Het derde trimester

Ik ben heel benieuwd of ik eerder beval of dat ik rond de uitgerekende datum beval of (flink) over tijd ben. Dit artikel heb ik in ieder geval gedurende het derde trimester geschreven. Dit is hoe de laatste loodjes zijn gegaan.

Sowieso zijn mijn woordenschat en zinsconstructies niet meer wat het geweest is. Dus excuus als dit heel vreemd getypt is, het komt echt door de zwangerschap. Die smoes gebruik ik inmiddels voor alles, haha!

Week 27

Ik kan niet zo ver meer lopen met Noa. Een heel klein blokje lukt me nog wel, maar doordat Noa zo snel loopt, loop ik ongemerkt ook wat sneller en dan krijg ik dus bandenpijn. Niet heel fijn!

Ik heb zelf al het gevoel dat ik wat ‘week’ aan het worden ben, haha! Soms hoor en voel ik van alles kraken. Wat een eng idee.

Ik heb een hele fijne zwangerschap en eigenlijk vrijwel geen kwaaltjes. Het enige wat ik nu heb, is dat ik soms ‘s avonds last heb van constant naar de wc gaan terwijl er dan bijna niets uit komt. Zodra ik mijn broek weer aantrek, krijg ik weer aandrang om te plassen. Het enige wat dan helpt is in bad gaan, dan gaat het over.

Het “waggelende-eenden-seizoen” is begonnen. Je wordt steeds groter. Dat houdt in dat je moeilijk van de bank af komt of uit je bed rolt. En heel af en toe kijk ik naar beneden, naar die skippybal, en dan denk ik: ‘Help, moet dat er serieus uit via m’n vagijn?’

Ik kan niet meer zo goed socialiseren. Na een uurtje ben ik kapot. Ik kan wel merken dat ik zo aan het eind van het tweede trimester en begin van het derde trimester steeds meer in mezelf begin te keren. Een goed teken, denk ik.

Week 28 en 29

Week 28

Wat een kutweek. Ja, mooier kan ik het niet maken. Ik heb de afgelopen zes maanden niet veel last gehad van hormonen. Echter lijkt het wel of ze zich opgespaard hebben en met volle kracht nu door mijn lichaam suizen. Ik jank om van alles. Dan hoor ik een liedje van Adèle op de radio en dan biggelen de tranen over mijn wangen.

Ik lees over kramp in je kuiten tijdens de zwangerschap. Gelukkig heb ik daar geen last van dacht ik nog. En ja hoor, ‘s avonds tijdens het uitlaten van Noa krijg ik ineens enorme kramp in mijn linker kuit. Wat. Is. Dit? Week 28 is echt ruk.

Hoe meer ik aftel richting de uitgerekende datum, hoe meer zorgen opeens om de hoek komen kijken. Krijg ik alles wel af voor mijn verlof? Krijgen we de financiering van ons koophuis rond? Sjiezus, dan moeten we alles verhuizen en in orde maken. Hellepie! Heb ik al grijs haar ondertussen van alle zorgen?

Stukje uit het dagboek

“Vandaag krijg je een groeiecho. Niet alle kindjes krijgen dat, alleen als hun mama kans heeft op zwangerschapsdiabetes. Nu maakt mama zich daar geen zorgen over en de verloskundige ook niet, er is tot nu toe geen aanleiding namelijk en ik heb (nog) geen zwangerschapsdiabetes ontwikkeld. Maar toch -volgens de richtlijnen- krijg ik dan groeiecho’s. Dat vindt mama helemaal niet erg, dan kan ik je extra vaak zien wat ik heel leuk vind. Ik kan jou nu op de echo bewonderen en als ik zie op het beeldscherm dat je beweegt, voel ik dat tegelijkertijd in mijn buik. Dat is zo bijzonder! Dan besef ik me dat jij dat echt bent die in mijn buik zit en schopt. Je ligt trouwens al netjes met je hoofdje naar beneden. Papa schrok daar nogal van, die dacht namelijk dat het een teken was dat je wel eens vroeger kon komen. Maar het zegt niets, als je wilt kun je nog draaien. Zolang je dan maar wel weer zelf terug draait, dat zou mama wel lief vinden!”

Week 29

Te lang rechtop zitten aan tafel is niet meer zo relaxt. Het doet zeer aan mijn rug. Ook andere lichamelijke ongemakken komen er bij. Zo heb ik een of andere verkramping in mijn linkerbil wat zeer doet tijdens het lopen. Niet fijn! Ik slaap niet meer zo lekker. Ik draai meer, ik heb het heel warm, op mijn rug liggen is niet zo fijn en ik droom de gekste dingen. Dat dit de laatste loodjes zijn kun je dus wel stellen.\

Ik eet als een dijker. Ik heb enorme honger en zo min mogelijk koolhydraten eten tijdens de zwangerschap lukt me echt niet meer dus dat heb ik voor nu even laten varen. Ik wil gewoon brood, aardappels, pasta en rijst. En patat! Patat smaakte nog nooit zo heerlijk. Na de zwangerschap zie ik wel weer even hoe ik de balans terug ga vinden.

Het kindje wordt steeds sterker. Dat merk ik aan hoe sterk de schopjes, het geschuif en gedraai zijn geworden. Je kunt het ook heel goed zien. De band met je kindje begint zeker al in de buik. Zo cliché maar zo waar. Hij reageert heel erg op mijn aanrakingen merk ik. Hij zwemt als het ware naar mijn handen toe. Zo bijzonder!

Deze week was ik gezellig met Willemijn in Amsterdam en we gingen even naar Lush. Normaal zoek ik altijd de zoete bruisballen uit, maar sinds ik zwanger ben, ben ik fan van frisse citrusgeuren. Niets voor mij, haha!

Stukje uit het dagboek

“Lief mannetje, soms ben je zo druk in mijn buik dat ik me afvraag of je niet eerder gaat komen. Als ik aan jouw oma vraag wanneer zij beviel van haar kinderen, zegt ze dat we allemaal te laat waren haha! Dus stiekem hoop ik ook niet dat je eerder komt. We moeten nog heel wat werk verzetten namelijk. We gaan (misschien) verhuizen, het kinderkamertje moet nog worden ingericht en mama is druk bezig met schrijven om alles af te krijgen zodat we straks lekker de tijd hebben met zijn viertjes: papa, mama, jij en onze lieve waakhond Noa. Ze ligt nu al vaak tegen mama’s buik aan en dan schop je tegen haar warme vacht. Ik denk dat jullie hele goede vriendjes gaan worden als Noa eenmaal aan je gewend is.”

Week 30 en 32

Week 30

Ik schreef er al over: zwangerschapshormonen. Pfff! En hoewel ik mijn zwangerschap geestelijk zwaarder ervaar als lichamelijk, begin ik ook last te krijgen van steken aan de linkerkant van mijn onderrug. Gelukkig hielpen de massages en oefeningen bij haptonomie heel goed.

Week 31

Wow, het kleine mannetje wordt echt heel sterk en laat veel van zich horen. Ik kan merken dat hij steeds groter aan het worden is. Dat maakt het wel extra spannend allemaal!

Ik heb enorme nesteldrang en zoek overal inspiratie voor een leuke babykamer. Ik kan niet wachten tot we de sleutel van ons nieuwe huis krijgen en we aan de slag kunnen. Ondanks dat we nog niet aan het verhuizen zijn, ben ik constant aan het schoonmaken of dingen aan het weggooien. Alles moet schoon!

Week 32

AUW, mijn buik is helemaal beurs van binnen! Je trapt wel heel hard kleine man. Ik ben er achter gekomen dat je dat vooral ‘s nachts doet. Het is een wonder dat ik er niet wakker van word maar ‘s ochtends kan ik wel voelen dat je er een feestje van hebt gemaakt.

De verloskundige zegt dat je op de hand wat ‘royaal’ aanvoelt waar ik een beetje van schrik. Maar dat weet je pas zeker als je een meting doet. Gelukkig blijkt uit de metingen dat je precies ‘volgens het boekje’ groeit en niet groter dan gemiddeld bent. Pfieuw! Ik kan weer rustig ademhalen, tenminste…als mijn longen niet zo in de verdrukking zouden zitten! 😉

Oh ja en we zien je handje op de echo die om zich heen aan het grijpen is. Je pakt de navelstreng vast, zo grappig om te zien!

Week 33

Het lijkt of mannetjelief lager is komen te liggen in mijn baarmoeder. Ik moet opeens veel meer naar de wc, ik waggel veel meer en heb ook wat last van oefenweeën en indalingsweeën. Dat is niet heel fijn, want die weeën voelen best wel sterk aan. Maar ik neem ze wel serieus en probeer er ontspannen doorheen te ademen wat goed lukt en meer rust te nemen. De generale repetitie zullen we maar zeggen… 😉

Joepie, ik ga je kleertjes wassen en alvast inpakken voor de verhuizing. Zo leuk om te doen: nog maar een paar weken!

Ik heb enorm veel stemmingswisselingen en dat de laatste loodjes het zwaarst wegen ga ik nu wel merken. Ik heb veel last van harde buiken ook al probeer ik rustig aan te doen en het idee dat de baby straks lekker uit mijn buik is voelt als een opluchting. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten. Moeder Natuur zorgt er blijkbaar wel voor dat je het zat wordt. Klaag, klaag, klaag.

Ach en Noa is zó lief voor me. Als ik weer eens zit te kreunen op de bank vanwege de harde buiken of kramp heb, gaat ze heel lief en stilletjes naast me liggen met haar pootje op mijn hand. De schat!

Week 35 en 36

Week 35

Zoals ik al zei lijkt het of ik in het derde trimester alle vervelende kwaaltjes voor mijn kiezen krijg. Mijn handen zijn ondertussen bizar dik van het vocht en doen zeer, net als mijn voeten. Het ziet er niet uit, ik lijk Shrek wel. Ik kan nog maar één paar schoenen aan die altijd te groot waren in maat 38, terwijl ik normaal maat 37 heb. Het is gelukkig geen zwangerschapsvergiftiging na controle van de verloskundige, we houden het goed in de gaten.

Ik bel mijn zus op en zij zegt dat het heel herkenbaar is. Zij had ook al weken van tevoren dat ze heel erg veel vocht vast hield: ‘Als ik mijn laarzen aantrok, hingen mijn enkels er gewoon over heen. Het leken wel druipkaarsen! Na de bevalling heb ik een uur op de wc gezeten.’ Blijkbaar zit veel vocht vasthouden in de familie!

Ik snurk ‘s nachts als een os en word er zelfs wakker van! Heel charmant! Ik ben normaal een hele stille slaper, je hoort me nooit dus dit is zo raar!

Maar het ergste kwaaltje van de hele zwangerschap krijg ik deze week voor mijn kiezen, Candida: een schimmelinfectie aan de slijmvliezen van de vagina. Ik sterf van de jeuk en naar de wc gaan is geen pretje. ‘s Avonds en ‘s nachts is het helemaal erg waardoor ik weinig slaap.

Het is gelukkig niet schadelijk voor het kindje, maar het moet natuurlijk wel behandeld worden. Naar de huisarts dus, want dit is niet grappig. Jeuk is erger dan pijn zeggen ze weleens en dat kan ik deze week beamen. Dit is vreselijk en maakt het er niet makkelijker op. Ik ben er even helemaal klaar mee. Sommige vrouwen zijn er heel vatbaar voor en Candida kan ook regelmatig tijdens de zwangerschap voorkomen vanwege alle hormoonschommelingen, vertelde de huisarts me.

Na ongeveer een week is het over, gelukkig! Laten we het er maar op houden dat het me in ieder geval heeft voorbereid op gebroken nachten.

Week 36 en 37

Week 36

Mijn lieve man is druk bezig met verven en klussen in ons nieuwe huis. En de nodige hulptroepen zijn er ook! Ik kan nog niet helemaal bevatten dat het van ons is, maar wat zijn we er blij mee. Deze week wordt de bovenverdieping geverfd, nieuw laminaat gelegd en worden ook de spullen van de babykamer bezorgd. Ik heb er zin in, eindelijk het kamertje van mijn lieve kleine man in orde maken! Volgens mij gaat het heel mooi worden, ik ben benieuwd naar het eindresultaat. In week 37 doe ik dan de finishing touch met Willemijn. Fijn!

Het is dus nogal druk en dat merk ik behoorlijk. Ik kan helaas niet zo veel meer en ben niet zo heel fit. Ik krijg vaker last van harde buiken en pijn in de schouderbladen van het gewicht dat ik met me mee draag. Toch doe ik nog behoorlijk veel: werken, Noa uitlaten, dozen inpakken, wassen, huishoudelijk werk. Maar heel eerlijk? Eigenlijk is het allemaal wat te gek. Helaas zit er niet veel anders op en probeer ik ‘s avonds zo goed mogelijk uit te rusten.

Week 28 en 37

Week 37

Mijn buik heeft een behoorlijke groeispurt gekregen het afgelopen trimester, dat kun je wel goed zien aan de foto’s hierboven. Ik heb daardoor vooral striae op mijn buik en dijen. Ik was niet veel aangekomen, maar die laatste weken? De kilo’s vliegen er aan! Ondertussen ben ik 13 kilo aangekomen. Het schijnt dat je gemiddeld genomen de laatste weken een halve kilo per week groeit dus de teller zal wel op 15 kilo komen. Dat merk ik ook, want een trap oplopen is zwaar. Echt een work-out voor de benen, haha! Ik kan wel voelen dat ik behoorlijk wat gewicht met me mee draag.

Wat ik ook zo grappig vind, is dat je gezicht zo lijkt te veranderen richting het einde van de zwangerschap. Toen Willemijn en ik onze foto’s vergeleken kwamen we er ook achter dat je kaken ronder lijken te zijn zo vlak voor de bevalling, je wangen zijn lekker bol en je neus lijkt ook wel dikker!

Week 37 brengt bij mij ook met zich mee dat ik meer rust moet nemen. Het lijkt wel alsof mijn lichaam het afdwingt, overdag ben ik ook meer moe net als in het eerste trimester. Verder heeft mijn rug veel baat bij de massages van de haptonoom/fysiotherapeut, volgende week mag ik weer. Heerlijk!

Verder dan dit ‘durfde’ ik niet te schrijven en ik wilde dit artikel graag online hebben voordat ik zou bevallen, zodat het geen mosterd na de maaltijd zou worden! 😉

Dus hier houdt het op met de zwangerschapsupdates, zo gek! Aan de ene kant is het heel snel gegaan en aan de andere kant lijken die laatste weken heel lang te duren. Ik heb de zwangerschap als iets heel bijzonders ervaren, het lijkt wel alsof het klokje weer rond is: van hechting aan dit nieuwe mensje in de buik tot loslaten zodat het geboren mag worden en dan beginnen we weer van voor af aan. Want dat is straks in zijn leven ook zo als hij er eenmaal is. Jaren van hechting, liefde, koestering en veiligheid totdat hij oud genoeg is om op eigen benen te gaan staan waarbij we hem weer los mogen laten. Nieuw leven is zo bijzonder… Tot snel lieve, kleine man!

18 reacties

Haydée -

Zo ontroerend om die stukjes uit je dagboek te lezen! Nog eventjes volhouden, en dan kan je kennismaken met je zoontje. Wat zal dat een bijzonder moment zijn!

Inge -

Deze artikelen zijn altijd heel leuk om te lezen, ik heb er alle vertrouwen in dat het huis optijd in klaar is en jij gaat bevallen als dat allemaal in orde is. Heel veel succes!

Tessa -

Het wordt allemaal te gek maar het er zit even niets anders op? Natuurlijk wel! Het belangrijkste is nu dat je genoeg rust neemt en als dat betekent dat er voorlopig wat minder artikelen op 2wmn komen, dan is dat zo! Ook voor na de bevalling hoeven de artikelen niet allemaal klaar te staan. Dan maar wat minder artikelen eventjes. Niet teveel druk op jezelf leggen he Martine! Ik weet zeker dat de lezeressen hier er begrip voor hebben! x

S -

Wow de tijd is echt voorbij gevlogen! Je ziet er prachtig uit. Veel succes de laatste weken!

femketje -

Ik kan niet anders dan zeggen dat je echt prachtig zwanger bent! ♡

Tessa -

Zo spannend Martine! Wat gaat het mooi worden als dat ventje straks op je borst ligt :) Veel succes met de laatste loodjes!

Britt -

Het is te zien dat je helemaal straalt, wat spannend en ik ben zo benieuwd!

Maria -

Ik was het zwanger zijn al ruim voor de bevalling zo enorm zat…. ik heb heb vrij goede zwangerschappen gehad maar het was niet mijn hobby ofzo. De laatste weken van mijn tweede zwangerschap vond ik enorm zwaar omdat ik en uitgeput was en een peutertje van 17 maanden had rondhuppelen. En dan moet dat kind er ook een keer eruit… Het is je eerste kindje, geniet er van en plof op de bank of kruip lekker in bed. Nu kan het nog!

Marijke -

Wat ben je door de weken heen prachtig zwanger. Goed teken dat het hoofdje al naar beneden ligt. Dat is echt geen teken dat het kindje daardoor eerder komt. Bovendien met 36 weken bevallen is echt niet erg. Mijn tante beviel met 35.5 week met een geplande keizersnede van een grote jongen van 54 cm en 4500 gram. Nou is mijn tante van zichzelf ook groot en fors. Met overtijd lopen kun je net zo goed een 6 ponder krijgen. Mijn moeder had van mij een fijne zwangerschap maar vervelende bevalling. Ik was ook zwaar en de placenta kwam niet los en flink uitgescheurd, maar zodra het kindje geboren is neemt dat alle pijntjes weg. Het is gewoon fijn dat het kindje zich al aan het voorbereiden is. Hele fijne voorspoedige zwangerschap en bevalling gewenst.

Loes -

Je ziet er echt prachtig uit! Pregnancy looks good on you! Heel veel succes met de laatste loodjes, ik ben heel nieuwsgierig naar jullie zoontje (en zijn naam!).

Dionne -

Zo leuk om te zien. Ik ben echt heel benieuwd wanneer die geboren wordt. Spannend!

Eva -

Wat spannend! Ik las af en toe je updates en is het echt afwachten. Hopelijk kom je de laatste weken relaxed door. Heel veel succes met de laatste loodjes!

Shirley -

Wat ben je toch prachtig! Mijn gezicht was een paar dagen voor de bevalling zo enorm veranderd, dat mijn moeder al zei ‘jij bevalt deze week’ haha. Ben zo benieuwd bij jou! Succes met de laatste dagen (!) en daarna lekker met de beentjes omhoog en een baby op schoot 😉

Lenneke -

Ik vind dat je het allemaal heel knap doet! Nog even en je hebt de kleine man in je armen. :-)

Romy -

Wat leuk om zo voor de bevalling nog een update te lezen van dit laatste trimester. De laatste loodjes zijn nu echt begonnen en ik kan me goed voorstellen dat je heel erg uitziet naar de geboorte van jullie mannetje en daarmee je eigen lichaam zonder de kwaaltjes weer terugkrijgen. Zet hem op nog even en vergeet niet om ook je rust te pakken!

Anna -

Hihi, wat grappig dat je in week 29 al spreekt over ‘de laatste loodjes’. Je mag dan nog wel tien weken of meer 😉
Maar nu zijn de laatste loodjes wel echt aangebroken! Succes!

Sylvia - alovelyadventure -

Wat een mooie zwangerschap heb je al mogen beleven (op de candida na dan)! Zo fijn dat jullie nu ook echt jullie “eigen” huis hebben. Ik ga heel hard duimen, dat alles op tijd af is voordat de baby komt. Geeft toch wel een klein beetje rust! Geniet nog lekker van de laatste we(e)k(e) zwangerschap.. Dit gevoel ga je nog heel erg missen!

Silke -

Wat leuk en ook zo herkenbaar om te lezen! Ik ‘schrok’ er wel van dat je laatst ook al schreef ‘gewoon’ tot de bevalling door te werken. Je lichaam geeft volgens mij niet voor niets het signaal dat het zwaar én moe is en straks is alles al pittig genoeg! (Cliché maar waar) Nu nog de tijd om met je benen omhoog te zitten (ook goed voor het vocht!) Uitgerust en daardoor met een opgeruimd hoofd (en huis) beginnen aan de kleine, dat is wat ik je gun! Succes met de laatste loodjes!

Reageer ook