkverpleegkundige. Soms ben ik ook bang dat ik straks een postnatale depressie krijg en weet op dit moment niet hoe ik het allemaal moet gaan doen straks met Maik, het hele huishouden, mijn werk, mijn relatie en een actieve hond. Laat staan een sociaal leven. Maar dat is iets wat ik meer kersverse moeders heb horen zeggen en iedereen zegt dat er vanzelf ritme in komt. Misschien zie ik ook zoveel leeuwen en beren op de weg omdat ik nog niet bijgekomen ben van alles. Dat hoop ik tenminste…

Doordat het allemaal zo moeizaam is gegaan is dit een periode waarbij ik geniet van alle kleine dingetjes van onze lieve Maik en tegelijkertijd het allemaal loodzwaar vind. Het is echt een rollercoaster en hier had ik me met geen mogelijkheid op geen enkele manier op kunnen voorbereiden. Het ouderschap is op allerlei lagen enorm bijzonder.

De borstvoeding is goed op gang en daar ben ik heel dankbaar voor, maar het feit dat mijn wereld nu zo klein is en ik niet zo fit als voorheen valt me behoorlijk zwaar als ik eerlijk ben. Ik vind het vervelend dat al mijn energie op gaat aan mijn herstel. Bedrust, pillen, zalfjes, bezoekjes van allerlei instanties en weet ik het wat terwijl ik me liever 200% voor Maik zou geven. En op dagen dat ik een beetje energie heb, doe ik eigenlijk alweer teveel. Douchen kost bijvoorbeeld al zoveel energie, het is bizar. Ook heb ik bewust de kraamvisite zoveel mogelijk buiten de deur gehouden, ik heb er simpelweg nog geen energie voor.

Ik ben sinds de bevalling nog niet buiten geweest en merk dat ik jaloers ben op moeders die al lekker met hun kindje buiten lopen en heel actief zijn. Ik verlang er naar dat ik dat ook kan en krijg alle levenslessen voorgeschoteld op dit moment: leren loslaten, goed voor mezelf zorgen en niet zo hard zijn, hulp vragen en ga zo maar door. Ook voel ik heel veel onzekerheid t.a.v. het moederschap en door alle adviezen die je van iedereen krijgt is het moeilijk je intuïtie te volgen. Voor mijn gevoel kloot je maar gewoon wat aan als nieuwbakken ouders, haha! Waar is de gebruiksaanwijzing?!

Wel gaat het dag bij dag een beetje beter, maar wel kleine stapjes. Met Maik gaat gelukkig alles goed. Het is een heel alert en gevoelig kereltje. Ik besef me nog lang niet altijd dat hij van ons is, dat ik nu samen met Jor de verantwoordelijkheid heb voor dit mooie mini-mensje. Hij groeit goed en paste na zowat drie dagen geen maat 50 meer en maat 56 gaat ook nog net. Hij is behoorlijk lang! Grappig, dat heeft hij niet van mij haha! Het is een heerlijk, lief mannetje met zijn lieve volle babylipjes en dikke wangetjes. Hij wil constant bij me zijn, ook ‘s nachts. Ik krijg hem met geen mogelijkheid in de co-sleeper. Op het moment dat ik denk dat hij heel diep slaapt en ik hem weg leg, zet hij het op een brullen. Dat komt denk ik ook omdat hij heel graag op zijn buik slaapt, maar ‘s nachts doe ik dat niet want dat vind ik veel te gevaarlijk. Dus hij slaapt gezellig op zijn rug bij mij vooralsnog. En wat anderen daar van vinden kan me niet zoveel schelen. Het is ook niet zo gek als je negen maanden in mama’s buik hebt gezeten dat je dan graag bij haar wilt zijn, lijkt me. Hij wordt pas rustig als hij mijn hart hoort. Mooi vind ik dat. Het is dan of kiezen tussen de hele nacht een huilende baby in een co-sleeper of enigszins een beetje rust. Geef mij dat laatste maar! Dat is voor ons allemaal beter.

Ik ben heel dankbaar voor alle hulp die ik krijg van familie en vrienden en voor Jorrik die een geweldige papa is. ‘It takes a village to raise a child’, zei Nienke nog tegen me. Dat kun je wel zeggen. Eigenlijk zou je gewoon in een vrouwenstam moeten leven zodat je heerlijk alles af zou kunnen wisselen. Ik heb ook ontzettend veel steun aan Willemijn en Nathalie maar ook andere familieleden die zelf het nodige meegemaakt hebben wat betreft (zware) bevallingen en borstvoeding. Er met hen over praten scheelt enorm en helpt me heel erg. Het is fijn om die herkenbaarheid met anderen te kunnen delen en te zien dat zij er allemaal bovenop zijn gekomen. Daar hou ik me op dit moment aan vast. Ik leef met het uur en heb zowat geen besef van tijd en dagen. Heel apart!

Zo, duizend woorden later en er moet geloof ik weer een mannetje gevoed worden. Misschien is dit een heel triest stuk geworden maar ik ben graag eerlijk en dit is hoe het nu is. En aangezien velen van jullie zich afvroegen hoe het met me ging… 😉 Ik hoop dat ik eind december hier op terug kan kijken met een ander gevoel en een groeispurt voor zowel Maik als voor mezelf in mijn moederrol! Nu ga ik weer even genieten van lekker ruikende babyhaartjes en kleine vingertjes en teentjes. Tot snel lieverds en nogmaals dank voor al jullie lieve en herkenbare berichten!

153 reacties

Ellis -

Lieve Martine. Alles wat je zegt maakt iedere moeder mee. Ook de moeders die na 6 weken staan te sporten en hardlopen achter hun kinderwagen.
Heel goed dat je hier zo eerlijk over durft te zijn. Ik vond het een erg mooi en herkenbaar verhaal om te lezen.
Em inderdaad over een maand alch je om je zorgen van nu. Want, echt waar, het komt allemaal goed! Ook met jullie! Dan maar niet om half 9 gewassen en fris en fruitig. Wat is er mis met half 10? Bij wijze van spreken. Doe het lekker op je eigen tempo 😚

Sylvia -

Lieve Martine, Het was heel herkenbaar je verhaal te lezen. En wat ontzettend stoer van je dat je dit wil en kan delen. Want moeder worden, een heel ander leven en herstel na een zwangerschap en loodzware bevalling is niet niks. Goed om te lezen dat er nu ook zorg voor je is. Ik hoop dan ook echt dat je over een tijdje de stap kunt zetten om erop uit te gaan met Maik. Al is het maar voor een pak melk of gewoon een rondje in de wijk. De eerste tijd met je kindje draait alles om voeden, slapen, groeien. En hoewel het heel cliché is, die periode gaat echt over. Dat je wel een uurtje of twee tijd hebt voor jezelf. Of de tijd en energie kan vinden om erop uit te gaan. Wellicht kan je verloskundige of het consultatiebureau je in contact brengen met jonge moeders, of is er een borstvoedingscafe in de buurt waar je elkaar kunt ontmoeten. Praten met ‘lotgenoten’ kan helpen. En praten over het verloop van je bevalling en daarmee de verwerking ervan. Laat Maik lekker bij je slapen, daar is niks mis mee. Alles komt goed meid, en doe vooral waar jij je goed bij voelt. Veel liefs!

Mariëlle -

Lieve Martine, luister naar je hartje en volg je eigen gevoel, das t beste voor jouw en je kindje. Geloof mij maar, ik ,moeder van 4 zonen en 1 dochter. Liefs van Mariëlle

Marleen -

Lieve, lieve Martine, wat een lieve berichten van alle lezeressen, alles wordt er al in gezegd: ‘doe het rustig aan’ , ‘geniet, je moet niets’ , ‘je doet het geweldig’ , ‘je bent een kanjer’. Ik sluit me hier bij aan. Ik laat niet vaak een bericht achter maar wil je wel laten weten dat ik aan je denk. Haast je niet. Heel veel liefs Marleen.

Pip -

Lieve Martine,

Moeder worden is niet alleen maar leuk. Het is zwaar. Het sloopt je. Het neemt je volledig in beslag en je bent je eigen ik volledig kwijt.
Wat jij beschrijft is herkenbaar en volkomen normaal. Laat je niet gek maken door Instagram-schrift beelden van zen-mama’s die opgemaakt met perfect haar en een big smile topfit achter een bugaboo lopen.
De echte werkelijkheid is dat je geen idee hebt hoe je het voor elkaar moet krijgen om op hetzelfde moment een kind gevoed, verschoond aangekleed en jezelf gevoed en aangekleed te hebben.
Huilend van vermoeidheid onder de douche staan en je afvragen of er ooit weer meer tijd voor jezelf komt dan die paar minuten per dag onder de warme straal waar je het nu aan me-time mee moet doen. Ook heel normaal.
Dank voor je eerlijke verhaal. Maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk, schakel zoveel mogelijk hulp in en pak ieder vrij moment voor jezelf om bij te komen. Omdat je het waard bent. Je bent namelijk een geweldige moeder.

X

Daphne -

Lekker kroelen hoor en hem bij je laten slapen is helemaal niet erg. Zelf ook heel veel negatieve adviezen gekregen en uiteindelijk slaapt ons mannetje heerlijk in zijn eigen bedje overdag en in de nacht vanaf 4 maanden.

Anique -

Hoi Martine!

Als eerste gefeliciteerd met jullie zoon!
En wat goed dat je dit bespreekbaar maakt. Ik had het tegen over gestelde bevalling. 13 uur lang weeen over 3 cm ontsluiting gedaan. Toen vliezen gebroken en toen heb ik er 4 1/5 over gedaan tot mijn dochter er was. Door meerdere complicaties heb ik ook geen roze wolk gehad. En heb mij daar zo lang schuldig over gevoeld.. iedere jonge moeder was zo blij en vrolijk.. liep als rond met de kinderwagen.. stond met 6 weken al weer te sporten.. bah wat was ik jaloers toen. Ik wilde die roze wolk ook.
Maar nu 9 maanden na de bevalling is alles goed gekomen. En wat iedereen echt zegt het is 9 maanden op en 9 maanden af!

Neem je rust!

Monique -

Lieve Martine,

Hormonen doen zo ongelofelijk veel met sommige mensen. Je gedachten gaan met je aan de haal, je weet niet meer waar je het moet zoeken. En als je lichamelijk niet fit bent kan dat geestelijk je helemaal down maken. Ik heb 2 hele makkelijke bevallingen gehad maar wel 2 loeizware zwangerschappen. Je bent jezelf nu niet en leef daarom inderdaad per dag of per uur. Maar 2 gedachtes hoef je te hebben: Maik en HET KOMT GOED! Echt dat beloof ik je. Dikke kus

Esther -

Lieve Martine, wat kun jij toch ongelooflijk prachtig schrijven. En wat een super mooi mannetje is Maik! Ik wens jou heel erg veel beterschap!!!!

Lianne -

Heeeeeeel veel sterkte!!!

Christel -

Lieve Martine, wat fijn dat je zo eerlijk bent over hoe je je voelt en hoe het nu gaat. Maar al te vaak lees ik over al die roze wolken. Na mijn bevallingen heb ik heel lang gedacht dat ik abnormaal was omdat ik me helemaal niet zo rooskleurig voelde. Dan is het echt heel fijn om te lezen dat je niet de enige bent. Je doet het fantastisch als moeder. Neem vooral de tijd. Als ik een ding anders zou doen nu, dan zou het dat zijn. Neem de tijd om van je lieve Maik te genieten, laat gebeuren wat gebeurt en laat dat heilige ‘moeten’ varen. Dat komt echt allemaal wel weer. En straks, als je weer wat fitter bent en wat meer jezelf ga je stukje bij beetje je leven weer oppakken. Heus, het komt allemaal goed. Je bent een kanjer.

Sophie -

Lieve Martine,
Ik wens je ontzettend veel kracht en energie toe, je doet het fantastisch en moedig van je dat je dit zo kunt opschrijven! Neem je tijd mooie vrouw, alles komt goed!

Manon -

Bedankt voor je verhaal!
Ik ben zelf ook net moeder geworden van een dochtertje. En had deze gevoelens enz niet aan zien komen.
Daarbij heb ik ook het idee dat niemand er echt eerlijk over is. Dat er toch nog een taboe op rust helaas.
Heel fijn dat jij er eerlijk over bent ik doe dat ook en merk dan pas hoe veel mensen het het zelfde hebben ervaren.

Het overweldigende gevoel is trouwens nu al bijna weg. Mijn dochtertje is morgen 12 weken hopelijk gaat dat bij jou ook zo snel!
Heel veel sterkte met je herstel en lekker blijven genieten 😉

Yvonne -

Het moederschap is een prachtig mooi bestaan, maar evengoed een wildwaterbaan: net dat je denkt dat je er bent, komt er een bocht die je niet had gepland. Ik begrijp je dan ook volkomen. Ik had ook een pittige bevalling de eerste keer; zowel onze dochter als ik moesten een week aansterken in het ziekenhuis. De onzekerheid, de bemoeienissen, ik herken het allemaal. Ook daarna is niet alles vanzelf gegaan (ze had ontwikkelingsproblemen en doorslapen deed ze de eerste anderhalf jaar niet). Maar het is nu allemaal goedgekomen en dat gaat bij jou ook gebeuren! Doe het vooral op jouw/jullie manier en neem alleen de adviezen aan waar je zelf ook achter staat. Iedereen weet het altijd beter wat opvoeding betreft; dat zal helaas niet veranderen de komende 20 jaar haha. 😉 Goed dat je er open over bent. Volgens mij komt dit heel vaak voor maar ligt er een soort taboe op. Je MOET ervan genieten, lijkt het. Ik had er destijds een boek over geschreven, juist om (h)erkenning te bieden. “Help, ik ben moe(der)!” Is nog steeds te koop. 😉 Sterkte Martine! Komt goed!

Marjorie -

Kom hier, dan krijg je een ontzettend dikke khuffel. Deze ‘oude’ rot in het moedervak, die af en toe nog steeds aankloot, weet dat alles terecht komt, maar het kost tijd, tijd en nog eens tijd.
Niet vechten, maar accepteren, dit is jouw verhaal. Heel veel liefs!

Mare -

Lieve Martine,

Dit is zo’n waardevolle blog. Wat jij en ook Willemijn doet is eigenlijk kunst en daarom vind ik blog ook niet de lading dekken. Je schrijft oprecht, open en zo goed en herkenbaar over ervaringen waar velen in schaamte en ontkenning vervallen. Jouw proces uit je op papier zo mooi dat ik het in feite een kunstvorm vind in meest concrete zin (geen vaag gedicht maar echt en oprecht waarbij je de schoonheid maar ook de lelijkheid beschrijft).

Mariëlle -

Ongelooflijk sterk mooi mens, wat gun ik jou een beetje licht op de donkere momentjes. Enorm veel respect voor je openheid, eerlijkheid en oprecht zijn. Kus erop en heel veel geluk en sterkte ♡ Het is potverdikke niet niks zeg!

Pytsje -

Wat een prachtig stuk. Zo open en eerlijk over hoe je je echt voelt, blijf het altijd weer bijzonder vinden hoe goed jij dat kan verwoorden.
En ook grappig want tussen de regels lees ik heel erg dat je al heel erg je eigen ding doet, je naar je eigen gevoel luistert en doet wat goed voor jouw en voor Maik is.
Het enige advies, uit mijn eigen ervaring is dan ook, luister naar jezelf! Al is dat inderdaad oh zo moeilijk door al die meningen en ervaringen om je heen. Maar jij weet, vanuit je diepste wat het beste voor jullie is. Mommy always know best!
Pas goed op jezelf! Liefs en kus voor jullie beide 💙

JB87 -

Wat heftig allemaal, knap dat je het zo hebt kunnen verwoorden. Helemaal geen triest verhaal, juist heel open en eerlijk! Gun jezelf de tijd en geniet van de mooie momenten!

Mirt -

Ik vind het zo knap dat je zo eerlijk bent. Er zijn veel bloggers die alles mooi en vrolijk laten lijken. Deze blog is niet mooi en vrolijk. Het is de keiharde eerlijke waarheid. En het ontroert me in zo veel opzichten.
Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat ze bang is voor een prostronale depressie. Zoiets gaat me aan het hard. Het feit dat je daar aan denkt, maar ook zeker de openheid.
Dit soort blogs vind ik prachtig. Dankjewel lieve, sterke, eerlijke Martine. Veel sterkte in deze zware periode

Judith -

Wauw wat een verhaal! Ik hoop zo voor je dat je snel wat meer energie krijgt. Je mag trots zijn op wat je hebt gedaan voor dat kleine mannetje! En herkenbaar wat voor stomme reacties je soms krijgt op samen slapen. Mijn zoontje heeft 7 maanden bij mij in bed geslapen, en ik heb het als zoiets bijzonders ervaren, helemaal niet als last, hij genoot er ook veel meer van om lekker bij moeder te slapen natuurlijk, plus dat het gewoon heel handig is met borstvoeding. Daarna sliep hij binnen 1 nacht ook gewoon door in zijn eigen bedje, op eigen kamertje…dus die verhalen van dat ze dan nooit meer alleen willen slapen kloppen ook niet altijd hoor! Gewoon doen waar je je goed bij voelt :)

Haydée -

Mooi en openhartig artikel Martine! Ik wens je al het beste. Geef jezelf en je kindje alle tijd die jullie nodig hebben. Geniet van de hulp die jullie krijgen, en neem alle tijd om te herstellen. Veel liefs en beterschap!

Anna -

Wat een moedig stukje, je hebt het heel mooi omschreven lieve Martine! <3 Ook ik leef enorm met je mee. Het is fijn om te lezen dat het zo goed gaat met Maik, ik hoop dat ook jij met steeds grotere stapjes vooruit komt, dat gun ik je zo! Liefs

Curly Creative -

Lieve Martine,

Ik had je graag een mooie bevalling gegund. Ook hier geen bevalling volgens het boekje maar qua uren span jij wel de kroon. Zelf vond ik het ook een klein wereldje als je niet naar buiten kunt en zoveel blije verhalen hoort van andere kersverse mama’s. Het is nu eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn. Maar jij bent een topper en ik weet zeker dat je straks als je alles een beetje op de rit hebt een toppertje bent voor jou gezin

Veel liefs

Danielle -

Ps: wij hebben onze zoon 6 maanden op de kamer gehad! Waarvan 3 maanden tussen ons in ; (babynestje) Ik had een wiegje aan bed (Co sleeper) daar wilde hij gewoon niet in slapen! Vond dat ook zo moeilijk.. Wat nu dacht ik? Enige wat werkte was bij mij slapen. En dat verwennen kan Dys echt nog niet! (Hij slaapt nu als een roos in zijn eigen bed in eigen kamer! Hele nacht door tot 7 uur in de ochtend, dat deed hij al bij 6 mnd💙)
Echt kijken wat voor jou goed voelt! Sommige moeders leggen hun kindje na 2 dagen op het eigen kamertje.. Omdat dat het beste voelt! Allemaal goed!
Enne geborgenheid, vasthouden, (het hechten) is zoooo belangrijk voor kinderen. Dus lekker bij je houden als je merkt dat hij dat gewoon nodig heeft!

Danielle -

Zo herkenbaar!! Mijn zoontje is nu 10 mnd oud; en ik zit nu pas in een ritme! Met mijn nieuwe leven als nieuwe rol; moeder.
Ik heb het de eerste maanden ook geroepen; Waarom heeft niemand mij verteld hoe heftig het is NA de bevalling! Leuk; een cursus tijdens zwangerschap; hoe beval ik… Maar daarna??? Zo wat had ik daar graag een cursus in gewild. En dan als de kraamzorg weg is!
Wat wen onzekerheid! Iedere moeder in mijn omgeving had adviezen als ik ernaar vroeg! Maar ik wilde gewoon pannen hebben (ik ben van de structuur haha)
“Wat kan je doen bij deze situatie met baby” wat is plan A? Werkt niet! Plan B? Ook niet..
Iedereen zei; luister naar je moederhart! Tsja nu kan ik dat; omdat ik mijn zoon letterlijk heb moet leren kennen. Maar toen niet.
Alles was veranderd!!!! Mijn lichaam (dat viel tegen, in het begin dan he! daar had ik nooit bij stil gestaan, want al die moeders die ik voorheen zag na de bevalling? Liepen na 2 weken in hun skinny jeans achter de wagen!)
Het beste advies wat ik kan geven us ECHT, ECHT, ECHT accepteer waar je nu in zit! Leer je kindje kennen, al zit je de hele dag in je pyama en kom je de deur niet uit! Dat GAAT weer komen let maar op! Je bent NET bevallen (ik weet het mensen zeiden dat ook tegen mij; maar toen dacht ik alleen maar;” ok huppakee”) het heeft allemaal 9 maanden nodig! Het cliché; 9 mnd op 9 mnd af klopt gewoon!!!!!!!!!!!!!!!!!!
En blijf delen waar je tegen aan loopt!
En ze “bestaan”; bureau’s/ coach die je helpt de eerste weken, maanden te coachen in het moederschap!
En echt Martine!! Er zijn zooooveel vrouwen die dit hebben! Als ik vroeg asn vriendinnen; herkennen jullie dit na jullie bevalling? Zeggen ze allemaal ja! En dan kijk ik verbaasd en zeg ik; waarom wist ik dat niet???
Probeer in het hier en nu te leven! En alle onzekerheden/ alle vagen/ alle “doe ik het wel goed/ rondom moederschap zijn zo normaal!!!!
Komt goed! Echt!!!! Ik snap je zo!!
Geniet van je prachtige zoon! Je kan het; moeder zijn; maar 9 mnd “opleiding” je zal het zien! Liefs

Rosalie -

Dat van “waarom heeft niemand me dit verteld?” is zo herkenbaar! Ik zei precies hetzelfde. Daarom wens ik iedere moeder die net bevallen is dat ze snel een nieuwe balans mag vinden. Dat van “geniet er van” vond ik heel moeilijk, omdat ik dat niet deed maar wel de sociale druk voelde dat ik MOEST genieten. Dat deed ik gewoon niet. Ik zag net iemand hieronder ook schrijven over het stoppen met BV. Ik ben er na 2 weken ook mee gestopt. Ik moest BV, bijvoeden met Nutrilon en kolven. Dat elke 3 uur plus de kolf schoonmaken en dan nog proberen te rusten. Het sloopte me. Na 2 weken zag ik het BV niet meer zitten en gaf ik mijn dochtertje een hele fles Nutrilon Omneo. Dat was de eerste keer dat ik haar content zag. Daarvoor was het alleen maar huilen en ellende. Gelijk gestopt met BV, er viel een zware last van mijn schouders. Daarna konden we eindelijk gaan beginnen met bonden en startte mijn herstel ook eindelijk. Ik zeg niet dat je moet stoppen met BV, maar als het zwaar valt moet je maar eens bedenken of dat wat is om jezelf meer rust te gunnen. Oja, de kleine heeft ook bij mij op de buik geslapen. Maar dat was niet ideaal. Ik sliep daardoor heel licht en werd steeds wakker. Uiteindelijk heeft ze ingebakerd naast ons in een wiegje gelegen. En overdag bij mij op schoot, in de armen of in de wieg. Maar dat inbakeren hielp.

Eliza -

Hier precies hetzelfde! De eerste 9 maanden standje “overleven”. Daarna begint het leuke pas!

Felicia -

martine ontzettend veel respect voor jou verhaal en hoe je het nu ervaart en waar jestaat gevoelsmatig
even dit ik ben 31 jaar heb 4 kindjes en herken echt wel waar je nu doorheen gaat bij mijn eerste kindje was ik ook helemaal overdondert van alles en een tikje in de war van hoe kan dit zo vreemde gevoelens emotioneel wat eenzaam terwijl mijn ouders mijn zusje mijn man er erg voor mij waren en veel hielpen toch al die gevoelens . wij woonden bij mijn ouders in dus ik had dan ook geen kraamhulp maar mijn moeder hielp ons dat zorgde er ook voor dat ik niet te veel mezelf verloor
ze vertelde mij terwijl ze hielp dat het er allemaal bij hoorde en dat hielp ik kon het lanzaam een plekje geven allemaal
nu met inmiddels 4 kindjes weet ik niet beter meer dat klinkt gek maar je gaat er echt aan wennen langzaamaan misschien maar het komt vanzelf .echt straks weet je niet beter meer dan dat maik er altijd is geweest
heel mooi knap mannetje trouwens en toffe naam
ik ben 24 augustus bevallen van ons vierde kindje ook een jongetje na 3 meisjes
hij heet lysem .
ons jongetje slaapt bij ons in bed en ons meisje van 1 jaar en 5 maanden ook
daar denken ook mensen negatief over de familie van mijn man krijg er commentaar over
maar dat zal dan intereseert mij niet
het is juist heel natuurlijk en logiesch juist dat je baby lekker dicht bij jou wilt zijn hij heeft inderdaad 9 maanden lang jou hartslag gehoord jou ademhaling daar werd hij rustig van en kalm dat is voor hem vertrouwd . voor hem is het ook wennen op de koude wereld inens niet meer in jou warme veilige baarmoeder . dus dat heb je heel juist en mooi geschreven hij woord inderdaad rustig van om bij jou te zijn bij jou te liggen
dat doe ik met ons jongetje ook lekker dicht tegen mij aan
en ja ook ons derde dochtertje nog want ook voor haar ook al kan ze nog niet zo goed praten wel een paar woordjes ook voor haar is het onbewust een verandering en wilt daar door bij mama liggen dat bied haar rust in deze verandering.
martine misschien vervelend dat ik er over begin maar weet dat wanneer je de oproep krijgt om te vaccineren dat je het gerust kunt uitstellen tot als hij 2 is of als hij 1 woord
dat hebben wij zo bij al onze 3 kinderen gedaan nu ook weer bij de vierde
veel rustiger voor het lichaampje van je kindje en voor jou
het is niet nodig om de prikjes nu al te laten geven de enige reden is zodat hun er dan snel vanaf zijn
maar je kindje zijn ontwikkeling kan verstoord raken van al die prikjes al zo jong
sorry als het als gezeur overkwam ik wilde het even met jou delen en misschien ook met andere moeders.
heel veel sterkte met je gevoelens en het woord beter echt.

Elsbeth -

Lieve Martine, gefeliciteerd met Maik! En wat goed dat je hier open en eerlijk over schrijft. Het huishouden, werk, je hond, sociaal leven: dat is nu allemaal niet aan de orde nog! Dat komt later, en dat gaat dan helemaal vanzelf. Je zult zien dat Maik daar gewoon in gaat passen. Je ‘moet’ op dit moment slechts 2 dingen: herstellen en proberen zo goed mogelijk voor Maik te zorgen (en dat gaat vanzelf). Je hoeft niet op te ruimen, af te wassen, schoon te maken, te koken, de hond uit te laten, met vrienden af te spreken, naar buiten (tis toch rotweer), te bloggen, op social media. Als er ooit een periode in je leven is dat je echt even helemaal niets moet, dan is het nu. Bekijk het per dag, per uur, per 5 minuten. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik. Wat mij hielp was dat ik na een paar weken een nagesprek in het ziekenhuis heb gehad met de mensen die bij de bevalling waren (op aanraden van de verloskundige, die zag dat ik het er moeilijk mee had en veel vragen had). We hebben het hele weekend (ja ik had ook een meerdaags evenement… ) doorgenomen en het was heel fijn om te horen dat het niet mijn schuld was dat het niet opschoot en dat ik het goed heb gedaan. Ook snapte ik bepaalde beslissingen beter. Anyway, perfecte bevallingen bestaan niet en hormonen zijn een bitch (dat verklaart de bizarre dromen). Take care, durf om hulp te vragen (dat doe je gelukkig al, heel dapper) en het komt goed allemaal. XX

Elke -

Hoihoi
Dit verhaal komt me heel bekend voor. En ik heb ook nooit begrepen dat er moeders waren die meteen op die roze/blauwe wolk zaten.
Ondanks dat mn bevalling gelukkig maar 8 uur geduurd heeft, was mn zwangerschap wel een ware hel.
Ik bleek een cyste te hebben aan mn eierstok die ging knellen toen de baby meer ruimte in nam. Behoorlijke pijnen en na de zwangerschap moest ik dan ook geopereerd worden.
Ook ben ik van de trap gedonderd waardoor ik weken niet normaal heb kunnen zitten en een klein beetje lukte dat op zo een donut kussen. En fysiotherapie. Tot slot besloot mn bloeddruk de pan uit te rijzen waardoor ik ingeleid werd en ik tot een jaar na mn bevalling nog aan medicatie zat. Ook was ik behooorlijk uitgescheurd en geknipt, voor mijn gevoel uren aan het hechten geweest. En dan denk je zo dit heb ik gehad kom maar op met die wolk, en het kwam niet meteen. Het heeft echt wel een week of 7 a 8 geduurd voor ik het leuk begon te vinden. Pas na 10 a 12 weken toen ik weer mn “eigen” leven had en weer aan het werk ging en de krampjes periode over was en de baby niet meer zo heel teer, vond ik het echt leuk worden.
Maar het benauwende gevoel, van ik kan niet zomaar de deur meer uit, en er is altijd een kindje waar je rekening mee moet houden herken ik wel. Daarom besloot ik ook geen borstvoeding te geven, nog meer gesleur en tijdstippen en meer voeding dan gewone flesvoeding..en kortere slaapjes van een baby.. maar goed ik heb het helemaal overleeft, en dat ga jij ook doen. En binnenkort ga jij helemaal weer jezelf zijn en dan pas ECHT genieten. Ik heb zelfs al een 2de kind weer de wereld op gezet, omdat het t helemaal waard was, die ellendige tijd van 10 weken weegt niks op tegen alle moois wat je daarna hebt. En ik hield ook met de dag meer van mn kindje.. en nu, ik kan echt niet zonder ze..ze zijn mn alles, ik vreet ze nog net niet op hhaha zo schattig vind ik ze. Het komt allemaal goed meissie..geloof me :)

Karin -

Lieve Martine,

Allereerst proficiat met de geboorte van Maik: prachtig manneke! Je hebt een geweldige prestatie geleverd. Neem je tijd: zo’n traumatische ervaring moet je echt verwerken in je eigen tempo.
Ik zeg eerlijk dat ik je weer met virtuele open armen zal ontvangen als je weer terug komt straks. Ik behoor denk ik helemaal niet tot jullie doelgroep (pubermoeder van 45), maar ik ben eigenlijk ‘blijven hangen’ nadat jullie beauty video’s stopten. Jullie mooie vriendschap doet me denken aan de vriendschap die ik zelf heb met mijn beste vriendin. Anyway: veel liefs. Take it easy.

Femke -

Altijd leuk als je ervaringen van andere mama’s kan lezen en jezelf erin kan herkennen, het gevoel dat je niet alleen bent… Ik herken heel veel van dit stukje. Wij hebben ook een gevoelig maar alert zoontje, wil ook ab-so-luut niet in de co-sleeper (eerst zelf nog apart wiegje geprobeerd maar dat was helemaal een ramp) en zelfs overdag lukt het moeilijk hem eens ‘weg te leggen’. Het liefst van al inderdaad op mama, in de armen, in de draagdoek… Lekker dicht. De reacties daarop zijn idd niet altijd ‘positief’ maar toch lekker je eigen gevoel volgen en ik hoorde zelfs onlangs van een mama’tje: ‘geniet ervan nu het nog kan, bij mij lukt dat niet meer en moet mijn kindje echt boven alleen in een kamer om te slapen als hij echt moe is’. En sindsdien doe ik dat zonder schuldgevoel. Zoals je zegt: beter een beetje nachtrust op die manier, dan helemaal geen of amper nachtrust omdat je hem telkens probeert in zijn eigen bedje te leggen… Wat ik zelf ook verschrikkelijk vond/vind voor ons ‘gevoelige’ kereltje: al dat bezoek dat hem liefst ook nog eens zelf wil vasthouden. Dag 1 was echt van de ene schoot naar de andere en op het einde van de dag was hij echt lastig daardoor, zo zielig!
Geniet zoveel mogelijk op jullie eigen manier! En hopelijk snel beterschap in je herstel…

Rosalie -

Lieve Martine. Ik had je een fijnere kraamtijd gegund. En helaas is jouw verhaal zo herkenbaar. Gelukkig weet ik ook dat het weer goed komt. Mij werd dat ook verteld en ik geloofde het niet. Maar met babystappen ging het ook steeds een beetje beter. En ik ben erg onder de indruk van alle verhalen hier van andere vrouwen. Zoveel vrouwen maken dit mee. En die komen er weer bovenop. Het komt echt goed! Neem de tijd voor jezelf. Bij mezelf vroeg ik me af of ik zo’n zware start kreeg omdat mijn zwangerschap zo voorspoedig ging. Dat gevoel heb ik bij jou ook. Sterkte!

Kim -

Lieve Martine,

Het komt uiteindelijk allemaal goed! Al lijkt het nu misschien niet zo. Ik herken zoveel in jouw verhaal. Je schrijft zoveel eerlijke dingen en hebt je al besef van zoveel dingen die gebeurt zijn rondom de geboorte en mama worden waardoor je je nu zo voelt. Het is niet gek dat je je voelt zoals je je nu voelt want je hebt nogal wat mee gemaakt! Zoals je zelf schrijft probeer te genieten van de kleine dingen hoe moeilijk ook ze zijn zo snel groot! Accepteren kost minder energie dan vechten! Dus laat de pyjama dagen er maar zijn en de boel de boel. Loslaten is een houvast. Luister naar je eigen mama gevoel mbt verzorging en opvoeding. Het is jullie kindje en jullie voelen hem het beste aan. Lang leve je moederinstinct. En soms wat meepikken van alle goedbedoelde adviezen is mooi meegenomen maar ga hierin niet over jullie eigen grenzen! Jullie hebben een prachtig mannetje op de wereld gezet.
Pas goed op jezelf en je bent een top mama!

Marit -

❤️❤️❤️

Demi -

Mooi stuk! Fijn om wat van je te horen.
Gek dat ik mezelf er enorm in herken, en nee… niet omdat ik zelf een kind heb…
Omdat het leven met een ziekte als chronische Lyme er helaas hetzelfde uitziet, maar dan niet tijdelijk maar al 8 jaar lang… kun je nagaan hoe klote dat is :( ik hoop dat jij snel opknapt en dat ik snel 35.000 euro op kan halen voor een levensreddende behandeling! :(

Marjolein -

Lieve Martine, wat een mooi en eerlijk stuk heb je geschreven! Veel sterkte en neem alle tijd die je nodig hebt om je beter te voelen. Gelukkig geniet je wel van je mannetje!

Nanda -

Je hebt geen triest stuk geschreven.
Krachtig. Zo liefdevol. Nuchter.
Het is wat het is lieve Martine. Geef jezelf tijd.♡
Naast dat jullie zoon werd geboren op die mooie eerste dag van de elfde maand werd ook een moeder geboren. Een (eerste) kind krijgen ís heftig. En daarnaast ook zoveel mooie dingen.♡♡ Dank voor het delen.
xx

Steph -

Lieve Martine,
Wat fijn om even een update van jou te lezen. Zo jammer dat je zo’n moeilijke bevalling/start hebt gehad. Ik hoop van harte dat zich dit 180 graden gaat draaien en dat je straks echt met volle teugen kunt gaan genieten op de manier zoals jij dat graag wilt.
Ik kan me heel goed voorstellen dat het moeilijk is om dingen los te laten en om niet eens fatsoenlijk zelf voor je babytje te kunnen zorgen. Je komt er wel meis, geef het tijd en gun jezelf ook die tijd.
Vertrouw ook vooral op je gevoel. Als je kleine Maik liever op zijn buik slaapt, geef hier gewoon aan toe op een gegeven moment. Mijn Jayden kan ook absoluut niet op zijn rug slapen. Wij hebben een aerosleep matrasje en dat gaat prima. Gewoon doen wat voor jou goed voelt en dan loopt het allemaal vanzelf wel los. Succes lieverd en tot gauw ♡

Renske -

Off-topic, maar ik moet het toch even kwijt. Aerosleep is niet veilig! Ondanks claims van fabrikanten. Zie NCJ.nl
Buikslapen is sowieso gevaarlijk. Gevaarlijker dan samen slapen, zolang baby op de rug slaapt en borstvoedende moeder in de materne houding.

Femke -

Ik vind dit een moeilijke ‘discussie’. Mijn mama heeft 3 kinderen en het advies van Kind & Gezin hier in België was bij alle drie anders voor het slapen: bij mij was het op de buik (en ik leef nog! of ik heb geluk gehad?), bij mijn broertje op de zij en bij mijn zusje weer op de rug… Ik bedoel maar… Ze weten het ook niet altijd… al vind ik het ook wel eng hoor mijn kindje op de buik leggen

Louise -

Wauw wat een prachtig open en oprecht artikel. Tussen de regels door las ik veel kracht, liefde en wijsheid door. Ik wens jou en je gezin het beste. Liefs

Melvie -

Lieve Martine, je geeft op het einde aan dat je denkt dat het een triest verhaal is geworden, maar Martine, wauw… Wat voelde ik veel kracht en liefde bij ieder woord en dan met de nadruk op kracht! Het raakt me hoe je je momenteel voelt maar ik ken jou, (in hoeverre dat kan via jullie blog etc.) jij zult hier zo sterk uitkomen! Het zal wellicht tijd nodig hebben maar dat zal niet voor niets zo zijn.

Ik geef je bij deze een hele dikke knuffel of je het nu wilt of niet 😉

Leanne -

Lieve Martine,

Wat een prachtig oprecht stuk durf je met ons te delen, bedankt daarvoor! En wat herken ik veel van je gevoelens en ik denk dat velen moeders dat ook zullen doen!
Wat een powervrouw ben je ook! Een bevalling van zolang doorstaan is niet niks. Ik had ook een pittige bevalling van tenminste 24 uur waarbij ik met 8cm ontsluiting toch naar het ziekenhuis moest omdat ons meisje niet goed met haar hoofd meer lag en ik de persweeen niet kon handelen en hier niks mee mocht doen. Na heel veel gedoe en 3x het woord ‘keizersnede’ gehoord te hebben, ben ik toch natuurlijk bevallen van haar. Ze hebben haar met de vacuumpomp in m’n bekkenbodem moeten draaien en toen naar buiten begeleid met een goeie knip. De week erna viel ondanks de enorme roze wolk lichamelijk erg tegen. Ik kon amper lopen en was vaak incontinent. De wond heelde niet goed en nu 9 maanden later kan ik de boel weer open laten knippen omdat het niet goed geheeld is. Ook het moederschap viel rauw op me dakje, ik was meteen tot over mijn oren verliefd op haar maar was toen ik hoogzwanger was net gaan samenwonen in een nieuwbouw woning met mijn vriend. Mijn god ik wist niet hoe ik alles ooit nog ging redden met een kind het huishouden rond krijgen werken straks en ook nog sociale dingen ondernemen. Inmiddels kan ik vertellen dat het echt goed gaat komen! Ook al denk je nu misschien telkens als je dit hoort ‘ja ja’ en schiet je er nu misschien niks mee op, het is echt zo! Moederschap groei je langzaam in en het belangrijkste is jezelf echt de tijd te geven en zelf te ondernemen en leren! Elke ouder kloot maar wat aan en hier leer je ook alleen maar van! Blijf vooral bij je eigen gevoel! Tips en trucs zijn altijd fijn maar alleen jij weet wat het beste uiteindelijk is! Blijf erover praten en gooi vooral je gevoelens eruit en schaam je nergens voor! Ook de levendige enge dromen herken ik onwijs, ik merkte dat ik in mijn dromen mijn bevalling erg aan het verwerken was. En over het samen slapen, lekker doen! Doe waar jij je goed bij voelt. Hier slaapt de kleine ook soms nog heerlijk bij ons. Hebben mensen ook altijd een mening over maar wij merken dat ze even behoefte dan heeft niet alleen te liggen.
Ik wil je onwijs veel liefde en kracht toewensen en hoop dat je een beetje snel hersteld bent!! En nogmaals het komt echt goed, als ik de ballen hoog kan houden, geloof me dan kan jij het al helemaal Haha!

Veel liefs xxx

Danielle -

Heel veel sterkte en geniet van je mannen!!!
Ik heb geen reacties gelezen, maar wil je ff laten weten dat ons ukje van 14weken ook naast mij in bed slaapt. Ik heb heel veel aan de info van james mckenna en hij kan ook op zn zij tegen je aanliggen (maternale houding). Zo slaapt ons mannetje het liefst. Note: ze geven aan dat je wel bv moet geven en ukje niet tussen jullie in moet laten slapen ivm veiligheid.
Heel veel succes! En het wordt steeds n beetje beter x

Mandy -

Hee Martine! Wat goed dat je dit schrijft! Het is zo herkenbaar. Ook ik had een moeilijke start aan het begin van het moederschap. Bij ons had ons kindje helaas een wat moeilijke start. En alle veranderingen vielen mij enorm zwaar. Helaas komt dit bij heel veel vrouwen voor. Pas toen ik er zelf over begon kreeg ik zoveel bijval, van vriendinnen, zussen, nichtjes, tantes, noem maar op. Het begin van het moederschap is vooral erg zwaar. Nu een jaar verder kan ik oprecht zeggen dar het ook prachtig is. Succes! En ga lekker op je eigen tempo!

Kirsten -

Knuffels <3

Lianne -

Lieve Martine,

Allereerst wat dapper en sterk van je dat je moed hebt gevonden dit stuk te schrijven! Het is totaal geen triest verhaal, maar een heel mooi puur en eerlijk verhaal. Zo tussen de regels door lees ik heel veel dingen die je enorm goed doet! Volgens mij leggen wij mama’s graag allemaal de lat veel te hoog voor onszelf, terwijl we (tegen beter weten in) stiekem best weten dat dat niet realistisch is.

Verder vind ik je verhaal ontzettend herkenbaar. Ik omschreef de 1e maanden als ‘het mooiste maar ook het zwaarste wat me ooit is overkomen’. Vergeet niet dat je nu 1 bom van hormonen bent die je ontzettend labiel kunnen maken en zo van je stuk kunnen brengen. Onzekerheid is iets moeilijks, maar laat voor mij juist zien dat je het allerbeste voor hebt met Maik, alleen nog niet goed weet waar jij je goed bij voelt. En dat is logisch, Maik is pas een paar weken oud en er komt zoveel bij kijken!

Voor nu wens ik je heel veel kracht en wijsheid, liefde en heel veel steun van je familie en andere geliefden. En hoewel het nu echt heel erg moeilijk is om te geloven, Het komt goed, er komt een tijd dat je gezellig met Maik door het park wandelt. Dikke knuffel.

Susan -

Lieve Martine, wat zou ik je graag een knuffel geven! En je zeggen wat al die moeders ook tegen mij zeiden en wat ik in die enorme, allesoverspoelende golf van moeder worden niet kon geloven: dat je het goed doet, dat dit niet voor altijd is, dat het beter word, dat je jezelf zult verbazen, dat je je weer jezelf zult voelen, en dat je zelfs ooit weer eens tijd zult hebben voor andere dingen dan je baby. Echt, het word beter en makkelijker. Niet elke dag, maar over het geheel wel. En die dag dat je denkt ‘wow, wat is het toch leuk allemaal’, die komt echt. Maar voor nu, een dikke knuffel!

Anne -

Weet je? Ik vind het helemaal geen triest stuk, maar juist ontzettend sterk. Je bent zo open en oprecht. En je durft al je gevoelens er te laten zijn! Ook de ‘lastige’ of ‘minder mooie’ gevoelens. Heel knap vind ik dat.

Een bevalling kan ook echt zo heftig zijn dat je ‘m moet verwerken. Ik ben nu 7 weken moeder en vooral de eerste twee weken vond ik heftig. Ik was fysiek en mentaal uitgeput en droomde (als het me eindelijk lukte om in slaap te vallen) de meest lugubere dromen (vooral over kinderen die dood gingen).

Ik heb er alle vertrouwen in dat in deze heftige periode tegelijkertijd iets heel moois ontstaat: je liefde voor je kindje die almaar groeit en groeit en groeit.

Geniet van het knuffelen en samen slapen! Nu kan het nog, voor je het weet passen onze baby’s niet meer op onze buik.

Liefs

Marijke -

Beste Martine!
Wat ontzettend heftig te lezen dat je het momenteel zo zwaar hebt. Je hebt een pittige bevalling gehad en dat moet je niet onderschatten.

Mijn moeder was 20 jaar toen zij van mij beviel. Zij heeft 38 uur gedaan over een baby van 4610 gram en een gynaecoloog die erg hard tegen haar was. Ik moest achteraf via een keizersnede geboren worden. Mijn moeder heeft het erg zwaar gehad. Dit heeft er voor gezorgd dat ik en mijn broertje 11 jaar schelen in leeftijd. Mijn moeder kreeg het Spaans benauwd bij het idee dat ze weer zwanger moest worden. Het is dan wel 26 jaar geleden maar het blijft haar bij. Een bevalling kan zo’n indruk op je maken dat de een hier benauwd van wordt bij het idee weer zwanger te moeten worden terwijl de ander een makkelijke bevalling heeft gehaf en met gemak nog 6 kinderen op de wereld zet. Ik hoop dat je goed herstelt van je zwangerschap en straks als gezin kan genieten en mooie momenten kunt vastleggen.

Linda -

Ik wens al het goeds dat er maar kan zijn toe aan jullie drietjes!

Pauline -

Lieve Martine,
Ik had je zo graag een andere start als kersverse moeder toegewenst en zo de berichten te lezen velen met mij.Bevallen en moeder worden is emotioneel en fysiek het zwaarste wat een vrouw mee kan maken en zeker als een bevalling meer dan 40 uur duurt.Ook de hormonen krijgen weer de overhand en dat valt niet mee.
Fijn dat je goed in de gaten wordt gehouden door huisarts , verloskundige en wijkverpleging.
Grijp alle hulp aan die je krijgen kunt , zodat jij alleen aan jezelf, Maik en Yorrick hoef te denken.
Luister goed naar je lichaam en naar je gevoel en doe vooral wat goed voelt voor jezelf maar ook voor Maik. Moeder wordt je niet direct , dat heeft tijd nodig en daar moet je in groeien.
Vraag maar aan Willemijn , die heeft ook ervaring met het missen van de roze wolk, als die al bestaat.Zelf heeft het mij ook een paar maanden gekost voordat het geland was dat ik echt moeder was geworden. Ik wens jullie heel veel sterke en jou een spoedig herstel toe.
Ik denk dat het al een enorme stap vooruit is dat je deze bijzonder dappere update hebt kunnen schrijven. Schrijf ook al je gevoelens en ervaringen voor jezelf op, zoals ze in je opkomen, dat is ook een stuk verwerking. Ik vind je een zeer sterke vrouw, al zal jij er nu anders over denken, en wens je alle goeds. Wat heb je een flinke en mooie jongen op de wereld gezet , om trots op te zijn !!!!!

Joyce -

Lieve Martine, ik lees jouw eerlijke woorden over jouw moeilijke start van het moederschap. Normaliter reageer ik nooit op artikelen, maar dit sprak me erg aan en ik wil je graag een hart onder de riem steken. Ik ben nu bijna 4 maanden moeder van een zoon en ik herken veel van het gevoel dat jij omschrijft. Ik heb het geluk gehad dat ik fysiek nergens last van had. Maar mentaal vond ik de eerste weken erg zwaar. Zoveel onzekerheid, zoveel adviezen, de angst dat er iets gebeurd met je kindje. De overweldigende liefde en verantwoordelijkheid dat ineens komt kijken, wat prachtig is maar ook zo ontzettend eng. Je hebt het gevoel dat moeders op een roze wolk horen te zitten. Ik wil je maar 2 dingen meegeven: vertrouw jezelf. Er is niemand op deze wereld die beter weet wat jouw kindje nodig heeft dan jij. En het tweede: alles komt goed. Echt waar :) Het is even bikkelen, het kost tijd en veel tranen. Maar uiteindelijk wordt het iedere dag een beetje makkelijker. En iedere dag nóg mooier. Denk aan jezelf. Dikke kus voor jou.

Zara -

Het komt echt allemaal goed. Hou nog even vol. Na regen komt zonneschijn. En ook aan het pijn en/of herstel. Je gaat een geweldige moeder zijn.

Jenny -

Ik kan mij heeeel goed voorstellen hoe je je voelt. Als ik dit stuk leest komen bij mij ook allerlei gedachten van m’n kraamtijd naar boven.
Ik denk dat in je verwerkingsproces het schrijven van dit artikel al een goede stap is.
Ik hoop echt voor je dat het gauw beter gaat. Heel veel sterkte 😘

Marloes -

Lieve martine,
Met tranen lees ik je bericht omdat het me terug brengt in mijn kraamtijd. Veel van wat je schrijft is herkenbaar. Wat ik je dus alleen wil zeggen is dat ik t super goed van je vindt dat je dit zo deelt..ook al voelt het misschien niet eens als een keuze omdat het je werk is. Toch is het goed want er is zo weinig begrip voor deze emoties en bijv. Postnatale depressie….ik had gereageerd op je instagram met ouderschap brengt je grootst geluk maar ook je diepste pijn…en dat herken ik wederom in jouw verhaal. Je leeft per uur en als dat nu even is hoe het is dan is dat ook goed! De wereld draait door maar die van jou is zo klein..bizar he. En door alles wat je nu al hebt ervaren zal je leven nooit meer hetzelfde zijn…essentie van het leven is zo dichtbij! Fysiek, het wonder van een baby en al het andere…weet dat je niet alleen bent. Weet dat jij goed bent zoals je bent! Ik wens je veel energie en liefde om op jouw tempo te herstellen. Vanuit mijn hart van moeder tot moeder en vrouw tot vrouw! Liefs

Vera -

Oh lieve Martine, neem alle tijd die je nodig hebt. Deze tijd komt nooit meer terug.
Volg je moederinstinct, dat is altijd goed!
Heb je toevallig een babynestje in huis? Misschien dat hij daar wel lekker in wil slapen, die kan je tussen jullie in leggen. Ons dochtertje is, overdag vooral, ook heel moeilijk met slapen in bed. In haar nestje slaapt ze als een roosje, geeft toch een geborgen gevoel.

Ik hoop zo dat je snel weer wat beter ter been bent en heerlijk samen met jullie kleine man naar buiten kan. Even wat frisse lucht.

Om iemand sterkte te wensen die net is bevallen vind ik niet gepast, maar let goed op jezelf en probeer zo veel mogelijk hulp te aanvaarden (makkelijker gezegd dan gedaan, I know!) zo dat je snel van al het moois dat het moederschap te bieden heeft kan gaan genieten. x

Denice -

Wat fijn om zoveel fijne mensen om je heen te hebben en een prachtige baby! <3 Gun jezelf de tijd lieve Martine, tijd, zelfliefde en liefde voor mensen om je heen, dat is eigenlijk alles wat belangrijk is nu <3 Knuffels

Sam -

Dit verhaal is voor mij ook herkenbaar. Mijn zoontje is nu 3 en ben nog steeds niet helemaal de oude. Als tip wil ik je meegeven om jezelf op zijn minst de basis behoefte te gunnen. Eet goed en slaap goed. De tweede tip is om biet naar al die andere moeders te kijken. Ik heb nu door de jaren heen geleerd dat zij ook maar een schijn beeld ophouden en zoals je in deze berichten al leest zijn er een heleboel moeders net als jou. Je hoort er alleen niet Zoveel over. Misschien kun je een baby nest gebruiken dan kan je je baby bij jou in bed houden maar heb je wel een veilig nestje. Dat slaapt voor jou ook iets rustiger. Ik heb zelf ook 2 honden. Uitlaten zoals vroeger zit er nog steeds niet in, gelukkig neemt mijn partner dat over.. het is gewoon heel zwaar. Ook als je bevalling al zo lang heeft geduurd. Doe rustig aan en probeer vooral jezelf ook een eerste plek te geven.

Sanne -

Wat dapper dat je hier zo eerlijk over bent. Het is nu eenmaal niet altijd een roze (blauwe) wolk. Soms is die wolk gewoon donkergrijs, ook al ben je nog zo blij met je kindje. Een bevalling heeft een enorme impact op je als mens, ik denk niet dat iedereen zich dat realiseert. Neem je tijd om dat te verwerken, zowel lichamelijk als geestelijk, en blijf vooral praten met de mensen die dichtbij je staan. Het wordt beter en er is niks mis met jou, echt waar.

Anita Kosters -

Aaah..lieve Martine,
Bij deze wil ik jou alleen maar een héle grote digitale vastpakker geven
…. en zeggen dat ik aan je denk en voor je bid.

Je bent zó stérk..zó dapper en het komt écht goed,wijfie..gun jezelf die rust…je bent het waard! <3

Bertine -

Lieve Martine,

Wat een mooi artikel! De liefde voor je kindje spat er vanaf. Ik ben zelf (bewust) nog geen moeder en kan je ook geen adviezen geven. Wel denk ik dat je je enorm bewust bent van je gevoelens en helicopterview naar jezelf kunt kijken en dat je daarom niet bang hoeft te zijn voor een depressie. Omdat je je bewust bent van de verantwoordelijkheid, de veranderingen, de moeiten, maar ook de liefde voor je zoon. Het overvalt je misschien, maar je kunt het wel relativeren en dat is een groot goed bij psychische issues (daar heb ik dan wel ervaring mee).

Omring je met fijne mensen. Laat de wereld maar lekker doorgaan, niemand heeft er last van als jij in je cocon leeft. Je komt er weer bovenop! Altijd! En voor je het weet loop jij ook buiten met Maik, ongetwijfeld in een schitterende buggaboo, en dan ben je trots als een pauw! Bevallingsleed slijt, als ik mijn omgeving moet geloven. Keep your head up girl!

Ruth -

Zo herkenbaar dit stuk Martine, vond het ook een hele heftige ervaring en had ook best veel moeite met mn nieuwe rol, hing ook tegen een depressie aan achteraf maar nu 3 jaar later en ik moet zeggen dat ik gewoon niet zo geschikt ben voor de baby tijd.
Wens je veel sterkte en geloof me, jij weet wat het beste is voor je kindje en vertrouw op je moeder gevoel!

Debby -

Lieverd! Ik reageer bijna nooit maar ik wil je graag een hart onder de riem steken. Alles wat je zegt is ZO herkenbaar. Ik had ook een zware bevalling en voelde me een totale mislukking. Ik stond er alleen voor. Heb uiteindelijk 8 maanden thuis gezeten en was pas na 11 maanden weer op de rit. Maar je komt er echt wel. En je doet het super goed. Lekker die kraam visite buiten houden en veeeel slapen met je kleintje. Je vergelijken met anderen heeft geen zin. Het is geen marathon die je moet winnen. Jouw lichaam heeft een wonder verricht!

Marissa -

Lieve Martine!
Wat goed dat je zo eerlijk bent over hoe het met je gaat! Want hoe vaak zijn moeders niet eerlijk en gaan maar door en zijn diep ongelukkig, want een kind krijgen is het heftigste wat je in je leven overkomt.
Mijn eerste bevalling duurde 3 uur, nou klinkt dit super snel en totaal niet vergelijkbaar met 40!! Maar het overviel mij volledig en het was meteen zo heftig dat ik er totaal niet klaar voor was om al te persen. Dus ik begrijp volledig wat je bedoeld als je zegt dat het echt moet landen en een plekje moet krijgen naast de nare dromen en onzekerheid. Achteraf zat ik ook tegen een pnd aan, en dat gevoel van “hoe dan” en zal ik ooit nog eens een sociaal leven krijgen greep me echt naar de keel. Ik kon echt om alles in tranen uitbarsen alsof het nooit meer goed zou komen! Daarnaast was mijn zoontje ook echt een heel onrustig mannentje die 7wk lang niet sliep en alleen maar huilde. Gelukkig kan ik nu bijna 2jr later vertellen dat het allemaal beter wordt! De eerste 3mnd zijn echt het aller zwaarste voor alle partijen, het hele mama zijn en je nog niet zo voelen tot een kind wat maar niet kan aarden. Afgelopen zomer ben ik mama geworden van mijn 2e zoontje, dit keer beter voorbereid op een smelle bevalling (wat ook zo was) en wist ik beter wat ik wilde en familie was ook meer alert naar mij toe en wat een wereld van verschil! Ik knapte zoveel sneller op en kon veel meer genieten, al vrij snel pakte we ons leventje weer op en hadden we weer een ritme! Geloof me Martine de rol van mama is loodzwaar maar het meeste geweldige wat je ooit in je leven mag doen! Het wordt beter echt waar.. Maik mag trots op jullie zijn 😘

Sanne -

Lieve Martine,

Het siert je dat je jouw o zo persoonlijke verhaal openbaar deelt! Denk dat je veel ‘pasgeboren moeders’ helpt, in het geval dat de roze wolk er niet (direct) is. Al is het alleen maar de herkenning.

Neem je tijd en doe vooral wat goed voelt.

Liefs.
Sanne

P.s. Wat een klein, lief dotje hebben jullie op de wereld gezet. 😉

Anna -

Ach, als kersverse moeder is het ook allemaal niet eenvoudig! Het is het moeilijkste “vak” dat je nergens hebt kunnen leren.

Bij mijn yoga docente stond altijd een lijstje met de tekst “Die andere moeders doen ook maar wat”. Volg je moedergevoel, dat klopt altijd!

Veel liefs,
Anna

Mandy -

Lieve Martine,

Wat fijn een update te lezen van je! Ik hoop dat het snel weer hersteld! En volg je hart in het moederschap… Alles komt echt wel op zijn pootjes terecht en komt er een ritme in jullie leven! Geniet van je mooie zoontje!

patricia -

Lieve Martine,

als eerste van harte gefeliciteerd met Maik! Dat hij het zo goed doet maakt dit alles wat dragelijker. Het enige wat ik dacht toen ik dit las; AU. Ik heb (ook) een ontzettend zware bevalling gehad en pas nu (een jaar later) kan ik zeggen ik heb het geaccepteerd. Het is zo ontzettend moeilijk de omschakeling te maken dat je ten eerste je lijf niet meteen terug hebt. Ik heb weken nog in bed dutjes gedaan en ‘s middags oppas voor mijn zoon Levi gevraagd. Wat voelde ik mij ontzettend schuldig dat ik niet eens voor mijn eigen kind kon zorgen… Wanneer ik dan ook wakker werd van een hoognodig dutje kon ik wel janken. Ik had namelijk mijn kind verwaarloosd… Wat ik echter nu pas inzie is dat ik deze dutjes nodig had om bij te komen en om daarna weer een goede moeder voor Levi te zijn. Ik voel tussen je woorden door zo ontzettend goed wat ik in mijn kraamweken ook heb gevoeld. Het is een rollercoaster, ik werd geleefd en genieten lukte maar oppervlakkig. Lieve lieve Martine, ik kan alleen maar mijn petje afnemen dat je zo bewust ben van jou eigen gevoel en hier zo goed mogelijk op probeert in te spelen. Een moeder worden is meer dan een kind baren. Moeder worden is daarnaast proberen er zo goed mogelijk voor je kleintje te zijn, en als dit inhoudt dat je nog niet jezelf bent en dus hulp nodig hebt van andere is dit perfect. Je laat nu al zien dat je ondanks dat je Maik hebt ook voor jezelf kiest wat mega belangrijk is. Voel je daar alsjeblieft niet te schuldig over, want zoals ik lees wil hij niets liever dan bij mama zijn en dat zegt in mijn ogen genoeg. Heeeeel erg veel succes en kracht gewenst de komende weken XXX

Marijke -

Wat een hoop lieve reacties hier, ik voeg er graag één aan toe! Ik vind het ontzettend knap dat je dit vertelt, wat enorm dapper van je om zo eerlijk te zijn. Ik hoop echt dat het snel beter met jou zal gaan. In het woord ‘moeder’ zit moed, en wat ben jij enorm moedig! Heel veel respect voor je! Veel liefs!

Patricia -

Chapeau dat je dit hele persoonlijke stuk met ons deelt. En zoals velen ook schrijven is het ook goed, hoe vervelend, dat de andere kant wordt belicht. Ik had ook moeite in het begin met alle ‘geniet ervan’ berichten want dat vond ik zo moeilijk en dan voel je je weer schuldig dat je niet geniet. Die gebruiksaanwijzing…ook zo herkenbaar!! En dan had ik niet eens een heftige bevalling. Ook ik vond het in het begin heftig en alles moest maar in m’n hoofd met als gevolg dat ik daardoor m’n hechtingen beetje overbelast had en herstel langer duurde. Dus neem je tijd, je zult zien dat naarmate de tijd vordert de puzzelstukjes op z’n plek gaan vallen.

Anne -

Lieve Martine. Wat een prachtig kind heb je daar gebaard zeg!! Allereerst gefeliciteerd met je prestatie. Als je 40 uur hebt gewerkt om zo’n mooi kindje op de wereld te zetten, dan mag je enorm trots zijn op jezelf!! Ik lees dat je eigenlijk alles al goed doet: Loslaten, accepteren hoe de situatie is, genezen, hulp vragen. Volgens mij heb jij een sterk intuïtief gevoel en luister jij daar goed naar. Iedere moeder worstelt in het begin (en later ook nog hoor!). Maar de beginfase is echt hard soms. Wat mij hielp, zonlicht, extra ijzer nemen (werd ik een stuk vrolijker van) en acceptatie. Ik bleef maar herhalen dat het slechts een fase was. Dat ook dit voorbij gaat. (Van Willemijn geleerd!) En nu mijn zoontje bijna 4 maanden is weet ik dat het ook echt zo is. Alles gaat voorbij! Veel sneller dan je denkt. Wat slapen betreft, ik heb hem ook bij mij gelegd. In het begin is dat niet onveilig. Je wordt toch wakker bij elke piep die hij maakt. Na 6 weken wilde hij in de co-sleeper. Wat enorm hielp: hem inbakeren met een inbakerzak met rits! Dikke knuffel!!

Suzanne -

Dapper dat je dit deelt! Veel sterkte!

Jessie Gerritsen -

Dag lieve Topper,

Mijn mama is de Jumbo in voor wat boodschapjes en ik lees jou artikel! Ik kan er nog niet over mee praten maar ik heb vanacht wel gedroomd over dat ik aan het bevallen was. Of dat enigszins gaat helpen om jou te begrijpen weet ik niet maar ik kan wel tegen jou zeggen dat ik het ondanks jou zware periode het ongelofelijk knap vindt om dit artikel te plaatsten en te typen! Ik zette in een reactie onder een foto “we missen je” en oprecht is dat zo! Maar lieve Tien richt jezelf op je kersverse gezin en voor namelijk bedoel ik daarmee jezelf! Je bent een prachtige persoonlijkheid die echter in de toekomst een weg gaat vinden in het moederschap. Ik zou zeggen dat is stap 1, je werk, je relatie gaat daar vanzelf om heen hangen. Ik wens je heel veel kracht en energie toe waar ik zeker van weet dat jij dat zult voelen! Dag prachtige mama ❤️

Ingrid -

Hallo Martine,
Heel mooi hoe jij je verhaal nu opschrijft. Zo puur en eerlijk. Respect daarvoor !
Ik weet zeker dat het je gaat lukken om hier weer goed uit te komen.
Ik wens je heel veel beterschap en sterkte !!
(Wat een knapperd is jullie Maik)

Mariska -

Ik kan me voorstellen dat het heel erg je leven veranderd en ook je bevalling die zo zwaar is gaat je natuurlijk niet in je koude kleren zitten. Snap best dat je graag naar buiten wilt, maar wat niet gaat dat gaat niet. Klinkt misschien heel gemakkelijk, maar het komt vanzelf wel. Gelukkig is Maik gezond :)

Eva -

Er bestaan knuffeltjes met het geluid van een hartslag, misschien dat het helpt om dat in de cosleeper te leggen?

Heel veel beterschap met aansterken! X

Maris -

Wat fijn om even een update van je te lezen! Ik hoop echt dat je weer snel helemaal hersteld bent en echt weer je leventje op kunt pakken en de normale dingen doen, maar dan nu met je kleintje erbij!

Ivy -

Wat een zware start Martine. Het kan zo verschillen per persoon en ook per bevalling en baby! Maak je nog maar geen zorgen over werk relatie en sociaal leven. Dat komt later wel weer en anders maar even niet. Pak het liever per dag of per uur! Wat mij hielp was mijn ervaring met mindfulness. Voelde ik me klote, moe, wanhopig, dan was dat zo. Niet te veel overanalyseren, ik maakte het dan groter dan het op dat moment was. Misschien kan je er wat mee, misschien niet. Ik wens je veel sterkte en maak het jezelf zo makkelijk mogelijk!

Elisabeth Bekkers -

Lieve Martine,
Wat een ontzettend mooi en ontroerend bericht. Als ik je zo zie schrijven, heb ik het gevoel dat je het idee hebt dat het bij jou helemaal anders gaat dan bij vele andere moeders, maar niets is minder waar. Hoe jij je nu voelt is alleen maar normaal. Opeens ben je niet meer de baas over je eigen leven, maar is je kleine spruit dat geworden. Weet heel goed dat het gevoel van angst voorbij gaat, ook al klinkt dat nu onwerkelijk. Ikzelf ben verpleegkundige op de afdeling neonatologie, als je hier toch eens even met me mee kon komen kijken naar al die moeders en alle uiteenlopende gevoelens, zou je meteen gerustgesteld zijn. Toch weet ik dat ieder moeder anders is, maar vertrouw erop dat alles ik z’n plooi zal vallen, echt waar. Trouwens, dat Maik bij jou in bed slaapt, er is heeeeeel wat controverse over. Doch is er eigenlijk niks zo goed als een baby die bij z’n moeder slaapt, net zoals in de natuur. Heb jij ooit een leeuw haar welpje 20 meter verder weten te leggen om te slapen? Nee. Je doet het perfect. Het enige wat jij kan en moet doen is in jezelf geloven, en je laten omringen door de mensen die je het liefste ziet, en die je het meeste nodig hebt. Ik denk aan je, duim voor je, maar weet dat dit allemaal in z’n plooi zal vallen, (zoals wij dit hier zeggen, hihi), en dat je het gewoon fantastisch zal doen. Niemand is perfect, probeer dat ook niet na te streven, want niemand mag en zal dat verwachten. Zolang je gewoon doet wat jij denkt dat het beste is. Dikke knuffel, Elisabeth Bekkers

Madebyuna -

Heftig om te horen, dat is inderdaad niet iets waar je op voorbereid kon worden. Vind dat je het zo te horen heel realistisch aanpakt, niet bij de pakken neer zitten maar stapje voor stapje kijken wat er wél kan! Ontzettend fijn dat je veel steun om je heen hebt. Had het je een fijne periode gegund, helaas is het anders gelopen. Hopelijk zal een betere periode voorspoedig aandienen. Veel sterke & liefs gewenst !

M. -

Wat ontzettend stoer van je dat je hier zo open over durft te zijn en dit te delen. Je verhaal heel erg herkenbaar helaas… geestelijk, emotioneel, fysiek ga je toch door een rollercoaster waar je de grip op verliest en niet meer kunt bijbenen. Wens je het beste toe en dat je alle hulp met beide handen aanpakt en blijft vragen om hulp!

Ellie -

Ik vind het zo knap hoe je hier over schrijft. Momenteel zit ik zelf al sinds de eerste helft van mijn (eerste) zwangerschap ziek thuis. Mijn leven stond ineens op zijn kop en een activiteit als haren wassen is al te veel en moet ik de hele dag van uitrusten. Hierdoor ben ik bang dat ik onbewust de bevalling weer als startschot ga zien als het moment dat ik weer meer (alles) ga kunnen. Door mijn Aziatische familie werd ik gewezen op een aantal tradities waardoor ik de term ‘vierde trimester’ tegen kwam. Ik probeer mij hier online wat meer in de verdiepen om de eerste periode na de zwangerschap als onderdeel van de zwangerschap te gaan zien. De omschrijvingen en uitleg die deze term krijgt geeft mij veel rust in de voorbereiding naar deze periode toe. Jij zit natuurlijk in een heel andere fase en vaarwater maar wellicht heb je er wat aan.

Daarnaast ben ik naast het bestaan van postnatale depressie ook het die van postnatale depleptie tegengekomen. Dit wou je je ter kennisgeving mee geven. Wellicht kan je er wat mee of vind je hier meer herkenbaarheid in.

Hopelijk vind je snel rust in het tempo van je eigen verhaal en past deze je als een goedzittend kledingstuk. Neem tot die tijd lekker je rust.

Nienke -

Heftig zeg! Maar fijn om iets van je te horen, dankjewel.
Hopelijk gaat het gauw wat beter met je. Gelukkig dat Maik het goed doet. Veel sterkte en succes, hopelijk kun je steeds meer gaan genieten. Zet hem op topper!

Willemijn -

Hallo Martine, allereerst nog gefeliciteerd met je prachtige zoon. Wat ontzettend vervelend dat je je zo voelt op dit moment, ik leef zo met je mee. Een kraamtijd is lang niet altijd een roze wolk en dat weten veel mensen, maar dat het ook helemaal mis kan gaan, daar ga je toch niet echt van uit. Net als in veel andere reacties hieronder weet ik er alles van, ook ik wist na mijn eerste kind helemaal niet waar ik het zoeken moest. Vanwege weer heel andere bevallings- en kraamtijdgerelateerde problemen dan bij jou was ik de eerste weken ook aan bed gekluisterd en kon ik niet goed voor mijn kind zorgen. Na een week of wat heb ik ook het vermoeden van een beginnende pnd uitgesproken naar de verloskundige. En het gekke is, binnen de kortste tijd was het toen eigenlijk voorbij.

Vanaf het moment dat ik wat mobieler werd en wat meer ‘mezelf’, het moment waarop ik af en toe weer even wat tijd voor mezelf had werd het beter. En dan niet eens tijd voor mezelf om dingen te ondernemen, maar om gewoon eens wat na te denken, en dan niet over slaapjes en flesjes en tijden en borstvoeding en huilen en krampjes en dat soort dingen, maar gewoon over de dingen waar ik voorheen mee bezig was. Vanaf dat ik weer eens wat tijd omhanden had om een stukje serie op tv te kijken, of een half artikel in een tijdschrift, ging het langzaam beter. Gewoon iets waarbij je eens niet helemaal gefocust bent op de zorg voor je kind. Ik heb me de eerste paar weken regelmatig afgevraagd of het nu wel echt wat voor me was, dat moederschap. Terwijl ik het inmiddels geweldig vind, maar lichamelijk en geestelijk doet een slechte start heel veel met je. Uiteindelijk heeft de echt ‘donkere tijd’ bij mij een week of 3 geduurd, daarna trokken de donkere wolken langzaam op. Ik vind het nog steeds heel moeilijk om foto’s van die tijd terug te kijken. Ik vind het trouwens ook moeilijk om het er met andere mensen over te praten, en vind het daardoor des te knapper dat jij dat nu al kan, nu je er nog middenin zit! Echt tips heb ik niet. Wel weet ik dat een belangrijk deel van mijn herstel gerelateerd was aan het stoppen met borstvoeding, maar dat vind ik wel lastig om aan te geven omdat dat juist zo goed loopt bij je en dat juist een lichtpuntje is. Maar vanaf het moment dat mijn kind borstvoeding kreeg sliep hij opeens ook zelf in plaats van alleen tegen mij aan, hij sliep langer door, en ik kon ook meer slaap pakken omdat de voedingen opeens ook door anderen gegeven konden worden. De helende kracht (zowel geestelijk als fysiek) van slaap moet je niet onderschatten. Dus dat zou ik je nog willen meegeven, misschien kan je af en toe een voeding kolven en door je man laten geven.

Hopelijk herstel je snel. Probeer zo veel mogelijk te slapen en weet dat het uiteindelijk beter wordt, en misschien wel sneller dan je nu denkt!

Birgit -

Bedankt om dit taboe te doorbreken. Bij mijn eerste voelde ik me zo eenzaam. Het verantwoordelijkheidsgevoel was zo intens dat het me verstikte. Ik wilde gewoon terug naar de tijd van voor de baby. Lichamelijk was ik (ook letterlijk) kapot. Op het diepste punt hoopte ik dat ze een verkoudheid kreeg ofzo en ik gewoon met haar opgenomen kon worden in het ziekenhuis om er toch maar niet meer zo alleen voor te staan. Daarom ben ik blij dat jij anderen wel toelaat in je leven. Ik kon dat niet, wilde het zelf doen. En ik had een kraamverzorgster die echt te blind (en incompetent) was om mijn signalen op te pikken. Ik heb geen postnatale depressie gehad denk ik, maar ik heb er wel dicht tegenaan gestaan. Nu (na een jaar) kan ik eindelijk wat milder zijn voor mezelf en beseffen dat we allemaal gewoon het beste proberen te doen met de kennis en de middelen die we op dat moment hebben. En dat is oké. Geen roze wolk hier. Wel een dochter die eindelijk diep in mijn hart woont.

Fleur -

Heftig, Martine. Ik klamp mij altijd heel erg vast aan een gezegde als ik leef in angst of bangheid; een mens lijdt het meest onder het lijden wat hij vreest. Als ik mijzelf gek maak door angsten dan bedenk ik altijd dat ik vooral het zaadje in mijn hoofd ben dat de angst veroorzaakt. Wellicht helpt het bij jou.

Melissa -

Oh lieve Martine,
Wat bevind jij je momenteel in een rollercoaster zeg, heel heftig.
Vind het mooi om te zien dat je zo eerlijk kunt zijn, veel te vaak zie je dat het ‘negatieve’ juist weggemoffeld wordt en er een veel positievere draai aan gegeven wordt dan nodig (en realistisch) is.

Hou je vast aan de mooie momenten, aan je lieve familie en lieve vriendinnen, en bovenal aan jullie mooie Maik.
Jullie komen er wel. Neem alle tijd van de wereld.

Liefs!

Elaine -

Lieve Martine, wat knap maar vooral wat fijn dat je hier zo over schrijft. Je verhaal is ontzettend herkenbaar maar toen mijn dochter net was geboren dacht ik echt dat er iets mis met me was omdat ik niet goed kon genieten. Ik las zo veel verhalen over stralende moeders die inderdaad heerlijk gingen wandelen en ik voelde me verschrikkelijk. Inmiddels is Gwen 10 maanden, is de postnatale depressie een feit maaarrrr kan ik ook genieten. Grijp alle hulp aan die je wordt aangeboden en weet dat het écht beter wordt.

Oh ja, en over het slapen, volg je gevoel en Maik. Mocht je toch wat willen proberen, bij Gwen en heel veel andere baby’s werkten de Pacco inbakerdoeken als een malle. In combinatie met het boek van Rita Blom is het wellicht het overwegen waard voor je.

Je bent goed bezig Martine. En dankzij alle moeders (to-be) die geen dolgelukkige kraamtijd hebben/hadden: dank je wel.

Martine -

Lieve Martine,

Je bent een topper op alle vlakken, neem je tijd, volg je gevoel en geniet waar je kunt. Het is echt zo herkenbaar je verhaal.. Ik hoop dat je je gauw wat fijner voelt.

Dikke knuffel!

Bo -

Lieve Martine, zo ontzettend bedankt voor deze mooie tekst. Zo fijn dat er gesproken wordt over het feit dat het allemaal niet zo makkelijk is en eigenlijk loodzwaar (ondanks ook ik gelijk gek was op m’n kind!). Ik heb wekenlang veel gehuild omdat ik gewoon niet wist hoe ik het allemaal moest gaan doen (kon mijn zoontje ook gewoon niet neerleggen, alleen maar bij mama willen zijn)..ging verder dan gewone kraamtranen. Hij is nu bijna 1 en ik heb het overleefd! Het wordt makkelijker :) Je kan dit!

Bregje -

Lieve Martine,

Wat had ik je een andere start gegund! Je verhaal is herkenbaar en ik vind het mooi dat je er zo open over bent. Fijn dat je lieve mensen om je heen hebt die je steunen, dat is zo belangrijk en waardevol…
Ik kan verder alleen maar zeggen: het komt goed, geef het de tijd en de rust. Heel veel liefs!

femketje -

neem alle tijd die je nodig hebt! het is ook niet niets waar je door heen bent gegaan <3 probeer zo veel mogelijk te genieten van je kleine mannetje <3 and girl: YOU CAN DO IT! :)

EC -

Lieve Martine,
Volg je eigen gevoel bij alles wat je doet dat is meestal het beste. Geloof in jezelf want je bent geweldig en ik bewonder je enorm.
Veel liefs!

Evi -

Lieve Martine,

Het begin is zo ontzettend heftig. Ik vind dat daar best meer aandacht voor mag komen, voor kersverse mama’s die het zwaar hebben. Het hele roze wolk verhaal is ook een grote bubbel. Hoewel je je er natuurlijk wel op hebt voorbereid, is het altijd anders dan je verwacht. Bij andere mama’s lijkt t allemaal vanzelf te gaan terwijl jij denkt; maar hoe dan?! Heel knap dat je je er in ieder geval van bewust bent dat t niet zo lekker gaat. Zelf liep ik veel te lang door met negatieve gevoelens. Met de tijd komt het goed, echt. Dikke knuffel, sterkte en geniet van de kleine momenten.

Ivon -

Wat stoer dat je hier zo open over bent. Niks roze wolk, en ook dat is de realiteit! Neem alle rust die je nodig hebt, en doe wat goed voelt. Je bent een moeder en daarnaast een prachtige powervrouw, dus je weet vanuit de natuur vanzelf wat goed is, vertrouw daarop! Heel veel liefs

An -

Lieve Martine, heel veel sterkte de komende tijd toegewenst. Gun jezelf en Maik de tijd om aan een nieuw leven met nieuw ritme en nieuwe indrukken te wennen. Wees lief voor jezelf. Je hebt er denk ik al heel goed aan gedaan door hulp in te schakelen. Hoewel je natuurlijk het liefste als kersverse moeder zelf meteen alles wil doen voor je mooie zoontje, moet je je ook realiseren dat jij een betere (want gelukkigere) moeder ervan wordt door juist alles stap voor stap met de juiste hulp te doen. Vertrouw op je kracht!

Michelle -

Oh lieve Martine wat heftig allemaal. Ik had je zó een andere start gegund, maar wat ben je sterk en dapper. Geef jezelf de tijd om in alle rust te herstellen en luister vooral naar je moedergevoel. Alle adviezen zijn ongetwijfeld ontzettend goed bedoeld, maar puntje bij paaltje doen we in het begin allemaal maar wat, en jouw moederhart liegt nooit. Doe wat voor jou het fijnste voelt en vertrouw op je eigen kracht. Het wordt beter, echt. Jouw roze wolk komt wel. Ik duim voor je dat je je heel snel fijner voelt. Liefs

Rena -

Wat heftig te lezen hoe zwaar ne start als moeder is! Ik heb zelf ook een hele heftige bevalling gehad. Heel herkenbaar dat je net als andere moeders naar buiten wil, maar het zo frustreert dat het niet lukt.
Mijn kleintje is nu 4 maanden en het gaat nu al veel beter, ook mentaal! Praten heeft me geholpen maar ik kan je ook dit boek adviseren:
Perfecte bevallingen bestaan niet, van Diana Koster

Rustig aan en sterkte!

Melissa Mollink -

Ik denk aan je ❤️

Jeanet -

Hee lieve Martine,
Wat fijn om even een update van je te lezen en ben blij dat het goed met Maik gaat. Fijn ook dat je zo eerlijk en open durft te schrijven hier. Pffff, een bevalling van 40 uur, dat hakt er gewoon heel erg in. Maar gewoon ook je leven dat helemaal op z’n kop staat door zo’n kleine man! Dat was het eerste wat ik dacht ook toen ik las over je dromen met het thema de dood: afscheid van een periode van je leven, begin van een nieuwe periode. En het is waar, die gebruiksaanwijzing van baby’s is helaas nooit ergens te bekennen en echt, iedereen doet maar wat! Maar zolang je je gevoel en je hart volgt is dat volgens mij altijd goed. Hier heeft Sam ook heeeeeel lang op mij geslapen ‘s nachts (wel op z’n buikje, als een kikkertje zeg maar, met een voedingskussen eromheen). Niet het advies, dat weet ik, maar op dat moment het enige dat werkte en goed voelde. Volg je moederhart, dan komt het wel goed. Wij hebben op een gegeven moment ook veel gehad aan het boek “regelmaat en inbakeren” van Ria Blom en de Pacco Piccolo inbakerdoeken. Nou, ik moet hier weer een brand tussen mijn jongens blussen, maar ik wens je veel succes en geluk Martine!! Liefs

Lisa -

Jeetje Martine, bedankt voor het delen van je verhaal! Ik vind het fijn weer wat van je te horen. Zelf heb ik nog geen ervaring met het moederschap, maar ik leef ontzettend met je mee!

Kim -

Omg er zit echt iets fout in je hoofd bij jou!

natasja -

Bij jou kom zit iets niet goed in je hoofd .

Lisa -

Vanwaar deze reactie?

Lisa -

Van Kim dus, niet Natasja, ben het met Natasja eens

Maike -

Wat is dit nou voor bericht? Als je niks aardigs te zeggen hebt, zeg dan niks.

Anne -

Over wie heb je het?? Martine? Als je hier komt zeuren: kom dan niet!

Sandy -

Lieve lieve Martine, ik vind het zo ontzettend balen voor je. Je verhaal over hoe jij je voelt klinkt zo ontzettend herkenbaar!
Ik heb precies hetzelfde gehad qua gevoel. Een heftige bevalling die ik echt flink heb moeten verwerken, randje postnatale depressie, veel in de gaten gehouden worden door kraamzorg, verloskundigen, wijkverpleegkundigen. Het voelde voor mij echt als falen. Extra kraamzorg omdat ik een ‘onzekere moeder’ ben. Waarom zit ik niet op die gigantische roze wolk? Borstvoeding wat hier ook totaal niet wilde lukken en uiteindelijk voor mijn eigen bestwil gestopt met die ‘ellende’. Het was een flinke opluchting toen die fles erin ging en ik een tevreden kindje had, maar ik was erg kwaad op mezelf. Een kindje wat in het begin erg afviel, eindelijk een paar aankwam en vervolgens ineens weer afviel, gaf ook een ontzettende deuk erbij. ‘Ben ik dan niet goed genoeg?’
Tranen staan me weer in de ogen terwijl ik dit opschrijf, maar weet je, ik kan je vertellen dat het echt goed komt.
Die roze wolk? Ik zit er nu (bijna 10 maanden later) eindelijk op. Het heeft zo geholpen om er heel veel over te praten. Alles kwam bij elkaar en het had tijd nodig om het een plekje te geven. Die slapeloze nachten helpen dan ook totaal niet. Hulp accepteren was ook een dingetje, maar was ontzettend blij toen ik er om vroeg. Iedereen stond maar wat graag voor ons klaar.
Je doet het hartstikke goed mama!

Chloé -

Ik denk aan jullie, veel geluk en liefde!

Selina -

Hi Martine! Laat ik beginnen met te zeggen wat veel respect ik voor je heb, een bevalling van 40 uur doorstaan en ook het feit dat je dit stuk schrijft. Ik herken alles wat je schrijft. Zelf ben ik hooggevoelig en had me juist zo nuchter opgesteld als het ging over de verwachtingen van het moederschap. Zo van, we zullen wel zien en ik zal me laten leiden door m’n gevoel en intuïtie. Dit viel me zo ontzettend zwaar tegen. Totaal overspoeld door hormonen, nieuwe indrukken en veranderingen werd ik bevangen door angst. Bang dat de borstvoeding niet zou lukken, dat ik geen geschikte moeder was, dat het niet goed ging met m’n zoontje. Met hele kleine stapjes ben ik in het moederschap gegroeid, maar het viel me in het begin erg zwaar. Net als vele andere moeders kan ik wel zeggen, dat het echt goed komt. Je zult zo ontzettend veel gaan genieten van je kleine man en ook in je rol als moeder zal je groeien. Je doet het fantastisch. Hpelijk kan je binnenkort naar buiten, dan krijg je ook weer een beetje het gevoel van het gewone leven terug. Ik wens je veel geluk, liefde en ook kracht toe.

Renske -

Wow, wat open en eerlijk! Ik hoop dat het schrijven van deze post je ook weer een stapje verder brengt en de reacties er op ook. Allemaal stapjes naar herstel.
Ik wens je alle alle goeds en sterkte! Liefs.

Kendra -

Ach lieve Martine, ik hoop zo voor je dat je, je snel wat beter mag voelen ♡
Ik moest er stiekem een beetje om lachen dat je eerst verteld dat je zo druk bezig bent met de tips en adviezen van anderen (dat getouwtrek pfff) en vervolgens verteld dat het je niks kan schelen wat iemand ervan vind dat je Maik lekker bij jou in bed laat slapen. En weet je? Thats the spirit!! Doe wat jij wil, wat jij vind dat het beste is. Volg je gevoel, als het voor jou en Maik goed voelt dan is dat voor jullie de juiste manier!♡♡ probeer je niet teveel aan te trekken van alle tips en adviezen, hoe goed ze ook bedoeld zijn: ieder kindje is anders en iedereen zorgt op zijn eigen manier voor zijn/haar kindje. Er is geen “foute” manier.
Ik herken heel erg dat je jaloers bent op andere Mama’s die alles al kunnen. Mijn zoontje is met 35 weken geboren, en daarvoor heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen waar ik volgestopt werd met weeenremmers, longenrijpers en noem het maar op. Het heeft bij mij ontzettend lang geduurt voor ik weer helemaal fit was, juist doordat ik veel te snel alles al ging doen. Dus wees lief voor jezelf en je lichaam, je hebt een geweldige (zware!) prestatie geleverd!
En het is okee dat je nog niet weet hoe je alles moet gaan doen, maar zodra je je beter gaat voelen, en hoe meer jullie wennen aan het leven met Maik er bij, hoe makkelijker alles gaat worden.
Heel veel sterkte en beterschap, en een hele dikke knuffel!♡ Alles komt goed! ♡

Sabrina -

Lieve Martine,
Zo te lezen volg je je gevoel in alles, en dat gaat je nog zoveel meer helpen! Jij weet het beste wat jij en je baby nodig hebben. Tuurlijk goed dat je in de gaten wordt gehouden, maar blijf trouw aan je gevoel.
Ik sluit me ook aan bij de tip: draagdoek! Mijn baby was ook continu bij me (wat heerlijk en vervelend tegelijk was…), en de draagdoek gaf ons ruimte.
En ook ik herken me in zoveel… Alles is een fase. Echt.
Blijf zo moedig, gevoelig en mooi als je nu bent. Je doet het super!

Michelle -

Martine, wat ben jij een sterke vrouw.
Ongelooflijk knap hoe jij alles doet.

merel -

Wat krachtig dat je jouw gevoels zo op papier hebt gezet. En waarom zou je schrijven over je geweldige roze wolk als de realiteit er gewoon is? Ik ben nu 2.5 jaar moeder en wat ik echt heb geleerd is het volgende: alle moeders doen maar wat. Iedereen had van te voren een bepaald beeld of idee bij het moederschap en het loopt altijd anders. Maar in dat aanklooien ben jij de enige die echt weet of het goed is of niet. Al mijn keuzes die mijn zoontje aangaan zijn gemaakt op intuitie en als ik besluit op basis van rationaliteit blijkt het ALTIJD een slechte keuze te zijn. Dit gaat op voor de kinderopvang, voeding, wel of niet laten huilen, hoeveel ik werk of niet, enzovoorts. Maar je moet wel leren vertrouwen op je gevoel als mama want dat is natuurlijk heel erg wennen! Onthoud dat jij het beste weet dat het beste is voor je kindje en dat dat altijd een goede keus is.

Ik hoop op een heel fijn en gezellig stuk eind december maar als dat niet zo is, komt dat heus wel in februari of maart!

xxxx

Jenny -

Hoi Martine,
Wat een achtbaan he? En het klopt helemaal.. je kloot maar wat aan als nieuwe papa en mama. Maar het belangrijkste is dat je van je kindje houdt en dat je jezelf een hele berg credit geeft de komende weken/maanden. Luister naar je eigen gevoel en probeer te accepteren dat je je zo voelt nu. Er is geen gebruiksaanwijzing voor een nieuw geboren kindje maar er is ook geen handboek voor hoe je je moet voelen/gedragen als nieuwe mama. Alles is oke en goed. Lekker je kleine mannetje bij je, heerlijk! Het is en komt helemaal goed! Ik ken je niet.. maar weet exact hoe je je voelt en met mij denk ik nog veel meer moeders.. van mij krijg je een ❤

Tessa -

Hi lieve Martine.

Wat fijn om iets van je te lezen. Met traantjes heb ik je stuk gelezen.

Allereerste wil ik zeggen hoe krachtig je bent! Eerlijk over dat het moeilijk is en niet doen alsof het maar geweldig is. Onwijs veel respect maar vooral vind ik het heel verdrietig voor je! Ik en veel andere hadden je zo graag beter gegund!

Ik ben geen moeder dus ik kan geen ervaringen delen maar na alle mooie comments weet ik zeker dat tijd en rust deze moeilijke tijd gaat helen.

Ik kan je alleen maar heel veel liefde en kracht toesturen! Je bent een prachtig mens en ik bewonder je enorm❤.

Liefs Tessa

Odile -

Ach wat heb ik het met je te doen… Zo begrijpelijk dat je net als iedere moeder je kindje trots wil laten zien aan iedereen en lachend en vol energie de dag wil starten! Ik weet hoe je je voelt. Ik had bij mijn eerste ook een zwaar en lang herstel waarin ik (omdat ik alleen was) maanden bij mijn ouders heb moeten wonen en op bed heb gelegen. Het is gewoon heel verdrietig als je zelf niet het eerste rondje buiten lopen kan doen, de badjes van je baby of al iets simpels als een luier verschonen. Wel super dat je hulp hebt ingeschakeld! Ik hoop heel erg voor je dat je herstel spoedig zal zijn en je echt kan gaan genieten van het moederschap en alles wat daarbij hoort. En dat komt echt! Xx

Ilse -

Ik denk dat je zojuist een taboe doorbrekend stuk hebt geschreven en voor veel vrouwen herkenbaar. Dankjewel daarvoor!

Zelf heb ik het na de geboorte van mijn zoon moeilijk gehad. Een enge bevalling waar ik me doorheen heb moeten worstelen. Dat laat diepe wonden achter. Wel wordt er verwacht dat wanneer het eenmaal voorbij is en je je kleintje in je arme hebt je op die zo graag geziene roze wolk klimt. Persoonlijk denk ik dat veel vrouwen niet durven uit te spreken dat het pittig is, zeker in het begin. Ik ben er ook van overtuigd dat die roze wolk bestaat maar iedereen komt daar op zn eigen tijd. De vrouwen die jij beschrijft en nu zo benijdt zijn al verder. Ook voor jou komt die tijd. In mijn kraamweek lag ik met betraande ogen onder de dekens te googlen naar postnatale depressie. Ik besloot het te bespreken met mijn verloskundige. Wat zij zei zal ik ook nooit meer vergeten: ‘Weg met Google, Ik ben jou Google en je hebt iets heel heftige meegemaakt. En jouw roze wolk komt nog’. Nou heb ik geen postnatale depressie gehad maar wel degelijk ‘restverschijnselen’ die zich uiten in controle willen hebben en hypochonder achtige trekjes. Dat allesoverheersende verantwoordelijkheidsgevoel voor je kleintje kan heel heftig zijn. Die verantwoordelijkheid ‘hit me like a ton of bricks’ en daar ging ik totaal in op maar ik moet ook zeggen dat ik elke dag een beetje meer van mijn zoon ging houden. Het is echt even wennen. En nu aai ik hem over zn bol als hij slaapt en huil ik tranen van geluk. Hij is van mij! Gewoon van mij! Inmiddels ben ik weer 28 weken zwanger en mogen wij een klein meisje aan ons gezin toevoegen en ben heel benieuwd hoe ik het dit keer ga ervaren.

Ik wens je heel veel kracht en weet zeker ook die roze wolk komt jouw kant op. Hij is onderweg!

Denise -

Wauw, wat heb je dat ontzettend mooi verwoord. Ik ben zelf sinds 5 maanden moeder, maar herken heeeel erg veel in jouw stukje en dat van Martine. Het gevoel écht de moeder te zijn van ons kleine ventje begint nu pas langzaamaan te groeien. Ik wist in het begin niet waar ik het zoeken moest, dacht echt dat ik me nooit beter zou gaan voelen maar met hulp van de HA en vrienden en familie kan ik zeggen dat ik me al stukken beter voel! Die roze wolk bestaat maar voor weinigen vanaf het begin denk ik. Maar mooi dat jij zegt dat hij er uiteindelijk zal komen, want ik ben er van overtuigd dat dat inderdaad het geval is, en dat had ik 5 maanden geleden niet gedacht! Martine, mocht je dit lezen, geef het zeker de tijd en accepteer alle hulp die je nodig hebt. Ik heb veel gehad aan het motto: “Je bent pas echt gelukkig als je het oké vindt om soms niet zo gelukkig te zijn”.

Kim -

Wat lief dat je ondanks deze zware periode tijd maakt voor een update en heel goed dat je probeert je eigen gevoel te blijven volgen. Heel veel geluk en beterschap!

Ilse -

Ik zou je wel 1000 woorden terug kunne typen over hoe sterk je bent en dat het echt wel goed komt! Maar denk dat het enigste wat je gaat helpen is goed luisteren naar jezelf en je kindje en blijf in je bubbel! Liefs ! Mama van twee boys 😘

Tessa -

Jeetje Martine. Wat vind ik dit verdrietig om te lezen maar wat ben je sterk. Moeder worden is het meest bizarre wat er in je leven kan gebeuren. De eerste weken heb ik me ook regelmatig afgevraagd of ik geen postnatale depressie had. Het is zo heftig!
Denk goed om jezelf.
Het komt Goed, echt waar. Maar het heeft tijd nodig en neem gerust die tijd.

Lenneke -

Ik vind het zo dapper dat je dit allemaal eerlijk deelt! Dank je wel daarvoor. En ik wil ook graag even zeggen dat ik het fijn vind dat je allemaal zulke mooie reacties krijgt. <3 Sterkte, lieve Martine! Ik gunde je een veel mooiere start. Hopelijk vind je kracht in je mooie mannetje. Ik weet dan wel helemaal niets van kinderen (of rammelende eierstokken), maar ik weet zeker dat het met jullie helemaal goed komt. Je bent heel gevoelig, maar tegelijkertijd ook enorm krachtig. Heel veel liefs!

Anne-Marie -

Heel herkenbaar en mooi dat je het zo hebt kunnen verwoorden. Kraamweken zijn lang niet altijd genieten en mooi. Zelf heb ik het ook meegemaakt. Ook het stukje dat douchen zelfs te veel moeite kost is zo herkenbaar. Douchen schijnt iets heel intensiefs te kunnen zijn kom je dan ineens achter. Het is lastig en moeilijk dat je je zelf zo slecht voelt op het moment wanneer je volop wilt genieten. Ik heb het soms nog steeds wel eens moeilijk wanneer ik op kraamvisite kom en zie hoe sommigen lekker kunnen genieten en weer fit zijn en van alles kunnen. Is geen jaloezie maar meer het besef dat het zo stom is dat het zo moest lopen. Uiteindelijk komt alles goed en dat is ook echt zo. Wees niet te streng voor jezelf en neem alle tijd die nodig is

Esther -

Heel veel sterkte Martine! Ik gun je al het geluk van de wereld. En ik vind het heel naar voor je dat je zo’n vervelende start hebt gehad. Ik hoop dat je ook veel steun krijgt van vrienden en familie, maar ik geloof dat dat wel goed zit. Rust goed uit en neem alle tijd om er weer bovenop te komen. X

Myrthe -

Lieve Martine,

Wat een mooi, openhartig bericht. Ik lees het alsof ik over mijn eigen kraamtijd lees. Spiegel je niet aan anderen, geen bevalling is hetzelfde en het herstel zeker ook niet. Bij mijn eerste zoon ging alles soepel en vlekkeloos, bij de tweede alles behalve en ook ik kon nog niet eens traplopen na een week..
Wat goed om je te richten op jezelf en niet op visite. Het komt straks allemaal op zijn pootjes terecht. Neem de tijd, ben lief voor jezelf. Je bent een fantastische moeder. X

Marloes -

Sterkte lieve Martine! Geef het de tijd. Straks loop jij ook stralend achter de kinderwagen! Liefs

Syl -

Jeetje wat heftig. Zo’n grote baby op de wereld zetten, terwijl je al niet zo groot bent…is niet niks.
Ik hoop dat jij je snel beter voelt.

Loes -

Dromen over dood hebben inderdaad vaak te maken met het einde van iets ouds en een nieuw begin! Het gevoel is op dat moment superklote, maar het hoeft niet perse iets negatiefs te betekenen. Heel veel sterkte met alles!

Anna -

Lieve Martine, dit alles is zo herkenbaar.Ik vind nog altijd dat de impact van de kraamweken (en de weken daarna) op de vrouw zwaar onderschat wordt en veel te weinig aandacht krijgt, in tegenstelling tot de zwangerschap en de bevalling. Ik zou je graag willen meegeven: wees alsjeblieft zo lief, zacht en zorgzaam voor jezelf als mogelijk is en verzamel alleen maar mensen om jou heen die dat ook voor jou zijn en jou hierbij helpen. Jij bent nu even het allerbelangrijkste, hoe gek dat misschien ook klinkt met een pasgeboren baby in huis. Je doet het hoe dan ook super knap!

Sylvia -

Aangezien je zo’n gevoelig persoon bent schrik ik hier op zich niet van, wat niet wegneemt dat ik het jammer vind dat je een moeilijke start kent. Ik ben er zeker van dat van zodra je lichamelijk en emotioneel herstelt bent je ten volle zal kunnen genieten en dat ook zal doen. Neem tijd voor jezelf en je kleine prins, alles stapje voor stapje. Je komt er wel!

Nynke -

Jeetje Martine, wat heftig allemaal. Fijn dat je zoveel lieve mensen om je heen hebt die je helpen. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je je gauw beter voelt.

Marije -

Jeetje, wat heftig om te lezen en wat zal het nu zwaar voor je zijn.

Dag voor dag en moment voor moment. Goed luisteren naar je lichaam en gevoel. En zolang Maik lekker dicht bij je wilt zijn, is er niets aan de hand.

Sabine -

Oh lieve meid, alle angsten en onzekerheden zijn zo herkenbaar. Het is ook moeilijk en het is soms ook zwaar maar wat iedereen zegt klopt wel: het komt echt weer goed. Soms duurt het lang, zo ben je er ineens maar je gaat hier doorheen. Ook leer je steeds beter je eigen intuïtie te volgen en alle goedbedoelde adviezen voor lief te nemen.

Sterkte de komende tijd met je eigen herstel, hopelijk ben je gauw weer de oude en kun je met Maik in kinderwagen en Noa lekker naar buiten!

X

Ps. Ook die balans tussen werk, kind, man, huis en sociaal leven vind je wel weer terug. Kijk maar naar Willemijn (en mij).

Joyce -

Weet je wat het gekke is? Tijdens je zwangerschap herkende ik al zoveel van je gevoelens. En ik verwachte bijna, hoe raar klinkt dat, dat je je nu na je bevalling zo zou voelen. Je bent van een totaal independent woman die lekker doet waar ze zin in heeft, naar een mama gegaan die haar tijd én lichaam in dienst stelt van haar kindje. En dat is me toch een overgang….poeh! Daar komt ook nog de retezware bevalling bij en je hebt een recept voor: help wat is er gebéurd met mijn leven?! Weet dat er ook andere moeders/vrouwen zijn die dat ook zo ervaren! Roze wolk? Nee hoor. Blij, dat wel, maar ook pfff kan de tijd stiekem terug? En dat klinkt heel gek en hard, maar ik heb dat echt wel eens gedacht. Na de vroeggeboorte van mijn dochter kwamen we na weken thuis en begon bij mij het tweede deel: live voeden. Kapot was ik er van! Een man die al weer aan het werk was, ik om de 3 uur voeden, waarbij ik tussendoor hooguit een uurtje sliep. Doe daarbij baby die veel huilt en voila: ik trok het gewoon niet! Ik heb ook veel hulp gehad van derden. Ook dat was moeilijk want ik wilde gewoon man vriend erbij, niet mijn moeder/schoonmoeder/schoonzus/zus. Hoe lief ze ook waren. Natuurlijk had ik het nodig en heb ik ze wel laten komen zodat ik tenminste wat uurtje kon slapen. Inmiddels zijn we maanden verder en denk ik nog heel vaak: Huh? We hebben gewoon een dochter!!! Hoe dan? Maar is het genieten ook echt begonnen: rollen, lachen, brabbelen, gillen, een beetje leven in de brouwerij. En ze wordt flexibeler qua eten/slapen waardoor ik ook meer ruimte heb in de dag om ook dingen te doen die ík inplan. Stapje voor stapje zul je weer de oude Martine worden, én mama, maar geef het tijd. Het credo voor alles: het is een fase 😉

Romy -

Wat heftig om te horen dat de zware en lange bevallen er zo in heeft gehakt. Ik kan me voorstellen dat dat deze periode extra zwaar maakt, zeker in combinatie met de hormonen en de onzekerheid die iedere nieuwbakken ouder waarschijnlijk heeft. Fijn dat je wel de nodige hulp krijgt om deze periode door te komen en aan je eigen herstel te werken. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je je snel weer iets meer jezelf kunt voelen en volop van kleine Maik kunt genieten. Pas goed op jezelf!

Marleen -

Lieve Martine Alsof ik mn eigen verhaal lees, zo herkenbaar. Wat nou roze wolk dacht ik toen ik eindelijk moedet mocht worden. Ik kon de kraamvisite wel wegkijken. Spiegel jezelf niet aan anderen die na 2 weken alweer gaan shoppen. Mij koste het ook ruim een half jaar om weer de oude te worden.Denk aan jezelf en luister naar je lichaam. Dikke knuffel

breg -

Kan het zijn dat ie last heeft van koemelkallergie? Ik herken het namelijk! Die van mij wilde vanaf de eerste nacht niet in de cosleeper terwijl overdag de eerste 4 weken geen probleem was. Maar de kraamhulp had idd gelijk, ze bleek kma te hebben en verborgen reflux. Nou ja het wordt te lang verhaal voor dit, maar mocht je meer info willen je kan altijd mailen!

Debbie -

Dat lijkt me stug, want ze schrijft dat hij borstvoeding krijgt… 😉

bregje -

Ik gaf ook bv (19 maanden uiteindelijk) en dan kunnen ze nog steeds last van kma hebben! Je moet dan zelf alle melk producten schrappen uit je dieet. Ook op soja reageerde ze heel heftig trouwens. Maar je merkt wel meteen verschil!

Linda -

Succes en sterkte. De tijd gaat vanzelf voorbij daar hoef je niks voor te doen. Voor je het weet is het december en kan de wereld er weer heel anders uitzien

Liset -

Och lieverd, wat heftig allemaal. Ik ben blij voor je dat het in elk geval met Maik zo goed gaat. Maar jeetje, je krijgt wel ineens een hoop voor je kiezen zo.. ik ben geen moeder, maar het lijkt me zo lastig alle ballen hoog te houden, alle indrukken te verwerken en er ineens -zeker in jouw situatie- zoveel zorg erbij te hebben. Bewonderenswaardig hoe open en eerlijk je hierin durft en kunt zijn, dat getuigt van jouw kracht. Neem alle tijd om goed te herstellen en neem alle hulp die je nodig hebt (al zit dat wel goed geloof ik). Veel liefs!

Mo -

Bedankt voor je openhartige stuk! Het is zo herkenbaar, na mijn eerste kindje voelde ik me net zo. Uit ervaring kan ik zeggen: het komt goed lieve Martine! Het is wellicht de grootste verandering die je zult meemaken in je leven, dus het is totaal niet vreemd ook dat je emotioneel van de wap bent. Tel daar ook nog eens de hormonen en een bevalling van 40 uur(!) bij op… Ik weet dat het makkelijk gezegd is, maar ik hoop dat je kan accepteren dat het soms gewoon even prut mag zijn en dat er wat tijd overheen gaat voordat je lichamelijk en mentaal wat bijkomt. Heel veel succes de komende periode!

An -

Martine, wat je ook doet…. volg alsjeblieft je gevoel!!

Eva -

Lieve Martine,
Wat goed om van je te lezen. En tegelijk wat vervelend voor jou om je zo te voelen. Volgens mij zijn er al genoeg instanties betrokken, maar anders schroom niet om op tijd aan de bel te trekken!
En wat ik hierboven ook al lees. Geef je lijf ook de kans om van deze bizarre hormonale periode te herstellen…. tijd heelt ook al een hele hoop (ik ervaar nu baby twee 11mnd is ook pas voor het eerst weer de opgeklaarde luchten!)
Heel veel lieve knuffels! En succes!
Ps en de tip die ik hier boven ook al las, koop een fijne draagdoek! Dat is echt ideaal!

Manon -

Wat een ontzettend mooi openhartig en kwetsbaar stuk Martine.
Ik wens je alle kracht voor je herstel! En omarm je onzekerheden: het moederschap is zo mooi, volg je hart en het is goed. Echt waar. Neem je tijd om te herstellen, je energieke jij komt uiteindelijk echt weer terug,
Veel sterkte, geluk en knuffels

Désirée -

Sterkte, Martine!

Suzanne -

Jemig wat heftig, en ook zo herkenbaar van mijn eerste. Het valt niet mee he?

Uit eigen ervaring kan ik je zeggen: het komt goed. Echt waar. Misschien niet vandaag of morgen, maar je komt er wel. En hoe beter je nu voor jezelf zorgt, hoe sneller dat is.

Hebben jullie al een draagdoek of ergonomische drager? Ik had ook zo’n baby die graag bij me wilde zijn. In de doek sliep ze dan heerlijk en ik had iets meer ruimte om dingen te doen. Of gewoon weer eens samen een warme maaltijd te eten. Of een tijdschrift door te bladeren (lezen was teveel gevraagd).

Zet m op!

Marit -

Lieve Martine, een bevalling van 40 uur, echt petje af! Ik heb ook twee zware bevallingen gehad en herken het helemaal van het herstel. Het duurt dan zo lang, je kunt zo weinig en op een gegeven moment ben je helemaal klaar met die slaapkamer als uitzicht en alle hulp die je nog steeds nodig hebt. Maar echt, het komt goed! Over een tijdje loop je echt weer buiten en kun je steeds meer de moeder zijn zoals je graag zou willen. Het duurt even, maar het komt echt. En voel je echt niet schuldig, je kunt er niks aan doen en er zijn heel veel moeders die zo’n start hebben. Ik heb het bij beide kinderen gehad en ze hebben er echt niks aan overgehouden. Enne, iedereen doet maar wat…..volgens mij hebben echt alle ouders dit gevoel in het begin, is compleet normaal. Trouwens, nu na 4 jaar voel ik me nog steeds soms alsof ik maar wat doe ;).
Fijn dat het met Maik goed gaat en dat hij lekker slaapt bij jou. Je bent een topper en zeker weten een lieve moeder!
En misschien vind je het wel niks, maar wil het toch even als tip geven: de boeken van Diana Koster ‘perfecte bevallingen bestaan niet’ en ‘perfecte moeders bestaan niet’. Wie weet heb je er iets aan om alle ervaringen een plekje te kunnen geven.
Knuffel!

Reageer ook