Zwangerschapshormonen zijn een bitch

Ik liep een aantal weken geleden door Groningen. De winkels gingen al dicht maar ik moest enorm nodig plassen. Hoezo zwanger?! Gelukkig was er een man van een winkel die dit opving en heel aardig reageerde terwijl ze al dicht waren. “Je kan hier wel naar de wc, absoluut geen probleem!”, zei hij. Toen ik eenmaal weer buiten stond hadden we een praatje over zwangerschapshormonen.

Foto door Mariska – Grotografie

Hij benoemde namelijk dat zijn vrouw van tijd tot tijd best een heks was gedurende de zwangerschap en of ik dat ook had. Ik moest er hard om lachen, want hoe vaak ik wel geen heks was rondom de menstruatieperiode. Die heksenmodus was dus zeker herkenbaar! Jorrik hoefde maar net iets te hard te ademen en het was al mis.

Die “heksentrekjes” zijn trouwens wel veel minder geworden dan voorheen sinds ik ook meer laat weten hoe ik me van binnen voel en het accepteer als ik een paar dagen voor de ongesteldheid me gewoon niet fijn voel in plaats van maar door te gaan. Door dan wat beter voor mezelf te zorgen, ben ik ook een leuker mens voor de buitenwereld. Ik stapel minder emoties op en probeer wat meer rust te nemen waardoor ik niet zo snel als een vulkaan uit elkaar barst tegen Jorrik. Dit had ik eigenlijk net onder de knie voordat ik zwanger werd.

Met die verandering was ik dus heel blij en ik was dus erg benieuwd of ik ook last zou hebben van de heksenmodus gedurende de zwangerschap en of het dan in alle hevigheid terug zou komen. De opperheksenmodus zou je kunnen zeggen, haha!

Maar met deze zwangerschap heb ik wonder boven wonder nergens last van. “Nou, ik ben gelukkig nog niet veranderd in een heks tijdens deze zwangerschap!”, riep ik de man in kwestie nog na.

Sowieso heb ik eigenlijk nog niet heel veel “last” gehad van zwangerschapshormonen. Maar alsof de zwangerschapshormonen het konden horen dat ik dat zei, gingen ze opeens flink aan de slag.

Want sinds het derde trimester aangebroken is, lijkt er opeens een leger aan zwangerschapshormonen opengetrokken te zijn. Alsof ik nog even 6 maanden in moet halen.

Ik huil alles bij elkaar. Ik zou ook niet weten waarom, er is simpelweg geen aanleiding. En mocht er wel een aanleiding zijn, dan grijp ik die meteen aan om lekker een potje te kunnen grienen. Het is zo bizar wat er dan allemaal met je gebeurt tijdens zo’n zwangerschap. Je hebt er geen controle meer over en dat alles loslaten…dat vind ik best wel lastig. Dan wil ik niet huilen, maar vechten heeft geen zin. Dus dan maar huilen en humor verlicht het ook een beetje, vandaar mijn relaas op Twitter.

Want ik zal eerlijk bekennen: dit vind ik echt niet leuk. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik mijn zwangerschap tot nu toe geestelijk zwaarder vind dan lichamelijk. Ik voel me soms mezelf niet meer en verlang weer naar mijn oude ik zonder al die gierende hormonen die door mijn lijf stromen.

Wat nog meer een grote rol speelt, is het feit dat ik soms een (zwangerschaps)brein heb wat gemaakt lijkt te zijn van pudding. Niet alleen mijn lichaam wordt blijkbaar week, maar de hersenen ook!

Een-op-een gesprekken gaan nog goed, maar ik word zo moe van gesprekken met meerdere mensen. Ik kan het simpelweg niet meer volgen, ik kan soms niet meer normaal praten of de goede woorden vinden. Ik kom er niet meer uit en dat is zowel grappig als frustrerend. Maar daardoor wil ik liever alleen zijn want ik ben niet meer scherp van geest. En daardoor…

…merkte ik laatst dat ik weer in een heks veranderde. Een opperheks welteverstaan want dit keer barstte de vulkaan niet tegen mijn man uit maar tegen de visite. Dat is niks voor mij.

Drie mensen hadden een goed gesprek met elkaar, maar wederom kon ik dat niet volgen vanwege mijn puddingbrein, de TV stond aan en het was al avond. Ik zoomde helemaal uit. Dat waren voor deze ‘zwangere heks’ gewoon even teveel prikkels, denk ik achteraf.

Na zoveel uur geluisterd te hebben naar “het gekakel” van mijn visite, was ik zo geïrriteerd. Het enige wat ik kon denken was: ‘Hou alsjeblieft je kop dicht, kijk gewoon TV en laat mij geen onderwerp van gesprek zijn + ik wil naar bed en iedereen moet naar huis.’ Ik snap dus ook niet waarom ik niet gewoon ben opgestaan en naar bed ben gegaan. Ik leek wel op slot te zitten.

En natuurlijk werd er tijdens deze negatieve gedachtegang een persoonlijke vraag aan mij gesteld. Daar reageerde ik me toch een partij bitchy op, niet te geloven. Zoals Lindsay Lohan het zou verwoorden in de film Mean Girls: word vomit. Er kwam een soort woordenkots tevoorschijn waar ik zelf geen controle meer over had. Ik hoorde het mezelf gewoon zeggen en dacht zelfs: ‘Oh my god…’ Ik heb er de volgende dag -na veel slaap- mijn excuus voor aangeboden, erg hè? Ik schaam me dood!

Ik ben al wel gevoelig voor teveel prikkels maar nu tijdens de laatste loodjes van mijn zwangerschap kan ik het helemaal niet meer hebben. Zwangerschapshormonen zijn een bitch!

Mijn omgeving moet denk ik maar gewoon niet teveel meer van me vragen, want I can’t handle it! Laat me maar krijsen, schreeuwen, janken en wegvliegen op mijn denkbeeldige bezemsteel totdat ons zoontje geboren is. Daarna ben ik hopelijk weer de oude… 😉

17 reacties

Milou -

Hands up voor het derde trimester! Ik moet zeggen dat ik in het eerste trimester ook nogal een heks was maar voel aan alles dat het weer langzaam terug komt dit laatste trimester. Dat had ik bij de zwangerschap van J. ook. Ik wil het liefst alleen zijn (/met mijn gezin) en rust. Anders raak ik snel geïrriteerd. Het zal er wek bij horen denk ik..

Laura -

Zo herkenbaar! Zit nu ook sinds een paar weken in het derde trimester. Hiervoor had ik bijna geen last van de hormonen, maar sinds een paar weken ben ik superchagrijnig, emotioneel en maak ik me overal zorgen over (1e kind, geen idee wat me te wachten staat, gaan we het wel goed doen, etc.). Gelukkig voel ik het wel aankomen, dus zeg ik altijd tegen mijn man “sorry, het zijn de hormonen, ik doe het niet expres, AAAAHHH”… Zal blij zijn als het weer over is…

Shanna -

Hoi Martine, Mijn derde trimester staat op het punt van beginnen (27 weken zwanger vandaag) en herken die hormonale schommelingen maar al te goed. Van dat zwangerschapsbrein merk ik nog niet zoveel, omdat ik vanaf dag 1 al hersenproblemen heb. Ons kereltje heeft tijdens de innesteling een grootse entree gemaakt door mij letterlijk knockout te krijgen zodat ik met mijn achterhoofd op de wcpot sloeg en met hersenletsel in het ziekenhuis belandde. Ik loop dus in de revalidatie en alles in mn hoofd gaat al anders dan anders. Moet er eerlijk gezegd niet bij nadenken dat dat misschien nog wel erger gaat worden straks! Gisteren wel de hele dag gejankt om van alles en kan niet meer normaal naar facebookfilmpjes over zielige dieren kijken… Hoe bizar die lichamen van vrouwen tijdens de zwangerschap!! xx

Deborahi -

Ik ken het… Niet echt van het heks zijn, nog niet, maar dat mensen geen dingen meer moeten vragen aan me… M’n zwangerschap loopt nou niet echt zoals ik gepland had… Met 23 weken kan ik m’n kind nog steeds niet voelen en ben ik 3x(!) terug moeten komen voor de 20 weken echo. Geslacht van onze Muppet is ook nog steeds niet bekend dus ik zit er ff doorheen. En als ik ‘t uitleg aan mensen lijken ze me wel niet te snappen. Wat een drama!

Eveline Fleur -

Jeetje wat vervelend Deborahi! Ik snap dat je er dan even doorheen zit. Sterkte. <3

Naomi -

Best wel herkenbaar, alleen had ik het niet tijdens m’n zwangerschappen maar erna. Overigens alleen bij de 1e 2 kinderen, bij de 3e had ik het niet omdat ik wist waardoor het kwam als ik moest huilen (bijv dat de visite de baby veel vast hadden gehouden, het te druk was geweest, teveel prikkels op een dag) bij de 3e zorgde ik ervoor dat die dingen dus niet meer gebeurde en dat scheelde een hoop frustratie en gejank.
Tijdens m’n menstruatie ben ik ook prikkelbaar. M’n man merkt het altijd als het er aan zit te komen, ik ben dan prikkelbaar en snel moe..
Stomme hormonen..

Lisanne -

Ik ben op dit moment 31weken zwanger en bij mij begint het ook te komen! Pfff… Moest deze week weer beginnen met werken, ineens overal onzeker over en huilen dat ik het toch niet kan. Huilen om een zielig filmpje, mooi liedje, dat iets niet lukt… Of vandaag, stond ik te kijken naar alle net gewassen kleertjes. Ineens vet huilen, dat daar straks een baby in past huuuhuuuuhhh en ik vind het zo stom dat we nog zoooo lang moeten wachten :( :( krokodillen tranen! Mijn man snapte er niks van 😂

Madelaine -

Toen ik 38 week zwanger was en dus op het toppunt zat van zwanger zijn vond mijn schoonzus het een geweldig idee om te beginnen over onze geweldige *ahum* band en waarom ik niet op bepaalde verjaardagen kwam. Heeeeeeel verstandig om dit met een hoogzwangere te doen. Hormonen vlogen door het huis!

Kirsten -

Ach wat herkenbaar, nouja gedeeltelijk. Ik zit zelf aan het einde van mijn eerste trimester, maar het niet altijd jezelf voelen is onwijs herkenbaar. Ik ben gedurende de dag snel misselijk en moe. Verlang echt naar de tijd dat ik twee treden tegelijkertijd de trap op kon rennen. Het voelt ook alsof je geleefd wordt en daarmee ook de controle uit handen geeft. Zit te springen op het 2e trimester, maar dat zal ook zijn eigen uitdagingen hebben ben ik bang..

Kim -

Ik herken dit ook, maar vooral van de periode net na de bevalling. Tijdens mijn zwangerschap voelde ik me eigenlijk altijd heel goed, maar eenmaal bevallen was ik echt een hormonaal wrak. Constant huilen om álles ook, soort van wanhoop gevoel dat ik nu nog steeds niet thuis kan brengen. Was ook echt het liefst alleen, met baby en man in ons bubbeltje. Gelukkig was ik na een paar weken weer de oude, maar denk er nog vaak aan terug. Heftige troep, die hormonen 😉

Loes -

Haha ah, wat vervelend dat je zoveel last hebt van je hormonen! Hopelijk trekt dat snel weer een beetje bij. Gelukkig heb je wel altijd een goede reden: want zwangeren mogen nu eenmaal hormonaal zijn, toch?!

Rosalie -

Ik had er tijdens mijn zwangerschap geen last van. Ik wilde wel heel graag mijn lijf weer terug. Dat kreeg ik, maar vervolgens was mijn lijf toch weer in het teken van mijn kind: borstvoeding. Dus las daarna wordt je weer je normale zelf. Ik heb nu nog een slecht geheugen. En diepgaande gesprekken heb ik niet veel, want als mijn kleine er bij is, dan ben ik continue in zorgmodus. En dan bedoel ik dat ik continue op haar let. Ik kan nu eenmaal geen twee dingen tegelijk. Dus Martine, wen er maar aan. Haha.

Martine -

Haha shit!

Henrieke | Oh Cosy Craft -

Ah, dat lijkt me onwijs vervelend. Maar zo’n zwangerschap is ook niet niks, soms mag je ook wel chagrijnig zijn omdat je bijvoorbeeld minder kunt dan eerst. Hoe mooi en fijn het ook is. Succes met de laatste loodjes! Ik ben zo benieuwd naar je jongen :)

Natasja -

Hahaha super herkenbaar! Daar heb ik een paar weken geleden ook een blogpost over geschreven. Vooral het derde trimester is het nu raak. En inderdaad janken om zo veel dingen. Om gek van te worden. Wat ik vooral merk is dat ik me super bewust ben dat het door de hormonen komt, maar dat die het overnemen en je er niks tegen kunt doen. Zo irritant en soms zelfs beschamend.

Kelly -

Oh jeetje, ik heb medelijden haha! Ik ben altijd een heks tijdens mijn menstruatieperiode, zelfs zo erg, dat vriendlief precies weet hoe laat het is als ik niks meer kan hebben!

IM -

Oeh, Martine, één hele goede tip die voor mij echt geweldig geholpen heeft tegen het zwangerschapsbrein (inclusief woordvindstoornissen en verminderde concentratie): visoliecapsules. Ik slikte Davitamon mamma tabletten, waar al visolie in zat (naast foliumzuur en ijzer). Mijn verloskundigepraktijk schrijft dit:

“Aanvulling van de voeding met EPA/DHA-supplementen of meer vette vis, levert hogere gehaltes op in het bloed. Hiervan zijn nog geen duidelijke effecten aangetoond op de groei en ontwikkeling van de baby. Wel zijn er enkele aanwijzingen voor een gunstig effect op het geheugen van de moeder en een kleinere kans op depressiviteit. Deze effecten zijn echter niet in alle studies gevonden. ” Ik merkte zelf echt enorme verbetering, misschien ook iets voor jou? Alternatief voor tabletten is gewoon een week veel meer vette vis, walnoten, avocado of halvarine met omega -3 vetzuren te eten. Hou vol meid, je doet het geweldig!

Reageer ook