Van jongvolwassene naar volwassene

Op het moment dat ik dit artikel schrijf ben ik 28 jaar. Enerzijds nog hartstikke jong en anderzijds merk ik zeker wel een duidelijk verschil in mijn ontwikkeling met de Martine van 20 jaar. Het proces van jongvolwassene naar volwassene is een hele bijzondere!

Foto door Mariska – Grotografie

Als ik nu terug kijk op foto’s en video’s van mezelf voor mijn 25e in vergelijking met nu zie ik zoveel verschil. Ik vond mezelf -net als ook de meeste pubers dat vinden- behoorlijk volwassen. Twintig was voor mij ook een mijlpaal. Je bent opeens geen tiener meer maar ben je al volwassen? Bij mij was dat zeker niet het geval ook al dacht ik van wel. Vooral de geestelijke rijping vind ik een behoorlijk groot verschil in combinatie met het vinden van jouw weg in het leven.

Dit zijn een aantal persoonlijke verschillen die ik bij mezelf heb gemerkt in het proces van jongvolwassene naar volwassene.

– Ik werd steeds zekerder van mezelf en mijn uiterlijk

Jarenlang ben ik behoorlijk perfectionistisch geweest, ook op het gebied van hoe ik er uit zag. Zeker als ik naar de stad ging, pakte ik wel lekker uit met een make-upje. Zeg maar gerust flinke smokey eyes, ook in de zomer. Zonder make-up naar de stad of bij iemand op visite? Nope. Nog steeds vind ik make-up heel mooi, maar ik gebruik het minder om me achter te verschuilen en ik hoef niet meer zo nodig te experimenteren. Dat laatste geldt ook voor mijn haarkleur trouwens.

Ik kan ook bij mezelf zien in de tijd dat ik pessimistisch was en vrij hard voor mezelf dat ik ook harde make-up droeg. Nu past dat niet meer bij me. Nu ga ik voor vrolijkheid en verzorging met een zachte ooglook, wat glans en een neutrale of felle lipstick. Of soms voor lekker niks. Ik geniet veel meer van wat ik in de spiegel zie.

Ook toen ik drie keer per week keihard sportte, voelde ik me nog steeds niet zeker in mijn bikini. Daarbij maakte het niet uit of ik complimenten kreeg, want die kreeg ik wel. Ik vond het zelf nooit helemaal goed genoeg en had altijd wat op mezelf aan te merken. Erg jammer, want als je me destijds had verteld dat ik uiteindelijk blijer zou zijn met mezelf en een maatje meer had ik je vierkant uitgelachen. Maar toch is het zo. En dan kom ik gelijk op het volgende punt.

– Het boeit je minder wat anderen van jou vinden

Ik kon me voorheen altijd veel meer aantrekken wat een ander vond van mij of wat ik deed. Daar werd ik dan onzeker van ook al liet ik dat niet zo snel zien. Dan wilde ik me natuurlijk niet laten kennen. Maar ik trok het me wel degelijk aan. Nu kijk ik daar heel anders naar. Ik voel nu eerst wat het met mij doet wat diegene zegt, los van wie het zegt. Wat gebeurt er in mij, wat voor proces roept dat op en wat leer ik daar weer van? En daarnaast vraag ik me ook af wat het over de ander zegt en kan ik het daardoor ook makkelijker bij diegene laten. Ik kom wat meer op voor mezelf. Ik spreek me meer uit waar ik in het leven voor sta, als ik het ergens mee (on)eens ben of ik laat het van me afglijden. Heerlijk is dat.

– Ik maak me veel minder druk/zorgen

Wellicht is dit ook het resultaat van jezelf minder persoonlijk aantrekken wat een ander over je zegt. Daardoor voel ik me veel lichter, ik maak me minder druk, minder kopzorgen. Ik verander steeds meer in het type dat op het leven vertrouwt en go-with-the-flow. Ik ervaar ook veel minder stress.

Wat ik zelf herken in sommige begin twintigers is alle keuzestress die ze ervaren. Zowel qua studiekeuzes als keuzes in het leven. Waar doe je goed aan, welke studie? Waar verdien ik later een goed belegde boterham mee? Hoe zal ik het aanpakken? Welke boeken kan ik het beste lezen (over persoonlijke ontwikkeling)? Het vragen van tips aan anderen. Hoe doen zij het? Wat besluiten zij?

Er heerste bij mij ook in het begin veel meer druk om juiste keuzes te maken en alles goed te doen en ook nog eens mezelf daar ergens in te vinden. Ik analyseerde veel meer in plaats van te vertrouwen op mijn gevoel en intuïtie. En…dat is ook zeker nodig in mijn ogen. De eerste stap was bij mij juist om te leren het leven volledig te analyseren als een soort ingewikkeld breiwerk. Ik filosofeerde zoveel dat ik vaak genoeg de bushalte miste waar ik uit moest stappen. Pas veel later, eind twintig, ging ik leren voelen en vertrouwen en kwam veel meer de balans van body & mind. Dat was voor mij een soort doorbraak in mijn proces van jongvolwassene naar volwassene.

– Van zelfreflectie naar zelfbewustzijn

Zelfreflectie, ja dat had ik wel. Ik vond dat ook rete-interessant: reflecteren op je eigen gedrag en denkvermogen. Maar ik heb gemerkt dat dit toch iets anders is dan zelfbewustzijn. Zelfreflectie is veel meer analyseren en zit in het hoofd. Zelfbewustzijn gaat veel meer om het zowel geestelijk als lichamelijk ervaren van je eigen identiteit. Het in contact staan met je lichaam en gevoelens en de wisselwerking tussen geest en lichaam.

Niet alleen meer nadenken over wie ben ik en wat kom ik hier doen? Hoe heb ik toen en toen gehandeld en voor effect had dit? Nee, het is veel meer allesomvattend geworden. Dit ben ik en dit is wat ik wil en ga doen en zo voelt dat. Het is wonderbaarlijk maar je leert jezelf steeds beter en beter kennen, ook al dacht je al bij voorbaat dat je goed wist wie je was. Het wordt alleen nog maar mooier en meer confronterend zo nu en dan, haha!

– Geestelijke rijping = meer verantwoordelijkheid?

Hier staat iedereen natuurlijk anders in, net als het proces van jongvolwassene naar volwassene. Iedereen loopt zijn eigen pad. Maar in mijn geval was het wel zo dat ik pas meer durfde verantwoordelijkheid te nemen vanaf mijn 25e. Dat komt denk ik omdat ik nu meer durf te vertrouwen op mijn beslissingen. Het stukje identiteit waar ik het net over had. Bij mij lijkt het wel of de geestelijke rijping gelijk staat aan meer verantwoordelijkheid durven nemen. Het kopen van een huis en misschien gaan beleggen, mijn baan opzeggen en daarmee mijn studie vaarwel zeggen, ZZP’er zijn en blijven, trouwen, een huisdier nemen, kinderen krijgen. Ik had hier nog niet aan moeten denken toen ik begin twintig was.

– Het gevoel van compleet zijn

Nu zijn we als mens nooit af en blijven we leren over onszelf tot we er niet meer zijn, maar ik heb wel veel meer het gevoel dat alles zo richting de dertig bij elkaar komt. En dan heb ik het dus over het stukje lichaam en geest. Alsof je net als een baby in de baarmoeder daar in tien jaar tijd in groeit. Het deel zelfreflectie en zelfbewustzijn groeit steeds meer naar elkaar toe en dat voelt fijn en compleet. Dan bedoel ik dus niet dat je perfect bent, absoluut niet: perfectie is een illusie.

Er is voor mijn gevoel juist veel meer zelfliefde en zelfacceptatie ontstaan in de afgelopen jaren. Ik accepteer mijzelf steeds meer en meer in alles wie ik ben en wat ik doe. Dus ook als ik boos ben, verdrietig ben, in een gekke bui ben, recalcitrant ben. Het mag er allemaal zijn, terwijl ik me daar als jongvolwassene voor schaamde en tegen vocht om te (over)leven. Dan stond ik mezelf niet altijd toe om mezelf te uiten – in plaats daarvan hing ik de wijze Japie Krekel uit voor mezelf – waardoor ik per saldo veel langer in een negatieve spiraal bleef hangen in plaats van er in mee te gaan, het te omarmen en weer los te laten. Voor mij staat de dertig dan ook voor een mooie basis van zelfbewustzijn voor de rest van het leven.

Ik heb ook weleens gehoord dat mensen rond hun 30e op hun mooist zijn: zowel geestelijk als lichamelijk. Lichamelijk qua acceptatie/energie/fitheid en geestelijk qua rijping. Sommige oudere mensen zeggen wel eens: ‘Ik ben al 60 maar in mijn hoofd nog 30…’

Wauw, wat een proces eigenlijk de afgelopen acht jaar. Nogmaals, voor iedereen is dit verschillend zoals ik al eerder benoemde. Je bent allemaal uniek dus iedereen zal andere dingen merken in dit proces van jongvolwassene naar volwassene. En dan speelt de tijd waarin je opgroeit ook zeker nog een grote rol, net als je achtergrond en dingen die je hebt meegemaakt/verwerkt. Ik denk altijd maar: je leert wat je moet leren in bepaalde fases van je leven en je krijgt voorgeschoteld waar je aan toe bent. Dus vergelijk het proces van een ander zeker niet met dat van jezelf. We volgen allemaal wellicht een rode lijn, maar onze zijweggetjes zijn anders.

Ik ben ontzettend benieuwd naar het proces van 30 jaar naar 40 jaar en wat voor moois ik daar allemaal weer mag leren. Nog even 1,5 jaar genieten van de laatste stappen in dit proces en dan die geweldige mijlpaal van “The Big 30″ inluiden!

Waar sta jij nu?

17 reacties

Tio -

Zelfbeschouwing is zelfreflectie naar binnen kijken? Ik geloof dat ik dat niet zo vaak heb gedaan. Volgens mij moet je er veel power van krijgen.

Danique -

Wat heb je dit mooi en fijn geschreven! Ik zit nog druk in die overgangsfase, ik ben immers nog maar 20. Ik probeer sommige dingen al wel wat los te laten, zoals het feit dat ik heb besloten dat ik blij ben met mezelf en hoe ik eruit zie. Het kan me ook steeds iets minder schelen wat een ander vind of denkt, maar het toppunt heb ik niet bereikt. Gelukkig heb ik nog een aantal jaren om dit te ontdekken!

Martine -

Nou zeker, je hebt nog je hele leven om dat te leren 😉

Alex -

Super goed geschreven! Ik ben nu 25 en zie grote verschillen met toen ik 20 was. Ik heb nu ook het gevoel dat ik gewoon weet wat ik eigenlijk wil, en weet ook dat ik niet meer zo snel van plan ga veranderen als een aantal jaren geleden. En het boeit mij ook steeds minder wat anderen van me denken! Twee jaar geleden vroeg ik me nog af wat anderen van mijn middelbare school over mijn blog zouden zeggen. Ook al had ik al een aantal jaren geen contact meer met deze mensen.

Mya -

Heel mooi geschreven! Over 10 jaar weer zo’n artikel? 😉

Lindsey Beljaars -

Wat heb je dit artikel weer prachtig verwoord!

Johanne -

Heel fijn artikel! En inderdaad, je maakt toch heel wat verandering door als je van 20 naar 30 gaat. Ik ben de dertig alweer gepasseerd en ben nog lang niet overal tevreden mee. Maar ik hou me er wel minder mee bezig. Gelukkig. Vroeger (rond de 20) was ik een heel onzeker meisje, stil ook, maar dat is nu gelukkig weg. Ik ben niet onzeker meer. Toch heb ik nog wel wat te ‘klagen’ en zou ik binnenkort graag op een punt willen belanden waar ik echt tevreden ben met mijn uiterlijk en het me écht niets meer kan schelen wat anderen vinden. Of nou ja, in ieder geval een stuk minder. Vind het superknap hoe je jezelf ontwikkeld hebt!

M. -

Wat fijn en mooi dat je op deze leeftijd al zo dicht bij jezelf kunt komen en zulke dingen kunt benoemen en ook ervaren in je leven. Ben benieuwd wat je te vertellen hebt over 10 jaar…. want de fase waar je 24/7 voor je kind/jes gaat zorgen en de intense gevoelens en rollercoaster die daarbij komen kijken geeft nog een hele andere dimensie aan je leven!

Martine -

Daar ben ik dus ook heel benieuwd naar, we gaan het zien! 😀

Loes -

Heel mooi artikel! Interessant om zo terug te kijken naar wat er veranderd is. Ik heb heel erg het gevoel dat ik in die ‘tussenfase’ zit. Ik voel me niet echt volwassen, maar doe en maak wel veel dingen door die bij die levensfase passen. Maar zo’n fase hoort er ook bij denk ik! Ik merk in ieder geval wel al wat verschillen. Ik word bijvoorbeeld inderdaad wel wat zekerder over mezelf!

Ella -

Ik vind jullie blog super leuk maar heb het gevoel dat ik de laatste tijd wel heel veel “persoonlijke verandering” dingen lees.. En op zijn tijd is dat best leuk maar.. Weer blogs die gaan over iets anders dan jullie eigen ik (en/of kinderen) zouden ook weer leuk zijn :)

MARIJKE -

Ik ben inmiddels 32 en moeder van 2 kids. En inderdaad man man man, wat dacht ik al veel te weten toen ik 20 was haha. Achteraf gezien ook wel komisch. Maar je leert zeker heel veel gaandeweg en hoe ouder je word hoe minder je je van anderen aantrekt gelukkig :)

Sylvie -

Ik herken helemaal wat je schrijft, en kan daar voor mij persoonlijk nog aan toevoegen dat ik meer leef in het nu, en minder bezig ben met de toekomst. Nog steeds wel een beetje natuurlijk, maar ik heb daar voor mijn gevoel meer balans in gevonden :)

Amy -

Over een week of vier word ik 28 en zoals ik je blogpost lees zitten we redelijk in hetzelfde proces. Ik was op mijn 20e heel gesloten, een echte piekeraar en vooral onwijs onzeker. Ik ben nog steeds behoorlijk perfectionistisch en dat zit me nog regelmatig in de weg, maar ik merk wel dat ik als persoon een stuk relaxter ben geworden en dus ook beter van het leven kan genieten. Met die ontwikkeling ben ik zelf echt heel blij!

Katrien -

Ik ben 26 en ervaar ook heel veel zaken die jij beschrijft. Alleen ben ik nog wat op zoek naar de juiste job en manier van functioneren in mijn job. Maar wat een bevrijding om niet meer te hoeven dneken wat anderen over je zouden zeggen. Nu weey ik ‘hier sta ik voor, dit ben ik’, zalig!

Romy -

Wauw, wat een mooi artikel en wat heb je veel dingen geleerd in de laatste tijd. Vooral zelfreflectie en minder onzekerheid over jezelf en je uiterlijk vind ik heel mooi om te horen. Ik ben zelf begin 20 en heb van dat laatste nog best wel last, maar ik merk ook dat het op mijn 24e al iets minder is dan bijvoorbeeld twee jaar geleden. Ik ben heel benieuwd wat de komende jaren je zullen brengen en welk artikel met levenslessen je daarna zult plaatsen :)

Kelly -

Heel mooi om te lezen ! Ik ben benieuwd hoe dat bij mij zal zijn over 5 jaar.

Reageer ook