Face2Face met Loes

Mijn eerste Face2Face interview met onze lezeressen was niet het meest luchtige onderwerp. Met ietwat klamme handjes schudde ik de hand van Loes (22). Helemaal uit Venlo komt ze, om mij te vertellen over haar ingrijpende verhaal. In vier jaar tijd verloor ze namelijk haar beide ouders. Maar bij de pakken neer zitten, was niets voor haar…

Geschreven door Willemijn
Foto’s door Mariska de Groot

In februari 2010 ging je vader met een pijnlijke arm naar de dokter. Hij bleek kanker te hebben en binnen drie weken was hij overleden. En alsof dat nog niet genoeg was, overleed je moeder aan een hartstilstand in de zomer van 2014. Hoe is dat gegaan?

Mijn vader overleed heel plotseling en dat was ontzettend heftig. Hij ging naar de huisarts met een pijnlijke arm. Hij dacht aan een slijmbeursontsteking. Maar hij bleek longkanker te hebben en had uitzaaiingen in de botten. Binnen drie weken had ik geen vader meer. Hij overleed op vrijdag, maar de maandag er op wilde ik gewoon alweer naar school. Eenmaal weer thuis merkte ik dat het toch teveel was en ben ik alsnog de rest van de week thuisgebleven. Natuurlijk wist ik dat hij overleden was, maar écht beseffen deed ik nog niet. Dat besef kwam pas toen ik hem opgebaard zag liggen.

Samen met mijn zus (halfzus, de dochter van haar vader uit een eerdere relatie – red.) en mijn drie jaar jongere broertje regelden we de uitvaart. Mijn ouders waren een jaar eerder gescheiden, maar konden nog wel heel goed met elkaar opschieten.

Door wat ik had meegemaakt dat jaar stond ik er niet goed voor op school en ben ik blijven zitten. Uiteindelijk haalde ik in 2013 mijn Havo-diploma en ben ik naar de PABO gegaan. Maar het lukte me niet om me te focussen op mijn studie. Ik haalde al mijn tentamens, maar mijn stages waren onvoldoende.

Zag je destijds dat het niet goed met je ging?

Nee, destijds niet. Ja, ik had wel door dat ik afviel, maar ja, dat vond ik alleen maar fijn. Er mocht wel wat af, haha. ‘Het valt allemaal wel mee, het gaat wel’, zei ik als mensen vertelden dat ze zich zorgen om mij maakten. Maar nu achteraf zie ik dat het toen al niet goed met me ging. Langzaam ontwikkelde ik namelijk een angststoornis. Ik werd bang om mijn broertje en moeder te verliezen. Heel langzaam werd die angst steeds erger.

In de zomer van 2012, kreeg mijn moeder een beroerte. Dit is waarschijnlijk de trigger geweest die er voor zorgde dat mijn angst nog groter werd en ik ontwikkelde paniekaanvallen. Als mijn moeder haar telefoon niet opnam kreeg ik gelijk angst dat er iets met haar gebeurd was. Als ik een sirene hoorde keek ik gelijk op de website waar alle 112 meldingen stonden, om te kijken of de ambulance niet naar ons huis onderweg was. En ik checkte continu mijn telefoon om te controleren of mijn moeder me niet toevallig geappt had. Als ik geen bevestiging kreeg dat het goed met haar ging, kreeg ik een paniekaanval en die stopte pas op het moment dat ik zeker wist dat het goed met haar ging. Op een gegeven moment beheerste de angst om mijn moeder te verliezen mijn leven.

Na een halfjaar waarschuwde mijn school me dat ik, doordat ik mijn stages niet haalde, aan het eind van het eerste jaar een negatief bindend studieadvies zou krijgen als ik zo door zou gaan. Het deed me inzien dat het inderdaad niet goed met me ging. Na de dood van mijn vader was ik al naar een psycholoog was geweest, omdat mijn omgeving vond dat ik hulp moest krijgen. Maar toen zag ik dat juist omdat het moest, het daarom niet echt aangeslagen had. Daarom besloot ik nu zelf dat ik in therapie wilde, om aan mijn angststoornis te werken. Ik stopte met school en kreeg intensieve therapie.

Samen met mijn psycholoog ging ik terug naar de dood van mijn vader en zag ik wat dat echt met me had gedaan. Ook zag ik toen wat zijn dood allemaal met mijn hoofd had gedaan. Ze leerde me weer reëel denken. Als mijn moeder niet opnam, kon ze natuurlijk ook even bezig zijn. Na een paar maanden therapie ging ik zelfs op vakantie met mijn toenmalige vriend. Dat was ontzettend spannend want ik kon zo natuurlijk veel minder goed controleren of het wel goed met mijn moeder ging. De sessie voor mijn vakantie vroeg mijn psycholoog me nog: ‘Hoe groot is nou echt de kans dat je moeder overlijdt?’. We concludeerden dat die vrij klein moest zijn, ik had mijn vader immers ook al verloren. Op de vraag wat er zou gebeuren met mij als mijn moeder toch zou overlijden antwoordde ik: ‘Ik zou het niet overleven, want zij is mijn alles.’ Toch ging ik op vakantie en dit was een enorme overwinning.

Maar toen ik eenmaal weer thuis was van mijn vakantie bleek mijn moeder een ontsteking te hebben aan een wondje op haar been. Ze ging op dinsdag naar de huisarts en werd op woensdag opgenomen omdat de antibiotica niet snel genoeg werkte. Maar in de nacht volgend op de dag dat ze werd opgenomen, ging het mis. Door complicaties is ze ‘s ochtends vroeg, op donderdag, overleden. Die nacht sliep ik bij mijn toenmalige vriend. Mijn tante belde me en zei: ‘Ik sta beneden. Ik moet jullie wat ergs vertellen.’ Toen wist ik genoeg. Hetgeen waar ik het allerbangst voor was, was gebeurd. Ik was in shock. Ik heb een kwartier lang voor me uit gestaard. Pas toen ik mijn vriendinnen belde om te vertellen dat ze overleden was, moest ik zelf huilen en kwam het besef.

Jeetje joh, echt jaar op jaar gebeurde er enorm heftige dingen in jouw leven… En dan ben je nog maar zo jong!

‘Ja…’

Vol ongeloof kijk ik Loes aan. 19 jaar en dan al beide ouders kwijt zijn. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe dat écht voor iemand is.

Het lijkt me echt dat je na het overlijden van je moeder, je gewoon even niet meer wist hoe het verder moest…

Ja, ik viel echt in een gat na de begrafenis van mijn moeder. Drie maanden lang heb ik alleen maar series gekeken. Ik at heel ongezond en kwam aan. Maar op een gegeven moment dacht ik: ‘Ik wil dit niet meer. Wil ik mijn hele leven series gaan kijken, of wil ik wat van mijn leven maken?’ En langzaam ben ik toen weer opgekrabbeld.

En wat gebeurde er nadat je moeder overleden was? Wie ving jullie op? Waar ging je nu wonen?

Toen mijn moeder overleden was zijn mijn broertje en ik bij mijn tante, haar man en twee kinderen gaan wonen. Ze moesten hun huis verbouwen, zodat van de zolder een extra slaapkamer gemaakt kon worden. Een week na de begrafenis zijn ze gelijk naar IKEA gegaan om spullen voor onze kamers te kopen.

Wauw, wat lief! 

Ja, heel veel mensen deden echt ontzettend lieve dingen voor ons. Dan kwamen ze naar ons toe en vroegen ze of ze iets voor ons konden doen. Toen hebben we bedacht om veel spullen die bij mijn oom en tante op zolder stonden te verkopen, omdat er ruimte gemaakt moest worden voor de nieuwe kamers. Mensen mochten zelf weten wat ze er voor gaven en konden zo bijdragen aan het bekostigen van de verbouwing als ze dat wilden.

Mijn moeder kende veel mensen in Venlo en het nieuws dat ze overleden was en wij nu wees waren, ging als een lopend vuurtje. Daardoor kregen we van een bedrijf twee bedden, kasten en bureaus cadeau. Ook gaf iemand ons een fotoshoot cadeau om op de foto te kunnen gaan met ons nieuwe gezin. We kregen een cadeaubon voor de ijssalon in de buurt. Mensen doneerden geld. Iedereen was zo begaan met ons. Ontzettend bijzonder.

Je wilde graag meer vertellen over hoe rouw werkt. Wat is iets dat nog voor veel onbegrip zorgt?

Ik merk vaak dat mensen een bepaalde periode aan rouw willen verbinden. Als je dan aangeeft dat je verdrietig bent dan zeggen ze: ‘Oh maar het is toch al een jaar geleden’. Maar voor mij is het ‘pas’ een jaar geleden. Ik heb mijn ouders bijna 20 jaar bij me gehad.

Ook denken mensen soms dat je vooral moeilijke dagen hebt vlak na het overlijden, maar ook na 10 jaar kun je nog moeilijke dagen hebben. Het worden er wel minder, maar die momenten zijn er nog wel. En dat mag ook.

Wat zijn moeilijke momenten voor jou?

Dat zijn toch vaak verjaardagen, feestdagen en andere speciale dagen. Zoals dit jaar, de dag voor Vaderdag. Ik had het echt ontzettend zwaar. De hele dag hikte ik er tegenaan. En uiteindelijk resulteerde dat op mijn werk in een huilbui.  Op zo’n moeilijke dag ben ik dan kortaf, snel geïrriteerd en dan wil ik het liefst de hele dag in bed liggen. Dan mis ik ze gewoon ontzettend.

Ook de dag van overlijden vind ik altijd moeilijk. Het is ook confronterend dat mijn omgeving steeds vaker bepaalde dagen die moeilijk zijn, lijken te vergeten. Steeds minder vaak krijg je dan op die dag een berichtje of zeggen mensen er iets over. In het begin heeft iedereen er begrip voor en vragen ze er naar. Maar op een gegeven moment gaan ze weer door en vergeten ze het, terwijl het voor mij dan nog zó leeft. Dat steekt soms wel.

Alsof de wereld voor jou even stil staat die dag, maar voor rest van de wereld niet?

Ja, inderdaad. En ik mag dat misschien ook wel niet verwachten, maar het is wel confronterend.

In het begin was ik ook vooral bang dat ze mijn moeder zouden vergeten. Maar inmiddels weet ik: ze vergeten haar niet, alleen ze laten het niet meer zo vaak merken.

Als ik kijk naar mezelf, waren en blijven mijn ouders toch een beetje een soort van onzichtbaar  maar heel vanzelfsprekend vangnet. Jij bent jouw vangnet al heel jong verloren. Hoe is dat voor jou?

In het begin heb ik me daar heel boos over gemaakt en ben ik daar ook heel verdrietig om geweest. Als ik dan andere jongeren met hun ouders zag, dacht ik: ‘Jij wel. Waarom ik niet?’ Maar nu, een paar jaar later, weet ik dat ik er niets mee opschiet om dit te denken. Dat mijn ouders er niet meer zijn is al zwaar genoeg, boos blijven kost alleen maar extra energie. Dus mijn tante zal nooit mijn moeder zijn, maar ik heb nu wel een hele goede band met haar en dat is heel fijn. Zij is toch wel degene die het dichtst in de buurt komt als het gaat om het vervangen van mijn moeder.

In het begin dacht ik ook vaak aan alle momenten die ik zou gaan beleven zonder mijn ouders, zoals trouwen en kindjes krijgen. Maar nu probeer ik daar zo min mogelijk aan te denken. Als het moment daar is, dan neem ik de ruimte voor dat verdriet. Maar het heeft geen zin om me daar nu al druk over te maken, want dat kost zo veel energie.

Het valt me op dat je aan de ene kant ruimte geeft aan je verdriet, maar aan de andere kant het ook een soort van begrenst.

Ja, dat klopt wel ja. Rouw blijft altijd. Ik zal nooit niet meer verdrietig zijn over hun overlijden. Maar ik weet inmiddels ook dat het geen zin heeft om de hele dag in bed te blijven liggen. Daar doe ik mezelf geen plezier mee. Dus op een moeilijke dag ben ik me bewust van het verdriet, maar na een halve dag zeg ik ook tegen mezelf: ‘En nu gaan we wat van deze dag maken. Het leven is te kort om de hele dag in bed te blijven.’ Dat heeft de dood van mijn ouders me namelijk ook geleerd.

Heeft het je nog meer gebracht, de dood van je ouders?

Het zorgt ervoor dat ik niets meer uitstel. Als ik op vakantie wil met een vriendin, boek ik die vandaag nog, bijvoorbeeld. Die piercing die ik al zo lang wilde hebben, heb ik laten zetten. En als ik zin heb om uit te gaan, dan ga ik gewoon. Genieten van alle en vooral ook de kleine dingen in het leven.

Ik ben ook begonnen met veel foto’s maken om herinneringen vast te leggen. Zo kan ik mijn herinneringen extra koesteren.

Ik ben heel erg veranderd als persoon. Ik ben gezonder gaan leven en positiever in het leven gaan staan. Dus het heeft me ook zeker goede dingen gebracht.

Gescheiden ouders zijn tegenwoordig niet vreemd meer, maar geen ouders, daarvan trekken mensen hun wenkbrauwen waarschijnlijk wel even op. Hoe reageren mensen hierop?

Mensen schrikken meestal. Vaak zeggen ze sorry en verontschuldigen ze zich. Hele lieve, beschermende reacties. Maar soms merk ik ook dat mensen me juist ontwijken, waarschijnlijk omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen.

Toen ik aan het daten was, was ik in het begin ook bang om aan jongens te vertellen dat ik geen ouders meer had. Ik was bang dat dat af zou schrikken. Het is toch best wel heftig namelijk. Maar mijn huidige vriend ging er heel lief mee om. Ik vind het wel jammer dat mijn vriend mijn moeder nooit heeft gekend. Hij kent haar alleen maar van mijn verhalen. En voor hem zijn mijn oom en tante eigenlijk zijn schoonouders. Soms verspreekt hij zich wel eens en noemt hij mijn oom en tante ‘ouders’. Maar dat neem ik hem absoluut niet kwalijk. Ik kan het goed begrijpen dat dat er soms uit floept.

Hetzelfde met grapjes over moeders. Soms worden er bijvoorbeeld grapjes gemaakt over ouders en zodra mensen zich dan realiseren dat ik geen ouders meer heb, bieden ze hun excuses aan en slaat de sfeer om. Maar ik vind het niet erg. Ik begrijp het wel. Het is namelijk niet vanzelfsprekend of normaal dat ik geen ouders meer heb en mensen zijn daar niet de hele tijd mee bezig.

Wauw, dat vind ik echt knap van je. Ik kan me ook voorstellen dat het toch iedere keer wringt als zo’n situatie zich voordoet.

Ja, nee, dat heb ik niet inderdaad. Als ik me iedere keer van de wijs zou laten brengen door zoiets, zou ik doodongelukkig worden.

Heb je eigenlijk nog last van je angststoornis?

Nee, bijna niet meer. Het ergste wat kon gebeuren, is namelijk gebeurd. Mijn moeder is overleden. Soms denk ik nog wel eens: ‘Wie zal de volgende zijn die overlijdt?’ Maar zo erg als het overlijden van mijn beide ouders kan het niet meer zijn.

En hoe is het nu met je?

Uiteindelijk ben ik in 2015 weer begonnen met mijn studie en heb ik binnen het jaar mijn propedeuse gehaald. Ik ben nu bezig met mijn tweede jaar en het gaat goed.

Ik heb het naar mijn zin bij mijn oom en tante, ik heb veel schatten van vriendinnen en een lieve vriend. Ik geniet echt van het leven.

En het helpt ontzettend om er open over te zijn. Ik vertel het aan mijn omgeving als ik een moeilijke dag heb, ik ben op school open geweest over wat er allemaal gebeurd is en waarom ik soms weg was vanwege therapie. Door open te zijn krijg ik veel meer begrip en steun. Hiermee wil ik ook ruimte geven aan alle andere mensen die te maken hebben met verlies. Je hoeft het niet weg te stoppen of een masker op te zetten, want het wordt er juist minder zwaar van als je dat niet doet.

Tot slot ben ik gastlessen gaan geven over rouw, om andere jongeren die één of beide ouders zijn verloren de ruimte te geven om over hun verlies te praten. Dit doe ik samen met de jongerengroep ‘Mijn Masker Af.’ Het werkt om met elkaar te praten over rouw, en ik heb hier ook heel veel steun aan gehad. Ik wil zo graag mensen geven wat ik niet had: een verhaal van iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Ik wil laten zien dat het leven nog mooi kan zijn, ook al heb je de twee belangrijkste personen in je leven niet meer.

81 reacties

Aleid -

Wat spreekt hier een kracht uit! Bijzonder Loes, hoe jij in het leven staat. En dat met alle tegenslagen die je hebt moeten meemaken. Je bent een inspiratiebron voor heel veel mensen!

Nienke -

Jeetje wat heftig zeg! Maar wat een kracht heb je Loes! Ik wens je heel veel geluk toe!
Bedankt voor het delen van je inspirerende verhaal.

Lisa -

Wauw, wat ben jij sterk!

Renate -

Tranen in mijn ogen, wat een ontroerend verhaal.
En wat ben je dapper! Heel veel geluk Loes.

Sabrina -

Wat heftig! Vind het knap hoe je ermee omgaat en dat je zo positief bent. Ik ben zelf 2 jaar geleden, toen ik 22 was, mijn vader, oma & schoonvader verloren in een jaar tijd. Was een heel heftig jaar, maar gelukkig hebben mijn vriend en ik heel veel steun gehad aan elkaar. Gelukkig heb jij die steun ook van je familie. X

Melvie -

Ik wil graag een reactie geven maar heb geen woorden om deze te schrijven. Wat een ontroerend stuk en ik vind het goed dat jullie hier een plekje voor geven op jullie blog. Loes, ik wens je heel veel geluk toe!

Alex -

Ik heb deze post gisteren al gelezen maar omdat ik gewoon even niet wist wat ik moet zeggen wilde ik vandaag nog even een reactie achterlaten. Het is echt een heftig verhaal, en erg indrukwekkend hoe Loes ermee omgaat. Ik heb er vaker aan moeten denken tijdens mijn werk, het is een verhaal waar je nog even over nadenkt. ♥
Super leuk idee om dit soort verhalen een plek te geven op jullie blog!

Estra -

Ik stuur heel veel liefde en knuffels jouw kant op! X

Ju -

Prachtig geschreven, mooi dat er zo uitgebreid op wordt ingegaan en er echt ruimte is om deze moeilijke gevoelens in woorden uit te drukken. Knap dat je zulke confronterende (respectvolle) vragen durft te stellen, Willemijn. Dit is denk ik echt de kracht van 2wmn.
Veel sterkte, Loes! Vooral op die moeilijke dagen, maar ook elke andere dag van het jaar. Knap dat je zo sterk in het leven staat, maar dat je ook niet verzwijgt dat het natuurlijk ook gewoon echt verschrikkelijk is.

Jackelien -

Wauw wat ontzettend heftig zeg.
Heel veel respect hoe je hier mee omgaat en dat je je verhaal wilt delen! Xxx

Kelly -

Kippenvel tot op het bot.. Ongelooflijk! En wat knap dat je er de schouders onderzet, maar toch ook jezelf de ruimte geeft om te rouwen.

Evelien -

Lieve loes, je verhaal heeft me geraakt en ben er gewoon even emotioneel van. Verlies heeft zo’n grote impact, dat is met geen pen te beschrijven al is het je nu wel aardig gelukt. Rouw is een verdrietig/lastig/pijnlijk/mooi/breekbaar iets. Het krijgt z’n plek en je leert het leven en zelfs je eigen omgeving met andere ogen zien. Mensen die niet subtiel zijn, steun die je van bepaalde mensen verwachtte maar die van zich af lieten weten en die steun vervolgens juist uit de onverwachtse hoek krijgen. Gemis is niet per se tijdgebonden en veel mensen begrijpen dit pas als het ze ook overkomt. Daarom kan je reacties niet altijd kwalijk nemen en leer je omgaan met deze situaties. Ook vind ik het super dat je gastlessen geeft. Voor mensen die het ook hebben meegemaakt maar juist ook voor mensen bij wie het een ‘ver-van-je-bed-show’ is. Mensen leren omgaan met mensen in de rouw (tenslotte krijgt iedereen er vroeg of laat mee te maken) en mensen in de rouw leren omgaan met de omgeving om ze heen zodat bepaalde opmerkingen niet meer zo steken en begrijpen waarom mensen doen zoals ze doen, zodat je er beter je houding en weg in vind. Ik wil je veel kracht toewensen voor nu en in je toekomst en ik weet zeker dat je ouders stralen van trots. En omarm de momenten waarop het goed gaat en vooral ook de momenten waarop het verdriet weer even aanwezig is, want dat bewijst jouw gevoel van volledige liefde naar je ouders toe. X

Eline -

Wat een heftig verhaal! Je lijkt me een enorm sterke en inspirerende vrouw Loes! Ik wens je alle kracht toe die je nodig hebt en al het geluk voor de toekomst!

Eline -

Willemijn, heel erg knap hoe je dit op papier hebt weten te zetten. Super van je!

Simone -

Jeetje wat een enorm heftig verhaal en wat knap dat je je verhaal hier wilt doen. Ik heb enorm veel bewondering voor je en je bent echt een inspirerend persoon.

Anna -

Heb helaas mijn vader op 20e jarige leeftijd , op dezelfde manier, verloren begin dit jaar. Ik heb hem zelf mogen verzorgen tot op het laatste moment. Alles wat je zegt is heel herkenbaar. Ik heb veel nachtmerries en ben constant bang nog een geliefde te verliezen. Ook voor mij was de realiteit dat mensen weer door gaan met hun leven zwaar. In het begin is iedereen erg betrokken maar op dat moment besef je zelf niet wat er aan de hand is. Pas maanden later komt de klap als je beseft dat iemand echt niet terug komt, maar dan wordt er van je verwacht (op werk/school etc.) dat je tijd heb gehad om te rouwen en nu weer door kan gaan…

Eline -

Wat erg voor je dat je dit mee hebt moeten maken. Ik hoop dat je de rust en steun kan vinden om om te gaan met je verlies. Misschien kan de jongerengroep waar Loes over verteld jou ook helpen. Heel veel sterkte!

Jet -

Wauw… Bijna geen woorden voor.. Zo’n heftig verhaal, maar zo mooi verwoord en geschreven… Knap dat je dit zo met iedereen deelt Loes, ik heb veel respect voor je! En heel mooi geschreven Willemijn X

Tessa Reven -

Wauw. Wat ga je hier goed mee om. Ik hoop ontzettend dat je erin slaagt om ook in de toekomst positief te blijven. Maar daar heb ik vertrouwen in als ik lees hoe je hier nu mee om gaat!

Sophie -

Jeetje wat een heftig verhaal! Enorm veel respect voor jou! ❤

Nina -

Wat een bijzonder mens ben je (geworden) niet meer dan respect ❤️

Marit -

Wauw, wat een mooi en inspirerend interview!
Zo stoer dat Loes haar leven weer helemaal heeft opgepakt en haar heftige verhaal durft te delen!!

Marieke -

Wow, Willemijn en natuurlijk ook Martine. Wat was dit interview herkenbaar en wat kwam het binnen.

Ik heb op mijn 22 mijn moeder verloren. En ik mis haar nog iedere dag. Gelukkig heb ik geen angststoornissen zoals Loes ervaren. Maar al het andere is zo herkenbaar voor mij. Vooral rondom rouw. Ik ben zelf vrij open en vertel graag over mijn moeder omdat zij mij onder andere heeft gevormd tot de vrouw die ik nu ben. Maar ik vind het inderdaad soms ook wel jammer dat er nog redelijk een taboe rust op rouwen. We moeten allemaal zoveel mogelijk door met ons leven en alles maar een plek geven. Maar soms heeft dat tijd nodig en in sommige gevallen veel tijd. Ik heb het geluk dat ik veel fijne mensen om mij heen had en nog steeds. Waardoor ik mijn rouw kwijt kan. Mooi dat Loes haar verhaal wilde vertellen en ik hoop dat andere kracht kunnen putten uit haar verhaal.

M. -

Wauw, wat een verhaal! Echt bizar wat jij hebt meegemaakt, niet te bevatten!
Maar tegelijkertijd: wat een ‘prachtig’ verhaal! Wat je vertelt, laat zien hoe sterk je bent.
Heel mooi<3

M. -

Zohee, die kwam binnen….het heeft me intens geraakt….lieve Loes, wil je gewoon ff een dikke knuffel geven.

Naomi -

Wauw, Loes! Wat heftig! Ik moet er niet aan denken om nu al (14) mijn ouders kwijt te raken! Echt niet! Ik heb er ook wel eens aangedacht dat het hem snel niet meer word voor mijn ouders! Wat mij heel erg pijn doet… mijn vader heeft hartproblemen.. waardoor hij vaak in het ziekenhuis ligt… dat doet mij zo’n pijn! Ik was op een dag op school ik hoorde dat het slecht ging met mn vader.. ik was helemaal in shock en mijn leven stortte op dat moment helemaal in! Ik heb heel veel respect voor Loes en ook voor 2WMN dat ze dit durven te vragen aangezien het niet niks is!❤️ #respect

Mare -

Wat een ervaring zeg om zoiets mee te moeten maken. Ik vind het een indrukwekkend interview en wat goed je bezig bent de ellende om te zetten in iets waardevols voor andere mensen.

Sharleen -

Heftig verhaal! Wat ontzettend knap hoe je kan relativeren!

Romy -

Wauw, wat een heftig verhaal. Ik werd er emotioneel van.
Heel veel respect voor jou! Wat ben jij een sterk & mooi mens. Hele mooie foto’s.

Liefs ❤

Nicole -

Jeetje wat een ontzettend heftig en ontroerend verhaal. Wat knap dat zij dit zo openhartig kan en durft te vertellen. Ik vind het echt ontzettend knap en bewonderingswaardig hoe zij na alle ellende die haar is overkomen en na alles waar ze mee heeft moeten dealen zich zo heeft kunnen opkrabbelen. Echt een krachtig persoon!

evi -

wauw wat een heftig verhaal. Willemijn wat heb je dit super mooi, pakkend, vol respect en liefdevol verwoord.

Loes ik hoop dat het geluk je tegemoet komt.

Hajje en de groetjes oet t stedje van lol en plezeer Ós Venlo, van zon stad besteit er maar 1

Mariska -

Lieve Loes, ik ving natuurlijk al wel wat op in Utrecht, maar wat een veerkracht lees ik in je verhaal, en wat mooi dat je bij je oom en tante weer een thuisbasis hebt gevonden. Ik vond het fijn je voor de lens te hebben en wens je heel veel kracht en liefde toe! Liefs, Mariska

Loes -

Poeh, wat een verhaal.. Kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om zoiets mee te maken en inderdaad verder te moeten zonder ouders. Ontzettend knap! Heel veel sterkte nog op de moeilijke dagen die nog gaan komen. Je komt heel sterk over!

Marleen -

Wat een heftig verhaal en wat super knap dat je er zo open over kunt vertellen en ook weer zo positief in het leven staat. Mooi dat je anderen helpt door het geven van gastlessen! Ik denk dat je hier veel mensen mee steunt, top!

Dan Willemijn & Martine: wat een geweldige rubriek is dit, ik kan niet wachten op de volgende interviews. Willemijn, wat heb je dit mooi geschreven en neergezet samen met Martine en natuurlijk de prachtige foto’s die het interview nog extra kracht bijzetten. Echt een toevoeging aan jullie website om op deze manier aandacht te geven aan onderwerpen die normaal niet zo snel aan het licht komen of waar liever niet over gesproken wordt. Ik denk dat dit veel bezoekers gaat helpen.

Willemien -

Wat een verhaal. Mooi verwoord door Willemijn. Ik kan me er wel in vinden dat mensen je in het beginnen steunen en helpen, maar dat dat met de jaren steeds minder word. Mijn vader is overleden op vaderdag. Ik wens je alle goeds.

Monique -

Wauw, wat ontzettend knap dat je zo je verhaal hebt kunnen doen. En dat je nu ook anderen probeert te steunen in een dergelijke situatie. Jouw verhaal komt stiekem wel heel dichtbij. Ik ben iedere dag zo gelukkig dat het bij mijn beide ouders allemaal ‘goed’ is afgelopen en dat doet jouw verhaal mij weer nog meer inzien. Toch weet ik ook dat dit soort zware gebeurtenissen je ook heel sterk (kunnen) maken! Wauw, veel bewondering voor jou. En goed geschreven Willemijn! Knap hoor!

Elise -

Wauw wat knap hoe jij kan relativeren. En jezelf geleerd hebt om positief in het leven te staan. Ik kan niets anders zeggen dan dat ik respect voor je heb!

MARIJKE -

Jemig wauw, wat een verhaal en wat mooi geschreven. Zo knap hoe je verder bent gegaan en hiermee om bent gegaan. Wauw..

Laura -

Wauw Loes, zo sterk van je dat je dit durft te delen. Helaas herken ik mezelf in je verhaal, door het verlies van mijn moeder. Echt mega bedankt dat je dit wilde delen, het heeft mij op een of andere geholpen! 😘

Kim -

Wauw vrouw, wat een kracht en power. Zoveel respect voor hoe je hier je verhaal en jezelf blootgeeft. Ik gun je al het goeds!

Paulina -

Wow jeetje wat een verhaal… maar wat tof dat je dan toch nog jezelf hebt weten te herpakken! Respect. 😗

Femke -

Wauw, wat een sterk persoon ben jij! Heel knap hoe je iets negatiefs in je leven ombuigt naar iets positiefs! Geniet van het leven want je kunt er zoveel uithalen.

Marloes -

Wow Loes wat een indrukwekkend verhaal. Wat ben jij een sterke vrouw zeg! Martine en Willemijn, wat hebben jullie dit verhaal mooi op papier gezet.

Leonie -

Jeetje! Geen woorden voor.. ik wens je onwijs veel kracht toe, Loes!

Rosan -

Wat een heftig verhaal, ik heb het met kippenvel en tranen in m’n ogen gelezen. Ik beeldde me onbewust in hoe het zou zijn (in mijn eigen situatie) ik ben nu zelf 19, het idee dat ik nu al mijn beide ouders kwijt zou zijn benauwd me toch (ik weet niet goed hoe ik dat moet omschrijven).

Ik heb alle respect voor je, hoe je je verhaal hier doet, dat je gastlessen bent gaan geven en hoe je je leven toch weer opgepakt. Want dat is makkelijker gezegd dan gedaan! Fijn dat het nu goed met je gaat! Veel geluk voor jou en je broertje gewenst! 💖

En Willemijn, wauw wat mooi geschreven/geïnterviewd! 💙

Willemijn -

Dank je wel Rosan! Ik vond het spannend mijn tekst naar Loes op te sturen ter goedkeuring, ik wilde het precies zo verwoorden zoals zij bedoelde. Gelukkig stuurde ze terug dat het was alsof ze het zelf geschreven was, zo fijn!

Ellen -

Met kippenvel gelezen. Ik vind het heel knal hoe je nu in het leven staat en er zo open over bent. En wat goed ook dat je iets met je ervaringen doet en daardoor anderen probeert te helpen en te steunen die in eenzelfde situatie zitten. Echt respect!

Duygu -

Ik kan alleen maar 1 woord opbrengen: respect!

Bianca -

Wow! Heftig! Mn vriend is zn moeder verloren, dat is al vreselijk heftig! Laat staan beide ouders. Gelukkig heb je fijne mensen om je heen! Knap hoe je er mee omgaat!

Jeanet -

Wat knap van je dat je je verhaal zo durft te delen Loes. En wat een mooie foto’s van jou. Ik wens je veel geluk!

Liset -

Respect hoe jij jezelf bij elkaar heb weten te rapen na zo’n verschrikkelijk tijd! Gelukkig heb je nog wel mooie herinneringen aan jouw ouders die je voor altijd kan koesteren! Ik vind het echt knap van je dat je ook de rouw-groep heb opgericht!

Benay -

Wat vreselijk zeg. Krijg er echt kippenvel van. Mijn moeder had een hele goede vriendin en die was na complicaties van een operatie overleden. Ze liet een dochter van 15 achter. De biologische vader van haar dochter was een aantal jaren geleden daarvoor ook overleden. Heb nog nooit zo een sterk, jong meisje gezien. Veel respect voor de kracht die je na zoiets nog in je hebt, Loes.

Kirsten -

Wauw, Loes. Wat ontzettend knap dat je je zo open op durft te zetten op een website met zoveel bereik. Daar heb ik enorm veel respect voor en ik vind het knap dat je jouw verhaal met ons hebt willen delen. Wat knap dat je er op deze manier mee bezig bent. Ik heb met tranen je verhaal gelezen en precies toen kwam er voor mij een bijzonder liedje op waardoor ik weer moest nadenken over het overlijden van m’n oma en pony.. Iets waardoor ik goed begrijp dat het verdriet nooit helemaal weg gaat. Ik wens je veel geluk in de toekomst. Liefs, Kirsten

Harriët -

Lieve Loes,
Wat een power vrouw ben jij! Ik moest een traantje wegpinken bij het lezen van dit interview. Wat een kracht heb jij en wat knap dat je hulp van anderen hebt aangenomen en mede daardoor sterker bent geworden. Je bent een inspiratie voor vele anderen en je mag er wezen! X :)

Mya -

Wauw wat een heftig verhaal. Respect voor hoe sterk jij in het leven staat, mooi om te lezen!

Larissa -

Lieve Loes,
Ik heb je verhaal met kippenvel gelezen. & wat ben jij ontzettend dapper en stoer dat je dit met zoveel mensen hebt gedeeld.
Het moet vreselijk moeilijk voor je zijn. Maar ik denk dat er zoveel mensen zijn die hier kracht uithalen. Ook al hebben ze niet hetzelfde meegemaakt.
Jij laat zien dat het kan, je bent een mooie meid en je hebt zoveel doorzettingsvermogen. Wees trots op jezelf! Bedankt voor je mooie verhaal.
& Willemijn, prachtig interview heb je ervan gemaakt, dat belooft veel goeds.

Loes -

Wauw. Indrukwekkend verhaal en veel respect voor jou! Wat ben jij een krachtige vrouw.

Maaike -

Wat moedig om je verhaal te delen. Heel veel respect voor je! Wens je het allerbeste voor de toekomst.

Lin -

De tranen rollen hier over mijn wangen. Dank voor het delen van je verhaal Loes. Bewondering voor hoe je zo positief in het leven staat. Ben zelf (alleen maar) mijn vader verloren maar herken veel dingen die je schrijft over rouw en angst en onbegrip. De angst zie ik ook wel als een vorm van kwetsbaarheid die opeens een andere betekenis heeft in je leven. Ik vind het wel een lastig dat het moeilijk is voor anderen te begrijpen hoe het is om een ouder te verliezen terwijl ik het natuurlijk nooit iemand toe zou wensen. Mooi wat je doet voor lotgenoten, het ga je goed. Liefs 😘

Marlijn -

Heel veel respect voor jou! Je verhaal bewijst inderdaad de veerkracht van de mens. Ik vind het knap hoe je een balans hebt weten te vinden tussen rouw en verder gaan. Het verdriet zal nooit verdwijnen, maar jouw leven gaat wel door. Ik hoop dat je deze instelling weet te behouden en anderen met je jongerengroep anderen hier toe kan zetten!

Gertie -

Lieve Loes, ik ben SUPER trots op je!
Hopelijk zet je andere jongeren (en hun omgeving) aan om hun verhaal ook te doen.
Want erover praten helpt!

Michelle -

Wat een ontzettend heftig verhaal, maar heel mooi opgeschreven en beschreven.

Kim -

Sjeeminee!! Ik zit hier met kippenvel overal. Dit is de meeste vreselijke nachtmerrie die je je kunt voorstellen. Heel mooi interview. Ik ben zelf mijn papa verloren een week voor ik moest bevallen. Dat is nu 2 jaar geleden en nog weet ik hier niet goed mee om te gaan. Heftig!

Jasmijn -

Wauw, zo veel respect❣

Lara -

Wauw wat een heftig verhaal, maar ik merk aan hoe je alles verteld dat je een heel krachtig persoon bent! Mooi dat je je verdriet toelaat en andere jongeren hiermee wilt helpen. Wees trots op jezelf Loes!

Denise -

Wat een mooi interview is het geworden. Ik kende het verhaal, maar keer op keer besef ik weer wat voor sterk persoon Loes is. Niet normaal wat een kracht. Onwijs inspirerend om zo’n iemand in mijn leven te hebben. Hele mooie serie hebben jullie bedacht en ik ben heel benieuwd naar de rest.

Mariska -

Wat een verschrikkelijk heftig verhaal dit, zo jong je ouders moeten verliezen.

Jorinde -

Wow, wat een intens verhaal. Wat een verdriet, maar je straalt ook zoveel kracht uit, Loes. Dank voor het delen van jouw verdriet. Ik denk dat dit van hele grote steun gaat zijn voor veel mensen!

Robin -

Jeetje, jammer genoeg herken ik dit verhaal heel goed. Niet bij mezelf maar bij mn vriend. Die heeft bijna een indentiek zelfde verhaal. Zijn vader verloor die aan een herzenbloeding op zijn 12e en zijn moeder aan borstkanker op zijn 16e. Op dit moment is hij 23 en woont hij nog samen met zijn broer in het huis waar die is opgegroeit met zijn ouders. Ook mijn vriend heeft heel lang bij een spygoloog gelopen en daar kwam uit dat die een post traumatische stress stoornis heeft. Desondank alles ben ik enorm trots op hem dat die zijn mbo diploma gehaald heeft, bijna zijn hbo diploma en daarna naar de universiteit wilt. Persoonlijk als vriendin zijnde vind ik het ook lastig dat ik nooit mijn schoon ouders zal leren kennen. Maar ik voel dat ze er altijd nog voor de jongens zullen zijn.

Sara -

Wauw wat heftig, maar mooi verteld. Ik kan het me niet voorstellen hoe dat voelt, dus ik vind het zo knap dat je dit deelt. Er zijn vast meiden/vrouwen die hetzelfde mee hebben gemaakt en die zullen hier evht iets aan hebben.
Zelf neem ik er van mee dat je echt van ieder moment moet genieten. Ik ben ook altijd heel bang om mijn moeder te verliezen. Het lijkt mij zo raar als mijn moeder mijn kinderen niet zou kennen. Maar ik heb 2 vriendinnen die helaas geen moeder meer hebben. Het klopt wel dat ik jet moeilijk blijf vinden om in hun buurt over mijn moeder te praten of wat voor leuks ik met haar heb gedaan.

Anouk -

Wauw wat een indrukwekkend verhaal. En wat goed dat je er nu zelfs gastlessen over geeft.
Fijn dat je familie heb die er zo voor je zijn. Hoe gaat het met je broertje? Kun je het verdriet maar ook mooie herinneringen samen met hem delen?

Romy -

Jeetje, ik heb dit artikel echt met heel veel kippenvel zitten lezen. Wat een heftig verhaal, maar je komt over als een ontzettend krachtig persoon. Je mag onwijs trots zijn op waar je staat en op hoe je nu jouw ervaringen inzet om anderen te helpen.

Linda -

Ik vind je enorm sterk dat je hier een weg in hebt gevonden om met je rouw en gevoelens om te gaan. Het verdriet toe te laten zonder erin te verdrinken. Het leven is soms niet eerlijk. Je bent zeker een inspirerend persoon omdat je anderen nu helpt en ook omdat je je leven hebt opgepakt terwijl het gemis blijft. Ik denk dat je een hoop dames inspireert en hoop geeft.

En ook respect voor jouw oom en tante en hun kinderen dat zij hun gezin hebben open gesteld voor jullie en als ik het goed begrijp goed voor jullie hebben gezorgd, en nog steeds.

Dionne -

Wauw, wat ben jij een onwijs sterke vrouw zeg! Ik heb jouw verhaal in stilte gelezen, maar vol bewondering. Wat jij op zo’n jonge leeftijd hebt is niet te begrijpen of voor te stellen. Jij bent één en al kracht

Jenneke -

Wow. Ik heb dit verhaal/interview echt met tranen in mijn ogen gelezen. Toen ik 16 was (nu 22) is mijn moeder plotseling overleden. Ik herken zo veel dingen die je beschrijft. Het is bij mij nooit tot een angststoornis uitgegroeid maar ik heb wel heel lang angst gehad om andere familieleden en zeker mijn vader/broertje te verliezen. Dat is nu een stuk minder, maar gaat met vlagen op en neer. Ik ga binnenkort een semester in het buitenland studeren en vind het doodeng want wie weet gebeurt er iets ergs en dan zit is zo ver weg, of doe ik er te lang over om weer thuis te komen. Het heeft al best lang geduurd voordat ik weekenden weg kon gaan zonder me daar onzeker en gespannen bij te voelen, dus ik ben ook wel benieuwd hoe het gaat.

De off-days zijn ook zo herkenbaar. Ik vind het vaak moeilijk om het erover te hebben en ik merk dat ik er al vanuit ga dat mensen onbegrip hebben en het niet snappen. Het afgelopen jaar heeft me daar veel over geleerd. Mijn vader is hertrouwd en dat was heel mooi (en zijn nieuwe vrouw is echt wel aardig) maar ook weer heel confronterend. Ik vind het moeilijk om dat aan mensen te laten merken, vooral omdat mensen in het verleden soms met zo veel onbegrip hebben gereageerd (“Je moet er gewoon aan wennen.” “Hoe lang is het nu al geleden?”). Maar ik merkte dat de mensen waarmee ik het deelde vaak heel begripvol waren en me een schouder op gaven om op te huilen (vaak letterlijk). En het was zo fijn om dat even niet alleen meer te hoeven doen; ook al kan niemand het ooit helemaal begrijpen omdat rouw voor iedereen anders is, toch is het heel fijn als je het even niet helemaal alleen hoeft te dragen. Maar ik blijf het ook moeilijk vinden om mezelf dat te ‘gunnen’ omdat ik zelf vaak ook de neiging heb om tegen mezelf te zeggen “het is al zo lang geleden, hier moet je toch wel overheen zijn”.

En als laatste de grappen en opmerkingen. Ik heb het denk ik een stuk minder, omdat ik nog steeds een ouder heb. Maar binnen mijn studentenverenigingen worden er heel veel ‘je moeder’ grappen gemaakt (Dat is echt heel makkelijk – Je moeder is echt heel makkelijk; Gewoon doorbijten – Dat zei je moeder ook vsnacht). Aan de ene kant vind ik het soms heel vervelend als daar iets van gezegd wordt van ‘niet waar Jenneke bij is’ maar aan de andere kant vind ik het soms ook heel vervelend als dat soort grappen naar mijn richting worden gemaakt. Zeker als ik een slechte dag heb kan ik het soms echt niet hebben.

En als laatste. Lieve Willemijn & Martine, bedankt voor dit interview, de manier waarop jullie dit verhaal geschreven hebben en over het algemeen de manier waarop jullie bloggen om dit soort kwetsbare en vaak onbesproken onderwerpen bespreekbaar te maken <3.

Syl -

Ik vind het mooi dat jij jouw verhaal hier deelt. Nu kunnen duizenden mensen jouw verhaal lezen.
Ik denk dat veel jongeren maar ook volwassen die hun ouder(s) verloren zijn, herkenning vinden in jouw verhaal. Daarnaast vind ik het krachtig dat jij weer doorgaat met leven maar wel je emoties de ruimte geeft om er te zijn.
En mensen die angstaanvallen hebben ongeacht ze nog wel of geen ouders hebben, laat zien dat je gewoon leuke dingen moet doen in het leven.

Sofia -

Wat een moedig verhaal Loes! En wat sta je nu ontzettend krachtig in het leven. Dat straalt er van af op deze mooie foto’s. ❤️

Tineke -

Wat verschrikkelijk dat jou zoiets is overkomen. Ik weet niet zo goed wat ik hier op moet reageren, behalve dat ik jou alle geluk van de wereld wens en dat ik het heel knap vind dat je hier zo mooi en open over kunt vertellen.
Liefs

Maria -

Wauw. Ben er helemaal stil van… Loes, je bent een sterke dame, heel veel respect voor jou! x

Mendy -

Wat een bizar indrukwekkend verhaal zeg! Ik denk dat veel mensen het onbegrijpelijk zullen vinden wat je hebt meegemaakt. Knap dat je weer zo positief bent na je dal (uiteraard met off-days en dat mag!!). Ik denk dat je een grote steun kan zijn voor mensen!

Marije -

Wauw, wat een heftig verhaal maar ook meteen zo intens krachtig.

Reageer ook