Face2Face met Natascha

Ik zit nog maar net klaar voor onze afspraak als Natascha binnenkomt. Ze heeft een vriendelijke, vrolijke blik. Als je haar ziet lopen, zou je niet zeggen dat zo doof is. Haar mooie blonde haren bedekken haar hoorapparaten. Natascha is doof geboren. Maar zich laten beperken door haar beperking, dat doet ze niet. Een inspirerend verhaal over je hart volgen, vechten voor wat je wilt en de worstelingen die veel dove mensen ervaren.

Ze bestelt een thee. Haar stem en uitspraak zijn opvallend, doordat ze iets vervormd zijn. De ober verstaat haar niet en vraagt vriendelijk ‘Wat zeg je?’. Zonder blikken of blozen herhaalt ze haar vraag. Vind je dat niet doodvermoeiend, dat mensen je soms niet verstaan of opkijken van je stem?, vraag ik.

Valt mee. Zoals hij het vraagt, vind ik helemaal niet erg. Maar er zijn mensen die ‘Watte?’ roepen of vragend naar de persoon naast me kijken omdat ze me de eerste keer niet verstaan. Dat vind ik wel heel vervelend. Ik ben doof, maar niet stom.

Het is zo jammer dat mensen soms zo krampachtig zijn. Soms voer ik een leuk gesprek met iemand en na tien minuten vraag ik een keertje of ze het kunnen herhalen omdat ik het niet helemaal verstond. En dan ineens is het gesprek krampachtig.

Oh ja, dat lijkt me heel vervelend. Waarschijnlijk worden ze er zelf onzeker van. ‘Ik ben doof, maar niet stom’ hoor je dove mensen heel vaak zeggen. Word je dan regelmatig als stom behandeld?

Helaas wel… Mensen denken vaak dat ik niet slim ben, of zelfs verstandelijk gehandicapt. Het maakt niet uit hoe slim je bent als dove. Zelfs dove mensen die aan de universiteit hebben gestudeerd worden vaak nog als dom behandeld.

Hoe veel hoor je eigenlijk, nu je twee hoorapparaten hebt?

Dat vragen mensen me vaak. Mensen willen graag een percentage horen, maar dat is moeilijk te zeggen. In elk geval hoor ik heel veel, maar ik versta niet altijd alles. Ik ‘versta’ bijna alles met liplezen.

In je mail schreef je dat je nog helemaal niet zo lang verstaanbaar Nederlands kunt praten. Pas vanaf je 11e heb je het geleerd. Hoe is dat precies gegaan?

Pas een paar maanden na mijn geboorte kwamen mijn ouders er achter dat ik doof was. Dit kwam doordat ik een onrustige baby was. Ik huilde veel. Mijn moeder was radeloos en ze hadden geen idee wat er met me aan de hand was. Uiteindelijk bleek ik doof te zijn. Pas op mijn 11e vonden we een ziekenhuis in Nijmegen dat het aandurfde om me te opereren (vanwege verschillende risico’s, red.) en een cochleair implantaat te geven.

Na de operatie kreeg ik hersenvliesontsteking en daar werd ik zo ziek van dat ik bijna overleed. Ik weet bijna niets meer van die periode. Alleen nog maar dat ik niet wist waar ik was en veel over moest geven. Ook weet ik nog dat ik een ruggenprik moest, en dat dat heel veel pijn deed.

Maar wat ik me ook herinner is dat de verpleegkundigen daar zo lief waren! Ik zal ze nooit vergeten. Het was zo bijzonder. Ondanks dat ik niet kon horen deden ze er alles aan om met me te communiceren, zoals schrijven en gebaren.

Helaas heb ik niet heel veel aan mijn cochleair implantaat. Ik hoor er vooral ruis en omgevingsgeluid mee. Het meeste van gesproken taal begrijpen doe ik dan ook via liplezen.

Je ouders hebben direct gebarentaal geleerd toen jij doof bleek te zijn. Je ging naar een dovenschool en had dove vriendinnen. Toch voeren we hier nu een gesprek en we begrijpen elkaar feilloos. Hoe heb je dan uiteindelijk leren praten?

Na de operatie heb ik logopedie gevolgd. Ik vond het echt vreselijk. Sorry, haha! (Ze doelt natuurlijk op het feit dat ik ook een oud-logopedist ben 😉 ) Ik voelde me belachelijk en niet serieus genomen. Het meeste heb ik uiteindelijk mezelf aangeleerd door het heel veel te doen. Toen ik naar een horende school ging, ging ik veel beter Nederlands praten. Ik heb me nooit laten beperken omdat ik doof ben. Ik probeerde het gewoon en daardoor werd ik er steeds beter in. En nu kan ik me heel goed redden in de horende wereld.

Was er eigenlijk een dove school bij jullie in de buurt?

Nee. De basisschool voor dove kinderen die het dichts bij ons in de buurt was zat in Amsterdam (ze woonde in Huizen). Daarom ging ik elke dag met een busje vanuit Huizen naar Amsterdam. Al om 7.00 uur moest ik vertrekken om uiteindelijk om 9.00 uur op school aan te komen. Pas om 18.00 uur was ik weer thuis.

Dat betekent dat je jarenlang 5 dagen per week, 4 uur per dag in dat busje zat…

Ja, dat is veel tijd he! Haha! Bijna elke dag had ik een andere chauffeur. Ik heb echt meest bizarre dingen meegemaakt in die taxi’s. Van taxibusjes zonder gordels, tot aan afgezet worden op de verkeerde plek. Elke dag in het busje was heel vermoeiend. Ik zat in het busje met kinderen met allerlei andere beperkingen en iedere dag hadden we wel een andere chauffeur. De één nog gekker dan de ander. Maar de andere kant is dat ik al heel jong heel sociaal was. Ik kwam ook altijd voor andere kinderen op, als ze bijvoorbeeld gepest werden in de bus. Dat gebeurde helaas veel…

En de middelbare school, waar heb je die gedaan?

Die heb ik bij jullie in Groningen gedaan! Ik heb daar op het internaat gezeten van maandag tot en met vrijdag. Ik woonde met met een groep van 6 jongeren in verschillende leeftijden en 2 groepsbegeleiders. We kookten samen en leefden samen.

Het was niet altijd makkelijk om daar te wonen. Alle mensen die in mijn groep zaten kende ik al jaren, sommige zelfs al vanaf de peuterspeelzaal. Hierdoor leerde ik ook nu geen nieuwe mensen kennen, terwijl ik dat juist heel graag wilde. Op zich is het leuk als je goed met elkaar kunt opschieten, maar ik vond niet echt geen aansluiting. Destijds had ik wel een klein vriendinnengroepje, maar ik had het gevoel dat ik veel moeite moest doen om erbij te horen en dat ze me eigenlijk niet echt waardeerden om wie ik was. Ik had graag nieuwe mensen leren kennen, maar omdat er zo weinig mensen doof zijn, kom je vaak dezelfde mensen tegen en heb je weinig mensen om je vrienden uit te kiezen. Ik was er na 6 jaar dan ook helemaal klaar mee en was blij dat ik daar weg kon.

Wat rot dat je geen aansluiting voelt. Als je dan ook nog eens de hele week daar intern zit, lijkt het me dat je je destijds vast wel eens eenzaam voelde?

Ze slaakt een zucht en heel kort staart ze even naar buiten. Ja… Door deze periode ben ik heel onzeker geworden. Ik heb nu goeie vrienden, maar ik ben nog steeds onzeker. Als ze dan afzeggen dan had ik het gevoel dat ze dat deden om mij. Het wordt wel steeds minder.

Maar uiteindelijk haalde je de MAVO en besloot je tegen alle adviezen in MBO Verpleegkunde te gaan studeren op een reguliere school nota bene!

Ja! Al sinds ik klein was, wist ik dat ik in de zorg wilde werken. Ik ben heel zorgzaam van mezelf. Uit iedere studietest kwam een beroep in de zorg. De decaan stimuleerde me om ook naar andere dingen te kijken. Het zou te moeilijk zijn, omdat je veel moet communiceren in het beroep. Maar ik zei ‘Het kan me niet schelen! Ik word verpleegkundige!’ Toen ik op de open dag kwam van de school waar ik nu zit, voelde ik me gelijk thuis. Ik vertelde dat ik doof was, maar de opleiding stond er voor open om me te helpen en extra te ondersteunen als dat nodig was. Het was geen enkel probleem. Dat voelde zo fijn!

De dag dat de opleiding begon was ik ontzettend zenuwachtig, Ik had nog niet eerder op een school met allemaal horende mensen gezeten en vroeg me af hoe het zou zijn. Maar ik keek er ook ontzettend naar uit. Ik was zo blij dat ik van die school mocht komen!

Ik had trouwens met veel moeite geregeld dat er iedere schooldag een tolk voor mij zou zijn. Maar vlak na de start van het schooljaar kwam mijn tolk onverhoopt te laat. Desondanks ben ik toch naar de lessen gegaan en toen kwam ik erachter dat het heel goed ging zonder tolk. Ik kreeg alles mee, zolang de docent maar naar de klas toe gedraaid stond en in mijn zicht bleef. Dus toen heb ik gelijk alle afspraken met de tolk afgezegd. Sinds dien volg ik school zonder tolk.

Wauw, wat knap! Je volgt nu drie jaar de opleiding. Tegen welke welke dingen loop je aan?

Stageplekken zijn in eerste instantie sceptisch en terughoudend. En als ik er eenmaal ben merk ik dat collega’s in het begin dingen van me over willen nemen. Maar na verloop van tijd weten ze wat ze aan me hebben en behandelen ze me als een volwaardige collega. Ik weet nu dat ik de eerste maand keihard moet werken om mezelf te bewijzen en daarna is het goed. Tot nu toe heb ik alleen maar hele positieve beoordelingen gehad. Dat is heel fijn.

Bij cliënten is het vaak hetzelfde. In het begin kijken ze een beetje vreemd op, maar aan het eind van mijn stages heb ik met al mijn cliënten een goede band. Ik leg vaak uit dat als ik de rug aan het wassen ben, ik even niet kan praten omdat ik dan niet kan liplezen. Zolang ik luchtig en vrolijk ben, kan ik met bijna iedereen op een fijne manier contact maken en dan maakt het niet uit of we veel of weinig praten.

Heb je wel eens het idee dat je extra hard moet werken om dezelfde resultaten te halen als je studiegenoten?

Iedereen heeft vooroordelen, bewust of onderbewust. Ik heb vaak te maken met aannames dat ik bepaalde dingen niet kan of dat ik niet zo slim ben als mijn studiegenoten. Het is heel moeilijk om dat te veranderen. Ik heb zeker het gevoel dat ik harder moet werken om mezelf te bewijzen en gezien te worden. Het is heel vermoeiend om iedere keer opnieuw te horen dat ik iets niet kan of niet zal bereiken omdat ik niet goed kan horen. Het enige wat ik nodig heb is dat mensen open staan voor iemand die anders is, dan gaat de rest vanzelf.

Het lijkt me dat je daar onzeker van kunt worden. Maar je komt niet onzeker of boos over?

Nee, klopt. Ik ben er niet meer boos over. Natuurlijk heb ik wel eens een moment dat ik moe ben van het harde werken om mezelf te bewijzen en van het strijden, maar na een dag of een peptalk van mijn vader zet ik weer door. Dit is nu eenmaal de situatie, ik kan er niets aan veranderen. Ik ben een goede verpleegkundige en dat zal ik iedereen bewijzen.

Soms baal ik er van en dan ben ik er zo moe van om me continu te moeten bewijzen. Maar het kan altijd erger, besef ik me. Ik ben naar Ethiopië geweest met school. Daar denken ze dat mensen die doof zijn, geestelijk gestoord zijn. Als een vrouw een doof kind heeft gekregen zou een straf van god zijn, zeggen ze. Dove mensen worden daar mishandeld en verstoten. Ik dacht dat dat mijn situatie rot was, maar daar is het pas echt erg. Het zette me weer met beide benen op de grond.

Je vertelde eerder dat je niet altijd aansluiting vindt bij dove mensen. Of in elk geval de mensen die jij ontmoette op school. Hoe zit dat eigenlijk in de liefde?

Sinds een halfjaar ben ik aan het daten. Onder dove jongens is weinig keus, de meeste zijn bezet of ons denkniveau komt niet overeen. Dove jongens zijn soms, hoe zal ik het zeggen, ook een beetje arrogant. Haha! Dus nu ben ik overgestapt op horende jongens. Maar dat is ook niet makkelijk. Via Tinder heb ik een paar keer leuk contact gehad, maar zodra we een date hadden bleek het niets te zijn. Dan behandelden ze me kinderlijk of gaan ze schreeuwend tegen me praten. Dat is wel lastig hoor…

En hoe zit dat nu met vriendschappen?

Nu heb ik een mix van dove en horende vrienden. Ik zit in het bestuur van de organisatie Nederlandse Dove Jongeren. Deze organisatie komt op voor de belangen van dove mensen. Hier heb ik nieuwe vrienden heb gemaakt. Maar ik heb ook horende vrienden.

Zit er eigenlijk verschil tussen die twee werelden?

Met gebarentaal kan ik al mijn gevoelens precies uitdrukken en mijn dove vriendinnen begrijpen mij meteen. Dat komt doordat gebarentaal onze moedertaal is. Maar met mijn horende vriendinnen ga ik er meer op uit en leg ik meer contact met de wereld, omdat je door gesproken taal makkelijker contact maakt met andere mensen. Ik ben heel blij dat ik nu zowel dove als horende virenden heb. Zo heb ik het beste van 2 werelden.

Je hebt eigenlijk al heel veel bereikt, nog even en je bent gewoon verpleegkundige. Dat is je droom! Wat wil je nog meer bereiken?

Ik wil een persoon zijn die niet bang is voor onbekendheid. Dat ik kan doen wat ik wil. En dat ik steeds vaker buiten mijn comfort zone stap.

Sinds vorig jaar doe ik dat meer. En ik ga met de tijd meer in mezelf geloven. Ik heb nooit naar alle mensen geluisterd die zeiden dat ik nooit zou kunnen studeren. En nu ben ik 4e jaars verpleegkunde student. Dat het me gewoon lukt geeft me zo veel zelfvertrouwen.

Alles wat je wil, dat kan je. Dat weet ik nu. Ondanks dat ik een beperking heb, zie ik geen beperkingen. Alleen de maatschappij denkt nog wel eens in beperkingen, zoals je hoort. Jammer is dat he?

Het interview met Natascha liet me weer eens inzien hoeveel aannames en oordelen wij als mensen over elkaar hebben. We denken dingen zo goed in te schatten en te weten, maar hoe weten we nu eigenlijk of dat echt zo is? Zouden we er met zijn allen niet veel gelukkiger van worden als er meer open minded zouden zijn? Het lijkt me niet niks om jezelf telkens opnieuw te moeten bewijzen… Haar laatste zin blijft me bij. Ze heeft zó gelijk. Ik voel een soort van plaatsvervangende strijdlust opborrelen na ons gesprek en begrijp opeens helemaal haar drang om iedereen ongelijk te bewijzen. Wie zijn zij om haar te vertellen dat ze iets niet kan? Go get them Natascha! Op naar dat diploma als Verpleegkundige!

P.S. Natascha is geselecteerd als Uitblinker door haar vrienden, mede-studenten en docenten van MBO Utrecht. Ambassadeurs zijn studenten aan het middelbaar beroepsonderwijs die zich op school, tijdens hun stage of op een andere manier tijdens hun opleiding hebben onderscheiden. We kijken verder dan het halen van hoge cijfers. Alle deelnemende mbo-scholen kiezen jaarlijks hun eigen Ambassadeur die zij nomineren voor de landelijke verkiezing. Natascha is dus de ambassadeur voor MBO Utrecht. Wij vinden natuurlijk dat zij moet winnen en als jij dat ook vindt, stem dan hier op Natascha!

32 reacties

Hanna -

Wat een inspirerend interview! Dat zij ondanks de vooroordelen waar ze iedere keer mee te maken krijgt, toch niet gefrustreerd of kwaad is, vind ik heel knap. Veel succes met de rest van je opleiding nog!

Jet -

Mooi inspirerend verhaal!
4 weken terug ben ik geopereerd en de verpleegkundige die mij die dag hielp had ook een gehoorbeperking. Ik vond het niet anders dan met een verpleegkundige die hoort. Ik moest alleen wachten met praten totdat we oogcontact hadden. Succes met jouw laatste studiejaar!

Floor -

Mijn zus is ook doof en ikzelf ben eenzijdig doof (ik hoor niks met mijn linker oor). Mijn zus loopt ook regelmatig tegen dingen aan die best wel lastig zijn, maar over het algemeen redt ze zich prima :)

Willemse -

Ik ben zelf zeer slechthorend en het is inderdaad irritant dat mensen denken dat als je iets hoort ze ook meteen verstaat. Toch heeft doof zijn ook z’n voordelen. Mijn kids maakte vroeger altijd mijn man wakker in het weekend om wat te vragen want ik hoor het toch niet zonder gehoorapparaten. Met ruzie’s knal ik ze ook uit, einde discussie is het dan en ik kom goed weg met dat ik kan zeggen dat ik het niet goed verstaan heb. Ik heb de lasten, dus mag ik heel soms best gebruik maken van de lusten.

Jeanet -

Wauw Natasja, wat een power vrouw ben jij! Het lijkt me ontzettend vermoeiend om dmv liplezen te moeten communiceren met horende mensen en dan steeds die vooroordelen van mensen… respect hoe jij in t leven staat en wat je al bereikt hebt! kan niet anders dan dat je een hele goede verpleegkundige wordt! Ik zal op je stemmen:).

Denise -

‘dove school’ is een school die doof is ;-). Jij bedoelt een dovenschool.

Theo van Ede -

Natascha, ik heb heel veel respekt voor je als ik lees wat je allemaal in je leven hebt bereikt .Bovenal vind ik je levens-verhaal heel inspirerend , vooral dat ” ALLES WAT JE WILT KUN JE !!”

Diana -

Wat een mooi en interessant interview!

Remko Aaten -

Prachtig interview om te lezen dames, met in de hoofdrol Natasja Pfeiffer. Het is prachtig om te zien en te lezen hoe Natasja zich in de loop van de jaren heeft ontwikkeld tot een zeer zelfstandige en zelfverzekerde dame. Een groot compliment!

Kirsten -

Wederom een prachtig interview! Ik vind het mooi dat jullie dit soort dingen delen, toppers! Natascha onwijs knap dat je zo’n doorzetter bent! Blijf je dromen achterna gaan en zie wat de toekomst jou allemaal in het verschiet heeft. Ik heb op je gestemd voor mbo blinker! :)

Sofia -

Wat een mooi, inspirerend en hoopvol verhaal heb je ons verteld Natascha! Het kan niet anders dan dat je een hele mooie carrière als verpleegkundige tegemoet gaat, zo zorgzaam en oprecht je in het leven staat. Ik wens je heel veel geluk toe!

Mevrouw Marloes -

Jeetje, wat een mooi artikel! Wat stoer dat je gewoon een opleiding bent gaan doen die bij je past :)

Ines -

Respect hoor! Het lijkt soms zo vanzelfsprekend dat je kunt horen en verstaan.. Ontzettend knap dat je je ondanks alles niet uit het veld laat slaan. Veel succes met het laatste studiejaar!

Maris -

Wat onwijs stoer van je Natascha! Dat je nu gewoon een MBO opleiding volgt. Zo mooi gezegd dat wat je wilt, dat je dat ook kunt. Daar ben ik het helemaal mee eens!

Anita Kosters-Mouthaan -

Lieve Natascha, Wát een daadkracht, jouw optimisme, jouw drive, jouw vechtlust om ‘als een horende’ te leven…..een prachtige indruk heb je, door dit verhaal op mij achtergelaten.

Het kán niet anders dat jij in de praktijk nog zóveel mooie dingen meemaakt,omdat je zo vanuit jouw hart leeft!
Jouw kracht word zichtbaar in jouw ‘zwakheid'(lees: kwetsbaarheid)
Ik wens je nog een prachtige toekomst toe!

Mariska -

Weer zo’n mooi verhaal ook! En natuurlijk heb ik op haar gestemd :)

Iris -

Mooi verhaal, wat een doorzetter! Natuurlijk heb ik meteen op jou gestemd Natascha.

Jessica -

Wat een mooi interview dames! En wat een prachtige krachtige vrouw ben je Natascha, op je doel afgaan en straks het beroep kunnen uitoefenen wat bij jou past!

Natasja -

Wauw! Wat een bijzonder verhaal! Wat een krachtige meid! En wat leven we in een wereld met veel vooroordelen inderdaad. Hoewel ik ook denk dat mensen niet voldoende weten hoe ze er mee om moeten gaan en dus zelf onzeker worden. Maar wat lijkt het me enorm vervelend als je continue jezelf moet bewijzen! En ik vind het al irritant als ik op een feestje iets niet goed hoor… respect voor deze powermeid hoor!

Diane -

Ik laat niet vaak reacties achter, maar wat een mooi interview (deze rubriek is trouwens een super set van jullie!). En wat een herkenbaarheid, ik ben niet doof, maar heb een lichamelijke beperking. En dat stuk over dat je jezelf vaak moet bewijzen om gezien te worden is heel herkenbaar! Wees trots op jezelf Natascha, met jouw doorzettingsvermogen kom je er wel!!

Liset -

Wat een mooi verhaal om te lezen. Ik vind het wel erg om te merken dat je als slechthorend/dove minder slim wordt ingeschat. Kan me voorstellen dat dat echt heel vervelend is. Maar ze heeft heel wat bereikt en is gewoon super zelfstandig geworden! Knap van je Natascha!

Romy -

Jeetje, wat ben jij ontzettend stoer! Ik vind het echt heel inspirerend dat je, ondanks alle vooroordelen van mensen, toch bent gegaan voor je grootste droom en zelf zover bent gekomen. Je mag onwijs trots zijn op jezelf! Ik heb op je gestemd en ga keihard duimen! :)

Jennifer -

Ik zie vaak berichtjes van jou op andere blogs (en ik bekijk jouw blog ook!) en het valt me op dat jouw berichtjes altijd zo lief, positief en oprecht zijn! Dat wilde ik even zeggen. 😉 Liefs!

Manuela -

Wat inspirerend om te lezen! Ik zit zelf in het derde jaar van de HBO-V aan de Hogeschool Rotterdam. Ik loop stage als wijkverpleegkundige in de thuiszorg. De stages ervaar ik zelf al als vermoeiend en zwaar, laat staan dat je dan ook extra op de manier van communiceren moet letten. Heel veel bewondering en respect voor Natascha, you go girl! Succes met de laatste loodjes van je opleiding. x

Marije -

Wat een bijzonder inspirerend verhaal!

Caroline -

Een ding moet mij van het hart.
De zin: Als je haar ziet lopen, zou je niet zeggen dat ze doof is.
Hoezo??? Alsof dove mensen allemaal gebogen lopend met enorme hoortoestellen door het leven gaan.
Ik ben zelf ook slechthorend, draag twee hoortoestellen en werk in de zorg.
In herken Natascha’s werksituatie dus als geen ander.
Wanneer ik mijn dienst begin met een voor mij onbekende collega maak ik diegene er altijd op attent dat ik heel slecht hoor. Niet iedereen weet hier mee om te gaan. Maar er zijn er ook die er wel begrip voor hebben.
Helaas is het dragen van een hoortoestel niet zo geaccepteerd als het dragen van een bril.
Gisteren hoorde ik op tv dat mensen die een bril dragen vaak intelligenter ingeschat worden dan ze zijn terwijl voor doven en slechthorenden juist het tegenovergestelde geldt.
Doof zijn is dom zijn. Heel jammer.
Natascha is heb net op jou gestemd, heel veel succes met je werk en ik hoop dat je gaat winnen.

Mar -

Ik ben niet doof, maar slechthorend. Ik herken wel veel dingen hier in. Mensen denken inderdaad al snel dat je stom bent. Of dat ze ineens moeten gaan schreeuwen ofzo. Ook krijg ik vaak de opmerking “waar kom jij vandaan? Je praat zo raar”. En die opmerking kwetst me soms nog wel eens. Of ze vinden me arrogant als ze een gesprek met me aan willen knopen in lawaaierige ruimtes zoals een kroeg en ik reageer niet. Ik ben niet arrogant of contactgestoord, ik hoor ze gewoon niet haha.
Maar wel echt super knap dat je nu op het mbo zit en het zo goed gaat! Je kan zeker trots op jezelf zijn!

Lenneke -

Wat een stoere vrouw! Mooi om dit te lezen. Vind dit echt een heel leuke rubriek.

Jana -

Wat een inspirerend verhaal. Ik heb meteen op Natasja als ambassadeur gestemd!
Ik vind jullie face2face echt een bijzonder mooie reeks, tilt jullie blog werkelijk naar een hoger niveau! Zelf heb ik nu een moeilijke periode – op 8 weken zwangerschap te horen gekregen dat het vruchtzakje leeg was, “wachten” op een miskraam, medicatie die niet aanslaat, … Hierdoor vind ik sommige van jullie andere artikels moeilijk om te lezen, maar dit interview geeft wél heel veel hoop en kracht voor de toekomst.

p.s. klein tipje: er staan een paar spelfoutjes in het artikel: zo ipv ze (2e regel) en virenden ipv vrienden (vraag over verschil tussen de 2 werelden)

Kelly -

Zet hem op Natascha!

Lonneke -

Wat een mooi artikel. Wat is dat toch met mensen die denken dat bijv dove mensen dom zijn.. succes met het laatste stukje van je opleiding! :-)

Marijke -

Wat goed dat je bent gaan doen wat bij je past. Ik heb ook de opleiding mbo- verpleegkundige gedaan. Ik heb in het ziekenhuis stage gelopen en sloot infuzen aan (intraveneus), injecteerde, katheteriseerde, leren sondevoeding inbrengen, bloedtranafusies geven, zuurstof toedienen etc. Heb je daar nooit moeite mee gehad? Ik weet nog dat ik die de verplichte 10 voor medisch rekenen in de tweede keer haalden. Best knap hoor, want er komt heel veel bij kijken aangezien het officieel mhbo is. Wees trots op jezelf!

Reageer ook