Als ik 100 ben, dan hoop ik…

Ik heb altijd gezegd: ‘Ik ga voor de honderd!’ Hoewel niets in het leven zeker is, zou ik hier graag naar streven. Dat je kunt zeggen dat je een eeuw geleefd hebt, het liefst in goede gezondheid natuurlijk. Als ik 100 ben, dan hoop ik…

Foto door Mariska – Grotografie

1) Dan hoop ik ten eerste dat ik honderd mag worden in redelijk goede geestelijke en lichamelijke gezondheid. Iedereen hoopt denk ik ouder te worden zonder al teveel poespas. Een gehoorapparaat of bril met dikke jampotglazen wil ik nog best accepteren net als een rollator of een rolstoel. Sterven aan Alzheimer net als mijn oma lijkt me vreselijk, dus ik zou liever minder mobiel zijn of lichamelijk iets meer klachten hebben dan geestelijk. Of ik hoop tegen die tijd dat er een doorbraak heeft plaatsgevonden in de medische wereld en dat ziektes als Alzheimer niet meer voorkomen. Dat moet toch haast wel zou je zeggen?

2) Dan hoop ik dat ik mee mag maken dat ik een paar achterkleinkinderen heb. En dat ik mag genieten van alle familietrekjes die ik in hen terug zie en hoe zij hun levens invullen, dat lijkt me zo bijzonder.

3) Dan hoop ik dat ik terug kan kijken op een vervuld, rijk leven in spirituele zin en op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Bijvoorbeeld dat ik verschillende levensmissies behaald heb zoals onder andere een inspiratiebron zijn en liefde verspreiden en dat ik trots ben op alles wat ik geleerd en gedaan heb in het leven.

4) Dan hoop ik dat ik enorme lachrimpels heb wat aantoont dat ik genoten heb van het leven. Dat ik terug denk aan al die leuke, grappige en mooie ervaringen door de jaren heen die ik nooit meer vergeet.

5) Dan hoop ik als uiteindelijk het moment daar is, dat ik op een of andere manier weer in contact kom met de mensen die mij lief waren en die ik door de dood heb moeten missen. Zoals: mijn ouders, zussen, andere familieleden en lieve vriend(inn)en. En wie weet ‘waak’ ik dan wel over mijn (achter)(klein)kinderen. Wie zal het zeggen?!

6) Dan hoop ik dat er bijzondere verschuivingen hebben plaats gevonden. Dat we bijvoorbeeld met de hele samenleving beter voor onze planeet zijn gaan zorgen, dat er een frisse wind waait door de regeringen en we elkaar als mensen meer accepteren en verdragen. Eigenlijk meer verbinding en liefde op ieder vlak.

7) Dan hoop ik -en dat weet ik wel zeker- dat ik een kunstgebit heb. Dat leek me altijd zo makkelijk. Gewoon hop in een glas water met een bruistablet en je kan zelf uitkiezen hoe je gebit er uit ziet. Eindelijk kaarsrechte witte tanden zoals Gerard Joling, haha! En…nooit last van gaatjes of tanden die scheef gaan staan.

8) Dan hoop ik dat ik heel mooi lang grijs en verzorgd haar heb. Ik vind dat zo chic staan bij sommige vrouwen! Ik zag laatst ook een hele oude dame die zo mooi haar kapsel had gedaan met een stijltang. Wauw. Zou ik nog steeds zo’n ijdeltuit zijn als ik honderd ben?

9) Dan hoop ik dat ik nog steeds even gek ben. Ik hoop dat ik niet zo’n zeurende, chagrijnige bejaarde word maar nog wel een beetje de lol van het leven in kan zien. Ik hoop dat ik zo’n leuke (overgroot)oma word waar mensen graag bij op visite komen. Hopelijk leeft mijn partner “(overgroot)opa” dan ook nog en is hij net zo gek en vrolijk.

10) Dan hoop ik dat ik al zingend achter de piano mijn laatste dagen door kan brengen en wie weet andere mensen blij kan maken met mijn muziek.

Het zou wel heel bijzonder zijn als ik dit terug zou mogen lezen als ik later honderd ben. Jeetje, als je daar even bij stil staat…Wat voor dingen in het leven zou je allemaal nog mee gaan maken? Wat voor beroepen ga je nog beoefenen? Wat zou je allemaal nog te wachten staan? Het is soms maar goed dat we niet in de toekomst kunnen kijken!

15 reacties

Marijke -

Ik ben 25 en heb een overgroot opa van 95. Mijn overgroot opa is nog goed bij de tijd en rijdt zelfs nog auto (kleine stukjes). Toch betekent oud worden dat je heel veel moet inleveren, dat ik op mijn leeftijd een overgroot opa heb is uniek maar dat hij zo fitaal is op zijn leeftijd evenmin. Mijn overgroot opa wilde zelf deze leeftijd niet bereiken vooral omdat dat ook betekent dat je vaak je kinderen ziet overlijden, hij heeft namelijk een zoon van 71 en de jongste is 50. Ik zou zelf heel graag 94 willen worden maar dan wel helder van geest en weinig lichamelijke ongemakken. Iemand van 94 is geen 80 natuurlijk. En ik vind 85 al een mooie leeftijd. Ik ken iemand die 30 is geworden en haar twee kindjes moest achterlaten door een vreselijke ziekte. Bij ons begonnen ze vrij jong. Mijn moeder is 46, mijn oma 70 en haar vader 94.

Merel -

Ik denk dat je jouw levensmissie ”een inspiratiebron zijn” nu al kunt afstrepen van je lijstje, want met zowel jouw luchtige als diepere artikelen en leuke persoonlijkheid weet je mij, en ik denk nog veel meer lezers, vaak te inspireren en aanzetten tot nadenken :)

Martine -

Wauw, dat is mooi om te lezen: dankjewel! <3 Dan ga ik vrolijk verder op deze manier 😉

Esther -

ik moet even reageren op je kunstgebit is heerlijk went heel snel ik had het al op jonge leeftijd 33, maar je bent niet klaar met enkel een bruistablet je moet het ook poetsen met de protheseborstel. Heeft ook onderhoud nodig net als eigen tanden

Larissa -

Ik herken mij wel in het stukje over de lachrimpels. Hopelijk blijf ik altijd gezellig en vrolijk en zet ik het bejaardentehuis gewoon op stelten als ik 100 ben!

Martine -

Haha net als de Omanido club uit het boek van Hendrik Groen!

Michelle -

Mooie gedachten! Als we zo toch allemaal eens 100 zouden kunnen worden.. :)

Mya -

Mooi geschreven, en haha dat kunstgebit, schijnt niet bepaald een pretje te zijn en ook nog weleens zeer te kunnen doen omdat het dan weer te strak zit en zo. Of weer te los, moet je weer een nieuwe laten maken 😛
Maar leuk om te lezen dat je zulke mooie gedachtes hebt!

Kelly -

Als het op deze manier kan, dan teken ik ervoor haha!

Cynthia -

Ik denk er precies zo over.
Lijkt mij ook helemaal te gek om een eeuw te leven!

Suzanne -

Heel mooi artikel. Alzheimer lijkt me inderdaad verschrikkelijk, ik zie het zelf bij mijn oma en wat een nare ziekte is dat toch!

Romy -

Wat een mooi artikel! Leuk om alvast zo ver in de toekomst vooruit te kijken! Ik moest wel lachen om je wens om een kunstgebit te hebben 😉 Ik denk dat het belangrijkste inderdaad is dat je kunt terugkijken op een mooi leven met lieve mensen om je heen en dat je nog in goede gezondheid bent. Wat zou het mooi zijn als dat allemaal op 100-jarige leeftijd zo is :)

Femke -

Ik vind het fijn dat we niet in de toekomst kunnen kijken. 100 worden vind ik heel bijzonder, zeker op de manier hoe jij het omschrijft. Mijn overgrootopa was 107 geworden, dat weet ik nog heel goed. Ik heb gezien hoe hij veel anderen, incl. eigen kinderen, heeft ‘overleefd’. Dat vond ik zo heftig en sneu dat mijn beeld bij 100 wat anders is… maar jouw manier van 100 worden zie ik wel zitten.

Martine -

Wow 107!!! Wat een leeftijd zeg, ik had graag met hem een interview willen doen. Ik snap dat je beeld anders is. Toen ik dit artikel schreef dacht ik ook van: ‘Als we allemaal op volgorde van leeftijd dood zouden gaan, ga ik behoorlijk veel begrafenissen/crematies meemaken van mensen die mij heel erg dierbaar zijn.’ En je hoopt natuurlijk niet dat je je eigen (of andermans) kinderen gaat overleven. Tegelijkertijd denk ik ook dat je ondanks dat verdriet daarnaast wel een vervuld leven kunt hebben. Lijkt me heel inspirerend om een ouder iemand te mogen interviewen.

Mieke -

Haha, dat kunstgebit! Heerlijk 😀

Reageer ook