Socially awkward

“Jullie zijn altijd zo spontaan!”, “Jullie lijken me zo gezellig!”, “Het is net alsof jullie vriendinnen van me zijn!” en nog meer van dit soort lieve reacties zijn ons niet vreemd. Ik denk dat ik voor ons beiden spreek als ik zeg dat wij ook zeker gezellig en sociaal zijn. Maar zal ik je eens wat verklappen? Ik heb niet altijd zin om te socialiseren…

Foto door Mariska – Grotografie

Ik ben namelijk bij vlagen ook weleens behoorlijk socially awkward. Hoe dat komt? Ik weet het niet! Maar soms heb ik van die dagen dat ik absoluut geen zin heb in een gesprek. Dus ik geef het toe, ik ben zeker niet altijd sociaal en dat levert soms awkward momenten op.

Ik weet ook zeker dat ik niet de enige ben. Wie herkent het niet? Je hebt een volle dag en/of geen zin in een praatje over niks en je herkent iemands rug of stem in een winkel. Ik had het een keer bij de HEMA. Nog gekker, tot twee keer toe herkende ik iemand maar ik had zo geen zin in een gesprek.

Ik liep langs de handzeep en zag de persoon die ik herkende vanaf de achterkant. Alsof ik geen controle had over mijn lichaam, maakte ik meteen rechtsomkeert en peerde ‘m. Doei! Even later in dezelfde winkel herkende ik een kind van een moeder die ik al heel lang niet meer gezien had. Ik ken diegene ook niet echt, het is meer een vage kennis van een kennis. Zoiets. Ik weet dat het kind mij verder niet kent, maar haar moeder kent mij wel. Maar ik had echt even geen zin om daar een verplicht, sociaal praatje mee aan te knopen. Ik gruwel van verplichte, sociale praatjes. Dat voelt altijd zo onnatuurlijk en…onnodig? Dat vind ik dus heel awkward. Ik hield mijn hoofd naar beneden, alsof ik druk bezig was met mijn telefoon en liep verder. Het is verbazend dat diegene mij niet gezien had. Of misschien had zij net als ik ook wel geen zin? Of straalde ik nogal uit dat ik onbenaderbaar was die dag?

Maar ik ken ook wel mensen in mijn omgeving die dat echt nooit zouden doen en juist supersociaal zijn. Die zouden niet doen alsof ze iemand zogenaamd niet zien maar er juist meteen op aflopen. “HEEE! WAT LEUK JE HIER TEGEN TE KOMEN!” Met vol enthousiasme in de stem.

Toen ik in de HEMA dus socially awkard aan het doen was, moest ik meteen aan deze supersociale persoon denken. Die zou zeker weten op hen beiden afgestapt zijn. Ik schaamde me bij die gedachte en tegelijkertijd moest ik er om lachen. Wat erg van mezelf, haha!

Ik bewonder dat enorm, dat je mensen altijd zo leuk en positief kunt benaderen. Zou ik het andersom erg vinden als iemand mij wel herkent maar niet zou benaderen? Nee, absoluut niet. Ik hou er zelf ook van om lekker alleen te zijn. Zou ik het irritant vinden als ze me wel benaderen? Nee, dat ook niet. Het zit ‘m vooral in mij natuurlijk. Het zegt niets over die andere mensen.

Misschien heb ik dat toch wel van mijn vader. Die is ook wat meer verlegen en introvert. Die stapt ook niet zomaar af op iemand om een praatje te maken. Maar ja, nu ik dat zo opschrijf…dat is toch wel iets anders dan met opzet niet naar iemand toe gaan? Het is niet zo dat ik niet durf namelijk. Ik heb er gewoon niet altijd zin in.

Mijn moeder daarentegen is echt het tegenovergestelde. Die maakt met het halve dorp een praatje. Hoewel ik trouwens met haar ook wel situaties heb meegemaakt waarbij ze zei: ‘Oh God, daar heb je hem/haar weer. Even wachten hier om het hoekje.’ Heerlijk die herkenning!

Daarom vraag ik me oprecht af of niet iedereen hier “last” van heeft. Is iedereen niet bij tijd en wijle gewoon een beetje socially awkward?

32 reacties

Merel -

Wederom heel herkenbaar! vooral in de supermarkt heb ik er nooit zo veel ‘zin’in. Ik kan mij namelijk gruwelijk ergeren aan mensen die het hele gangpad in beslag nemen en uitgebreid staan te tetteren met elkaar, je ontzettend geïrriteerd aankijken als jij juist dat soepje moet hebben waar zijn met kar en al voorstaan. Dus in de supermarkt probeer ik altijd een social talk te vermijden, ‘hoi’… en weer door!

Katrien -

Ik herken het absoluut!

Simone -

Haha heel herkenbaar! Ik heb een keer een hele lange treinreis met een oud collega opgescheept gezeten. De eerste tien minuten was het leuk om bij te praten, maar daarna moesten we nog ruim een uur pff.

Mariska -

Heel erg herkenbaar. Bij mij is dit erger geworden sinds ik ziek ben geworden en mijn baan ben kwijt geraakt. Laatst spotte ik een advocaat waar ik voor gewerkt heb en toen dacht ik o nee, paniek geen zin in een gesprek. Volgens mij zag hij mij wel, maar ik deed alsof de winkeletalage waar ik langs liep heeel interessant was. Dan denk ik, mensen stellen standaard de vraag hoe gaat het met je, waar werk je nu. Wat moet ik dan zeggen? Tja heb een zware burn-out gehad, mijn baan kwijtgeraakt en ben nog steeds 100% afgekeurd en met jou? Ik vind dit zo lastig. En liegen vind ik ook niet echt wat.

Minka -

Hmm ik denk dat je het gecompliceerder maakt dan nodig Martine. Volgens mij zit je er niet echt mee dat je niet altijd zin hebt in contact met mensen in de HEMA toch? Is toch ook niks mis mee? Dat je er dan voor jouw gevoel ongemakkelijk van wordt is meer jouw innerlijke ervaring.
Voorbeelden van sociaal (pijnlijk) ongemakkelijke situaties zijn toch meer, denken dat iemand naar jou zwaait en je zwaait terug maar die persoon zwaaide naar de ander…oops! Of per ongeluk een e-mail sturen naar de persoon over wie de e-mail gaat…(mij overkomen) Woops!
Maar dat je soms mensen vermijd, tsja… je kan het ook zo zien dat je goed voor jezelf zorgt want op dat moment voelt het blijkbaar niet goed om ‘hallo’ te zeggen. 😉

Mare -

Heel herkenbaar en dit lijkt me ook het grootste nadeel van bloggen, mensen willen toch even een praatje maken en als je geen zin hebt wordt dat dan vaak gezien als arrogant. Ben benieuwd hoe jullie dat ervaren?

Melissa -

Haha zo leuk, heel herkenbaar!!

(een tip: ‘socialiseren’ betekent iets heel anders dan ‘sociaal doen’)

Maris -

Haha zó herkenbaar! Ik heb ook vaak genoeg gedaan alsof ik iemand niet zag en snel de andere kant op gelopen. Net wat jij zegt; gewoon niet altijd zin in een praatje.

Johanne -

Haha, hier heb ik bijna standaard last van. Alleen goede vrienden draai ik niet snel bij om, anders negeer ik je het liefst. Ik draai me om, ren weg, kijk langs je heen…wat er ook maar nodig is om niet met een vage kennis, voormalige vriend, halve collega te hoeven praten. Doei!

Tineke -

Van die dagen dat je telefoon je beste vriend is als het om ontwijken van dit soort momenten gaat, of gewoon heel hard de andere kant op kijken. Wat grappig om te lezen hoeveel mensen zich hierin herkennen, terwijl je verwacht een van de weinige te zijn die dit wel eens overkomt.

Sonja -

Hahaha ‘en toen peerde ik ‘m, doei’, ik moest lachen uit herkenning. Bij mij verschilt het inderdaad ook per dag. Ik vind mensen die zo altijd zo enthousiast zijn maar nep eigenlijk haha…
Soms voel ik me achteraf wel beetje lullig dat ik niet even gedag heb gezegd.
Leuk artikel :)

Natasja -

Jep. That’s Me. Meestal ben ik wel super enthousiast en zeg ik ff hoi en maak ik een praatje. Maar soms heb ik daar ook écht geen zin in.

Kelly -

Ohh ik herken dat volledig! Ik vind het zo lastig, echt ik kan dat niet haha. Dus het feit dat jij het soms wel kan vind ik al lovenswaardig.

Marijke -

Dit soort dingen heb je echt als je in een dorp woont. Ik kom ze heel af en toe tegen, personen waarvan je weet dat als je eenmaal een gesprekje begint je ee half uur verder bent. Meestal zeg ik gewoon snel ‘hee/hoi’ en loop snel door alsof ik weinig tijd heb. Ik hou niet zo van mensen die wispelturig zijn en alleen gedag zeggen als de pet goed staat. Ik ben wel iemand die het snel door heeft of iemand alsof doet. Wat als je elkaar in een winkel alsnog tegen het lijf loopt in een gangpad? Staat best stom om dan ineens uitbundig gedag te zeggen terwijl je 3 minuten daarvoor zogenaamd niets in de gaten had. Vaak zien mensen meer dan je denkt. Iedereen heeft wel eens geen zin in een ‘sociaal’ gesprekje, of het komt qua tijd even niet uit.

Annelies -

Hihi zo herkenbaar, alleen zeg ik tegenwoordig gewoon gedag en loop dan verder of laat door mijn lichaamshouding merken dat ik niet open sta voor een gesprek.

Anne-Marije -

Haha dat heeft iedereen toch wel eens? Gewoon ff geen zin om met iemand te praten.. Ik werk in een winkel en als je dan druk bezig bent, heb je ook niet altijd zin dat mensen vragen aan je stellen en dan doe je net of je mensen niet ziet ofzo.. best erg maar iedereen heeft dat toch wel eens?

J -

Dit is toch niet socially akward? Dat is toch meer dat je krekels op de achtergrond hoort als jij een onhandige opmerking maakt of het gesprek loopt niet helemaal vlot? Dat jij juist je best doet om er een leuk gesprek van te maken terwijl de ander geen zin heeft in dit gesprek? En dan maar onhandig een eind aan probeert te maken omdat je merkt dat je dit gesprek beter niet had kunnen starten.

Ju -

Jaa… dat dacht ik dus ook meteen

Sandra -

Herkenbaar, haha.
Ik vind kletsen met mensen echt niet erg, maar soms heb ik gewoon geen zin om tijd te besteden aan een ‘nutteloos’ gesprek. Dan kom ik bijvoorbeeld net van werk en moet thuis nog een hoop doen, of gewoon op dat moment geen animo om sociaal te doen.
Dan maak ik vaak een blokje om, enkel zodat ik iemand niet tegenkom, of ben ineens héél geconcentreerd iets aan het zoeken in m’n tas 😛

M. -

Hahaha… heb er ook last van….alhoewel, vroeger meer als dat ik dat nu doe. Nu zeg ik liever ff ‘gedag’ en gebruik het excuus dat ik snel door moet voor werk, kind of afspraak dan dat ik zo ‘ontwijkend’ ga lopen doen. Ik had er achteraf vaak meer ‘last’ van en dacht er vaak teveel over na, soms kwam het zelfs terug in mijn dromen; zou diegene me gezien hebben, weet zeker dat ze zag dat ik zo ontwijkend aan het doen was, heb diegene misschien een rotgevoel gegeven etc. ….

Karly -

Ik heb niet het hele artikel gelezen, maar wat ik vanuit de eerste paar alinea’s kan halen, lijk je de term ‘socially awkward’ verkeerd te gebruiken. Niet sociaal zijn, of geen zin hebben om sociaal te doen, is namelijk iets heel anders.

Lisa -

Haha klopt! Dit verhaal is geen voorbeeld van socially awkward zijn, want dat is juist dat je het eng vindt en/of dat je bijv. dichtklapt zodra je een (onverwachts) gesprek moet voeren.

Dus ik dat opzicht herken ik mezelf wel in jouw verhaal Willemijn. Ik heb namelijk ook vaak geen zin om een gesprek aan te knopen, maar das dus meer omdat ik totaal niet van de small talk ben 😉 Ik weet niet waar ik moet beginnen, ik weet niet waar ik moet eindigen, dus ja, dan liever maar niet 😛

Mirte -

Ontzettend herkenbaar! Ik hou sowieso echt niet van onverwachte ontmoetingen in winkels of op straat, zelfs al is het iemand die ik goed ken. Ik heb een hekel aan van die kletspraatjes en kan dat gewoon niet zo goed, wat resulteert in sociale onhandigheid en een rode kop. Terwijl ik verder prima sociaal ben. Geloof ik :’)

Amber -

Ik heb meestal geen zin in praatjes. Ik ben op dat moment gewoonweg bezig met iets, heb haast of heb om een andere reden geen zin/tijd. Bijkletsen prima, maar dan liever een keer afspreken of bellen en niet op dat moment even op proberen te sommen wat er de afgelopen jaren/maanden in m’n leven is gebeurd. Ik probeer dit dan ook het grootste deel van de tijd te voorkomen, haha!

kim -

Haha geweldig geschreven ook en ontzettend herkenbaar! Ik denk dat iedereen hier wel eens last van heeft. Lijkt mij, toch?! Als ik iemand zie die ik ken, waarvan je dus dat praatje moet houden draai ik snel mijn hoofd om! Omg zo raar denk ik dan.. terwijl die ander mij heus wel gezien heeft. Maar ok, we hoeven niet altijd sociaal te zijn.

Fleur -

Zo herkenbaar! Ik kan in een winkelcentrum spontaan een winkel in schieten om maar geen contact te hoeven leggen. Of dat iemand zegt: ja we spreken snel af! En ik Ja leuk! Zeg. Om vervolgens een berichtje te negeren..

Jenneke -

Ik herken dit ook echt helemaal! Ik ben zelfs weleens uit een trein gestapt om iemand te ontwijken (en daardoor 20 minuten later thuis komen). Dat ging niet zozeer om geen zin in een praatje, maar ook om iemand (van de middelbare school) die ik liever niet nog een keer tegen kwam. Maar inderdaad, je telefoon (of oldschool in een winkel heel zoekend het schap in kijken en etiketten gaan lezen) werkt altijd goed.

Maar andersom heb ik vaak ook dat ik zo in gedachte ben dat ik mensen gewoon echt niet zie voordat ze echt pal voor me staan. Dus ik heb ook weleens dat mensen me (als grapje, meestal) vragen of ik ze negeerde en ik dan echt zoiets heb van “wanneer ben ik jou tegen gekomen?”.

Romy -

Haha, ik herken het volledig! Op sommige momenten heb ik er gewoon niet echt rekening mee gehouden om een uitgebreid gesprek te voeren en heb ik daar ook oprecht geen zin in. Vaak duik ik dan weg in een ander gangpad of kijk ik opeens héél toevallig de andere kant op. Ik zit als 24-jarige ook nog weleens in het hokje “Goh, wat ben je groot geworden!” Niet mijn favoriete opmerking, dus mensen die geneigd zijn dat te zeggen (lees: oudtantes, buren van mijn oma etc.) vermijd ik sowieso liever 😉 Oeps, best beschamend eigenlijk!

Loes -

Ik herken dit wel, ik zou ook mijn best doen om zo’n situatie te vermijden, haha. Ik kijk sowieso eerst liever de kat uit de boom!

Linda -

Jep herkenbaar. Maar soms heeft die ander er ook niet altijd zin in. Vriendelijk groeten en doorlopen is denk ik de middenweg tussen beleefd zijn en ongemakkelijk verplichte praatjes mijden. Maar er zijn altijd situaties waarbij dat niet kan en dan is je telefoon altijd een goede uitkomst hahah

Syl -

Ik ben eigenlijk vrijwel altijd awkward…
Laten we zeggen dat ik een soort van hard doorloop en dan nog wel even een ‘Hoi’ er uit pers en stevig doorloop haha.

Marije -

Heel herkenbaar. Ik heb vaak genoeg van die momenten. Je hoeft toch niet altijd sociaal en leuk te zijn?

Reageer ook