Verlangen naar een simpel leven

Zo heel af en toe, meestal wanneer ik moe, gestresst en druk ben, verlang ik naar een simpel leven. Een leven waarin het gewoon allemaal lekker duidelijk is. Met heldere kaders. En zwart-witte rolpatronen. Of zoiets.

Foto door Mariska de Groot

Het moderne leven en de maatschappij van nu zit vol met kansen. Er zijn tal van manieren om je dromen na te jagen. Studeren is niet per se altijd meer een ‘moetje’. Als je een goed concept hebt of een gat in de markt ziet, word je gewoon ‘ZZP’er’! Als vrouw zijn we daarnaast na al die eeuwen bevrijd van veel stigmatiserende rolpatronen. Je hoeft niet meer te werken tot je trouwt, waarop je niet veel later een serie kinderen werpt om vervolgens je leven te wijden aan de zorg voor de kinderen en het huishouden. Als vrouw heb je tegenwoordig (bijna) net zo veel kans op een goede carrière als man, als je dat wilt. Trouwen en kinderen krijgen hoeft ten eerste niet meer in die volgorde en het is ten tweede ook heel normaal als je dit pas op latere leeftijd doet. Of gewoon helemaal niet, dat is (gelukkig) ook helemaal oke tegenwoordig! Sterker nog, vandaag de dag worden thuisblijfmoeders bijna raar aangekeken. ‘Want je hebt toch ook nog een eigen leven?’, zeggen ze dan.

Maar soms vind ik het wel eens vermoeiend. Al die kansen en opties. Het voelt soms aan als een soort van schone schijn. Wat zijn al die mogelijkheden waard als we het allemaal niet tegelijk kunnen? Want dat is soms het gevoel dat ik heb. Met name wanneer ik weer eens om 5.00 uur gewekt werd door een vrolijke baby die vindt dat de dag is begonnen, het huishouden een chaos is, de peuter alle aandacht opeist en ondertussen mijn laptop blijft plingen om me te laten weten dat er mailtjes binnenstromen. Op die momenten denk ik wel eens: ‘Laat mij maar een huisvrouw zijn in de jaren ’50.’ Zo’n huisvrouw voor wie het zo lekker duidelijk was dat je carrière eindigde zodra je kinderen wierp. Waarbij voldoende geld in het laatje brengen de taak van je man was en jij je bezig hield met het huishouden en jullie kinderen. Gewoon zo lekker duidelijk.

Hiermee bedoel ik niet te zeggen dat ik niet wíl werken naast mijn gezin. Ik wil JUIST werken. Ik vind het heerlijk om te doen. Tijdens de twee dagen waarop de jongens naar de opvang zijn, ben ik helemaal in mijn element. Dat is me-time ten top. Ik heb nog zo veel plannen en ambities en stiekem zou ik veel meer willen werken. Maar dit is juist wat ik bedoel. Deze tweestrijd waar ik in zit… Soms zou het zo lekker makkelijk zou zijn als er minder opties zouden zijn want dan kon ik er ook niet naar verlangen.

Het ironische is eigenlijk dat decennia lang vrouwen hebben gestreden voor meer gelijkwaardigheid en mannen de laatste jaren juist steeds vaker parttime gaan werken om ook gedeeltelijk voor de kinderen te kunnen zorgen. Een geweldige ontwikkeling, daarover bestaat wat mij betreft geen twijfel. En natuurlijk denk ik niet dat het vroeger beter was. Maar die duidelijkheid en vanzelfsprekendheid van vaste kaders, die mis ik soms wel eens. Het leven zou voor mij gevoel soms makkelijker zijn wanneer niet alles altijd maar mogelijk was.

Ik dacht dat ik misschien een van de weinige vrouwen was die hier over nadacht. Maar dat blijkt dus totaal niet zo te zijn! Laatst verzuchtte ik tegen een vriendin: ‘Soms denk ik, waren al die mogelijkheden er maar niet. Dat ik gewoon op het platteland woonde en mijn wereld niet groter was dan het nabij liggende dorp. En dat je man verantwoordelijk was voor het inkomen en ik voor de kinderen.’ ‘Nou dat ja!’, riep ze uit. ‘Gewoon zo lekker duidelijk’. Hoe meer ik mensen van mijn generatie hier over sprak, hoe meer ik er achter kwam dat dit iets is waar meer vrouwen mee worstelen.

Die eindeloze mogelijkheden… Ze zijn een vloek én een zegen tegelijk. #millennialsissues

57 reacties

Monique -

Zo herkenbaar!! Ik roep het ook vaak. Maar het werd niet makkelijker toen ze ouder werden ( nu 5 en 7). In tegendeel. En nu zit ik overspannen thuis, te bedenken of er ooit nog een oplossing komt. En die komt vast wel..maar wil ik nog wel terug naar hoe het was?

Suzanne -

Heel mooi geschreven!

Gerdine -

Zo herkenbaar! Ik heb het verlangen naar’een simpel en overzichtelijk leven’ nu de kinderen groter worden (12,11 en 8) juist sterker dan ooit. Gek eigenlijk, omdat ik altijd dacht dat dat verlangen zou gaan verdwijnen als ze ouder werden. Nu heb ik niet alleen maar verplichtingen naar de kinderen toe, maar moet er ook rekening gehouden met al hun verplichtingen (op tijd eten voor hun sporten, halen en brengen, vrienden over de vloer, huiswerk’begeleiding’etc.). Ik ren tussen werk, studie en thuis en pas als iedereen op bed ligt (wordt steeds later, bleeehhh) kom ik beetje tot rust met een netflix filmpje aan en een wasmandje naast me, hihi. Steeds vaker bekruipt me het verlangen om terug te gaan naar het boerendorpje waar ik vandaan kom en waar in mijn beleving alles hetzelfde is gebleven als vroeger.

Monique -

Heel herkenbaar! Als ze ouder worden ga je alleen maar meer rennen en vliegen…

Iesje -

Je neemt me de woorden uit de mond, Willemijn!

Madebyuna -

Héél herkenbaar!! Ik kan soms echt naar mn vriend appen, als ik weer eens helemaal klaar bent met het werkleven of de studie ‘laten we maar gewoon een boerderij kopen & 4 kinderen krijgen zsm, een daarvan zal vast miljonair worden’ haha. Af en toe ben ik zo klaar met die druk en alle keuzes die daarbij komen kijken. Tegelijkertijd ben ik er ook dankbaar voor & vindt ik het vaker (gelukkig) onwijs leuk.

Merel -

Ontzettend herkenbaar! Maar ook de druk van de maatschappij, dat je van alles ‘moet’ en er zoveel verwacht wordt van je. De keuzes die we hebben in het leven zijn eindeloos en soms ook overweldigend. We razen maar voort in het leven met alle prikkels die ons toekomen en ook ik denk wel eens, in de jaren 50 was het allemaal zo veel simpeler…

Mare -

@Ju: Dat herken ik idd bij veel mensen. En terwijl je vroeger nog altijd de omstandigheden de schuld kon geven, immers als vrouw moest je nou eenmaal trouwen, etc…..ben je nu helemaal zelf verantwoordelijk. Immers, geluk is maakbaar?

Martine -

Keuzestress is volgens mij iets dat de maatschappij creëert maar ook wijzelf creëren .
Wij “moeten” zo enorm veel van onszelf en die maatschappij, als je niet oppast heb je al je eerste burn-out wanneer je 15 bent 😉
Ik heb de afgelopen 20 jaar op kantoor gewerkt in de veronderstelling dat dat het helemaal was.
Daar zou het (wat dat dan ook was) gaan gebeuren.
Maar toen ik 3 jaar geleden thuis kwam te zitten na een klaplong en met een heftige depressie ben ik eens gaan nadenken…..
Mijn wensen zijn eenvoudiger geworden, wij zijn verhuisd naar een goedkopere, kleinere maar veel mooiere woning en ik werk sinds 2 maanden in de winkel (iets wat ik enorm leuk vind).
Ik heb nu rust, geen stress, geen onzekerheden, geen gezeik meer…
Mijn leven is overzichtelijker geworden en daar ben ik enorm blij mee.
Het gaat erom dat je weet waarom je doet wat je doet.
Is het echt voor jezelf of toch voor de omgeving of….(vul zelf maar in)

Willemijn -

Mooooi Martine!

Sandra -

Voor mij is het niet herkenbaar omdat ik (helaas) geen kinderen heb en niet werk ivm met een angststoornis. Mijn man werkt en ik pas op onze 2 hondjes en ben vaak bij mn moeder. Ik ben een aantal jaren mantelzorger geweest tot mn vader vorig jaar is overleden. Ten eerste ben ik een echt fan van jullie, ik volgde jullie eerst via llg en nu op 2wmn. Ik geniet om jullie drukke leventjes en leuke uitstapjes te zien en ook vind ik het leuk jullie ambities te zien. Tegelijk maakt het me soms jaloers omdat ik ook zo’n leven ‘moet’ hebben maar tegelijk ben ik tevreden met mn eigen situatie en berust ik er in zonder te denken wat de buitenwacht hier over oordeelt. Ik zou zeggen volg je hart. Doe wat goed voelt maar geniet ook van de mogelijkheden die je hebt. Liefs

Jolanda -

Heel herkenbaar :). Ik voel me ook werkelijk al-tijd schuldig. Ik ben een tijdje thuisblijfmoeder geweest en ik werd er zwaar ongelukkig van dat mijn wereldje zo klein werd en er zo weinig intellectuele uitdaging was. Toch weer gaan werken, maar ja, schuldgevoel naar mijn meisje want zij was niet genoeg voor me toch?! Probeer ik een afspraak te maken om een zaterdag met een vriendin op stap te gaan, is de eerste zaterdag dat we allebei kunnen half januari. JANUARI! Die afspraak planden we in september. Het leven is echt veel te ingewikkeld op het moment vind ik zelf. Ik ben me er dus ook bewust van, maar wat ik ermee moet? Geen idee.

Willemijn -

Oooooh dat van die afspraken! Zo herkenbaar! Weekenden zijn zoooo vol.

Ju -

Ik herken het gevoel, maar juist op een beetje aan andere manier :)
Ik ben ooit naar het buitenland verhuisd voor mijn werk, dat was niet altijd makkelijk, maar op den duur wordt het je thuis. Ik zie hier veel mensen die de hele wereld over reizen, een hoop nieuwe vrienden maken en het lijkt alsof het ze allemaal mee zit. Sommigen van hen zijn echter ergens ongelukkig over, of depressief zelfs, maar ´mogen´ niet klagen omdat hun leven er zo ontzettend mooi uit ziet. Ergens hoor ik ook bij die groep, al reis ik lang niet zo veel of zo ver weg als sommige anderen, en heb ik ook geen enorme schare vrienden. Soms denk ik, was ik maar ik Nederland gebleven, bij die leuke man die zo verliefd op mij was, dan woonden we nu in een huisje en hadden we waarschijnlijk een kindje of twee en deed ik waarschijnlijk nog mijn ZZP werk. Dan was ik dichtbij mijn familie. Maar ik weet niet of dat mij gelukkig had gemaakt, toen ik nog in Nederland woonde joeg dat idee me angst aan en wilde ik niets liever dan een onbekend avontuur aangaan. We kunnen de keuzes die we maken maar één keer maken en dan maar hopen op het beste. Waarschijnlijk zul je altijd wel een gevoel houden van ´wat als..´ en dan vooral op de momenten dat het even tegen zit of alles erg zwaar is.

Jenien -

Heel erg herkenbaar Willemijn! Ik ben hbo-docent en de combinatie van een leuke moeder zijn en veel willen bereiken met mijn werk is soms erg lastig. Elke week is het weer puzzelen met uren voor mijn werk en uren voor thuis. Mijn man werkt onregelmatig, dat maakt het de ene keer gemakkelijker, maar de andere keer ook echt niet!

Mare -

Heel herkenbaar. Sommige vriendinnen hoor ik weleens zuchten na de zoveelste break up: Werd ik maar uitgehuwelijkt dan kon ik tenminste mijn ouders de schuld geven van een slecht huwelijk en dan was het tenminste niet allemaal mijn schuld. En dat is ook kenmerkend voor deze tijd: Je moet het heft vooral in eigen handen nemen. Ziek worden: 100 tips hoe je beter kunt worden. Goede baan: dat is een kwestie van hard werken. Kortom, het idee dat het leven helemaal maakbaar is en als het allemaal niet zo wil lukken of je wordt ziek….nou dan ben je daar ook zelf verantwoordelijk voor.

Emma -

Nou Willemijn, je slaat de spijker op z’n kop. Ik ben sinds een maandje begonnen aan de studie diergeneeskunde, zit op kamers in utrecht en heb het daar helemaal niet naar mn zin. Maarja, dit was mn droom, 2 jaar vavo gedaan om dit te gaan studeren. Soms wou ik dat al die mogelijkheden er niet waren, dat je gewoon lekker iets simpels dicht bij huis kon studeren zonder dat je dat het gevoel hebt dat je iets tekort schiet of jezelf of anderen teleursteld..

Ingrid -

Ook ik had toekomstdromen en verwachtingen, dacht na over parttime werken en hoe ik dat zou gaan doen nadat de baby geboren zou zijn. Ineens werd alles anders toen bleek dat onze zoon een handicap had. Ik heb de keuze gemaakt om thuis te blijven en voor mijn kindje te blijven zorgen, het wordt niet makkelijker naarmate een gehandicapt kind ouder wordt, ze blijven begeleiding en hulp nodig hebben. Je komt voor een geheel ander proces te staan. Tot op de dag van vandaag ben ik enorm blij dat ik deze keuze heb kunnen maken, we zijn geen tweeverdieners en luxe vakanties zitten er voor ons niet in, maar deze keuze om zelf voor ons kind te zorgen is voor mij ook vrijheid. De keuze om als vrouw te gaan werken is niet altijd zo vanzelfsprekend als men tegenwoordig denkt, het is ook belangrijk om stil te staan bij de gezinssituatie, daar wordt naar mijn idee nog wel eens te weinig bij stilgestaan.

Willemijn -

Ik kan het me heel goed voorstellen Ingrid! Ook nu mijn zus volwassen is en niet meer thuis woont, is mijn moeder nog steeds zeker een dag in de week met haar bezig.

Merel -

Leuk stuk om te lezen! Ik ben begin twintig en druk met afstuderen en ik herken dit ook (al)! Zo veel keuzestress en verwachtingen van anderen, soms verlang je dan echt naar duidelijkheid en rust want dat zou gewoon zoveel nadenken en stress schelen. Later zou ik ook graag een eigen gezinnetje willen en dat is dan ook een wens van mij, maar ik heb soms het idee dat ik andere wensen zou moeten hebben die meer gericht zijn op het ontdekken van de wereld, of mijn carrière (dat dat meer van deze tijd is). Ik ben oprecht hartstikke gelukkig dat ik kan studeren en dat er tegenwoordig zo veel mogelijkheden zijn, maar soms wil je juist geen eindeloze ”menukaart” (des te groter de kans is om eens een ‘foute keuze’ te maken). Oh en inderdaad Mad Men kijken! Die serie is geweldig :)

an -

Dat is ook een van de redenen waarom ik geen kinderen heb. Had en heb gewoon geen zin om continu het gevoel te hebben dat je vanalles moet en de hele tijd het gevoel te hebben dat je niks goed doet omdat allerlei dingen tegelijk je aandacht vragen. Ik moet alleen rekening houden met mijn vriend, katten en werk en dat is dan meer dan genoeg.

Martine -

Ik sluit mij hier volledig bij aan.
Het is geen bewuste keuze geweest, geen kinderen, maar naarmate ik ouder wordt ben ik steeds blijer dat ik ze niet heb.
Dat ik, wanneer ik mij niet lekker voel, in bed kan blijven liggen zonder schuldgevoel.
Ik hoef alleen rekening te houden met mijn vriend and that’s it.
Een super fijn gevoel dat alleen maar sterker is geworden met de jaren.

Joëlle -

Dit is niet alleen zo bij jouw generatie hoor! Ikzelf ben net naar de universiteit, maar ik herken het gevoel best wel. Alles is zo groot en nieuw en er zijn zo veel keuzes! Als ik in de jaren 50′ was geboren, was ik nu gewoon getrouwd en had ik het huishouden gedaan. Best wel lekker die duidelijkheid.

M. -

Mooi artikel. Het klopt dat er overal wat te beleven is, meer uit het leven te halen is, en dromen die we willen waarmaken… en de tijd is zo kort. We maken allemaal zelf vaak de ‘keuze’ welke richting het op gaat. En je bent heel snel slaaf van….. een huis, luxe spullen, verantwoordelijke baan, etc. ….Het gaat er alleen om of je goed luistert naar je eigen geluk en die van je gezin en het is goed om daar van tijd tot tijd eens goed bij stil te staan.

Roos -

Ik ben zo blij dat we tegenwoordig vaak die keuze hebben. De keuze om of een carriere na te jagen, of om thuisblijfmoeder te worden of om een combinatie te maken. Natuurlijk is dat niet in alle gevallen mogelijk, soms MOET je als moeder blijven werken. Of heb je geen goede opleiding gehad waardoor je juist niet kan werken. Maar ik ben zo blij dat de maatschappij is veranderd en dat de sociale verwachtingen langzaam maar zeker minder worden.

Ik ben een enorme feminist en draag dat ook uit. Wat ik van veel mensen hoor is dat zij denken dat feministen liever hebben dat vrouwen werken, een carriere krijgen, de wereld zien. Maar feministen willen dat niet. Feministen willen dat vrouwen (en mannen overigens) zelf die keuze kunnen maken. Ik kies er voor om geen kinderen te krijgen en de rest van mijn leven ‘egoïstisch’ bezig te zijn met mijzelf en dat waar ik voor kies. Maar betekend dat dat ik vrouwen met een kinderwens niet begrijp? Tuurlijk snap ik die moedergevoelens wel een beetje. Ik heb er alleen geen tijd voor(Ik ben zo’n type met een 10 jaren plan, daar is geen ruimte voor kinderen meer in)

Jullie hebben eens geschreven over het boek van Elle Luna, the crossroads of Should and Must. Nu vond ik het eerst maar een vaag boek. Vond het een beetje weinig uitdragen. Maar ik snap het steeds meer. Jij MOET je kinderen eten geven, ze opvoeden, ze liefde geven. Maar je kan dat op zo veel manieren doen. Door te werken, of juist niet. Door te reizen, of juist niet. Door kinderen naar een opvang te brengen, of juist niet. Ik kan niet wachten tot er een tijd is dat niemand (geen vader, geen moeder of mens) meer wordt benadeeld door bepaalde levenskeuzes (behalve natuurlijk de wet overtreden)

Beetje afgedwaald en vaak typ ik iets en verwijder ik het weer. Maar nu voegt het misschien wel een beetje toe…

Kirsty -

Er zijn tegenwoordig inderdaad zoveel keuzes dat je er keuzestress van zou krijgen. Zelf vind ik het heel fijn dat ik als vrouw gewoon kan en mag werken. Kinderen hebben we niet dus daar hoef ik geen rekening mee te houden, wie weet dat ik anders wel anders zou denken.
Ik denk dat het ook een kwestie is van dat je weet dat er heel veel kan, vroeger waren veel dingen vanzelfsprekend en dan accepteer je het ook zonder na te denken over opties, want die waren er niet.

Shirley -

Heel herkenbaar. Ik denk er ook wel eens over na. Waarom reis ik iedere dag ruim een uur naar mijn werk (en weer terug), terwijl ik ook om de hoek kan werken? Ik heb een aantal vriendinnen in mijn vroegere woonplaats die daar wonen en werken. Iedereen kent elkaar en het is een grote groep. Het lijkt soms zo heerlijk en eenvoudig, maar nee… Ik denk dat het in the end toch niet bij mij zou passen. En ook dat zal wel met struggles komen.

Nienke Bee -

Heb je de serie Mad Men gezien? Ik had ook altijd een romantisch beeld bij die tijd, tot ik in die serie de worsteling van desperate housewife Betty Draper zag. Wat een verschrikking. Ik denk dat we echt blij mogen zijn met de mogelijkheden die we nu krijgen als vrouw. En als je het graag simpeler wilt: je hebt zelf de regie over je leven. Dus misschien eens onderzoeken hoe je het toch wat overzichtelijker voor jezelf kunt maken?

Willemijn -

Hihi ik ga ‘m kijken! Bedankt voor de tip.

Sophie -

Het is een verademing dat we keuzes hebben, en tuurlijk af en toe verlangen we allemaal naar een simpel leven(hoef je niet eens per se moeder voor te zijn). De keuzes zijn er inmiddels wel, helaas zijn nog niet alle verwachtingen daarmee ge-ijkt. Ik ben er niet van overtuigd om ooit moeder te worden, maar dat word altijd allemaal maar afgedaan van: ja dat zeg je nu wel, maar over 2 jaar krijg jij die klapperende eierstokken ook wel, en realiseer je je wel dat 85% van de Nederlandse mannen kinderen wil.. etc..
Als ik geen kinderen wil en ik kies voor een baan waarbij 60 uur per week normaal is, laat mij dat dan lekker doen als ik daar gelukkig van word. Ik merk vanzelf wel als ik ‘t niet zou trekken.
Helaas zijn de opties dus wel gegroeid, nu nog de mindset van iedereen omzetten in “Leven en laten leven”.

Laura -

Je hebt helemaal gelijk. En het is met alles zo. Ik vergelijk het ook weleens met een menukaart. Hoe meer keuzes je daarop hebt, hoe moeilijker het is terwijl als er 2 gerechten op zouden staan, je het veel makkelijker weet. Hoe meer keuzes en mogelijkheden, hoe lastiger…

Patty -

Ik vind zorgen voor mijn kids de grootste uitdaging die ik ooit heb gehad! Hiervoor had ik een mooie carrière en trouwde ‘laat’ en kreeg ‘laat’ kinderen. Nu bewust gekozen om zelf onze kinderen op te voeden en echt dit is de meest uitdagende ‘job’ ooit! Ja ik mis tijd voor mezelf met regelmaat, lunchen met collega’s, op academisch niveau nadenken over dingen ipv weer Nijntje of peppa pig boekjes maar hey het is een seizoen waar ik volop van geniet en zoveel nieuwe mensen heb leren kennen.
Ook binnen dit seizoen super veel
Keuzes, elke dag weer. Ik snap je artikel enerzijds, anderzijds denk ik dat je je hart moet volgen en als je simpeler wilt, dan maak je het simpeler door keuzes te maken die goed zijn voor jou in dat seizoen. De maatschappij doet toch zijn ding wel!

Loes -

Hmm, ik denk wel dat ik een beetje begrijp wat je bedoelt! Zo verlang ik regelmatig terug naar de basisschool, maar het allemaal lekker simpel was. Ik studeer nog, maar merk wel dat ik steeds vaker voor eindeloze mogelijkheden kom te staan en redelijk wat druk voel van buitenaf.

Willemijn -

Wij zijn juist bewust binnen bepaalde “ouderwetse rolpatronen” gebleven. Toppunt van emancipatie en gelijkheid om juist samen ook zo’n keuze te mogen maken in een maatschappij vind ik. Wij wonen inderdaad op het platteland, man brengt geld in het laatje en ik ben thuis voor kind, der en huis. Voor ons ideaal maar krijgen er veel vreemde blikken door. Mede omdat ik academisch ben opgeleid en een “belangrijk beroep” heb uitgeoefend.

Ik vind altijd, ieder zijn eigen mogelijkheden en keuzes, vrijheid blijheid. Het is echter wel goed om stil te staan bij waarom je iets kiest en of je echt gelukkig bent met die patronen. Soms heb ik het idee dat mensen ook snel een leuze maken omdat dat de gangbare en geaccepteerde weg is! Soms mis ik mijn vak natuurlijk wel, maar ik kan en wil niet alles tegelijk en kan dan alles maar half doen, en mijn man ook alles half, dat wilden we niet dus was de keuze duidelijk na wat rekenwerk!

Alida -

Ik heb niet bewust de keuze gemaakt om thuisblijfmoeder te zijn. Ik studeerde hbo-rechten op het moment dat de oudste zich aandiende en het plan was dat ik die studie gewoon af zou gaan rondden. Helaas kreeg ik ipv een roze wolk, een donkergrijze wolk en angst-stoornis cadeau. Ik heb toen besloten m’n studie te stoppen en thuis te blijven bij mijn zoontje “om de verloren tijd in te halen”. In de jaren daarna begon ik m’n eigen bedrijfje en deed ik administratief werk vanuit huis. Vorig jaar oktober werd onze tweede geboren. Weer een donkergrijze wolk en weer een angst-stoornis. Dit keer nog heftiger en met m’n werk ben ik daarom gestopt, hoe leuk ik het ook vond. Dat heeft mij en mijn gezin zoveel rust gegeven. Ik heb voor mezelf heel bewust mijn leven afgebakend, ik ben ook niet elke dag op stap, maar heb ook dagen dat ik alleen maar met het huishouden bezig ben. M’n leven is heel “eenvoudig”, maar tegelijkertijd ook niet. Mijn man heeft zijn eigen bedrijf en maakt hele lange werkweken, waardoor ik thuis echt de stabiele factor moet zijn/ben en de opvoeding voor een heel groot deel op mijn schouders terecht komt. Maar als het dan allemaal lukt ben ik toch ook trots op mezelf.
Soms word ik wel een weemoedig, als ik zie dat oud-klasgenoten leuke banen hebben bij de RDW of bij een advocaat of als ik die nieuwe serie, de verdediging, kijk. Maar tegelijkertijd besef ik me dan ook weer dat het goed is zo, dat ik ook mijn steentje bijdraag aan de maatschappij en dat geeft rust.

Anke -

Wauw, wat heb jij een heftige periodes meegemaakt… superknap dat je voor jezelf deze keuzes hebt gemaakt!

Haydée -

Alida, ik merk dat je het jouw ‘bedrijfje’ noemt, en je man zijn ‘bedrijf’. Hoe groot het ook was, je hoeft het zeker niet te minimaliseren, je mag er best trots op zijn! Ik ben blij dat je nu meer rust hebt gevonden.

Saar -

Ik vind dit artikel een beetje eenzijdig . Alsof Stay at home mom altijd even makkelijk is, aangezien je het een simpel leven noemt. beetje kortzichtig naar mijn mening.

K -

Ik denk dat als iemand een realistisch beeld geeft van wat moederschap inhoudt dat dat Willemijn is. Dat zie je heel duidelijk aan de vlogs en nergens lees ik dat ze huismoeder zijn gemakkelijk vindt, maar alleen over keuze mogelijkheden.

Willemijn -

Ik bedoel niet te zeggen dat thuisblijfmoeder een simpel bestaan is. Absoluut niet. Wat ik met het artikel probeer te zeggen dat voor mij als parttime werkende moeder, het soms een strijd is. En dat het me soms zo simpel en duidelijk zou lijken als het of het een of het ander is. Dat bedoel ik met die woorden. :-)

Sam -

Dat gevoel had ik heel erg toen ik zwanger was. Toen heel bewust de keus gemaakt om thuisblijfmoeder te worden. Dat bleek de beste keus te zijn die in ooit heb gemaakt! Omdat ik een leuk sociaal leven hebt en nooit ‘binnen ben blijven’ zitten heb ik het als een geweldige tijd ervaren.
Vorig jaar kwam er een leuke baan op Mn pad. Omdat het ‘in de lijn der verwachtingen ligt’ van een thuisblijfmoeder ben ik weer gaan werken.
Ik kan je vertellen dat ik mij zelden zo ongelukkig heb gevoeld. Omdat ik niet wilde opgeven heb ik toch doorgezet en geprobeerd ermee te dealen maar ik ging er geestelijk aan onderdoor (lag ook aan het soort werk hoor, dat is extreem stressgevoelig). Ik heb pas de knoop doorgehakt om te stoppen en er weer te zijn voor mn gezin want voor mijn gevoel was ik die aan het verwaarlozen alleen maar omdat ik zo nodig wilde werken omdat dat is wat de maatschappij van mij verwacht.
Nu weet ik dat ik moet doen waar ik gelukkig van word; weer terug naar mijn leven als thuisblijfmoeder en zorgden dat alles op rolletjes loopt in mijn gezin!

Willemijn -

Wat fijn! <3

Hanna -

Ik heb een jaar terug de baan gevonden waarin ik uitdaging vind én die goed te combineren is met mijn gezin. Ik kreeg recent het aanbod om meer te werken, maar ik geniet van de zorg voor mijn gezin en heb nu de juiste balans gevonden.
Misschien moeten wij wel door tot ons 70e! Nu heeft mijn gezin me ook nodig. Volop werken kan later wel weer.

Tessa Laarman -

Zo herkenbaar! Boektip: Nooit meer te druk van Tony Crabbe. Echt, lees dit. Niet per de over moederschap en werken, maar wel over rust in je hoofd en keuzes maken. Minder doen met met meer aandacht en waarom we ons zo druk en gestrest kunnen voelen. Wát een inzichten en fijne tips in dit boek!

Christien -

Oh ik ga dit boek opzoeken!
Ik zit nu al 2,5 week thuis van mijn studie. Ik heb de afgelopen 2 jaar ontzettende rot stages gehad (ik doe een opleiding tot docent) en ben nu overstressed of misschien wel overspannen/burned out.

An -

Sterkte en pas goed op jezelf! In het onderwijs gaan we altijd maar door, door en nog eens door. Alles uit hart voor het onderwijs en de leerlingen. We vergeten onszelf hierdoor. Ik kan je wel zeggen dat het na 5 jaar wel makkelijker wordt, toch blijft de werkdruk hoog.

Vind je vooral de studie of de stage pittig? En heb je een idee waardoor de stage niet goed is gegaan?

Christien -

Hoi An,

Het zijn met name de stages die me de das omgedaan hebben.
In mijn 2e jaar werd mijn stagebegeleider overspannen en liep ik stage op een montessori VO. Het paste wat minder bij me, maar ik vond het oke. Totdat alles op mij aankwam, ik had nul coaching meer en een andere stage was er niet.
Toen ben ik achter komen te lopen met stage en opdrachten en nu in mijn 4e jaar studeren moet ik mijn 3e jaars stage nog afronden.
Mijn vorige stageplek was ook één groot drama, achteraf gezien had ik daar gewoon weg moeten gaan en iets anders moeten zoeken.
Nu heb ik dus een fijne plek met een heel betrokken team, maar zit ik thuis. In feite met de stress van minstens 2 jaar op mn nek.

An -

Hoi Christien, jij had natuurlijk nooit zoveel verantwoordelijkheid mogen krijgen. Maak daar bij je nieuwe stage goede afspraken over. Ook binnen je opleiding kan een slb’er je wellicht helpen. Sterkte!

Mirjam -

Dit had ik ook, tot ik bewust thuisblijfmoeder werd. En ik word hier idd op aangesproken, zelfs een keer zo dat ik de economie om zeep zou helpen. En dat ik straks, als de jongenste op school zit, zeker weer ga werken? Zoveel veroordeling en invulling door anderen Pfff
Ik heb nu rust, doe wat ik t liefste doe, bij mijn kids zijn. Af en toe denk ik terug aan mijn werk als zzp’er en mijn ‘ eigen dingetje ‘
Maar de rust en duidelijkheid is me alles waard.
Wel heel belangrijk geworden is tijd voor mezelf. Afspreken met vriendinnen of date night met Mn man is nu top prioriteit…
Duidelijkheid en minder keuzes hebben mij enorm geholpen!

Willemijn -

Wat fijn Mirjam!

Inge -

Precies dat! Echt. Ik loop op dit moment te bekijken hoe ik m’n leven het beste kan inrichten. Ik wil namelijk niet over 20 jaar terugkijken op deze periode en spijt hebben omdat ik m’n jonge kinderen niet genoeg heb gezien omdat ik zo nodig moest werken. Het blijft toch een tweestrijd…

Pim -

Herkenbaar uit de momenten dat ik in jouw fase met twee kleine kinderen zat! Hou vol! Ze zijn nu 11 en 8 en ik heb deze gedachten nooit meer. Ik waardeer mijn mogelijkheden van nu – mede gecreeerd door het werken in die o zo drukke tijd – enorm! Ook dit is een fase. Je doet het hartstikke goed!

Didi -

Dit dus! Het wordt weer makkelijker!

Willemijn -

Yaaaay! Dit vind ik fijn om te horen! Ik moet zeggen dat ik dat nu ook wel langzaam merk. Hoe ouder ze worden, hoe makkelijker het wordt.

Romy -

Ik herken eigenlijk wel wat je zegt. Soms levert het bij mij flinke keuzestress op dat er eigenlijk zoveel mogelijk is tegenwoordig. Soms zou ik ook willen dat bepaalde keuzes voor mij werden gemaakt, zoals eerder deze eeuw het geval zou zijn geweest, maar aan de andere kant ben ik toch ook wel heel blij met de keuzes die ik nu kán maken.

Marieke -

Heeeeeel herkenbaar! (En dan heb ik zelfs nog geen kinderen) :)

Marije -

Eindeloze mogelijkheden geven vaak ook eindeloos veel prikkels en dat is vaak het probleem. We worden continue op allerlei manieren overgestimuleerd.

Reageer ook