#MeToo

Vorige week stond de media er bol van: de hashtag #MeToo of #IkOok. Iets wat op veel mensen indruk maakte om het taboe rondom seksuele intimidatie, aanranding en misbruik  te doorbreken op internationale schaal onder vrouwen n.a.v. het grote schandaal met filmproducent Harvey Weinstein. Het deed me zeer om de cijfers te zien en tegelijkertijd is het ook fijn om te delen en zoveel herkenning te lezen en horen over dit beladen onderwerp.

Foto door Mariska – Grotografie

Ook op NPO was in september het TV-programma “Misbruikt” te zien met Geraldine Kemper waarbij zij met vier slachtoffers van seksueel misbruik een reis door het verleden maakte. Heel heftig om te zien en de reacties van de daders zijn helaas zó herkenbaar (en teleurstellend). Meer dan een ‘Tja sorry, ik kan er nu niks meer aan doen toch?’, komt er niet uit. Met andere woorden, het lijkt de daders na zoveel jaar nog steeds geen donder te kunnen schelen. Zij hoeven niet te dealen met de impact van hun daden en het feilloze geheugen van hun lichaam wat iedere ongewenste aanraking kan onthouden. Jarenlang.

Het voelt voor mij alsof zij iets hebben weggenomen wat ze nooit meer terug kunnen geven. Dat kunnen alleen de vrouwen zelf doen die het overkomen is en dat kan een hele lange weg zijn. Daarom vond ik het ontzettend sterk dat zij mee durfden te doen aan dit programma. Over de kracht van kwetsbaarheid gesproken…

Ik schreef al eerder over mijn ervaring in dit artikel, wat ik destijds erg spannend vond om online te zetten. Er zit veel schaamte op dit onderwerp en naar aanleiding van dit artikel kreeg ik toen al zoveel mailtjes en berichtjes van lotgenoten. Het verbaasde me daarom niets dat de hashtag #MeToo weer zoveel openheid gaf over seksuele intimidatie, aanranding en misbruik.

Ondertussen zijn er alleen al op Facebook meer dan 12 miljoen vrouwen die zich hebben uitgesproken over hun ervaringen. Twaalf miljoen! En kun je nagaan dat er dan ook nog een percentage is wat niet naar buiten durft te treden met hun verhaal of er misschien wel middenin zitten. En wat denk je van de mannen? Er zijn ook genoeg jongens/mannen die te maken krijgen met dit onderwerp en voor hen lijkt dit onderwerp nog meer beladen om over te praten.

Maar wat me vooral bij is gebleven van vorige week zijn de woorden van Iva Bicanic, hoofd Centrum Seksueel Geweld. Zij was bij RTL Late Night (aflevering van 17-10-2017) en sprak over victim blaming: dat slachtoffers verantwoordelijk worden gemaakt voor wat hen is overkomen en dat dit nog schadelijker is dan het misbruik zelf. Dat raakte me recht in mijn hart.

Dat is namelijk zo herkenbaar. Ik had nog niet eerder van die term gehoord, maar het is wel altijd iets wat ik heb gedacht en gezegd: ‘Ik vind de manier waarop mensen er mee om zijn gegaan zowat erger dan wat me is aangedaan.’

Ik heb destijds een ‘excuusbrief’ gehad van degene die mij had aangerand. In die hele brief was geen excuus te bekennen. Sterker nog, hij spoorde me aan om weer naar de kerk te komen. Je kunt je niet voorstellen dat iemand zo’n kronkel in zijn kop heeft om die woorden op papier te zetten. Die brief moest hij trouwens schrijven van anderen, dat kwam niet uit zichzelf en dat kon je wel merken.

Maar ook heb ik de meest weerzinwekkende beschuldigingen gehoord naar aanleiding van mijn verhaal en dat was veel erger, zoals: ‘Ze kleedde zich ook wel gewaagd!’, ‘Waarom deed je niets?’, ‘Waarom ging je bij hem in bed liggen?’, ‘Waarom zei je er niets van, zo moeilijk is dat toch niet?’, ‘Je hebt toch zelfverdediging gehad?’, ‘Ze is gewoon een slet!’, ‘Je hebt zeker teveel MTV gekeken, zie eens wat een slechte invloed dat heeft gehad op jou!’, ‘Je hebt het gewoon uitgelokt!’…Het meest trieste hier aan? Het feit dat ik nog wel even door zou kunnen gaan met beschuldigingen. Sommige beschuldigingen durf ik niet eens op te schrijven, omdat het zo hard was. Het maakt niet eens uit wie het zegt, het zijn puur de woorden die snijden als een zwaard en je blijven achtervolgen.

Het is onbeschrijfelijk hoe vreemd het is om in een situatie te belanden waarbij jij opeens ‘de dader’ bent en de echte dader vrijuit gaat. De rollen worden omgedraaid, er waren zelfs mensen die medelijden met hem hadden.

Uiteindelijk koos ik voor een andere weg zoals jullie wellicht weten en kreeg ik een relatie met de man waarmee ik nu getrouwd ben, maar toch wilden de ouderlingen van de gemeenschap waarin ik zat nog even een “herderlijk gesprek” met mij aangaan over alles wat er was gebeurd. Het werd in plaats van een bemoedigend gesprek eerder een “hartig woordje” waarbij ik weer werd weggezet als het zwarte schaap.

Met horten en stoten deed ik mijn verhaal voor de eerste keer bij (destijds) de ouderlingen van de kerk die me eigenlijk hadden moeten helpen. In plaats daarvan bulderde een van die mannen opeens uit: ‘Hoe vaak heb je seks gehad met die jongen? Twee keer?!?! Je bent een zondaar!’ Hij bleef hier maar over doorgaan. De manier waarop dat gezegd werd was vreselijk. Zo vernederend en denigrerend dat ik het niet eens op papier krijg. Ik probeerde namelijk met het laatste restje moed wat ik had na alle eerdere beschuldigingen mijn verhaal te vertellen over de aanranding en dat is dan absoluut niet wat je verwacht als je bescherming zoekt.

Maar blijkbaar draaide het gesprek niet om wat mij was overkomen, het draaide om hoe ik mijn leven een andere wending aan het geven was. Iets waar zij het niet mee eens waren. Sterker nog, ik kreeg zelfs het gevoel dat een van de twee er een kick van kreeg dat ik “een zonde” had begaan en voelde me alles behalve veilig.

Moet je jezelf eens voorstellen dat je zo’n verhaal waar heel veel schaamte op zit als 17-jarige uit de doeken doet bij twee mannen (hoe gênant en onveilig dat trouwens voelt gezien de situatie) omdat dat ‘moet’ en het met slechts één snerende, beschuldigende zin van tafel geveegd wordt door in te gaan op “een religieuze zonde” die ik begaan had -namelijk seks voor het huwelijk- in plaats van het misbruik waar het om draaide. Het verhaal werd daardoor met een klap in de doofpot gestopt. Veel vrouwen durven hun verhaal niet eens te doen en dit droeg er aan bij dat ik het nog moeilijker vond om mijn verhaal te blijven doen. Het hele verhaal sloeg naar binnen samen met alle andere beschuldigingen en vanaf dat moment stond ik op slot.

Ze gingen weg en ik liep naar boven. Verslagen en geestelijk kapot stond ik naast mijn bed in mijn pyjama. Ik keek naar mijn verdrietige, in mijn ogen “waardeloze” gezicht in de spiegel en naar het donkere raam. “Je bent een zondaar”, was het enige wat door mijn hoofd echode. Met andere woorden was ik dus niets waard, zo voelde dat. Ik weet nog goed dat ik overwoog om uit het raam te springen, maar ik was te moe om ook nog maar een stap te verzetten na alle ellende. Vastgeplakt aan de bodem van het leven zou je kunnen zeggen. Ik geloof dat ik me nog nooit zo vernederd voelde na alle beschuldigingen die ik al te horen had gekregen met als klap op de vuurpijl dat gesprek. Het was wat mij betreft het diepste punt van mijn leven, ik heb me nooit meer zo minderwaardig gevoeld als toen. En dat is heel gevaarlijk, want als je er voor jouw gevoel niet meer toe doet kun je maar beter dood zijn. Maar dat is diep van binnen absoluut niet wat je wilt, je wilt alleen maar gehoord worden.

Juist door victim blaming werd me bijna letterlijk en figuurlijk de das om gedaan. Daarom raakten de woorden van Iva Bicanic me zo erg en besloot ik dat ik er een tweede artikel aan wilde wijden op 2WMN gericht op dit aspect van seksuele intimidatie, aanranding en misbruik en om mensen die dit lezen een stem te geven over wat victim blaming met hen gedaan heeft. Het voelt goed om uit te spreken en ik wil iedereen graag die ruimte geven.

Als er iemand in jouw omgeving is die jou in vertrouwen neemt om zo’n kwetsbaar verhaal met je te delen is het enige wat je hoeft te doen: luisteren en vragen wat je voor diegene kunt betekenen. Wat hebben ze nodig? Holding space: Luister naar het hele verhaal zonder oordeel of advies en benoem puur wat je ziet gebeuren bij deze persoon: ‘Ik krijg het gevoel dat je boos/verdrietig/bang bent, klopt dat?’ Voel goed bij jezelf of je dit ook aan kan om te horen en ervaren.

Zulke verhalen en emoties die er bij komen kijken zijn niet niks en het is niet erg als je zegt dat je het moeilijk vindt om dit te horen zolang je het bij jezelf houdt. Misschien ken je wel iemand bij wie deze persoon haar/zijn verhaal kan doen als je het zelf lastig vindt om hier mee om te gaan. Soms als je iets zelf niet helemaal hebt verwerkt, kan het bij jou ook weer een gevoelige snaar raken en dan kun je er niet volledig voor die persoon zijn wat nogmaals helemaal niet gek is. Maar samen dan op zoek gaan naar iemand bij wie hij/zij wel het verhaal kwijt kan is heel erg fijn. Dat is ook al een vorm van holding space, dat je iets wilt betekenen voor die ander wat binnen jouw kracht en vermogen ligt. Je kunt bijvoorbeeld samen zoeken naar een professional maar wie weet ook wel iemand anders in zijn/haar vertrouwde omgeving die veilig voelt voor diegene om het verhaal te vertellen.

We zijn als mens snel geneigd om iemand te troosten en durven niet altijd iemand heel boos te laten worden of te laten schreeuwen van verdriet terwijl dat soms juist is wat iemand nodig heeft. Zeker op zo’n moment. Soms worden we zelf ongemakkelijk van zulke heftige emoties, niet iedereen kan daar goed mee om gaan.

Had ik maar iemand gehad op dat moment die me had laten schreeuwen van woede en daarna hartverscheurend had laten huilen, dat had een hele opluchting geweest. Dat gebeurde in mijn geval pas jaren later, toen ik in aanraking kwam met mensen die wisten wat holding space betekent en dit ook konden dragen maar ook omdat ik er toen zelf klaar voor was. De weg naar zelfacceptatie en vergeving is een lange, kronkelige weg.

Met dit artikel hoop ik daarom ook dat mensen zich nog meer bewust worden van het begrip victim blaming en wat het teweeg kan brengen bij een ander. Want net als de hashtag #MeToo en alle miljoenen verhalen over intimidatie, aanranding en misbruik mag ook zeker victim blaming niet buiten beschouwing worden gelaten. Het kan mensen echt kapot maken.

Vanuit persoonlijk oogpunt kan ik zeggen dat victim blaming inderdaad heel veel schade teweeg brengt en hoe belangrijk het is dat kernwoorden zoals liefde, steun en holding space de sleutels zijn om iemands kwetsbare, gesloten hart weer te openen.

 “We are all just paper hearts
Fluttering through the wind
Hoping that the next person
who holds us
Will have paste and not scissors”

– The Requiem of the Moon Poetry –

86 reacties

T. Huisman -

Je hoort ook wel eens van narcisme binnen de kerk met victimblaming wat narcisten ook doen om hun eigen schuld te verbergen. Ze draaien de rollen om,slachtoffer krijgt schuld en de dader wordt tot slachtoffer gemaakt en slachtoffert zich zelf nog. Knap en heel moedig om er zo over te schrijven en om het taboe te doorbreken. Ik hoop dat zij hun naam zuiveren wat misstanden aangaat. Het maakt niet uit hoe iemand gekleed gaat ze hebben maar van iemand af te blijven. Wat een dubbele moraal preken ze dan. Ook artikel 31, en reformatorische kerk en Christelijk gereformeerde kerk sommige leden van de kerk hadden een seksboekje onder het kussen verborgen. Dan gingen ze met de brommer naar Sneek om een seksboekje zoals de rits en de lach op te halen bij de sigarenhandel, en tegelijkertijd oordelen en veroordelen. Om dat seksboekje deden ze er discreet bruin zakje omheen zodat niemand kon zien dat ze dat kochten. Ze begluurden ook loge”s die daar kwamen te logeren. Vooral tienerlogees die daar met de tienertour op visite kwamen en daar kwamen te logeren. Ze deden zich tegelijkertijd heel vroom voor en maar bidden en in de kerk zitten. . .

Joke -

Lieve Martine,
Wat zinvol en helpend voor veel vrouwen dat je nu (weer) aandacht vraagt voor dit geweld tegen vrouwen wat zo veel vaker voor komt dan we denken. En wat help je vrouwen die dit ook meegemaakt hebben enorm mee..

cakeface.visagie -

Wauw wat een verhaal zeg, het heeft me geraakt.
Het klinkt echt ontzettend oneerlijk hoe je bent behandeld, en dat je toch de durf heb gehad om je verhaal op die leeftijd te doen en te beseffen dat het jou schuld niet was echt respect.
Je mag ontzettend trots op jezelf zijn dat je zo voor jezelf hebt gekozen, je bent echt een sterke vrouw.
Dat je dit deelt helpt mensen die hetzelfde hebben meegemaakt denk ik enorm.

Shelsy -

Lieve Martine
Ik had geen idee dat je zo iets vreselijks mee gemaakt had. Helaas ken ik te veel vrouwen die iets dergelijks hebben meegemaakt en in vergelijking met dat van jou en duizende andere vrouwen vind ik mijn eigen verhaal een beetje waardeloos:
Ik was volgens mij een jaar of 8-9 en het was zomer. Het was een warme school dag dus droeg ik een kort broekje want ik bedoel: in de lagere school kom je daar goed mee weg. Hoe het exact kwam weet ik niet meer maar op een gegeven moment trok één van mijn mannelijke klasgenoten mijn broekje en onderbroek af en ging boven op mij zitten. Dit gebeurde in de pauze dus de hele basisschool zag dit gebeuren. Vele moesten erom lachen maar ik, ik was vernederd…. Ik vertelde het meteen aan mijn moeder, zij was razend, waarom grepen de leerkrachten niet in? Weet je wat, die zeiden dat het niets was! Dat ik overreageerde en dat het ongemeend was! Dat kan toch niet?
Ik ben niet geheel meer zeker van hoe oud ik was, ik heb het ook heel lang weggeduwd in mijn gedachtes en droeg lang geen korte broekjes of rokjes meer. Ik heb jaren lange jeans broeken gedragen in de zomer uit angst. Ik heb het jarenlang weggeduwd in mijn gedachtes om mij pas enkele jaren geleden te realiseren: dit kan toch echt niet? Al bij al was het niet ‘heel erg’ maar je leest ook de gevolgen: ik was vernederd en droeg tot mijn 13e geen korte broekjes meer en tot mijn 15e geen rokjes meer… Dus helaas denk ik ook dat ik val onder #MeToo alleen dat jou verhaal vele erger is.
Aan iedereen die ooit aangerand en verkracht is geweest, gewoon in het algemeen misbruikt is geweest: ik hoop uit het diepst van mijn hart dat het goed gaat met jullie en dat je het ergens een plekje an geven ookal wordt je er nog steeds boos en verdrietig van. Dikke knuffel!

Martine -

Lieve Shelsy, geen een verhaal is waardeloos en ik ben blij dat je het hier hebt gedeeld. Je ziet hoeveel impact het kan hebben op iemands leven! Knuffel!

Ingrid -

Ontzettend goed en positief dat jullie aandacht geven aan zo’n belangrijk en maatschappelijk probleem. Want dat willen mensen vaak niet onder ogen zien dat het een maatschappelijk probleem is net als huiselijk geweld. Vooral blijven doorbreken die taboes! Hoe iemand reageert zegt veel over de persoon en ook hoe diegene is gesocialiseerd denk ik. Ook zit er naar mijn idee een psychologische factor in van zodra je erkent dat seksueel geweld voorkomt dan kan het iedereen aangedaan worden en zolang men aan victim blaming doet kan men zichzelf voor de gek houden dat je dit zou kunnen voorkomen, want dan had je maar niet op die tijd en op die plaats moeten zijn of dan had je andere kleding aan moeten trekken. Helaas heb ik laatst nog in een tv programma gezien dat een advocaat een aantal mannen verdedigde die seksueel misbruik hadden gepleegd met een argument dat de jongen er in mee was gegaan. Ik was totaal verbijsterd want het ging om een kind van 12 jaar oud!! Hoe kan dit tegenwoordig nog en hoe kan een advocaat zoiets in een rechtbank aandragen. Daar kan ik zo vreselijk boos om worden! Wordt dan de ongelijke machtsverhouding over het hoofd gezien? En daar wordt dan helemaal niets over gezegd in het tv programma terwijl dat juist zo’n mooi moment is om voorlichting te geven erover. Zelfs een advocaat doet mee aan victim blaming.

Sarah -

♡♡♡

Maaike -

Vergeving is voor onszelf, door anderen te vergeven maken wij onszelf
vrij van hun wandaden, die we als oud vuil achter ons laten op onze levensweg,want het is óns leven wat we met liefde voor onszelf en onze naasten, dat zijn de mensen die écht van ons houden en willen bijstaan, willen leiden..

Linda -

Lieve Martine,

Wat doet het me verdriet om te lezen waar jij na jouw aanranding doorheen bent moeten gaan. Gelukkig heb ik zelf vanuit mijn naaste omgeving geen last gehad van victim blaming. Wel bij krantenartikelen over mijn zaak waar mensen “anoniem” hun reactie onder konden plaatsen. Want wat deed ik als 18 jarig meisje in mijn eentje op straat om vijf uur s nachts? Dat deed al pijn, laat staan als het de mensen zijn die dit zeggen waar je op moet kunnen vertrouwen.

Op dit moment ga ik door een heftige periode omdat de zaak rondom Michael P. veel overeenkomsten vertoond met wat mij is overkomen waardoor ik voor mijn gevoel weer terug bij af ben en ik de weg, waar ik na jarenlang klaar mee dacht te zijn, weer opnieuw af mag gaan leggen.

Dit soort artikelen doen me goed, hoe gek dat misschien klinkt. Je herinnert me er op deze manier aan dat het beter wordt, dat het niet erg is om er nog mee te zitten en dat het goed is om je verhaal te delen. Want als jij het kan, met duizenden volgers dan hoef ik me ook niet te schamen voor mijn online dagboek die ik vanochtend online heb gezet.

Dit verzacht ook de reacties en de discussie die ik voorbij zie komen over de #metoo. Dat mensen er ‘moe’ van worden en er altijd een soort van machtsrelatie is als het op seks aankomt. Dat geeft me het idee dat de strekking en de ideologie achter deze hashtag volledig gemist wordt. Seksueel geweld is nog steeds een taboe, iets waar mensen het niet over willen hebben. Terwijl het juist goed is om er over te praten en om de schaamte en het schuldgevoel weg te nemen.

Bedankt voor jouw verhaal en heel veel succes met de laatste loodjes van je zwangerschap! Ik kan niet wachten op de “hallo Guus(?)” Vlog zodat ik na alle hopeloze huilbuien eindelijk weer eens een potje ongegeneerd kan janken om iets heel moois 💙

Liefs,
Linda

Caitlin -

De tranen stromen over m’n wangen.. ik weet even niet meer wat ik moet zeggen. Een zee van herkenning helaas, en ik zit er nog midden in. Wat ontzettend knap dat je dit zo kan beschrijven. Zelf heb ik er 12 jaar over gedaan om mijn verhaal te delen, en helaas hebben de therapieën nog niet het gewenste effect gehad. Ik hoop dat ik over een tijd net zo krachtig kan zijn als jij. Dank voor dit mooie artikel, het geeft mij weer een beetje hoop <3

Natasja -

Wauw. Heftig hoor! Goed dat je jouw verhaal deelt. Bizar hoe bekrompen sommige mensen zijn. Gelukkig ben je er goed uit gekomen en gaat t goed met je. Laten we hopen dat deze hashtag en alle verhalen bij gaan dragen aan een betere wereld.

Linda -

Martine allereerst wat moedig dat je hier zo over durft te spreken. Ik vind het echt ongelofelijk en verschrikkelijk hoe die ouderlingen uit jouw oude kerk daar mee om zijn gegaan. Gelovig of niet ze hadden jou in bescherming moeten nemen en hem de kerk uit moeten zetten.
Zelf ga ik naar een evangelische kerk en heb hier zelf bewust voor gekozen toen ik 19 was. Mijn familie is niet gelovig en ik ben de enige die dus volgens bijbelse principes probeer te leven, waaronder ook geen seks voor het huwelijk. Ik ben mijn maagdelijkheid wel al voor die keuze verloren, maar nu wil ik geen seks meer tot het huwelijk. Maar in dat opzicht zijn wij net het tegenovergestelde, al ben ik geen jehova’s getuige, maar gewoon christen. Jij groeide op met het geloof en hebt de andere kant gekozen. Ik groeide op met min of meer ongelovige ouders, maar ik vond juist troost en bescherming bij God na mislukte pogingen mijn geluk te vinden in deze oppervlakkige wereld waarin we leven. Ik heb juist innerlijke rust en een doel gevonden. Daarom vind ik het wel moeilijk om dit te lezen, want ik neem jou en jouw verhaal 100 % serieus. Maar als je zo over de kerk praat, voel ik me bijna beschaamd voor die kerk alsof ik verantwoordelijk ben voor hoe die mensen met jou en de situatie om zijn gegaan. Alsof ik God moet verdedigen en uitleggen dat dit niet normaal is wat er daar gebeurd is. Overal kunnen viezerikken zitten, zelfs in een kerk, want het is een openbare plek waar iedereen welkom is. Het is de taak van een voorganger of van de ‘ouderlingen’ om kwetsbare meiden te beschermen tegen zulke mannen. Als zoiets bij ons in de kerk zou gebeuren, durf ik bijna met zekerheid te zeggen dat de betreffende persoon de toegang tot de kerk ontzegt zou zijn. Een vriendin had een keer een nare ervaring met een jongen die bij ons in de kerk zat en toen ze het onze voorganger vertelde heeft hij direct die persoon erop aangesproken en haar in bescherming genomen. Het was geen misbruik, maar door zijn optreden voelen ik en mijn vriendin ons veilig bij leiderschap in de kerk. Geen rare fratsen. Ik vind het oprecht verschrikkelijk dat jij dat niet ervaren hebt. En wat ik ook erg vind is dat je door hun rare beslissingen misschien afstand hebt genomen van God. Terwijl Hij juist degene is die jou kan helpen herstellen. Want ik zie af en toe artikelen voorbij komen waarin je op andere plekken je heil zoekt en dat is niet altijd perse slecht. Maar God houdt nog steeds van jou vergeet dat niet. Hij is geen boeman, Hij houdt van jou en wilt jou helpen. Je moet alles uiteraard zelf weten, maar vergeet nooit dat hoe idioot mensen ook kunnen doen, dat dat hun eigen keuze is, waar ze op een dag rekenschap voor moeten afleggen. Al kan ik me heel goed voorstellen dat na zo’n ervaring jouw vertrouwen in welke kerk dan ook enorm beschadigd is. Klinkt misschien raar.. maar ik volg nu toch al een jaar of 2 denk ik jullie vlogs en artikelen en dat schept toch een soort (eenzijdige haha) band. Ik ga voor je bidden dat je herstel mag vinden en je rust op de juiste plek gaat vinden. If you dont mind. Succes met de laatste loodjes.. Check 2 x per dag de site om te kijken of er al baby nieuws is… Liefs

Leila -

Heel veel respect! ❤️❤️❤️❤️

Anke -

Wat vind ik jou toch een prachtig mens!
Wat sterk om dit te delen en zoals je ziet help jij met jouw verhaal al veel vrouwen.
#metoo ook op mij van toepassing.
Het lijkt helaas zo te zijn dat het eerder een uitzondering is als dit je niet overkomt.
Ik heb een dochtertje van 5 maanden en het stomme is dat de gedachten door mijn hoofd spookte dat ze dit zeer waarschijnlijk ook ooit mee gaat maken.
En hoe ik haar hier zo sterk mogelijk in kan maken, dat als het gebeurd zij van zich afbijt en het zeker niet in haar eigen hoofdje hoeft te verwerken.
Deze gedachten zou ik niet eens horen te hebben.

Manon -

Heel mooi artikel, ik snap werkelijk waar niks van victim blaming, waarom doen mensen zo? Natuurlijk reageert niet iedereen hetzelfde in zo’n situatie, iedereen is anders. Ik kan heel goed begrijpen dat je in een soort van shock raakt en jezelf soort van “uit” zet zonder dat je nog wat kan doen… hopen maar dat door deze hasthag hier meer begrip voor komt.

Sandra -

Ik wordt er helemaal stil van. Knap van je en bedankt dat je dit hebt willen delen!

Jorinde -

Moedig en diep respect hoe sterk je dit weet te vertellen. Bedankt voor het delen van je verhaal, je bent voor velen een inspiratiebron!

Kim -

Wat heb je dit mooi en kwetsbaar geschreven, het raakt me, en het maakt ook in me iets los. Wat ben je een sterkte vrouw!

Sanne -

Lieve Martine,

ik zou willen dat ik je dit op je 17e had kunnen vertellen toen je je zo klein voelde. Ik vind jou, van de mensen die ik niet persoonlijk ken, een van de meest prachtige en krachtige vrouwen die er zijn. Ik heb je al eens eerder een berichtje gestuurd op insta, maar nog steeds word ik iedere keer weer geïnspireerd door wat je schrijft, je humor, wat je uitstraalt. Mensen die iets heftigs hebben meegemaakt (en met verwerking aan de slag zijn gegaan), stralen in mijn ogen een bepaalde wijsheid uit en iets heel begripvols en warms richting andere mensen. Je bent echt mijn soort mens.

Ik heb gelukkig niet in erge mate te maken gehad met seksuele intimidatie, maar ik heb wel een aantal andere klappen van het leven gehad die de nodige verwerking vroegen/vragen. En ik weet hoe moeilijk het is om dat te vertellen, te delen met anderen. En jij doet dit gewoon. Echt onwijs respect, je gaat ver komen.. En je (bijna geboren) zoontje mag ontzettend trots en blij zijn dat hij jou als moeder heeft. Je gaat het super doen :) (ook al is het vast ook heel spannend)
Veel liefs,
Sanne

Martine -

Ah wauw Sanne…ben er stil van: wat een enorm lief bericht. Heel erg bedankt voor deze woorden! <3

Myrthe -

Wauw Martine, wat heb je dit mooi opgeschreven. Ik heb hier nooit mee te maken gehad maar dit neemt niet weg dat ik het heel erg vind dat het wel gebeurd. Je hebt je verhaal mooi verwoord maar erg heftig om te lezen! Bedankt voor het delen! Ik vind je een erg inspirerende vrouw! Respect!

Ashley -

Respect voor jou als vrouw, persoon, en aanstaande mama. Power vrouw!💖💪

Kristine -

Ik heb even geen andere woorden dan dat ik zoveel bewondering en respect voor je heb Martine, dankjewel dat je je zo kwetsbaar durft en wil opstellen naar ons toe

Angela -

Lieve, lieve Martine.
Ik lees dit artikel met de tranen over mn wangen stromend, en wat ben ik blij dat jij met een verhaal als deze naar buiten durft te komen op internet.
Ikzelf ben opgegroeid in een hele strenge christelijke omgeving. Dan wel geen jehova’s. Maar wel heel streng, en ik herken zoveel van je verhaal.. Gelukkig ben ik nooit misbruikt, of wat dan ook. Maar hoe je het hele verhaal beschrijft, ik voel je pijn. Ik snap wat je bedoelt.
De hele “doofpot mentaliteit” ken ik helaas maar al te goed. Ik ben altijd al “anders” geweest dan familie van mij. Ik wilde niet iedere dag een rokje aan, ik wilde erover praten als er iets was wat niet goed ging. Ipv alles maar verzwijgen. Ik snapte niet waarom je een zondaar bent als je een broek draagt, ik snapte niet waarom mijn tante niet meer welkom was, omdat ze niet meer naar de kerk ging. Want in mijn ogen draait het namelijk niet om uiterlijkheden… Maar om hoe je doet tegenover andere mensen.
Uiteindelijk heb ik ook voor mezelf gekozen, nu bijna 3 jaar geleden. Ik ben mijn vriend tegen gekomen, en we zijn gaan samenwonen. En ik heb mijn eigen bedrijf opgestart. Ik ben helemaal open gebloeid, tot degene die ik wil zijn. Inmiddels ben ik (geboorte)fotograaf, en dat word ook zeker niet “goedgekeurd” want het krijgen van kinderen is in de ogen van familie zo gewoon. En dat hoort erbij.
En ja, het doet pijn, wanneer je afgewezen word door familie, omdat mijn levensstijl niet hoort zoals ze dat voor zich zien. Maar ik ben trots. heel trots.
En ik hoop met heel mijn hart, dat jij net zo trots bent op jezelf, en op wat je hebt bereikt.
Misschien zijn we in de oog van een ander een zondaar, maar ik ben ervan overtuigd, dat we niks anders dan trots kunnen zijn op onszelf.
Voor jezelf, en je eigen leven kiezen, is zoveel waard <3
Dikke kus, en een knuffel voor jou!

Willemijn -

Wauw, Angela, kippenvel van jouw comment. Wat knap dat je 3 jaar geleden voor jezelf hebt gekozen, trots dat jij een van onze lezers bent! Sowieso trots op alle sterke, inspirerende en liefdevolle vrouwen die op 2WMN komen. <3

Martine -

Ik ben zo trots op je, wat een kwetsbaar (pijnlijk) maar ook mooi verhaal! En zeker ook je laatste zin raakt me: dat kiezen voor jezelf en je eigen leven zoveel waard is. Dikke knuffel terug!

Annelien -

Mooi stuk & ook zeker mooie reacties hoe pijnlijk dan ook: dat mensen zich open durven stellen en gaan praten is zó belangrijk. Helaas #metoo ook hier van toepassing. Wat ik nog steeds heel lastig vind is de discussie ‘een vrouw moet haar kleding aanpassen (geen korte rokjes bijv.) want het is ‘logisch’ dat mannen dit niet kunnen weerstaan’. Even heel zwart/wit uitgeschreven. Ik ben heel benieuwd hoe jij, Martine of jullie, Martine & Willemijn hier tegenaan kijken en hoe jullie (eventueel) deze discussies aangaan. Afgelopen dagen heb ik dergelijke discussies nml gevoerd met ‘degelijke’ mannen en ik zit met mn handen in t haar: hóe krijg ik t over?!

Martine -

Ja, lastig inderdaad. Ik vraag me af waarom dat in de ogen van de mannen met wie je hebt gesproken ‘logisch’ is (daar spelen natuurlijk ook veel factoren mee: achtergrond, relaties, opvoeding, beïnvloeding van de media etc.) en of ze wel eens bij zichzelf zijn nagegaan waarom ze er op die manier over denken. Is dat wel zo ‘logisch’? Waarom mag/kan een vrouw haar seksualiteit volgens hen niet uiten op de manier waarop zij dat wil? En zonder dat anderen haar zelfgekozen canvas besmeuren? Hoe zit dat met hun integriteit naar vrouwen toe? Is dat de enige manier waarop zij naar vrouwen kunnen kijken en waarom kijken zij alleen op die manier naar vrouwen? Waar komt dat vandaan? Wat is het in henzelf wat zij nog moeten ontwikkelen om op andere lagen naar een vrouw te kunnen kijken (om te leren het geheel te zien)?

Kortom: ik zou heel veel vragen hebben om hun beweegredenen te achterhalen en hen vooral zelfbewust te laten worden over hun manier van denken en hun beeld over vrouwen wat zich gevormd heeft en hoe dat komt. Bij discussies verval je toch heel snel in wel/niet. En heel soms…zijn daar bij bepaalde mannen juist andere mannen voor nodig die deze lessen al geleerd hebben om hen dat duidelijk te maken denk ik, dan zullen ze dat van een andere vrouw gok ik niet zo snel aannemen gezien het beeld wat ze al hebben.

Rosanne -

Wow, dit komt wel even bij mij binnen. Wat onzettend knap dat je dit zo vertelt aan de hand van de #metoo hashtag in het nieuws. Helaas ken ik dit gevoel. Ik heb het een tijdje verzwegen tegen mijn ouders totdat ze er zelf achter kwamen. Continu een gevoel van bang zijn, ontzettend somber en ongelooflijk schrikachtig. Door middel van deze hashtag kunnen vrouwens zich uitspreken over de verschrikkelijke dingen die ze hebben meegemaakt, al snap ik dat niet iedereen dit openbaar wilt doen op social media. Binnenkort ga ik praten met een huisarts, omdat door deze nieuwsberichten het ontzettend veel in mijn hoofd zit en herinneringen komen weer naar boven. Ik wil even zeggen dat ik het ontzettend dapper vind dat je zo dit kan vertellen en andere vrouwen, (mij ook) , een hart onder de riem kan steken. Dankjewel hiervoor.

Peggy -

Mooi artikel…Wat ik persoonlijk nooit heb kunnen begrijpen en ook nooit zal willen begrijpen, zijn de ouders die hun kinderen niet geloven. Moeders die liever voor hun partner kiezen, terwijl haar eigen kind verteld heeft dat haar partner haar jaren misbruikt heeft. Wauw, daar kan ik met mijn boeren verstand ècht niet bij! Bij dat soort ouders, vaders/moeders vraag ik mij oprecht af waarom zij het voorrecht hebben gekregen om kinderen te mogen krijgen, als je jouw taak als ouder zo ontzettend slecht invult….Maar goed, ik vind het heel goed dat iedereen, zowel vrouwen als mannen, hun verhaal over seksueel misbruik (in welke vorm dan ook)naar buiten brengen.

Ies -

Pfoe. Even geen woorden hiervoor. Alleen maar heel veel respect voor je Martine.

Haydée -

Martine, wat je schrijft geeft zoveel vrouwen steun, moed, en het gevoel dat ze niet alleen zijn. Ik vind dit enorm waardevol, en heb heel veel respect voor hoe jij jouw verhaal doet. Ik hoop dat een deel van het taboe, en het onterechte schuldgevoel hiermee wordt weggenomen. Het is inderdaad vreselijk genoeg dat iemand zoiets wordt aangedaan, hoe wreed is het om de verantwoordelijkheid hiervan bij het slachtoffer te leggen. Een plaats als deze, ook al is het virtueel, is hartverwarmend. We moeten elkaar inderdaad steunen, en een ‘holding space’ aanbieden. Veel liefs!

Jody -

Lieve Martine,

Dat je een echte powervrouw was wisten we natuurlijk al. (en willemijn natuurlijk ook)
Je hebt geen idee hoeveel je stuk bij mij wakker heeft geschud.. Ik ben niet de enige.. en van victim blaming had ik ook nog nooit gehoord maar jou stuk laat me nu zo veel beter voelen nu ik weet dat ik hierin ook niet alleen sta.
Ik heb nooit hulp gezocht omdat ik alles zelf wil doen en zelf alles wil oplossen.
Dat ik er nu door wat er is gebeurt als 19 jarige zonder familie er alleen voor sta, en helemaal zwaar omdat je als leugenaar word bestempeld terwijl dat verre van de waarheid is.
Maar ik sta er niet alleen voor en ga hulp zoeken. Om in ieder geval mijn verhaal kwijt te kunnen.
Ik comment nooit en volg jullie altijd maar hierop moest ik wel reageren.
Dankjewel Martine ❤️

C. -

Tranen biggelen over mijn wangen. Alhoewel ik geen slachtoffer ben van seksueel misbruik, ken ik wel de klappen van de zweep als het gaat om seksuele intimidatie. Heb bij dezelfde kerk gezeten, en weet precies de manier van handelen, en de manier waarop daders worden beschermd. Vind het moeilijk om te accepteren dat deze organisatie nog steeds zegt; we werken aan het ‘weerbaar’ maken de kinderen en dat ze misbruik uiterst serieus nemen. Juist omdat deze kerk een ‘hechte familie is’ elkaar bijna minimaal 3x per week zien en veel omgang hebben met elkaar vind ik het goed dat er zo expliciet wordt gewaarschuwd voor misbruik (alhoewel ik het schokkend vond om te horen dat ouders gewaarschuwd werden dat ze hun kinderen bescheiden moeten kleden, wat duidt op victim blaming) maar belicht ook de andere kant. Er wordt met geen woord gerept over de misbruikers zelf, en misbruik in eigen kringen, of hoe ‘daders’ om moeten gaan/of hulp moeten zoeken voor hun seksuele geaardheid. Deze kinderen moeten naast dat ze gewaarschuwd worden juist beschermd worden. En bescherming krijgen ze niet. Vindt het echt stuitend dat ik pas 20 jaren later te weten ben gekomen dat ik jaren lang als kind, tiener en jong volwassene binnen deze kerk omgang en vriendschap heb gehad met een pedofiel uit de gemeente. Hij was altijd degene die altijd ‘overdreven aardig’ was en hij was altijd degene die complimentjes gaf en hij was altijd diegene die een hand op je schouder, rug of armen legde. Een clubje ouderlingen van een andere gemeente wisten destijds, al heel lang dat hij jaren lang een kind seksueel heeft misbruikt binnen de kerk en die nu nog steeds een gerespecteerd lid is binnen deze gemeenschap en niemand, uitgezonderd dat clubje ouderlingen dus, die het weet..nog steeds niet!

Melissa -

Zoveel herkenning in dit stuk.
Ik bevind mij in de afrondende fase van mijn (emdr)therapie en die therapie heeft mij een enorme zet in de juiste richting gegeven, namelijk het leren zien dat ík niet schuldig ben aan wat mij is overkomen. Het schuldgevoel overheerst nog steeds, maar er zijn momenten dat ik dus kan zien dat ik juist niet schuldig ben.
Ik heb nu de keuze gemaakt om het contact met .. te verbreken, maar ik durf het nog niet en weet ook niet hoe. Wel helpt het mij om juist dit soort verhalen te lezen en te zien hoe sterk anderen met misbruik etc. omgaan.

Beetje onsamenhangend verhaal, maar conclusie is dat (onder anderen) jouw verhaal mij helpt, dankjewel <3

Martine -

Wauw Melissa, wat ontzettend knap en fijn dat de EMDR therapie zo helpt/geholpen heeft! Ik wens je de moed en kracht toe om verdere stappen te ondernemen hierin!

Renée -

Wat mooi en open geschreven. Ik vind het heel goed dat veel mensen (zowel mannen als vrouwen!) hier aandacht aan geven. En dat gaat niet om aandacht krijgen, maar een stuk bewustwording voor de wereld.

Marlin -

Alle respect voor jou Martine!! Ik wens je heel veel kracht

marrie -

Martin, ik mis een beetje de rol van je ouders in dit verhaal. Konden die het niet voor je opnemen? Waren ze bij het gesprek van die ouderlingen, want je was nog zo jong.

Martine -

Hi Marrie,

Tja dat lag toen allemaal nogal ingewikkeld. Het heeft veel te maken met dingen zoals machtsposities en bepaalde visies binnen religieuze organisaties. Het is bizar hoe groot die invloed kan zijn op zo’n situatie. Liever in de doofpot dan naar buiten brengen, want dat brengt ‘smaad’ op Gods naam. Terwijl ik altijd denk: ‘Ze maken het juist op deze manier 100x erger.’ Ze zouden er goed aan doen om het juist naar buiten te brengen: transparantie. Nu kleeft er veel meer negativiteit aan.

Gelukkig komt dit steeds meer in de media naar voren en dat is fijn, want zo gaan religieuze organisaties er ook op vooruit als ze niet meer voor eigen rechter hoeven te spelen. Dat is namelijk veel te ingewikkeld en hoort simpelweg ook niet binnen een organisatie te blijven bestaan. Zij zijn geen rechters.

Maar ik denk wel hoe meer dit soort ontwikkelingen doorzetten, hoe sneller in de toekomst dit soort problemen naar buiten kunnen worden gebracht vanuit dit soort organisaties zodat het op de correcte manier kan worden behandeld in plaats van het in de doofpot te stoppen.

Ik ben heel blij dat wij destijds wel aangifte hebben gedaan bij de politie ook al werd dat ons niet in dank afgenomen en dat er een rechtszaak heeft plaatsgevonden.

Jeanet -

Lieve Martine, wat ben je een sterke vrouw en wat heb ik een respect voor je. Wat goed dat je hier nogmaals een stuk over schrijft. Ik heb op mn 19e een nare ervaring gehad in India (alleen in de trein werd ik ingesloten door een groep mannen die hele andere plannen hadden, godzijdank wist ik weg te komen). De angst die ik toen voelde moet slechts een fractie zijn van het gevoel dat jij hebt gehad…. Verschrikkelijk om te lezen dat je toen je het verhaal “opbiechtte” niet gehoord werd maar erger nog: dat jij als zondaar gezien werd! Bizar!!! Ben het helemaal met je eens dat dit misschien nog wel erger is dan de maffe daad zelf. Je mag trots zijn op hoe je nu in het leven staat en op de lieve mensen die je om je heen hebt verzameld. “Onze jongens ” gaan we leren hoe je respectvol omgaat met vrouwen. Liefs

Kirsten -

Wat heb je dit prachtig verwoord. Ik heb het artikel echt met tranen in mijn ogen zitten lezen. Het is verschrikkelijk wat jou is aangedaan en ik kan mij voorstellen dat het commentaar van mensen ontzettend hard binnenkwam. Ik hoop dat er een nieuw soort bewustzijn komt met alle media-aandacht die er nu is. Artikelen zoals deze dragen daar hopelijk aan bij. Ik vind het in ieder geval erg dapper dat je hierover durft te schrijven <3

Eva van den Berg -

<3 <3 <3

Sara -

Ik wil een heleboel schrijven maar de juiste woorden zijn er even niet. Daarom wil ik alleen even zeggen dat ik het zo fijn vind dat je er nog steeds bent Martine, je bent een prachtig persoon die de wereld mooier maakt. Ook al ken ik je niet persoonlijk, zo voelt het wel en ik word altijd vrolijk van je. Je verdient alle geluk van de wereld en bent een geweldige mama. Liefs!

Elly -

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Veronique -

Lieve Martine,

Wat een mooi artikel. Heel veel respect en liefde. <3

Marit -

Toen ik in de tweede klas van de middelbare school zat was er een klasgenoot die besloot dat het een goed idee was om aan mij te zitten, terwijl ik dat niet wou. Keer op keer. Tijdens de pauzes, tijdens de les, waar hij mij ook tegen kwam, maakt niet uit of er anderen bij waren en hoe hard ik protesteerde. Ik ben hier toendertijd naar mijn mentor gegaan. Ik wou dat hij hem hierop aansprak en dat ik niet meer naast deze jongen hoefde te zitten. Zijn reactie was ”och, zo zijn jongens nou eenmaal.” en hij greep verder niet in.
Ik maak me nog steeds kwaad om die reactie van mijn mentor.

Kiki -

Hoi Martine,

Ik lees deze zin en ben het hier niet mee eens:

“Het voelt voor mij alsof zij iets hebben weggenomen wat ze nooit meer terug kunnen geven. Dat kunnen alleen de vrouwen zelf doen die het overkomen is en dat kan een hele lange weg zijn.”

Door de ervaring die ik heb gehad ben ik onherstelbaar beschadigd, hoe hard ik ook mijn best zal doen ik zal altijd moeite hebben met sommige dingen. En er is geen weg die daar wat aan veranderd.

Ik vind het lastig dat je zegt dat vrouwen dit alleen zelf kunnen doen….

Martine -

Hoi Kiki,

Ik snap je heel goed. En zo te lezen heb jij al een hele lange weg afgelegd en hard gevochten. Dat is vooral wat ik bedoelde: dat stukje heb jij gedaan voor jezelf en nog moet je leven met de gevolgen.. Ik snap heel goed dat er dingen zijn waar je nooit helemaal meer overheen zult komen..

Denise -

Dag Kiki, uit jouw reactie komt duidelijk naar voren dat de dader nog de macht over jouw heeft (in jouw hoofd). Ik denk dat Martine bedoelt dat jij de enige bent die op een gegeven moment kan zeggen: ‘en nu is het klaar, ik laat dit mijn leven niet meer bepalen.’

Kiki -

Hallo Denise,

Wat een stuitende reactie zeg! “uit jouw reactie komt duidelijk naar voren dat de dader nog de macht over jouw heeft” Waar denk jij dit uit op te mogen maken?

Er heeft helemaal niemand macht over mij, behalve ikzelf.

Wat ik aangeef met mijn reactie is dat er altijd momenten zijn zoals een “MeToo” actie die je doen herinneren aan wat je zelf hebt meegemaakt. Logischerwijs reageer ik hier vast anders op dan iemand die niet iets soortgelijks heeft meegemaakt.

Lau -

Martine, wat ben je toch een fantastische sterke vrouw! ❤️

Irene -

Wat heb ik een respect voor jou Martine. Ik vind dit zo knap van je! Ikzelf prijs mij enorm gelukkig dat ik de gevoelens niet ‘herken’. Je mag echt zo trots op jezelf zijn dat je dit zo kan schrijven! Power vrouw.

Martine -

Ik ben blij voor je dat je het niet herkent, gelukkig maar! <3 Hopelijk kunnen steeds meer vrouwen dat straks in de toekomst zeggen!

Charlotte -

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

M -

Helaas weet ik als geen ander hoe het moet zijn om je zo kwetsbaar op te stellen.
De pijn, de schaamte, het verwijt en alle uiteenlopende emoties.

Met jouw positie hier op het internet en de manier waarop je dit gebruikt kan heel hulp vol zijn voor mensen die net dit zetje nodig hadden!

De manier waarop jij (opnieuw) voor het blok gezet werd voor die ouderlingen breekt mijn hart.
Ik ben zelf niet bekend met jullie gemeenschap maar ben zelf wel christen dus er zijn herkenningspunten.
Dit had nooit mogen gebeuren en ik vind zulke acties angstaanjagend.
Dat mensen dit als ‘normaal omgaan met’ vinden. Dat er zo’n veroordelende toon tegen het slachtoffer notabene wordt gebruikt! Het maakt mij ook boos.
Wat mij ook snijdt is dat er binnen religieuze kringen ook zoveel wandaden bestaan die door zelfbesloten goedkeuring in stand worden gehouden.

De Bijbel die ik lees verteld zeker niet zulke onzin en het misbruik ervan door mensen brengt helaas een enorm vertekend beeld naar buiten.

Dank je wel dat je zo open je verhaal deelde en ik wens je oneindige liefde toe!

Nina -

Heel, heel mooi, M, ‘De bijbel die ik lees schrijft zulke onzin niet’. <3

Martine -

Hele mooie reactie, dankjewel!

Marion -

Wat een krachtig stuk. Wat ben je een krachtige vrouw. Petje af.

Annemiek -

Een brok in mijn keel. Zo dapper dat je dit deelt.

Mer -

Ben ik de enige die hier juist doodmoe van word? Dat iedereen ineens ervoor moet uitkomen, allemaal tegelijk, dat het ineens iets is waar alle vrouwen last van lijken te hebben. Het is toch allemaal niet zo geloofwaardig meer. Neemt niet weg dat het vreselijk is als iemand zoiets meemaakt, maar zo massaal vind ik echt overdreven.

Esmée -

Sodeju zeg. Waar is jouw hart?

jil -

Wat een belachelijke reactie op dit gevoelige verhaal. Je mag deze mening best hebben maar dat zet je toch niet hieronder?! Blijkbaar weer iemand die er helemaal niks van snapt.

Marion -

Nee ik word hier helemaal niet doodmoe van. Toegegeven, een erg vrolijk onderwerp is dit niet, maar wel heel erg belangrijk en iets dat aandacht verdient. Aandacht en liefde. En dat geef ik jou ook, want kennelijk heb jij – gezien je felle reactie – dat ook nodig: Gaat het wel helemaal goed met jou Mer?

Renske -

“dat het ineens iets is waar alle vrouwen last van lijken te hebben”

Lees ik dit nu echt?! Volgens mij is dit nu net waar het om gaat, en jij knalt dit zonder gevoel, zo onder dit artikel. Eigenlijk zeg je; volgens mij verzinnen ze het. Geloof je dat echt?

Merel -

Nee Mer, dit is de (keiharde) realiteit. Hier en overal op de wereld. Zullen we als vrouwen onderling elkaar een arm om de schouder aanbieden, naar elkaar luisteren, respecteren en elkaar vooruit helpen in plaats van neerhalen? Zou de wereld mooier maken. En we kunnen het wel gebruiken denk ik zo.

Ju -

Hele gevaarlijke uitspraak dit. Veel vrouwen maken dit soort dingen mee, van seksuele intimidatie, een oom die in je kont knijpt, een vriendje die niet ophoudt ondanks dat je ´nee´ zegt, tot een aanranding of verkrachting. Het is allemaal erg. Ik ken persoonlijk geen enkele vrouw, waar ik het mee over dit onderwerp heb gehad, die geen negatieve ervaring hiermee heeft (als jij er wel één bent, prijs je dan gelukkig daarmee, het is niet vanzelfsprekend). Juist het feit dat iedereen het erover heeft en zijn\haar ervaringen deelt, maakt ons bewust van de grootte van het probleem. Als jij daar ´doodmoe´ van wordt, dan moet dat maar even… Waarschijnlijk heb je geluk en verdwijnt het probleem op den duur vanzelf weer in de doofpot, is dat beter?

Martine -

Hoi Mer,

Het gaat er niet om dat we er massaal voor ‘moeten’ uitkomen, het gaat er om dat we er massaal voor WILLEN uitkomen. Losbreken door het taboe heen en het is schitterend dat die ruimte door zoiets simpels als de hashtag #metoo daarvoor wordt geboden. Het recht om te spreken. Er zijn miljoenen vrouwen die daardoor hun stem durven laten horen (zelfs vrouwen die dit al jaren verborgen houden juist door alle schaamte en victim blaming) wat op grote schaal zorgt voor heling en bewustzijn van dit grote probleem. Ik hoop voor jou dat je het nooit hoeft mee te maken en leert wat holding space kan betekenen voor een ander.

Stephanie -

Wow wat een mooi artikel weer, en wat heftig wat jij hebt moeten doorstaan Martine! Je bent er alleen maar sterker van geworden gelukkig! Want wat is het dapper om dit hier neer te zetten. Je mag trots op jezelf zijn!

En wat was ik verbaasd toen ik de reactie van Mer las, wow, hoe kun je zo’n oordeel vellen over zoiets ingrijpends. Ik reageer normaal dan ook echt nooit (terwijl ik wel alles van jullie lees en volg;)) maar ik kon het niet om dit aan me voorbij te laten gaan..

Martine, knap dat je je verhaal hebt gedaan! Ik heb er (gelukkig) geen ervaring mee en kan me dan ook niet eens voorstellen hoe jij je gevoeld moet hebben.

Heel veel succes met de laatste loodjes en het op de wereld zetten van die kleine knapperd!

Amelie -

Je reactie onder dit stuk is idd niet zo handig maar ik ben het wel ergens met je eens. En je bent niet de enige hoor, in de media hoor ik meer mensen die er ook wat moe van worden. Ik ga me haast afvragen of er iets met mij aan de hand is omdat ik nog nooit met iets van seksuele intimidatie of aanranding te maken heb gehad maar gelukkig bleek in mijn vriendenkring en familie er heel veel te zijn. Maar dat neemt niet weg dat, als je er zelf mee zit/hebt gezeten, het erg is als er iets tegen je zin gebeurd is.

Loes -

Wat een heftig artikel en verhaal.. Vind het heel knap dat je je over dit onderwerp durft open te stellen! Ik denk dat je veel mensen kunt helpen met dit verhaal en heb enorm respect voor iedereen die zo’n verhaal durft te delen.

Lena -

Victim blaming is mij helaas ook bekend. “je vond het echt wel leuk” deed/doet mij het meest pijn. Ik vind jou ontzettend stoer en wat fijn dat je je verhaal deelt. Ik kan slechts hopen dat veel mensen in zo’n situatie jouw verhaal lezen en dat je moed besmettelijk is. Jouw kleine Guus heeft mooi geluk met zo’n mama!

Martine -

Ah Lena, wat een pijnlijke zin zeg: doet echt zeer om te lezen. Veel liefde voor jou en fijn dat je reageert! <3

Leonie -

Lieve Martine,
Wat een sterk verhaal zeg. Victime blaming is inderdaad iets wat nog zoveel voorkomt bij slachtoffers! Ik vind het super dat je hier aandacht aan besteed en ik weet zeker dat heel veel mensen hier iets uit kunnen halen.

Willemijn -

Wauw Martine, wat ben jij een fantastisch sterke vrouw
Bedankt voor jouw verhaal en bedankt voor het delen van jouw gevoel ❤️

Bo -

Ten eerste, oprecht bedankt voor het schrijven van dit, en je eerdere, artikel. Dank voor je eerlijkheid, kracht, kwetsbaarheid en moed.

Het klinkt misschien als een verkeerde woordkeuze, maar ik vind dit een heel interessant onderwerp. Op meerdere vlakken, de verhalen van de vrouwen (en mannen), de reacties van mensen die de verhalen aanhoren, hoe de journalistiek hier nu mee omgaat etc.

Godzijdank heb ik zelf nooit iets in de trant van seksueel misbruik meegemaakt. Het enige wat ik uit persoonlijke ervaring ken is het dagelijkse seksisme, de stomme en soms net te ver gaande opmerkingen of handen, op de meest onverwachte plekken etc (in de kerk, school, club of trein). En eigenlijk is het gek dat we dit soort gedrag als vrouwen al als “normaal” beschouwen. (Goed dat je ook aandacht geeft aan de mannen, heb een vriend die hier ook mee in aanraking is gekomen).

Weetje wat ik zo heftig vind? Je uitleg over het victim blaming. Mijn moeder is op jonge leeftijd verkracht. En het klinkt hard maar zij heeft ons als kinderen (onbewust) meegegeven dat mannen op dit vlak niet te vertrouwen zijn. Dat “ze” uiteindelijk vaak “allemaal het zelfde zijn”, “alleen maar seks willen”, “dat je moet oppassen dat je ze onbewust niet uitlokt”. Bepaalde kledingstukken en stoffen mocht ik nooit aan, omdat het “te uitdagend” was. Achteraf bleek dat zij dit aan had toen zij verkracht werd. Nu je zo over dat victim blaming begon denk ik opeens, eigenlijk legt ze de schuld bij zichzelf? Als ze maar andere kleren had aangedaan, niet daar op die plek was geweest, niet dit gedrag had “uitgelokt”. Ik hou zielsveel van mijn moeder, en nu ik dit zo zie. Wow, doet pijn. :/

Ik denk dat je er al bekend mee bent Martine, maar het fenomeen “transgenerationele trauma’s” is in deze ook heel interessant. Is een term die vaak wordt gebruikt bij oorlogsslachtoffers. En gaat over dat trauma’s oa door ouders, van de ene generatie op de andere generatie, doorgeven kunnen worden. Ik zeg absoluut niet dat dit bij mij het geval is, ik denk zelfs van niet, maar ik denk wel dat het kan. Dat je zo’n trauma doorgeeft aan je kind. Ik heb wel altijd het gevoel gehad dat mannen dus in beginsel niet te vertrouwen waren, dat seks vooral gevaarlijk was oid. En bij mijn eerste eigen (seksuele) ervaringen was ik totaal verbaasd door dat dit helemaal niet (altijd) hoeft en de plezier en intimiteit van seks en tussen mannen en vrouwen (of beter, mensen) in het algemeen.

Oké, dit is een beetje een te lang verhaal geworden. Maar nogmaals dank, ik denk dat deze discussie, deze dialoog, zo belangrijk en waardevol is. Alle kracht, goeds en liefde voor de vrouwen en mannen die moeten leven met zo’n ervaring.

Aicha -

Reageer nooit en durf het nu, zelfs jaren later, niet onder mijn eigen naam te doen. Dan maar de naam van mijn kat….Ben jarenlang (11) misbruikt door mijn vader. Ben nu 50 en ik ondervind zelfs nu nog dagelijks de gevolgen van zijn wandaad. Nu moet ik horen maak je niet druk, heb je er nu nog steeds last van, het is al zo lang geleden, je vader is toch oud, het wordt nu toch tijd voor vergeving etc. etc. Als meisje, kind of jonge of oude vrouw het draait om macht in bijna alle gevallen, Mijn vader zei “als je het verteld gaat oma dood”(het liefste wat ik had) en het gebeurde ook (ze was ernstig ziek) maar ze ging wel dood. Jarenlang heb ik met het idee geleefd dat het mijn schuld was. Ik heb jarenlang therapie gehad en beter dan nu kan het niet worden maar ik kan en wil mijn vader NIET vergeven.

Lena -

Wat een verschrikkelijke situatie. Ik kan me goed voorstellen dat je je vader niet wil vergeven. Wel wens ik je toe dat het niet langer zo’n grote rol in je leven zal spelen, je hebt genoeg geleden. Ook jij verdient het om het achter te laten in je verleden en een gelukkige toekomst voor je te hebben. Je vader heeft genoeg verpest.

Martine -

Ik ben zo blij dat je de ruimte neemt om je verhaal hier te kunnen doen, ik hoop dat dit zorgt voor nog een stukje heling door het op te schrijven. Ik snap wel dat vergeving kan lijken alsof je goedkeurt wat de ander gedaan heeft. Vergeving kan ook betekenen dat je jezelf vrij mag laten, weg van alle pijn wat je al zo lang in je hart hebt mee moeten dragen. Vergeving is voor jou alleen en niet voor de ander, hele dikke knuffel en bedankt voor je moed om je verhaal met ons te delen!

Anne -

Oh dat vind ik heel mooi wat je zegt, over vergeving. Kan je daar eens wat uitgebreider op in gaan? Daarnaast, heel dapper artikel uiteraard, waar je volgens mij heel veel vrouwen mee helpt en steunt. X

Martine -

Hi Anne, ik heb er wel eens wat over geschreven op 2WMN. Toen zat ik middenin het proces dus behoorlijk rauw geschreven: http://2wmn.nl/2016/07/vergeving/

Wat me ook altijd bijgebleven is uit dat boek wat ik daar beschrijf is deze ene simpele zin: ‘Als je iemand niet kunt vergeven is het alsof je onder een appelboom wacht tot er peren aan groeien.’ Er bestaat nog zo’n uitdrukking geloof ik, iets van: ‘Niet vergeven is alsof je gif inneemt en hoopt dat de ander zal sterven.’ Toen ik leerde vergeven, ging er voor mij een wereld open. Makkelijk was het niet en het duurde jaren voor ik er klaar voor was maar het is wel een van de grootste cadeau’s die ik mezelf heb gegeven.

Madebyuna -

Knap dat je hier open over schrijft & heel goed! Ik denk dat het heel veel steun geeft aan mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Vreselijk om te lezen hoe een slechte reactie eigenlijk de situatie nog erger kan maken en hoe ze je toennertijd zo hebben laten voelen. Vind het heel knap hoe je er nu mee omgaat & hoe goed je hieruit bent gekomen. Heel veel liefs!

Romy -

Een en al kippenvel! Ik heb dit artikel en je eerdere artikel teruggelezen met tranen in mijn ogen en een enorm brok in mijn keel. Het feit dat je geen hulp hebt gekregen en juist werd beschuldigd na wat jou is overkomen, moet vreselijk zijn geweest. Wat ontzettend heftig dat je dit hebt moeten meemaken! Ik wil graag zeggen hoe onwijs trots je op jezelf mag zijn, hoe je een nieuw leven hebt opgemaakt en voor jezelf en de liefde durfde te kiezen, ondanks wat iedereen daarvan vond. Je bent een enorme inspiratiebron!

Jenneke -

Wat een prachtig geschreven artikel over zo’n enorm beladen onderwerp. Jij weet het taboe te doorbreken! Respect voor jou!♥️

Marije -

Heel indrukwekkend, bedankt voor het delen. Ik hoorde deze week ook iets in dat kader en vind het hier wel op aan sluiten: ons taalgebruik rondom misbruik doelt An zich al op victim blaming. ‘een slachtoffer is misbruikt’ die trant word veel vaker gebruikt dan ‘een misbruiker heeft een slachtoffer misbruikt’ de eerste zin heeft geen dader: het schatoffer is het enige voorwerp in die zin, en dus de enige verantwoordelijke – lijkt het wel. Waarom wordt er zoveel taal gebruikt waarin de dader geen plek heeft? Waarom ontzien we die al in ons taalgebruik?
Nadat ik dat hoorde probeer ik zelf ook beter op te letten met wat ik zeg, zulke kleine dingen maken misschien al een verschil. Nogmaals, bedankt voor het delen.

Bo -

Interessante opmerking! Niet eerder over nagedacht, maar ga er ook op letten.

Reageer ook