Face2Face met Jeanet: 30 jaar en borstkanker

Één op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Dat zijn jaarlijks zo’n, schrik niet, 17.000 vrouwen. Slechts 20% van alle vrouwen zijn jonger dan 50. Van alle vrouwen onder de 30, krijgen maar 80 vrouwen per jaar te horen dat ze borstkanker hebben. Borstkanker onder jonge vrouwen is dus heel zeldzaam. Één van die vrouwen is Jeanet. Ze was nog maar net twee weken 30 toen ze een flinke knobbel in haar borst ontdekte. We mochten haar, tussen de chemokuren door, interviewen.

Foto’s door Mariska de Groot

Als Jeanet het koffietentje binnenkomt waar we hebben afgesproken, verlicht ze de ruimte met haar stralende lach en haar lieve ogen. Haar stem is warm en opgewekt. En met haar leuke geprinte jurkje en het pantersjaaltje van de Zara (die ene leuke, die ik ook toevallig heb) ziet ze er niet bepaald als iemand uit die ziek is. Toch is ze dat wel. Nadat we haar twee pareltjes van jongens hebben begroet en wat te drinken hebben besteld, begint Jeanet met vertellen.

Het was eigenlijk net rustig geworden, na de geboorte van onze tweeling. Twee jaar geleden bleek ik zwanger te zijn, totaal ongepland. Ik was aan de pil, maar die slikte ik altijd door. Ik was hem na de stopweek, voor het weekend, vergeten op te halen dus had ik een stopweek van 11 dagen gehad. Ik had altijd gedacht dat ik niet zo makkelijk zwager zou worden, dus toen dat het geval bleek was het wel een schok. Ik was net geswitcht van baan, ik zou de week er op beginnen als arts-assistent kindergeneeskunde en we hadden nét een nieuwbouwhuis gekocht. En dat was nog niet het enige… Na de echo bleek dat ik zwanger was van niet één maar twee kindjes! Een twee-eiige tweeling. Na een voorspoedige zwangerschap braken mijn vliezen met 35 weken spontaan en ben ik ‘s nachts met een keizersnede vanwege een liggingsafwijking bevallen. Totaal onverwacht is die nacht op een hel uitgelopen. Luca is 25 minuten lang gereanimeerd en de artsen stonden op het punt om de reanimatie te stoppen. Maar net op het moment dat mijn vriend erbij kwam en zijn handje pakte, ging zijn hartje weer kloppen.

Op dat moment sprongen de tranen in mijn ogen. Martine, die naast me zit, weet het al helemaal niet droog te houden. Wat een start heb je dan als jonge ouders en als piepklein jongetje op deze wereld…

De weken die er op volgde zagen er erg slecht uit voor kleine Luca. Hij was heel ziek en had een ernstige vorm van epilepsie.

Ons werd verteld dat hij of zou komen te overlijden, of zo ernstig gehandicapt zou zijn dat hij een niet-menswaardig leven tegemoet zou gaan. Toch begon hij met 2,5 week ineens plots te normaliseren…. Niemand snapte hoe dat kon, maar ineens zagen ze het niet zo somber meer in. Lang verhaal kort: nu 15 maanden later doet Luca het supergoed. Ze zien op dit moment geen ontwikkelingsachterstand, hij heeft geen epilepsie meer en hij loopt in sommige dingen zelfs voor op zijn broer Sam! Hij is echt ons wonder! (Voor het uitgebreide verhaal kun je het Early Birds verhaal van Luca en Sam hier lezen.

Grotografie - Mariska de Groot 2017

Wauw, wat ontzettend bijzonder! En wat een heftige start moet dit geweest zijn. Ik kan me voorstellen dat jullie nét weer een beetje op adem waren gekomen…

Dat kun je wel zeggen! Een paar weken geleden verzuchtte ik nog dat ik zo gelukkig was, met mijn liefde en beste vriend Stefan, mijn fantastische gezonde zoontjes, mijn baan als arts-assistent op de spoedeisende hulp en een droom die op het punt stond in vervulling te gaan: ik zou beginnen als huisarts in opleiding vanaf september.

Totdat ik dus een paar weken geleden een knobbeltje ontdekte in mijn rechter borst… Ik lag op een ochtend in bed en ik merkte het knobbeltje op. Ik maakte er toen nog niet echt iets van, ik stond op en deed mijn ding die dag. Maar ‘s avonds zat ik met mijn vriend in de tuin en toen zat ik er weer even aan. Hij vroeg wat ik aan het doen was en toen ik vertelde dat ik een knobbeltje voelde was hij gelijk alert. In zijn familie komt veel kanker voor, dus hij was direct bezorgd. Hij stond er op dat ik de volgende dag de huisarts zou bellen. Ik kon gelijk terecht. De huisarts dacht niet direct aan borstkanker, maar stelde wel voor om de officiële route te bewandelen en naar de mammapoli te gaan. Voor de zekerheid.

Het eerste onderzoek dat ik kreeg was een echo. En inderdaad, daar was een knobbel op te zien. Er werd voorgesteld om direct een mammogram te maken en een punctie te doen. Ik vroeg aan de arts ‘Maak je je zorgen?’ Ik was tot die tijd eigenlijk nog steeds niet echt bezorgd geweest en probeerde positief te denken. Maar toen de arts zei dat ze zich wel zorgen maakte, schrok ik enorm. Mijn wereld stortte toen echt wel even in en het was zó onwerkelijk. Ik probeerde nog te bedenken of het iets anders kon zijn. Ik kon toch geen borstkanker hebben? Ik heb ruim 9 maanden borstvoeding gegeven, ik ben nog zo jong en er komt geen kanker voor in mijn familie… ‘Kan het niet gewoon een ontsteking zijn van een melkklier?’

Maar dat was het niet…

Nee… Nee, het was echt borstkanker.

Ik denk af en toe ‘Hoe heeft dit kunnen gebeuren?’ Ik voel me soms best wel schuldig. Ik ben verdomme arts, hoe kan ik dan een tumor van ruim 5 centimeter pas zo laat ontdekt hebben? Als ik nou zelf regelmatiger gevoeld had dan had ik hem misschien eerder ontdekt. Maar ja, dat is allemaal achteraf…

Ze zeggen wel ‘Voel en ken je borsten’, maar wie doet dat nou echt?Vroeger controleerde ik mijn borsten wel vrij regelmatig, maar ik heb gewoon, klierige borsten” van mezelf en ik had het idee altijd wel wat te voelen. Dus op een gegeven moment stopte ik daar mee. Het was echt toeval dat ik opeens iets geks voelde. Maar dat is dus ook echt wat ik mee wil geven met dit interview. Wéét hoe je borsten voelen en controleer ze met enige regelmaat op afwijkingen.

(Hier lees je meer over zelfonderzoek, red.)

En nadat de diagnose was gesteld, wat gebeurde er toen?

Tja, dan komt er heel veel op je af. Maar ik dacht vooral: ‘Het kan gewoon niet dat ik dood ga. Ik heb mijn twee jongetjes, ik kan hun toch niet achterlaten.’

De tranen schieten me in de ogen. Ik kan het me zó voorstellen. Ik ben nooit bang geweest voor de dood, maar toen ik moeder werd, veranderde dat. Opeens leef je niet meer voor jezelf…

Nou dat inderdaad. Ik mag gewoon niet doodgaan. Dat kan gewoon niet.

Ik had echt zo iets van ‘Haal alles er maar af! Weg met die borsten en neem die lymfeklieren ook maar mee.’ Maar de oncoloog adviseerde toch eerst met chemotherapie te starten en te kijken welk effect dit had. Daarna krijg ik nog bestraling en 5 of 10 jaar lang hormoontherapie.

Ze zijn gelijk gestart met tweewekelijkse kuren en hiervan heb ik net de laatste kuur gehad. Dit zijn hele zware kuren geweest. De vijf dagen erna waren ontzettend heftig.

Vanaf nu zal ik elke week, gedurende 12 weken, een kuur krijgen. Deze schijnen wel lichter te zijn, dus ik hoop dat het meevalt.

Grotografie - Mariska de Groot 2017

En hoe zie je nu de toekomst tegemoet? Kijk je überhaupt nog vooruit?

Ja, zeker! Ik kijk juist heel erg vooruit. Ik wil mijn jongens opgroeien, ik wil weer gaan werken en ik wil mijn leven met Stefan doorbrengen.

Maar aan de andere kant bekijk ik het ook echt stapje voor stapje. Begin december ben ik klaar met de chemokuren en in november word ik geopereerd. Mijn borst wordt dan geamputeerd en mijn tweede borst zal op den duur ook verwijderd worden. Nadat de huid hersteld is van de bestraling, krijg ik een borstreconstructie. Dat is misschien pas over 1,5 jaar. Maar… dan heb ik wel tot mijn 80ste mooie, volle borsten die niet gaan hangen! Haha!

Al met al ben ik hopelijk volgend jaar februari klaar met alle behandelingen, op de hormoontherapie na. Dit isanti-hormonale medicatie. Dat duurt 5 jaar. Hiervan kom je kunstmatig in de overgang. Mijn borstkanker is gevoelig voor vrouwelijke hormonen, dus door deze te blokkeren kunnen tumorcellen niet overleven. Het kan zijn dat de inzichten na die 5 jaar zo veranderd zijn dat ik nog 5 jaar, dus in totaal 10 jaar anti-hormonale therapie moet.

Het is daarom ook maar de vraag of we ooit nog een keer een kindje zullen krijgen. Wie weet, misschien over 6 jaar, na de hormoontherapie. Maar voor nu is het allerbelangrijkste dat ik blijf leven en die rotkanker nooit meer terugkomt.

Weet je wat ik zo knap vind, dat je zo stellig kunt zeggen dat je het gevecht met de kanker gaat winnen.

Wonderen bestaan, dat is waar ik me aan vasthoud. Op het geboortekaartje van Sam & Luca stond: ‘Wij weten het zeker, wonderen bestaan’. Luca is ons grote wonder. En ook nu, hoewel ik het soms wel moeilijk vindt door alle beren die ik op de weg zie, moeten we geloven dat wonderen bestaan: ik ga weer 100% beter worden, die kanker krijgt mij er niet onder! Ik ga heel oud worden met mijn mannen… Luca heeft namelijk bewezen dat wonderen bestaan.

Grotografie - Mariska de Groot 2017

Wauw, wat een vechtlust heeft deze mooie, jonge vrouw. En iedere keer wanneer we zeiden dat we haar bewonderen hierom zei ze: ‘Ja, maar jullie zouden dit ook doen. Je kunt niet anders! Je wilt niet anders.’ Maar toch blijf ik het bewonderenswaardig vinden hoe stellig ze kan zeggen ‘Ik word beter. Dat moet gewoon.’

Ik moet zeggen, ik vond het nog al wat, het interview deze keer. Hoewel kanker me helaas niet vreemd is en momenteel meerdere mensen in mijn familie lijden aan de ziekte, kwam het deze keer op een bepaalde manier wel héél dichtbij. Jeanet is net 30, moeder van twee zoontjes en komt uit Groningen… Ik had Jeanet kunnen zijn. Wij allemáál hadden Jeanet kunnen zijn…

32 reacties

Marleen -

Wauw wat een heftig en indrukwekkend verhaal, ik wens jou en jouw gezin heel veel kracht toe Jeanet!

Eline -

Jeetje wat een indrukwekkend verhaal! Ik houd het ook niet droog… Wat een positiviteit, kracht en liefde straalt Jeanet uit. Knap van jullie hoe jullie dit interview gedaan hebben Willemijn en Martine.

Voor Jeanet: Ik wens je alle kracht toe die je nodig hebt. Bedankt dat je je verhaal hebt willen delen. Juist het feit dat het voor jou zo vanzelfsprekend is om te vechten en positief te zijn, zegt heel veel over je kracht en persoonlijkheid. Het allerbeste gewenst!

Nynke -

Wat een ontzettend heftig verhaal zeg… Ik ben er stil van…
Hopelijk komt alles weer helemaal goed en kan ze nog heel lang van haar mooie ventjes blijven genieten.

Ilse -

Heftig!! Ik heb heel veel respect voor jou, Jeanet en voor alle andere vrouwen die zo aan het bikkelen zijn tegen deze rotziekte! Ontzettend veel kracht toegewenst!

Larissa -

Jeetje… Ik ben helemaal stil van dit verhaal. Wat ongelooflijk knap dat ze zulk ontzettend doorzettingsvermogen heeft. Het maakt je weer helemaal bewust dat je moet genieten van elk moment.

Geralda -

Jeanet, heel erg veel sterkte in deze heftige periode!

Marijke -

Wat een heftig verhaal Jeanet! Helaas hoor ik zelf om mij heen ook veel jonge mensen met kanker. Ik ben zelf verpleegkundige en ik realiseer wel dat het niet voor iedereen is weggelegd om oud te worden. Wat heb ik enorm veel bewondering voor jouw verhaal Jeanet, ik wens je heel veel sterkte en gezondheid toe.

huisjeboompje.beesje -

idd “we hadden allemaal Jeanet kunnen zijn” ..
sterkte!!!

Sophie -

Wat een heftig verhaal!
Heel veel kracht voor jou gewenst❤

Julie -

Wat een heftig verhaal! Ik zat het artikel te lezen in de bus maar ik heb het even weg geklikt. Ik had er tranen van in mijn ogen. Wat kan het leven toch oneerlijk zijn!

Irene -

Wat een ontzettend heftig verhaal.. maar ik vind het tegelijkertijd prachtig dat jullie zulke verhalen delen, juist om ons allemaal bewust te maken van de eindigheid van het leven en hoe dankbaar we mogen zijn voor allerlei dingen die we misschien voor lief nemen. Ik werk zelf sinds kort bij een organisatie die iets wil betekenen voor langdurig vermoeide kankerpatiënten. Heel veel sterkte en beterschap voor deze knappe vrouw!

Nienke -

Ik ben er stil van.
Ik heb het verhaal gelezen met kippevel. Wat ontzettend heftig! Ik denk wel eens, hoe zal mijn leven er over bijvoorbeeld 5 jaar uitzien. Dat zou dus ook zo kunnen zijn.
Ik wens Jeanet en iedereen die in een dergelijke situatie zit heel veel kracht toe!

Rianne -

De tranen staan in m’n ogen na het kezen van dit verhaal. Maar wat een sterke vrouw ben je Jeanet. Veel sterkte gewenst deze tijd

Sophie -

Jeetje Jeanet, wat een vreselijk en heftig verhaal!
Ik ken je nog van coschappen in Heerenveen en toen je werkte op de afdeling kindergeneeskunde, en wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd. Ik snap dat je zegt dat je niet anders kan dan zoveel vechtlust hebben, maar toch vind ik het heel sterk en stoer van je! Heel veel sterkte gewenst, en ook heel erg genieten van je drie mannen!

Loes -

Wow, wat een heftig verhaal. Het gedeelte over haar zoontjes is al heftig en dan ook nog een knobbeltje bij jezelf ontdekken.. Wat knap dat ze nog zo positief is!

Rachelle -

Wat een vechtlust en wat een prachtige vrouw. Sterkte! <3

Margot -

Oh wow, ik zit dit met tranen in mijn ogen te lezen. Zowel de moeilijke start van Luca als alles wat daarna komt. Ik ben 29 en net moeder geworden, dus komt wel binnen. Knap dat je er zo sterk en positief instaat!

Jackelien -

Jeetje wat een heftig verhaal, echt alle sterkte toegewenst!! Ik geloof dat je met een positieve geest ook veel verschil maakt, zet hem op!

Marjan -

Jeetje wat heftig. Ik heb zelf geen kinderen maar kan de pijn ZO voelen, ik krijg er tranen van in mn ogen. Je lijtk me zo’n goed mens, je verdient het om verder te mogen leven, sterkte!

Noor -

Wat een sterke vrouw! Ik wens je alle sterkte toe!

Minka -

Heel veel kracht en liefde voor jou Jeanet! <3

Simone -

Wat een ontzettend aangrijpend en heftig verhaal. Ik vind het heel dapper hoe positief ze is, dat zal ook zeker heel veel bijdragen voor haarzelf en haar familie om het proces te kunnen hendelen. Heel veel stertke!

Jeanet -

Dankjulliewel allemaal voor jullie lieve reacties! En Willemijn (en Martine natuurlijk) bedankt voor het mooie interview! En Mariska voor de prachtige foto’s! Liefs, Jeanet

Didi -

Gelukkig stuurde deze huisarts wel door voor de zekerheid. Bij een vriendin van mij werd eerst gedacht aan een ontsteking ondanks dat het voor haar als foute boel voelde. Ze kreeg antibiotica en pas nadat dat geen verbetering gaf na een paar weken is ze doorgestuurd. Helaas bleek het bij haar al uitgezaaid en zal ze binnenkort haar 2 kindjes moeten achterlaten.

Jeanet -

Wat een verschrikkelijk nieuws :(… (Borst)kanker is zo meedogenloos, het verwoest hele levens. Heel veel sterkte gewenst!

Minka -

Afschuwelijk! Heel veel sterkte… <3

Kelly -

Zo’n heftig verhaal, jeetje, ik heb er geen woorden voor.. Wat een powervrouw! Zoveel respect voor haar positiviteit en doorzettingsvermogen. Een mooi motto: Wonderen bestaan. Ik geloof met haar mee!

Romy -

Jeetje, echt kippenvel! Dit verhaal zet je echt even met beide benen op de grond. Ik heb het verhaal met zóveel bewondering gelezen. Wat een kracht en positiviteit straal je uit. Ik wens je heel erg veel sterkte.

Corina -

Oooh wat een verhaal. Zo knap hoe ze het vertelt en wat een vechtlust! Ik wens haaf heel veel sterkte toe de komende tijd.

Marije -

Jeetje, ben helemaal stil van dit interview. Wat een enorme kracht straalt eruit.

Kirsten -

Wat een heftig verhaal, vooral omdat je er echt nog midden in zit. Onwijs mooi geschreven met veel positiviteit. Je vraagt je bijna af of de kleine mannen zich met een reden wat vroeger in je leven hebben aangediend. Vind ik bijzonder om over na te denken. Ik wens je alle sterkte toe!

Marja -

Ik heb haar verhaal inmiddels meerdere keren gelezen en iedere keer word ik er weer kotsmisselijk van.
In gedachten stuur ik haar alle kracht van de wereld en bid ik dat ze beter wordt.
Wat je schrijft: we hadden allemaal Jeanet kunnen zijn. 😢

Reageer ook