Face2Face met Juliette

De Zeeuwse Juliette (21) werd geboren met Multiple Complex Developmental Disorder (MCDD). Een vorm van autisme. Hierdoor had ze een ontwikkelingsachterstand en problemen met het reguleren van emoties. Ze woonde 4 jaar lang in een instelling omdat het thuis niet ging en meerdere behandelaars zeiden dat ze nooit een gewone opleiding zou kunnen volgen. Maar ze haalde toch haar MAVO diploma. En volgend jaar doet ze eindexamen voor de HAVO. Ontmoet Juliette.

Foto’s door Mariska de Groot

Ik verontschuldig me omdat ik aan het klooien ben mijn mijn iPhone waarmee ik het gesprek wil opnemen, zodat ik het achteraf kan uitwerken. ‘Geeft niets’, zegt Juliette. ‘Ik ben het wel gewend. Ik heb al wel vaker interviews gehad. Mijn zusje studeert pedagogiek en gebruikt me graag als proefkonijn. Want ja, ik ben een apart geval he… Haha!’ Ik moet gelijk lachen. Autisme of niet, volgens mij heeft deze chick enorme humor.

Voor jouw mailtje had ik nog nooit over MCDD gehoord. Ik zocht het op en de symptomen waren niet van de lucht. Onder andere moeite met het reguleren van emoties en gedachten waardoor er woede-uitbarstingen of angsten ontstaan, problemen met contact leggen, moeite met het reguleren van gedachten/fantasieën en problemen met leren. Hoe kwamen je ouders erachter dat je MCDD hebt? En waar uit MCDD zich bij jou in?

Toen ik net geboren was, merkten mijn ouders niet veel. Ik ontwikkelde me als een normale baby en was vlot met praten. Maar na mijn eerste levensjaar begonnen mijn ouders dingen op te merken. Ik had bepaalde obsessies en had nog al schokkend taalgebruik. Zo riep ik regelmatig tegen andere mensen ‘Ik ga je kop er af hakken!’. Ik kon ontzettend boos worden en had mijn emoties niet in de hand. Toen ik 6 was is de diagnose gesteld.

MCDD is heel divers, maar ik heb voornamelijk last van het reguleren van mijn emoties en heb veel angsten. Ook liep mijn emotionele ontwikkeling lange tijd achter. Toen ik 16 was functioneerde ik eigenlijk nog op het niveau van een jong kind. Ik speelde nog met poppen en knuffels, uitgaan dacht ik helemaal niet aan.

Al heel jong bleek dus dat je MCDD hebt. Wat voor invloed heeft dat op jouw jeugd gehad?

Heel veel. Ik heb maar heel kort op een normale basisschool gezeten en daarna ben ik naar het speciaal onderwijs gegaan. Vooral rond de overgang van het basisonderwijs naar het middelbaar onderwijs liep ik vast. Qua IQ en leervermogen kon ik de middelbare school aan, maar omdat ik met mijn emotionele ontwikkeling zo achter liep paste ik daar totaal niet. Ik werd vaak uit de klas gezet, was heel vaak moe en boos, Mijn ouders hebben me toen van school afgehaald. Ik ben toen overdag naar een dagopvang gegaan, daar kreeg ik één op één begeleiding. Als ik te veel prikkels kreeg, dan ging het gewoon niet. Daarom was ik de hele tijd samen met een begeleider.

Ondertussen, ik was 13 destijds, ging het thuis ook niet lekker en vanaf dat moment zijn we gaan kijken of ik in een instelling kon wonen. Toen we er eenmaal een hadden gevonden waar ik goed zou passen, heb ik nog een jaar op de wachtlijst gestaan omdat ik wachtte op een speciale plek voor jongeren met zeer complexe problemen. Uiteindelijk was ik 15 toen ik na lang wachten terecht kon.

De periode dat ik op de wachtlijst stond was best moeilijk. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn ouders. Ze waren de hele dag met me bezig en ze hadden nooit even pauze. Ook voor mijn zusje was het lastig omdat alle aandacht altijd naar mij ging.

Hoe ging het toen je eenmaal opgenomen was?

Ik had daar mijn eigen appartementje, met een eigen badkamer, een woonkamer en een slaapkamer. Echt luxe hoor, een gemiddelde studentenkamer is er niets bijj!

Er zaten daar nog 6 andere jongeren in de leeftijd van 12 tot 18. Op vaste momenten aten we samen met de groep en gingen we naar school. Ook hier kreeg ik weer één op één begeleiding. Ik had een strak dagprogramma met taken, school en therapie, wat op de minuut werd afgewerkt en mijn begeleider hielp me met alles. Het grappige was wel dat ik een enorme angst had voor vreemde mannen. Wanneer ik alleen was met een man die ik niet kende, was ik bang dat hij me iets aan zou doen. En ja hoor, mijn begeleider was natuurlijk een man! Haha! Dus ik werd gelijk in het diepe gegooid. Uiteindelijk was ‘ie wel heel aardig hoor.

Het was wel heel lastig. In het begin vertrouwde ik niemand. Dat was ontzettend moeilijk en eenzaam.

Je had vast al genoeg aan jezelf. Hoe is het dan om met nog 6 andere jongeren daar te zitten, die ook elk hun eigen problemen hebben?

Pfff, dat was heftig hoor! Veel jongeren zaten daar met een rechterlijke machtiging, de rechter heeft dan besloten dat iemand opgenomen moet worden. Zelf wilden ze daar eigenlijk niet echt zijn. Het gebeurde zo vaak dat er conflicten waren of er mensen wegliepen en dan was er weer politie, bijvoorbeeld.

Wilde jij daar wel echt zijn?

In het begin niet. Ik wilde gewoon naar huis en zoals elk normaal kind zijn. Ik verzette me toen ook ontzettend. Maar als je door het lint ging, dan moest je naar een afzonderingsruimte. Dat is een kamer waar helemaal niets is en waarvan de deur op slot gaat. Om af te koelen. Nou, dat is geen pretje. Nadat ik daar een paar keer gezeten had dacht ik, ‘Misschien is het toch wel slim om te luisteren naar wat ze willen van mij.’

Zag je toen, je was 15, echt wat voor problemen je had en waarom je daar zat?

Nee. Ik kon dat helemaal niet zien. Ik wist natuurlijk wel dat ik best wel boos kon worden en ik wist ook wel dat ik anders was. Ik werd in de buurt wel eens gepest omdat ik altijd steppend over straat ging en twee knuffeltjes bij me had, terwijl ik al een tiener was. Ik had dus ook wel zo iets van ‘Het klopt niet helemaal’, maar het besef dat het eigenlijk echt onhoudbaar was, had ik toen nog niet.

Maar langzaamaan ging ik me minder verzetten en kreeg ik steeds meer inzicht. Door de therapie leerde ik zo veel en hoe beter het ging, hoe meer ik ook mocht, zoals even het dorp in en vaker naar huis, bijvoorbeeld. Na een tijdje mocht ik ook langzaamaan weer naar de school die hoorde bij de instelling.

Na 4 jaar was ik zo gegroeid dat ik voor de keuze kwam te staan: zelfstandig begeleid gaan wonen of naar huis. Zelfstandig begeleid wonen vond ik nog wel een hele stap, ik was toen ook nog maar 19. Dus ik koos ervoor om naar huis te gaan. Mijn ouders waren in de tussentijd gescheiden, dus ik woon nu de ene week bij mijn vader en en de andere week bij mijn moeder.

Het lijkt me dat na 4 jaar alles veranderd is?

Ja, klopt, niets was meer hetzelfde. Precies op het punt dat je vriendinnen gaat maken en dat soort dingen, ging ik weg. En toen kwam ik ineens weer terug. Ik kende bijna niemand meer daar.

Ik ben toen weer naar school gegaan, naar het volwassenenonderwijs. Dat is in Middelburg dus ik ging elke dag met de trein van Goes naar Middelburg. Dat was ook nog een dingetje hoor. Ik was nog nooit met de trein geweest namelijk! Dus dat was ook weer een enorme uitdaging. Maar school ging vanaf begin af aan gelijk goed en ik heb daar al heel gauw een van mijn beste vriendinnen ontmoet. Langzaam kreeg ik een sociaal netwerk en bouwde ik mijn leven weer op.

Je zegt elke keer ‘ze hebben me daar veel geleerd’. Maar je moet het ook willen leren, denk ik?

Ja, dat klopt ook wel. Er waren inderdaad genoeg mensen in de instelling die een negatieve houding hadden en dachten ‘Flikkeren jullie maar op’. Maar ik had gewoon een drive.

Ja, dat valt me continu op aan jou. Jij hebt zo’n gigantische drive! Eerst zeggen ze dat je alleen VMBO Basis kunt doen. Dan flik je het om de MAVO te halen. En nu ziet het er naar uit dat je volgend jaar je HAVO diploma haalt! Je doel is om op de universiteit Rechten te gaan studeren. Waar komt die drive vandaan?

Tja, ik wilde gewoon iets bereiken. Mijn zusje deed ook de HAVO en ik wilde dat ook doen. Ik wilde normaal leven en aan mensen laten zien dat ik dat ook in me had. En toen ik eenmaal dingen begon te leren in de instelling, toen kwam die drive helemaal. Toen dacht ik: ‘Ik moet en zal dat diploma halen!’

Werd je daarin ook gesteund door je begeleiders en omgeving?

Nee niet echt, eigenlijk. Ik las laatst een verslag van een begeleider terug waarin stond: ‘Juliette zegt dat ze naar de HAVO wil. Maar dat is niet realistisch. Ze zal haar verwachting bij moeten stellen.’ En dat zei eigenlijk iedereen tegen me. Niet letterlijk, maar ik heb dat wel altijd gevoeld. Maar ik wist dat ik het kon, dus ik heb er keihard voor geknokt.

Jeetje.. Wat deed dat met jou dat mensen eigenlijk dachten dat je jezelf te hoog inschatte?

Dat wakkerde alleen maar mijn vechtlust aan. Ik had echt zo iets van, jongens, ik zal jullie laten zien dat ik het wel kan! Ik moet het toch eerst proberen voordat ik echt weet of ik het inderdaad niet kan? Pas als het me niet gelukt is, mag je zeggen dat ik het niet kan.

Natuurlijk maakte het me ook wel onzeker hoor. Bij vlagen, zeker in het begin, twijfelde ik aan mezelf. Dan dacht ik ‘Misschien hebben ze wel gelijk en kan ik inderdaad echt niet zo veel. Misschien moet ik gewoon blij zijn met VMBO Basis.’ Maar gelukkig vond ik dan toch weer die vechtlust en hoe beter het ging, hoe zekerder ik was dat ik het wel kon.

Waarom wil je eigenlijk rechten gaan studeren?

Ik heb gemerkt, in de tijd dat ik in de instelling zat, dat best veel jongeren die iets hebben, onrechtvaardig behandeld worden. Vooral voor de kinderen die daar met een rechterlijke machtiging zaten, zijn dingen vaak slecht geregeld. Soms was het zo dat kinderen uit pure nood gewoon in de jeugdgevangenis werden gezet omdat er geen andere plek was… Zeker nu jeugdzorg enorm aan het veranderen is. Daarom lijkt het me interessant om Rechten te gaan doen zodat ik iets voor die doelgroep kan gaan doen op het vlak van beleid, regels en wetgeving.

Ik vind je echt stoer zeg. Ben je ook trots op jezelf?

Lange pauze. Nou, dat vind ik wel lastig om te zeggen hoor. Dat ik trots ben… Maar ik ben er wel trots op dat school gewoon zo goed gaat en dat ik vriendinnen heb.

Eigenlijk heb je gewoon het tegendeel bewezen aan iedereen…

Ja, eigenlijk wel ja. Toen ik 15/16 was, was dit echt ondenkbaar. Maar het laat zien, het is mogelijk! Je moet er echt wat voor doen en je moet goede hulpverlening vinden, maar als je die twee hebt, dan is het echt mogelijk om vooruitgang te boeken.

Loop je nu nog wel eens tegen moeilijkheden aan door je MCDD?

Ja, het gaat nooit helemaal weg. Ik vind het bijvoorbeeld lastig als mijn vriendinnen me last minute voor iets vragen. Dan zit ik net op de bank en heb ik een film-avondje gepland en dan appen ze om te vragen of ik mee uit ga. Mijn vriendinnen zijn heel chaotisch, dus dat heb ik perfect uitgekozen. Not, haha! Maar ik hou van ze allemaal en ik weet nu wel hoe ik daar mee om moet gaan.

Ik heb ook nog steeds wel last van problemen met mijn emoties reguleren en angsten, maar ik kan er nu veel beter mee omgaan dan vroeger.

Vroeger voelde je je anders. Voel je je dat nu ook nog?

Nee, niet meer. En dat is onder andere te danken aan mijn vriendinnen. Zij behandelden me gewoon als normaal. Ze zien me als Juliette in plaats van dat meisje met autisme. En dat geeft me zo veel zelfvertrouwen.

Denk je ergens ook misschien dat je ook profijt hebt van MCDD?

Ja, zeker. Ik ben best wel netjes. Eh, dat is nog zacht uitgedrukt. Haha! Bij mij is het dus nooit een rommel. Dat ik structuur nodig heb, is heel nuttig voor school. En doordat ik op het speciaal onderwijs heb gezeten en in een instelling heb gewoond, heb ik heel veel verschillende mensen gezien. Ik kijk niet raar op van mensen die anders zijn. Ik zie niet hun stoornissen, maar ik zie hun persoonlijkheden. Ongeacht waar we vandaan komen, hoe slim we zijn en hoe we er uit zien, we zijn allemaal gewoon mensen.

Juliette heeft indruk op me gemaakt. Wat een knokker is dit! Ik werd ontzettend vrolijk van ons gesprek. Ze laat zien dat als je open staat om te leren en hard werkt, je zo veel meer kunt dan dat je (omgeving) denkt.

Natuurlijk merkte ik wel ‘iets’ aan haar, zoals je dat bij mensen met autisme wel vaker merkt. Maar haar gevoel voor humor, haar glimlach, drive en haar openheid zijn de dingen die ik onthouden heb aan Juliette. En haar mooie ogen. Die ook.

25 reacties

Sandra-Anna -

Ach niet alleen mensen met een stoornis worden onderschat. Ik weet niet beter dan dat ik als kind naar het VWO wilde en wilde gaan studeren. Mijn basisschool docenten waren ervan overtuigd dat ik HAVO niet eens aan zou kunnen, en zelfs toen het me gelukt was om daar naartoe te gaan vonden mijn ouders het ieder jaar verstandiger als ik terug zou zakken naar het VMBO, hetgeen wat zij en mijn broer hebben gedaan. Ik wilde er niets van weten en heb altijd in mezelf geloofd. Ik ben met genoegen afgestudeerd voor mijn Bachelor en begin morgen aan mijn Master studie. Waar een wil is, is een weg en dat geldt voor iedereen. :)

Mariska -

Super stoer dat je het zo open en eerlijk verteld! Je bent een echte strijder en het gaat jou sowieso lukken om je studie Rechten te behalen! Ik weet dat je het kan! xx Mariska

Kirsten -

Wat een onwijs mooi verhaal Juliette! Knap dat je dit hier durft te delen. Ik ben heel blij voor jou dat je je draai hebt gevonden en nooit hebt opgegeven te geloven in jezelf. Dat is namelijk het allerbelangrijkste wat er is! Kijk waar je nu staat en wees aub trots op jezelf. Liefs, Kirsten

Evelien -

Wat goed zeg, dat je je in een best wel korte tijd zo hebt weten te ontwikkelen. Een echte bikkel. :) En je hebt helemaal gelijk, mensen zijn mensen en geen stoornissen. Zo’n etiket is alleen belangrijk zodat er de juiste hulp en omgang bij gevonden kan worden. Heb zelf namelijk ook autisme (en ADHD/hoogbegaafdheid, heerlijke topcombi, not) en knal ook wel eens tegen muren aan. Was vroeger ook een behoorlijke driftkikker maar dat werd maar steeds verkeerd geïnterpreteerd. Fijn om te lezen dat jij goede hulp om je heen had en je de kans kreeg je zo goed mogelijk te ontwikkelen en je nu de dingen kan doen die je wil doen. Op de foto’s is in ieder geval een stralend iemand te zien. Wens je veel succes met de plannen die je nog wil gaan uitvoeren en in je toekomst.

Kim -

Wat een inspirerend verhaal! Hopelijk leert dit mensen wat meer out of the box te denken, en verder te kijken dan wat ze denken te kennen en weten. Kick some ass girl!

Marijke -

Wat ontzettend bijzonder dat je al die jaren in jezelf bent blijven geloven. Ik ken zelf (incl mezelf) zoveel mensen die van vmbo- tl op het vwo terecht zijn gekomen en dat diploma behaald hebben. Ik hecht ook geen waarden aan Cito toetsen o.i.d. Het moet uit je zelf komen en als jij van je zelf weet dat je het kunt, wie is diegene dan om te zeggen dat het niet haalbaar is? Je kunt toch immers niet in het hoofd van de ander kijken? Zo zijn er ook zat die op het vwo begonnen en de school verlaten met een vmbo- tl diploma. Als je maar wil!

Sofia -

Machtig, krachtig en prachtig mooi is dit interview en ben jij Juliëtte! Ik wens je heel veel moois voor de toekomst en succes toe!

Anneloes -

Wat een mooi interview is dit! En een wijze les van je, Juliette, om naar de persoon te kijken als mens en niet als stoornis. Als ik dat hoor, denk ik: volgens mij ben je een stuk wijzer dan veel andere mensen. 😉
Ik heb zo vaak van mensen gehoord dat docenten, mentoren of slb’ers niet in ze geloofden en tegen ze zeiden dat ze het maar moesten opgeven. Zo gek vind ik dat altijd! Als je in het onderwijs werkt, dan wil je iemand toch juist motiveren? Als je in mensen gelooft, dan kunnen ze zo veel meer!

Sandy -

Mooi om te lezen! Ik heb een zoontje van 6, hij heeft ADHD, Autisme en is hoogbegaagd. Soms echt een onhandige combi. Maar ook hem zie ik keihard knokken. Ik hoop dat hij straks, net als Juliette, goed in zijn vel zal zitten, fijne vrienden heeft, en zijn dromen najaagt <3

Pauline -

Wat een mooi interview. Wat een sterke vrouw is Julliette geworden, na zulke moeilijke jaren.
Ontzettend leuk dat zij nu ook een vriendinnenkring heeft en ook goed weet hoe daarmee om te gaan.
Ik wens haar heel veel succes met haar verdere studies. Zij komt er wel.
Zij mag heel erg trots zijn op wie zij is en wat zij bereikt heeft.

Marianne -

Wat een inspirerend verhaal! De dochter van mijn broer is nu 11 en heeft sinds haar 8e ook de diagnose MCDD. Het heeft best wel jaren gekost om deze diagnose op tafel te krijgen. Met name de woedeaanvallen en angsten maken dat zij MCDD heeft en niet ‘gewoon’ autisme. Ze heeft vorig jaar een pittige opname gehad in een speciale instelling om te kijken hoe leerbaar of trainbaar zij (nog) is. De uitkomst bleek niet te zijn wat je als ouder graag wilt horen.

De toekomst is erg onzeker voor mijn lieve nichtje maar ook voor mijn broer en schoonzus. Toch is ze het toonbeeld van optimisme, zorgzaamheid en liefde. Dat deze eigenschappen ook maken dat ze erg beïnvloedbaar kan zijn is een angst voor de toekomst, wat heeft de wereld nog voor haar in petto?

Het verhaal van Juliette is inspirerend, hoopvol en mooi om te lezen. Dat heeft ze toch maar mooi geflikt! Ik ben trots op je Juliette, mijn familie en ik kunnen troost maar vooral hoop putten uit jouw stoere en knappe verhaal!

Ilona Wielinga -

Wauw wat een onwijs inspirerend en heftig verhaal zeg. Ontzettend veel succes met je Havo en daarna natuurlijk met je vervolgstudie. Je mag echt wel trots zijn op jezelf.

Julie -

Wat interessant om te lezen! Mijn vriend heeft ook mcdd, maar verder hoor je het niet vaak. Mooi interview!

Elly Kellner -

Supermooi en wat een leuke serie. Kijk al uit naar de volgende ♥

Sanne -

Wat een prachtig verhaal. Heel mooi gezegd.
Herken zelf ook veel. Ik heb zelf pdd-nos, maar ben verbaal eigenlijk te sterk voor iemand met autisme. Mensen die mij net kennen en waar ik uiteindelijk aan vertel dat ik pdd-nos heb, zeggen dat ze niks gemerkt hebben. Maar als ik het vooraf vertel, lijken mensen te gaan letten op of zs signalen zien. Ik studeer aan de pabo en heb al sinds kleins af aan de droom om juf te worden. Een heleboel docenten op de pabo denken echter dat dat voor mij met mijn autisme niet te doen is. Een docent heeft het ook letterlijk gezegd in mijn eerste jaar (“jij kunt met je autisme beter niet voor de klas staan. Anders ga je pedagogiek doen of zo en dan kun je bv als rt-er op een school werken, maar voor de klas, nee”). Altijd fijn om te horen als je al je hele leven het gevoel hebt niet aan verwachtingen van anderen te kunnen doen. Nu is die docent mijn slb’er en zit ik gewoon in het laatste jaar. Zij mag dadelijk mijn diploma gaan overhandigen, aan mij waarvan zij dacht dat ik nooit aan alle doelen zou kunnen voldoen.
Hiermee wil ik zeggen, zet door zoals je duidelijk al heel lang doet. Je kunt het omdat je zelf weet dat je het in je hebt, ook als anderen het misschien niet zien. Zij weten alleen via theorie hoe een vorm van autisme eruit zou zien en jij weet vanuit de praktijk wat je allemaal kunt.

Mariska -

Wederom een mooi maar ook heftig verhaal. Fijn dat je vriendinnen hebt gevonden die je ook nemen zoals je bent en ook ‘normaal’ met je omgaan. Dat hoor je helaas niet zo heel vaak. En je bent zeker een knokker :) Succes met het behalen van je HAVO en je rechten studie :)

Annefloor -

Wauw, wat een inspirerend persoon is juliette!! Super tof

Romy -

Jeetje, wat een ontzettend mooi interview en een heel inspirerend verhaal! Wat heb jij ontzettend veel bereikt en dat allemaal grotendeels op je eigen kracht! Echt een en al respect! Ik hoop hard voor je mee dat je straks ook je Rechtendiploma kunt halen. Maar eerst de HAVO, daar mag je ook al zo onwijs trots op zijn!

Chantal -

Wat een mooi en ontroerend verhaal! Ik vind het heel knap dat Juliette doorknokt ondanks dat iedereen zegt dat het niet zal lukken. Ze bewijst maar mooi het tegendeel! Ik heb zelf ook een vorm van autisme en school was niet makkelijk. Ik had er bijna vanaf gemoeten omdat ze vonden dat ik te moeilijk was voor hen. Ik merk dat veel mensen, inclusief professionals, alleen kijken naar 1) wat gaat er niet goed en 2) dat ik me maar moet aanpassen. Pas in de 6de klas ging het beter dankzij een wél begripvolle begeleider, die me gewoon als mens zag en niet als een “rugzakleerling”. De wereld is nog niet echt vriendelijk voor mensen met een beperking en daar zou best wat aan gedaan mogen worden

Lenneke -

Dit vind ik zo tof: mensen met drive die ‘gewoon’ doen wat ze ‘moeten’ doen. Je mag héél trots op jezelf zijn, Juliette!

Natasja -

Wat een mooi en inspirerend verhaal. Wat goed dat ze zover is dat ze haar havo diploma kan halen en weet wat ze wil gaan doen! En absoluut waar: iedereen is een mens. Iedereen heeft zijn eigen karaktertrekken. Kijk naar de persoon, niet de diagnose.

Linda -

Mooi verhaal! Wat knap je mag echt trots zijn op jezelf! Je bent mooi zoals je bent, uniek zoals je bent. Niemand is als jij en niemand heeft de ervaringen die jij hebt, wie weet ga je het nog ver schoppen en kun je inderdaad iets betekenen voor de jeugd in zulke instellingen. Soms zijn dingen echt niet realistisch maar je hebt altijd uitzonderingen. Net als Nick Vujicic, die man zonder armen en benen, ook zo’n knokker. De overwinning van alles zit hem denk ik 80 % in je mindset. Misschien ben jij ook zo’n unieke uitzondering 😉

Syl -

Succes met de havo en straks ook je studie. Tegen mij werd destijds op de basisschool ook gezegd dat ik alleen mavo kon doen, vervolgens heb ik toch meteen de havo gedaan, hard gewerkt en inmiddels mijn HBO diploma op zak. Laat nooit iemand jou geloven dat je iets niet kan.
Ook niet als het je meer energie kost of als het even niet lukt. (ik heb ook langer over mijn studie gedaan) Je komt er wel.
Mooi om te lezen dat je iets wil gaan studeren waar je anderen mee kan helpen.
Die levenslust zullen veel mensen jaloers op zijn.

Marije -

Wat een vechtlust! Het gaat je zeker lukken om die studie rechten te doen

Deborah -

Wat een onwijs mooi verhaal! Ik werk zelf als begeleider in de zorg voor mensen met onder andere autisme en heb een zus met pdd-nos dus herken veel uit het verhaal. Het is inderdaad zo belangrijk om naar de persoon te kijken en niet de “beperking”! Heel leuk om jou succes verhaal te lezen Juliette, je gaat vast ver komen met zo’n drive en ik hoop (en denk) dat je veel kan betekenen na je studies! Succes!

Reageer ook