Meer dan alleen moeder zijn

Laatst kwam ik in mijn timehop bovenstaande foto tegen. ‘2 years a go’, stond er bij. Wauw, twee jaar geleden alweer maakte ik mijn zwangerschap van Jelle bekend. En dat betekent dus ook dat mijn leven alweer ruim twee jaar in het teken staat van moeder zijn. Want dat heeft het toch wel gedaan, kunnen we wel stellen…

In minder dan twee jaar tijd kreeg ik namelijk twee kinderen. Van de 23 maanden was ik maar liefst bijna 18 maanden zwanger. Zwanger zijn, de eerste baby-maanden en het moederen heeft een groot deel van mijn tijd opgeslokt. En ik vond het héérlijk. Ik heb genoten van mijn zwangerschappen en de eerste maanden van het leven van mijn jongens. En natuurlijk, ik geniet ook nu nog volop! Het moederschap is het mooiste, leukste en meest bijzondere wat er is. Ik zou het voor geen goud willen missen.

Maar toch knaagt het de laatste tijd. Ik voel me onrustig. Met één kind onder de één weet je je oude leventje nog wel redelijk vast te houden. Je bent nog vrij flexibel, gaat gemakkelijk ergens naartoe en je kunt je oude gewoontes nog best een beetje bijbenen (lunchafspraak hier, shopsessietje daar). Toen Jelle dan ook geboren was, had ik eigenlijk niet het gevoel concessies te hoeven doen. Het leven ging gewoon door, maar nu met hem erbij. Maar zodra je kindje ouder wordt en/of je wat verderop in de zwangerschap van je tweede bent, verandert er toch wel het een en ander. Zéker wanneer hij of zij eenmaal geboren is. Op eens heb je niet te maken met het ritme van één kind, maar twee! En dat is logistiek best een beetje puzzelen. Daarnaast vind ik persoonlijk de dreumes-/peutertijd toch wel intensiever dan de babytijd. Een kind van 1,5 krijgt een eigen wil, slaapt niet meer te pas en te onpas ergens in de kinderwagen en verveelt zich als je nét dat leuke jurkje aan het passen bent in de winkel. In tegenstelling tot wat ik dacht is dagstructuur op deze leeftijd juist belangrijker dan voor een baby! Is dat even jammer. 😉

Dus voor ik het wist draaide mijn hele dag om mijn twee (b)engeltjes. En hoe dol ik ook op ze ben, hoe gezellig ik het ook vind en hoe geweldig (maar écht!) het ook is om moeder te zijn… Ik word er soms simpel van. There, I said it. Ik word er wel eens simpel van. Elke dag het zelfde riedeltje. Weer die boterham met pindakaas, weer dat rondje langs de speeltuin, weer dat flesje maken, weer een luier die verschoond moet worden en oh ja, wéér dat boekje van Boris Beer want die is ‘zohoooo leuk’. Mijn leven heeft zo veel meer diepgang gekregen sinds ik moeder ben, maar tegelijkertijd is het ook zo eentonig geworden… (Dit klinkt tegenstrijdig, maar veel moeders zullen dit denk ik wel begrijpen.)

Na Jelle’s geboorte wist ik al heel gauw: Ik ben een moeder die gelukkig wordt van (parttime) werken. Dus dat bleef ik ook volop doen. Ook op mijn niet-vaste werkdagen, kwam ik voldoende aan mijn trekken en tikte ik artikelen tijdens zijn slaapjes. Maar nu Jelle ouder is en Gijs er ook bij gekomen is, lukt dat niet meer. En dat is helemaal niet erg, daar koos ik zelf voor. Maar dat maakt wel dat ik inmiddels weet dat ik het toch graag anders indelen wil en dat ik beter en meer tijd in wil plannen voor mijn werk. Daar word ik zelf niet alleen een blijer mens van, ik word er ook een veel leukere moeder van.

Laatst tweette ik bovenstaande. De reacties er op waren hilarisch en ontzettend herkenbaar. Met een groepje mede-mama’s kwamen we tot de conclusie dat we inmiddels ook (bijna) geen vriendinnen zonder kinderen meer hebben (Tien was mijn laatste, snif hihi!). En hoe heerlijk het ook is om in je vriendinnen moederlijke metgezellen te vinden, het was stiekem ook zó heerlijk om vriendinnen te hebben die nog niet in de luiers zitten, of zelfs nog maar aan kinderen dachten. Even niet praten over slaapjes, peuterbuien, die leuke kleertjes, de geweldige mijlpalen en over hoe leuk ze zijn. Want dat doe je toch al gauw, met je moederlijke metgezellen.

Toen ik net moeder was vond ik het wel meevallen, hoe erg het moederschap je leven beheerst. Ik voelde me nog heel erg de oude. Maar nu, twee jaar later, is er langzaam maar zeker toch wel heel veel veranderd. Nu weet ik, het wordt gewoon met de maand en per kind meer. Haha! En dat maakt toch wel dat ik de laatste tijd hunker naar méér dan alleen moeder zijn (dat zijn we allemaal natuurlijk, want op de eerste plaats ben je vooral jezelf, maar you get my point). Dat ik weer enorm verlang naar tijd alleen met Djurre, naar afspreken vriendinnen zonder onze kinderen erbij, naar nieuwe ervaringen opdoen en meer aan 2WMN werken. Nu het hoofdstuk kinderen krijgen is afgerond (maar ondertussen de opvoeding keihard is begonnen, oef!), heb ik de behoefte om weer meer focus te leggen op andere dingen die ik leuk vind. En dus ben ik de laatste tijd bezig met ‘meer dan moeder zijn’. Ik ben weer gaan sporten (2x per week een uurtje weg, hoezééé!), probeer iedere maand datenight te plannen met Djurre en werk met Martine aan leuke plannen. En op al die andere momenten ben ik er 100% voor mijn lieve kereltjes en spelen we samen met ballen, lezen we boekjes, knuffelen we, geven we flesjes en hapjes en doen we dagelijkse dansjes. The best of both worlds!

Hoe is dat voor jullie? Vinden jullie het heerlijk om je volledig te wijden aan het moederschap? Of heb jij net als ik ook behoefte aan werken en/of energie steken in andere dingen dan het moederschap? En hoe delen jullie dat dan in?

56 reacties

Jacqueline -

Ik ben zelf geen moeder (ben ook nog maar 19 haha), maar volg al jouw blogposts over het moederschap graag (tja pedagogiek student he). En vind het knap dat je dit zo open op internet gooit, aangezien de meningen hierover zo verdeeld zijn. Mijn moeder is gestopt met werken toen ze mij kreeg, dat is prima en hebben het super leuk gehad samen. Maar kan mij ook heel goed voorstellen dat je niet alleen moeder wilt zijn, maar ook gewoon Willemijn. Ik kan mij niet voorstellen dat ik later zal stoppen met werken (Hallo waarom zwoeg ik nu anders zo hard voor mijn studie haha!?). Ik denk dat het mooi is dat je gewoon kiest wat bij jouw past, die kans zou iedereen moeten krijgen en nemen. You go girl!

Elzak -

Laatst kwam ik in mijn timehop bovenstaande foto tegen. ‘2 years a go’, stond er bij. Wauw, twee jaar geleden alweer maakte ik mijn zwangerschap van Jelle bekend. En dat betekent dus ook dat mijn leven alweer ruim twee jaar in het teken staat van moeder zijn. En dat is ook zo: ik heb het bijna nergens anders meer over. Ik verveel jullie alweer twee jaar dodelijk met die suffe kutverhalen over mijn onopmerkelijke kruisfruit.

Willemijn -

Ik zou zeggen, wat doe je nog op 2WMN? Haha! Niemand dwingt je om te komen hoor, dus je kunt gerust wegblijven. 😉 Plus, het is niet zo dat we door je comment iets anders gaan doen. Je bent in de minderheid namelijk. Sinds mijn en Martine’s zwangerschap hebben we meer bezoekers dan ooit te voren, dus blijkbaar vervelen we niet iedereen met onze verhalen.

P. -

Mensen veranderen. Zou jij ook eens moeten proberen.

carly -

Wat een fijne blogpost! Heel erg herkenbaar. Mijn dochtertje is nu net 1 jaar. En waar ze eerst als baby nog erg veel sliep en het makkelijk was je eigen ding te kunnen doen etc, is het nu wel moeilijker met een kindje wat veel aandacht van je vraagt. en ik vind het echt heerlijk. Moeder zijn is het mooiste en fijnste in mijn leven, maar soms heb ik wel het idee dat elke dag hetzelfde is en dan voel ik me schuldig.. moet ik niet vaker wat leuke dingen met haar doen? Elke week een leuk uitje? Zal ze het ook saai vinden? Oke het is dan wel een dreumes, maar toch voel ik me soms soort van schuldig dat elke dag een beetje van hetzelfde is en ik niet genoeg(?) leuke dingen onderneem (met haar of als gezin). Beetje lastig uit te leggen misschien. Meer die dat herkennen?

Kim -

Zo herkenbaar! En precies de reden waarom ik heeeel erg twijfel om aan kindjes te beginnen. Het lijkt me geweldig en ik heb al vanaf jongs af aan al geroepen dat ik het liefst een elftal aan kinders wil! Maar nu al mijn vriendinnen kinderen hebben en ik niet, en ik zie hoe alles eraan toegaat ben ik eerlijk gezegd ZO erg aan het twijfelen of het moederschap wel voor mij is weggelegd. Ik vind het heerlijk m’n vrije leven en doen wat ik wil wanneer ik wil. Maarja ik ben 27 en de tijd tikt wel door.. herkent iemand dit?

An -

Ik heb geen kinderen en zal ze ook nooit hebben.
Ik kan me voorstellen dat als je kinderen hebt je hen doodgraag ziet en ze het allerbelangrijkste zijn in je leven maar ik krijg het altijd een beetje van vrouwen die dan plots alleen nog maar moedertje zijn en ook over niks anders kunnen praten .
Het leven is inderdaad meer dan moederschap en denk dat het alleen maar heel gezond is om meer te willen dan dat.

Alex -

Ik ben nog geen moeder, dus kan ik er weinig over zeggen. Maar ik snap je verhaal wel en ik vind het leuk, dat je dat hier een keer zegt. Want volgens mij ben je zeker niet de enige die zo denkt en voelt, maar niet iedereen durft het ook zo uit te spreken. Want vooral hier in Duitsland is het nog steeds zo, dat veel vrouwen gewoon drie jaar (!) thuis blijven met een kindje. Ik zou mij dat bijvoorbeeld ook nooit voor kunnen stellen.

Heleen -

Wat een mooie, interessante comments komen er voorbij zeg! Super tof. Ik denk dat je gelijk hebt dat het mentale gedeelte veel meer impact heeft dan je van tevoren kunt inschatten.
Zelf heb ik precies hetzelfde gehad als jij, alleen dan met m’n 1 kind. Qua verzorging vond ik het allemaal wel prima, maar het er echt constant ‘moet zijn’ dat vond ik veel lastiger.

Ik denk ook niet dat het overgaat haha. Maar het wordt wel anders.
Als je echt dat verschil wilt maken tussen zorgen en mentaal denk ik dat het zorgen veel makkelijker wordt, maar mentaal anders. En of dat makkelijker is, scheelt per moment.
Wat ik heel fijn vind is dat ik nu hij 4,5 is, makkelijker kan zeggen: ga maar heel even wat voor jezelf doen, ik doe even dit of dat en daarna kan ik wat met jou doen enz.
Dat geeft heel veel lucht.

Het andere, hele toffe, aspect is dat ik nu mijn eigen dingen veel beter kan combineren met zijn interesses. Ik kan nu bijvoorbeeld zeggen: we gaan schatzoeken en dan gaan we naar de kringloop bijvoorbeeld. Win-win voor ons allebei.

Wat ik mentaal wel lastiger vind is dat je beseft dat als je nu iets doet in de opvoeding, je wel echt iets aan het kiezen bent en dat dat effect heeft op volgende momenten. Ik heb er zo eentje die een aardig eigen willetje heeft, maar wel goed luistert naar een onderbouwd verhaal. Daar heb ik natuurlijk lang niet altijd zin in, maar dat is wel wat op de lange termijn goed werkt. Dus dan moet je er wel echt mentaal bij zijn. En dat kan soms best lastig zijn.

Maar over het algemeen vind ik oudere kinderen dus wel echt makkelijker. Ik weet ook zeker dat je later terugkijkt op deze fase en heel trots kan zijn op jezelf. Je leert heel veel én je bent je bewust van dingen en dan kun je je best een paar momenten permitteren van: ik word er even helemaal simpel van. Dat is echt helemaal niet gek. Ik denk ook dat kinderen best mogen leren dat ouders een eigen leven hebben (en dat niet alleen als ze op hun werk zitten)
Ik vind dat je het (voor zover ik kan zien natuurlijk) harstikke goed doet.

Nynke -

Heel herkenbaar! Ik heb ook binnen twee jaar twee prachtige zoontjes gekregen. Ze zijn iets ouder, 7 en bijna 6. En bij mij begon dat gevoel wat later en dacht ik dat het wel anders zou worden zodra ze eenmaal allebei op school zouden zitten. Mijn tijd komt dan wel weer dacht ik… Maar dat viel tegen ;). Continue op de klok kijken, want voor je het weet moet je weer op het schoolplein staan, speelafspraakjes, sport, etc. Maar omdat ook ik een leukere moeder ben als ik ook af en toe even geen kinderen om me heen heb, plan ik bewust (lang leven de Passion Planner :)) een date met mijn lief of vriendinnen. Dan gaan de jongens een dagje extra naar de overblijf of BSO. Zij blij (want gelukkig vinden ze dat erg leuk), ik blij. Een win-win situatie :)

M. -

Grappig…ik herken mezelf in je blogje. Je wordt echt ff in het diepe gegooid wanneer je eerste kindje wordt geboren. Niks is meer zoals het was. Persoonlijk vond ik dat contrast, vooral in het eerste jaar van het ouderschap het meest confronterend. Het contrast in je leven is gigantisch. Het is ook niet meer te vergelijken met de periode toen je nog geen kinderen had…en je kan je ‘theoretisch’ er een voorstelling van maken ‘hoe het is met een kind/kinderen in huis’ maar in de praktijk is het toch echt anders (hoe ik het heb ervaren). Onze dochter is nu bijna 9 jaar oud (enig kind)…. en het klopt dat ik nu geen luiers meer hoef te verschonen en er geen middagdutjes worden gedaan …maar daarvoor in de plaats komt zwemles, piano spelen, speeldate’s…zorgen om het wel/niet goed gaan op school qua leerprestaties etc. …. persoonlijk vind ik het niet ‘minder’ druk dan voorheen….het is eerder ‘anders’ … en je bent het nu al zo’n 9jaar gewend dat het zo is ;)…dus je vindt er eerder een soort van ‘berusting’ in. Tijd voor jezelf vrijmaken (en dat ook met 1 kind) is nog steeds een gevecht. Het is soms net hoe je je eigen leven indeelt. En merk dat het enorm verschild per gezin hoe ze ermee omgaan. Sommige ouders hebben ‘elke week’ datenight in contrast met andere ouders die 1x per ‘jaar’ een datenight hebben… of veel familie’s ‘gezegend’ zijn met veel lieve tante’s, ooms, opa’s en oma’s waar de kids 3x per ‘maand’ gezellig een aantal nachten mogen logeren in contrast met andere gezinnen waar dat hooguit 3x per ‘jaar’ gebeurd. Het is dus net hoe je dingen in jullie eigen gezin hebt gepland, ook qua opvang en oppas en of de luxe hebt van lieve vrienden en familie om je heen om weer een klein beetje een eigen ‘ik’ te hebben.

Femke -

Wat een goed artikel! Ik ben moeder van een peuter van 2,5 jaar en 31 weken zwanger van de 2e. Ik werk 16 uur per week in weekenden en vrijdagavonden want dan is mijn man vrij en zo hebben we geen oppas nodig. Maar soms ook heel vervelend omdat dat juist de tijd is dat je samen met je partner kan doorbrengen en als gezin. Ik zou dit ook echt graag anders willen maar helaas is het niet anders. De komende tijd extra genieten van de vrije tijd in mijn verlof. Het moederschap is inderdaad niet altijd makkelijk maar het maakt mij wel heel gelukkig. Maar juist ook door soms even wat anders te doen geniet je hier veel meer van. Uit eten gaan of een film kijken is zoveel meer waard nu dan voordat ik moeder werd. Je geniet intenser van kleine dingen.

As -

Hoe ouder je kinderen hoe makkelijker het wordt… niet mee eens! Ze zijn dan misschien wel op school overdag maar dit houdt niet in dat je dan meer tijd over hebt! De wassen worden groter: lees kleding wordt groter dus meer wassen die draaien, laat staan meer lastiger strijkwerk! Boodschappen ingewikkelder want ze krijgen eigen voorkeuren en wensen! Die eigen mening kan heel leuk zijn naar ook super lastig! Onze oudste heeft een tweeling als “beste vriend” dus afspreken na school houdt een overdosis aan testosteron in! En als het “tegenzit” nog een extra speeldate voor dochtertje lief! Dus ook ik “date” in de speeltuin! Of bij alle sporten waar “we” opzitten! Feestje hier, feestje daar, inclusief alle bij behorende cadeautjes kopen en halen, brengen!
Naar bed brengen, (mag ik nog even beneden, ik heb nog honger, ik ben niet moe) zijn hele rituelen met tandenpoetsen, spelen, omkleden, dwars zijn (moe), voorlezen, nog een extra boekje en nog een en dan nog je volgende kind…om vervolgens weer beneden te komen (na 10 minuten) want “ik” kan niet slapen/ nachtmerrie!
Je zorgen worden groter! Wel / niet alleen naar… , gaat het goed op school, komen ze goed mee… etc! Maar o…. wat hou ik van ze! Elk jaar meer en meer en doe ik moet allemaal met een overdosis liefde!
Ik werk zelf 4 volledige dagen buitenhuis dus dat doe ik dan maar tussendoor!

Ze noemen het niet voor niks de tropenjaren! Geen idee hoelang die duren… maar voor geen goud zou ik anders willen! Mijn tijd komt wel weer een keer…

Willemijn -

Thanks voor deze mentale voorbereiding hihi! 😉

Monique -

Boh ja dit dus!
Altijd gezegd als ze allebei naar school zijn ga ik weer aan mijn carriere werken. Maar ik ben nu nog meer moe dan ooit 😂

Sandy -

Hoe herkenbaar is dit wel niet?! Ik word er af en toe met ons meisje van 4 maanden helemaal simpel van. Ben sinds afgelopen week weer 3 dagen in de week gaan werken en wat is het heerlijk!! Totaal geen last van dat ik het moeilijk vind om haar achter te laten bij het kdv. Zij heeft lol met het kijken naar alle andere kindjes en mama gaat even weer normale gesprekken voeren. Nu is het uier ook aardig zwaar vanwege de uren die m’n man op z’n werk maakt (ruim 12 uur per dag), dus als ik thuis ben ben ik de hele dag met haar in de weer. Flesjes hier, luiertjes daar en vervolgens een flinke huil of krijsbui tussendoor. Heerlijk om even daar weg van te zijn.

Rosa -

Ik kan me heel goed voorstellen dat je, nu de nieuwe situatie een soort van af is, je jezelf ook opnieuw een plek moet geven daarin. Ik ben geen moeder, maar heb wel een paar andere ingrijpende veranderingen in mijn leven meegemaakt. Mijn ervaring is dat bij al deze levensbepalende veranderingen de overgangsperiodes het roerigst zijn. Met overgangsperiode bedoel ik: de periode waarin de allereerste pure shock en/of vreugde van het nieuwe eraf is en je de verandering echt moet gaan verankeren in je leven. Je identiteit verandert, prioriteiten die verschuiven, praktische zaken die een nieuwe plek moeten krijgen etc etc. Dat kost best veel energie en brengt onrust en soms onzekerheid met zich mee. Ik denk dat het heel erg normaal is dat dat je zo bezig houdt. Heel goed dat je er open over praat en bij stil staat. Hoe meer je dit proces de ruimte geeft en er bewuste keuzes in maakt, hoe beter je er uit komt, denk ik. Ik hoop dat je er ook met Djurre goed over kan praten, over het vormgeven van jullie gezinsleven.

Willemijn -

Wat een wijze comment Rosa. Je hebt zeker gelijk! Dank je! :-)

Sandra -

Toch wel herkenbaar! De oudste wordt binnen 2 weken 1 jaar en binnen een halfjaar komt nummertje 2 erbij dus ik vermoed dat 2018 echt pittig wordt. Hierbij ga ik 4 dagen per week buitenshuis werken. Op zich allemaal goed doenbaar maar wat me meer stoort is hoeveel tijd familie opslokt want die willen de kinderen natuurlijk ook graag zien. Hierdoor blijft er niks tijd over voor mezelf of om eens iets leuks te doen met mijn man en dat mis is soms toch wel. Anderzijds hebben we Finn het afgelopen jaar nooit uit logeren gestuurd omdat ik weet dat ik gewoon niet gerust zou zijn dus het is ook wel mijn eigen schuld :).

Hofje.nr.12 -

Aan de ene kant had je dit kunnen weten als je zo snel voor een tweede gaat.

Daarom kiezen wij er ook voor pas aan een tweede te denken als de eerste op school zit. Ik weet uit ervaring dat je anders de hele dag binnen zit. De tweede doet 2 slaapjes en de eerste precies een slaapje daar tussen in.

Maar je bent ook gezegend met twee leuke en mooie jongens. Het is nu pittig maar straks zal er ook in een keer een makkelijkere periode komen en zijn andere druk met hun kleine.
Alles heeft zo zn voor en nadelen.

Ik doe nu elke donderdagochtend klank meditatie. Ik ga dan een uur slapen. Echt heerlijk en even me time. Echt een aanrader!!

Aca -

Ik ben zelf geen moeder, dus kan niet ‘meepraten’.
Maar.. ik ben wel erg blij dat je dit zo open deelt :)
Wij proberen al heel wat jaren een kindje te krijgen en zijn in onze omgeving vaak een van de weinigen zonder kinderen. Het is fijn om te horen dat er na een aantal jaren (of kinderen) weer behoefte is om soms zonder kinderen af te spreken en het niet de hele tijd over ouderschap en kinderen te hebben. Is voor ons ook fijn 😉

Haydée -

Een prachtig artikel! Ik denk dat veel vrouwen die gevoelens hebben, en dat er na verloop van tijd als het ware een nieuwe identiteit moet opgebouwd worden. Ik heb zelf geen kinderen, en het is vooral dit aspect waar ik over nadenk als het gaat over de keuze om kinderen te krijgen. Zal ik me nog als ‘mezelf’ voelen, gaat geen te groot deel van je identiteit naar het ‘moeder zijn’? Ik vind het heel mooi hoe je deze gevoelens beschrijft, en ook hoe je zegt dat je verlangt naar opnieuw een bredere invulling van je leven. Ik wens je het beste Willemijn!

Willemijn -

Ik vind het zo geinig om te lezen dat oa jij en andere commenters hier bewust mee bezig zijn nog voor ze kinderen krijgen. Ik had hier zelf voor ik moeder werd nooit over nagedacht. Misschien ietwat naïef, maar ook wel lekker onbezorgd eigenlijk. Mijn eierstokken rammelden gewoon te hard om de andree kant te kunnen horen, haha!

Haydée -

Ik vind het heel fijn om te lezen hoe iemand met kinderen dit ervaart. Aan de praktische aspecten valt wel een mouw te passen denk ik soms, terwijl identiteitskwesties net iets minder voor de hand liggen. Tja, misschien overdenken wij het wel net iets te veel hé, zo worden er niet veel kindjes geboren, haha! 😀

Myrthe -

Dit is zooo herkenbaar! Ik was juist altijd iemand die dacht het prima te vinden thuisblijf moeder te zijn. Nu is het in mijn geval geen geheel vrijwillige keuze, ik ben aan het solliciteren maar het is lastig om werk te vinden. Mijn zoon is een half jaar en ben al sinds zijn geboorte thuis met hem. Enerzijds ben ik enorm dankbaar dat die mogelijkheid er is (veel mensen hebben echt twee inkomens nodig, in ons geval redden wij het heel goed zo) en dat ik hem niet weg hoef te brengen, Maar ik mis een stuk intellectuele uitdaging. Mijn wereld voelt best klein nu, hoe gek ik ook op mijn zoon ben. En idd: ik word ook een beetje simpel van die dagelijkse routine. Het is een beetje een dubbel gevoel. Twee dagen ernaast werken lijkt me heerlijk

Diana -

Na de geboorte van de jongste heb ik een periode erg veel last gehad van onrust. Misschien mede door het feit dat het hoofdstuk ‘kinderen krijgen’ nu officieel klaar was. De afgelopen jaren heeft mijn leven voor een groot deel in het teken gestaan van zwanger willen worden (medische molen), zwanger zijn (ziek zijn) en bevallen. Opeens valt dat hoofdstuk weg, eerlijk is eerlijk; dat vond ik best moeilijk en dat bracht ook verwarring met zich mee. Nooit meer zwanger worden, nooit meer een newborn? Maar juist door er definitief een streep door te zetten voelt het ook als een opluchting. Het is goed zo. Daarnaast had ik ook heel erg het gevoel dat ik heel erg aan mijzelf en aan de buitenwereld moest bewijzen dat ik naast moeder ook Diana ben. Ik ben extreem veel gaan sporten om het ideale lijf te krijgen, maar dat heeft mij alles behalve gelukkig gemaakt. Je legt de lat steeds weer hoger, waardoor je egoïstisch wordt en je de focus verlegd. Mijn oudste zoon vroeg op den duur standaard elke avond ‘ga je weer sporten’. Op dat moment besefte ik mij dat het niet draait in het leven om sporten, het is immers toch nooit ‘goed genoeg’. Daarnaast ging ik op reis naar de andere kant van de wereld zonder man en kinderen en juist daar in Singapore kwamen de antwoorden. Voor wie moest ik zo nodig alleen op reis? Wat hoopte ik hier te vinden? Rust, spanning? Het toverwoord is daarin toch echt balans. Ik vind het heerlijk dat de jongste richting de 2 gaat. Mijn vrijheid komt weer terug. Niet het vastzitten aan schema’s en slaapjes; kunnen gaan en staan met de jongens waar we willen. De oudste is nu bijna 6 jaar en ik merk nu wel dat je niet specifiek meer ‘vrijheid’ krijgt in tijd voor jezelf. Juist door alle sportactiviteiten (zwemmen/voetballen) leef je nog volgens een strakke planning. Maar het is wel allemaal veel makkelijker. Hij smeert zijn eigen boterhammen, kan zichzelf vermaken waardoor je even op de bank kunt zitten en speelt met vriendjes buiten. Nou ja, een heel verhaal en wellicht wat onsamenhangend. Ik vind het moeilijk om mijn gevoelens daarin te beschrijven. Hopelijk kun jij voor jezelf ook een balans vinden en de onrust wegnemen :).

Willemijn -

Wat een herkenbare comment! Niet alles hoor, ik heb niet echt die drang om extreem te sporten of te reizen. Maar wel dat van die streep onder het hoofdstuk kinderen krijgen en dat onrustige gevoel. Heel veel bezig zijn met kinderen krijgen is toch twee jaar lang een enorm goed tijdverdrijf geweest, dus nu is het weer even omschakelen. Dank je wel voor je openheid!

Dita -

Herkenbaar! Ik werk gelukkig partime en heb echt behoefde aan mijn eigen ding te doen. Even zonder kind en soms zonder vriend. Alleen maar richten op het moederschap is niets voor mij

merel -

Ik herken mijzelf hier zo in! Dat je eigen identiteit even weg lijkt te vallen van Merel naar Moeder. Pijnlijk maar het kan even niet anders. Ik hoop (en doe daar mijn uiterste best voor) dat als deze tropen jaren voorbij zijn, mijn eigen ik weer boven komt. Regelmatig alleen weggaan, met vriendinnen afspreken en niet over kinderen praten en met je partner een weekendje weggaan helpt enorm. Vaak voel ik mij die middag alweer veel meer mezelf. En partner van.

Kiki -

Halleluja, ik ben het zo roerend met je eens. Dit artikel had van mijn hand kunnen komen (al kan ik bij lange na niet zo goed schrijven als jij 😉 ). Anyway, Ik heb zelf nog geen kinderen maar wel veel vrienden en collega’s met jonge kinderen. Ik zie bij sommige vrouwen dat zij hun identiteit compleet kwijt raken. Daar is geen fatsoenlijk gesprek meer mee te voeren. Alles, maar ook letterlijk alles (!), draait om de kinderen. Zelfs tijdens het werk zijn zij continue aan het appen met de gastouder en laten om de haverklap foto’s van hun kinderen zien. Het gaat echt nergens anders meer over. Ik knap daar behoorlijk snel op af. Ik begrijp dat je als ouder minder tijd hebt voor andere activiteiten, maar ik denk dat het ouderschap je leven ook niet compleet moet gaan beheersen. Ik vind het belangrijk dat je ook in je eigen persoonlijke ontwikkeling blijft investeren. Dan zit je m.i. ook veel beter in je vel. Ik ben soms bang dat ik ook zo’n momster zal worden, maar anderzijds denk ik dat je er ook zelf bij bent. Uiteindelijk bepaal je namelijk zelf wat voor soort moeder je wilt zijn. Ik vind het in ieder geval tof dat je dergelijke taboo-thema’s bespreekbaar durft te maken. Daarom waardeer ik jullie blog ook zo enorm <3

Modemeisje89 -

Ik herken dit zo erg! En ik vind het zo fijn
Dat jij dit zegt! Normaal word je uitgekafferd
Als je zoiets zegt omdat je niet zo mag denken.
Maar ik heb dit ook! Mijn oudste is 4
En gaat nu na school en daar komen ook
Allerlei fasen bij.
4 keer per week in de speeltuin is mijn nieuwe
‘Uitgaan’ geworden en hoeveel ik van ze hou
En hoe geweldig ik mama ook vind om te zijn soms denk ik wel ik wil spanning eens niet mijn gehele dag plannen en geen eten koken
Die berg was gewoon nie doen. Haha
Mijn jongste is 1 en ik merk juist dat
Hij een stuk makkelijker is hij is rustig
En gaat nog overal mee na toe, mijn oudste is een kleine draak die een sterk eigen willetje heeft wat natuurlijk helemaal prima is.
Maar soms mag je ook wel eens klagen denk ik dan

Anieke -

Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe dat voor vaders is! Daar hoor ik doorgaans weinig over, en als zij zich minder ‘alleen maar vader’ boelen dan vrouwen zich voornamelijk moeder voelen, dan kunnen we vast iets van ze leren :) (los van bijvoorbeeld het borstvoedingsaspect etc)

Angela -

Ik ben zelf nog geen mama, maar kan het me heel goed voorstellen..
Mijn vader is altijd weg van maandag tot vrijdag, dus mijn moeder heeft ons alle 3 alleen opgevoed door de week. En daarnaast werkte ze 6 ochtenden in de week. En toen wij ouder werden, en mijn moeder ineens ziek werd en thuis kwam te zitten. Viel ze in een enorm gat. Haar leven heeft bijna 20 jaar in het teken gestaan van alleen maar moederen. En niet aan zichzelf denken, maar alles voor haar kinderen doen.
Ondanks dat ik haar echt ENORM dankbaar ben, zou ik bang zijn om kids te krijgen en hetzelfde te ervaren.
Ik ben fotograaf, heb sinds dit jaar mijn eigen bedrijf, en ben dol op mijn werk. En het is echt mijn grote passie. En ik zou er niet aan moeten denken om dat allemaal op te geven en in te leveren.
Misschien is dat ook mijn leeftijd. Ik ben bijna 20, en nog lang niet klaar om moeder te worden. En ik geniet er enorm van om tante te zijn van het prinsesje van mijn zus. En nu nummer 2 onderweg is bij mijn zus kijk ik daar ook enorm naar uit. Maar zelf mama worden, nee, dat laat ik nog even wachten.
Ik ben er nog niet klaar voor om al mijn vrijheid in te leveren voor een ander. Hoe hard dat ook klinkt…

Pim -

Dit is volkomen normaal volgens mij. Iedereen maakt deze fasen door. Ikvons zelf de overgang van 1 naar 2 kinderen veel lastiger – precies om hetgeen je hierboven omschrijft. Mijn dochters zijn nu 10 en 8 en ik ervaar sinds ruim een jaar ineens weer meer ruimte voor mezelf en onszelf en geniet daar enorm van. Ook hier geldt: alles is een fase, maar die eerste tijd tot de jongste een jaar of 6 is, is heel intensief en vraagt veel van je.

Kim -

Ik vind het moeilijk om een balans te vinden. In het begin is alles nieuw moet je je kindje leren kennen en vond ik het vervelend om te werken. Nu ben ik bijna altijd tot een uur of half drie thuis voor ik ga werken en heb ik niet het gevoel dat ik alle hoef te missen. Je groeit ook in het loslaten en het schuldgevoel wordt minder omdat ik nu na drie jaar wel heb ondervonden dat je er anders zelf aan onder door gaat. Ik voelde me soms gevangen in mijn eigen leven. Alles wat vanzelfsprekend was is dat niet meer en je houdt continue rekening met je kindje en diens behoefte dus eigenlijk ga je over je eigen grenzen en verlangens heen. Ik ben weer lekker aan het sporten en voel me hier niet meer lullig over probeer echt te genieten want wat is nou anderhalf uur op een dag x 2 als papa gewoon lekker thuis is. Een keer per twee maanden samen even wat doen is goed voor ons huwelijk blije papa n mama zijn relaxter dan een papa en mama die zich altijd wegcijferen want dan ga je ook het ouderschap als en last ervaren. Ik ben blij dat onze peuter van drie naar de peuterspeelzaal is eerst wist ik niet wat ik met m’n tijd moest en nu is het zomaar voorbij. Je groeit onbewust mee. Nog een jaartje dan gaat hij naar school. Ben benieuwd of ik het heerlijk vind of weer verlang naar het zorgen. Wat mij helpt is alles aan kant voor papa vertrekt naar z’n werk de hele dag mee bewegen en aan t eind van de dag even ik tijd en het huishouden als pa thuis komt snel een half uurtje en dan is het genoeg. Ondanks de zware kanten heeft het ook veel mooie kanten! Ik zou het niet willen hebben missen. Je groeit ervan als mens.

Willemijn -

Ja precies wat je zegt, je groeit er van als mens. Dat is echt zo mooi aan het moederschap!

Sandra -

Ik ben dan nog geen moeder, we zitten midden in de medische molen. Ik ben soms wel een beetje bang voor het moment dat ik echt zwanger ben. Ik ben bang om mijn ‘vrije’ tijd op te geven. Tuurlijk mijn wens voor het krijgen van een kind is groot en ik wil er alles wel voor opgeven,maar toch blijft dat gevoel spoken. Ik werk momenteel ook niet dus dat zou betekenen als ik nu zwanger raak ik ook een thuisblijf moeder word. Ik ben benieuwd hoe het zou gaan wanneer de vruchtbaarheidsbehandeling is geslaagd.

Loes -

Ik ben zelf geen moeder, maar kan me wel wat voorstellen bij wat je schrijft! Als ik kijk naar bloggers die afgelopen jaren moeder zijn geworden, dan is vaak het ‘moeder zijn’ plots overheersend. Wat ik heel begrijpelijk vind, dus ik wil daar ook zeker niets negatiefs over zeggen, maar het is wel opvallend! Ik denk dat het ook heel slim is dat je probeert wat dingen voor jezelf te plannen tussendoor!

Joop -

Ontzettend herkenbaar! Ik ben nu zwanger van #2, geweldig, maar soms heb ik ook wel zorgen over het kwijtraken van mijn ‘eigen’ leven.
Bij mij juist doordat vrijwel geen enkele vriendin kinderen heeft en zij zich totaal niet kunnen verplaatsen in zaterdagavond op de bank liggen.
Wat mij heel goed heeft gedaan is laatst een weekendje weg gaan met de meiden. Even geen ‘moederrol’ te vervullen, maar gewoon lekker mezelf zijn. En dan op zondagavond huilend aan het bedje staan omdat je de kleine zo hebt gemist 😉
Ik vind het zo prettig dat je er zo eerlijk over schrijft, want het is toch een taboe om uit te spreken, maar ik denk voor veel moeders ontzettend herkenbaar!

Kirsten -

Wat mooi om te lezen Willemijn! Ik ben natuurlijk zelf nog lang geen moeder, maar mijn eigen moeder was ook “thuisblijfmoeder” doordat ze is afgekeurd ivm haar reuma. En ik vond het altijd zó fijn dat mama altijd thuis was. Na school een kopje thee en een koekje om bij te kletsen. Volgens mij genoot mama daar ook echt van. Overdag haar eigen ding, lekker tennissen en naar de sportschool, boodschappen doen, thee drinken met vriendinnen en in de middag waren wij er weer. Ik vond het altijd gek dat andere kinderen naar de opvang moesten puur, omdat ik niks anders gewend was, haha. Respect voor moeders die werk en moeder zijn combineren :). (Dit kon natuurlijk wel pas toen wij naar de opvang gingen, maar ook dat ging al vrij snel volgens mij)

msevairene -

Oh wat herken ik mezelf hier in ! Ik voel mij enerzijds schuldig omdat ik fulltime werk en doordeweeks dus weinig tijd heb voor mijn dochter. En anderzijds kan ik mij in het weekend, bij de zoveelste woede-uitbarsting van ons druk dametje, zo moedeloos en ongelukkig voelen. Hoewel het op zich vrij goed lukt om nog eens met een vriendin af te spreken (de kinderloze dan) en omgekeerd mijn man ook af en toe eens weg is naar de voetbal etc, voel ik me in het weekend vaak gevangen omdat we nog zoveel rekening moeten houden met de dagstructuur van onze mini-peuter en dus weinig uitjes doen als gezin. Tegen de tijd dat ze wakker is van haar middagdutje en heeft gegeten is het vaak de moeite niet meer om nog ver te lopen want anders zijn we te laat thuis voor het avondritueel en moeten we het op dat moment bekopen omdat ze alweer te moe is. Terrasjes doen en co durven we nog niet goed aan met ons heftig dametje. En dat maakt ook onze dagen vrij eentonig. Ik ga stiekem toch blij zijn als ze iets groter is en wat meer begrijpt. Daarom dat ik geen 2e wil. Ik heb het moederschap niet alleen fysiek maar ook mentaal enorm onderschat. Ik kan het erg moeilijk hebben met de lastige momenten en op dit ogenblik durf ik echt geen 2e aan.
Ook op carrièrevlak verandert er veel met kids. Hoewel ik graag ga werken en zeker niet zou willen thuis zitten met mijn dochter (ze zou zich steendood vervelen), merk ik aan mezelf dat ik het gezinsleven belangrijker vind dat mijn carrière. Ik heb de kans om eventueel ergens anders te gaan werken maar het is een stuk verder rijden, dwz later thuis zijn , meer haast-je-rep-je ‘s avonds, minder tijd met mijn kind, een slechtere work-life balance… Dan verkies ik toch mijn huidige job met de betere uren want ik ga er mezelf geen plezier mee doen als ik hele dagen ga piekeren over hoe laat ik weer ga thuis zijn en dat mijn man alles zou moeten doen ‘s avonds, etc … Veel zorgen toch als mama :) !

Katinka -

Ik zie het vooral bij vriendinnen die moeder zijn geworden. Ik heb zelf geen kinderen, en begrijp volledig dat je kinderen belangrijk voor je zijn. Maar als vriendin zijnde zie ik aan de zijlijn hoe erg ze zich verliezen in ‘moeder’ zijn. Dan zijn ze niet meer vriendin x maar alleen moeder van y. En dat is soms best wel moeilijk om aan te zien, omdat ik weet dat moeder zijn geweldig kan zijn, maar een eigen identiteit nog belangrijker.

Willemijn -

Weet je, ik denk dat dit vooral het geval is wanneer je kinderen heel jong zijn. Ik weet niet of andere moeders, met oudere kinderen, dit lezen, misschien dat zij hier iets meer over kunnen zeggen?

Je kinderen hebben je de eerste jaren keihard nodig. Dat heeft niet alleen als reden dat ze zo overleven, maar ook dat er een hechting ontstaat die van belang is voor een stabiele emotionele ontwikkeling. Ze zijn zo afhankelijk van hun ouders. Dit vraagt heel veel van jou als ouder en daarmee sta je inderdaad zelf niet meer op 1. Dat is zwaar, maar ook een onbetaalbare tijd. Ik had het er met mijn tantes over, die nu kinderen van 10 tot 17 hebben. Al heel gauw worden je kinderen zelfstandig (ik zie het nu al bij Jelle) en wanneer ze 4 jaar zijn, gaan ze overdag naar school. Dan ontstaat er weer (nog) meer tijd voor jezelf als ouder, vertelden zij. Eigenlijk duurt die fase dus niet zo lang, hij is kort maar heel intensief. En tegen de tijd dat ze minder afhankelijk zijn verlang je soms weer naar die tijd dat jij hun hele wereld was, haha!

Lotte -

Ik had het laatst met mijn ouders over de leeftijd van kinderen krijgen. Mijn ouders waren 28 en 29 toen ze mij kregen (ik ben nu 19) en mijn vraag was of ze tevreden waren met die leeftijd. Mijn moeder was gelijk al zwanger, dit hadden ze niet helemaal verwacht, maar hun doel was om op hun dertigste wel zwanger te zijn van hun eerste kind.
Ik vroeg of zij dus tevreden waren met die leeftijd nu ze er bijna 20 jaar later op terugkijken en mijn vader liet mij weten dat hij liever iets eerder, rond zijn 24e, kinderen had gehad om twee redenen. Reden 1 was dat hij vond dat je leven pas verrijkt wordt als je kinderen krijgt, dus daar kan geen carrière tegenop. Dus hoe eerder je kinderen krijgt, hoe eerder je leven wordt verrijkt. Reden 2 was dat je dan ook eerder je eigen leven terughebt. Hij legde uit dat toen wij rond de 7 jaar waren, je niet continu meer moet helpen met bijv. kleren uitkiezen/aankleden, helpen bij oversteken, brood smeren, eigenlijk continu moet zorgen. Met de loop van de jaren neemt dit dus af, een kind wordt steeds zelfstandiger, en dit zorgde er ook voor dat hij dus iets meer zijn ‘eigen’ leven terug kreeg, maar wel met de verrijking van een eigen familie.

Sigrid -

Dit is een gedachte die ik ook vaak heb, als het moederen me even ‘overweldigt’ (of gewoon aanvliegt ;)): die periode dat ze zo afhankelijk van je zijn, dat je zo druk bent met intensief zorgen, is eigenlijk maar zo kort als je het naast de rest van je leven legt. De periode van dat pasgeborene alleen al, dat gedoe met voeden en slaapjes: op het moment dat je er midden in zit lijkt het ZO GROOT, maar achteraf zijn het een paar weken of een paar maanden op al die jaren in je leven (en in dat van je kind…). Ik probeer daarom ook meer te koesteren van deze intensieve moederperiode, zodat ik straks niet als ze 18 zijn hoef terug te kijken en dan denk: ‘Was ik maar wat minder bezig geweest met ‘ja maar straks gaan ze naar school, ja maar straks loopt hij, ja maar straks slaapt hij helemaal niet meer…’…

Ik herken dus heel veel van je gedachten hierover. En ik zit er ook vaak mee in een soort innerlijke strijd, dan denk ik bijvoorbeeld: ‘Oh, ik had van tevoren gedacht dat ik veel meer alleen met mijn vriend zou willen doen’ (als in: datenights). Nu komt dat er eigenlijk niet zo van, maar de vraag is of de behoefte dan wel zo groot is of dat ik daar meer ‘tegenaanloop’ omdat ik denk dat het zo hoort. Altijd lastig om een balans te vinden tussen wat je wilt, wat je doet, wat binnen je comfortzone ligt en wat goed zou zijn. :)

Willemijn -

Amen! :-)

Marrie -

Ik herken dit ook enorm, mijn vriendinnen en zus hebben nu allemaal kinderen, en de gesprekken gaan daar bijna altijd over. Je voelt je dan echt een buitenstaander. En dan probeer ik wel eens een ander gespreksonderwerp, maar je merkt toch een 2-deling. Vrouwen met en zonder kinderen.

Nienke -

Ik heb zelf geen kinderen, maar wat je hier beschrijft lijkt mij het aller moeilijkste aan kinderen krijgen. Ik geloof zeker dat je oneindig veel van je kinderen houdt en heel veel voor het moederschap terugkrijgt, maar ik zou het niet kunnen dat alles om mijn kinderen draait. Ik wil nog veels te veel bruisen in het leven! Ik vind het leuk bij anderen, maar voor mijzelf nee bedankt. Misschien verandert dit nog (ik ben nu 27 en weer single), maar wie weet ook niet. Voor nu vind ik dat prima.

Patricia -

Herkenbaar hoor! Onze dochter is nu ruim 1,5 jaar en het opvoeden is inderdaad begonnen. Pfff wat is ze ondeugend en wat luistert ze slecht. Het werk is dan een welkome ‘afleiding’. Ik merk alleen dat ik me slecht op het werk kan focussen. Snel afgeleid door een appje, of stiekem even ‘me-time’ nemen door online te shoppen. Want nu heb ik de rust en geen aandacht vragende dreumes rondlopen. Dat wil ik niet, want m’n werk krijgt zo niet de volledige aandacht en de impuls aankopen zijn ook niet nodig. Ik heb nu een Passion Planner in de hoop dat ik me op het werk wat meer kan focussen.

Patricia -

Ik werk overigens 3 dagen en mijn man 4 dagen. Hij werkt dan 4×9=36 uur en is 1 dag vrij en zorgt dan voor onze dochter. Mijn schoonmoeder past een dag op, mijn moeder een halve dag en ze gaat een halve dag naar de opvang.

C -

Herkenbaar wat betreft het volgen van het ritme van je kinderen, de beperkingen…en je eigen behoeften. Wij hebben een zoon van 8 en een dochter van 4 jaar. Ik beweerde ook altijd dat ik een blije moeder was als ik werkte. Wilde met man en macht mijn’oude’ leven vast houden. Niet heel extreem maar zeker niet ‘verstoffen’ in huis. Toch voelde ik mezelf vaak niet happy, voelde dat onze kinderen mij niet parttime nodig hadden, was ongeduldig, enz. Maar ik hield mezelf voor dat werken mij juist een leukere mama zou maken (dat hoor/lees ik heel vaak dus dat wilde ik graag geloven). Het werdt een ‘strijd’ tussen mijn behoeften of de keus voor de kinderen. Ik heb kunnen kiezen voor de kinderen…en daarmee ook juist voor mezelf! Nu mag ik meebewegen met de behoeften van de kinderen. Is het niet nodig om mezelf daar tegen te ‘verzetten’. Doordat je focus voor het werk weg valt lijkt het leven minder gecompliceerd. Leef ik ipv overleef ik. Het voelt soms als een keuze tegen de stroom in. Maar het is juist zo bevrijdend! En…de kinderen verdienen het! Moederschap (en ik denk dat dat voor ieder mens van toepassing is): het leven is niet altijd leuk, dynamisch en maakbaar. Ik wil mezelf ook graag trainen om te leven in een versnelling lager. En daarmee ervaar ik dat ik andere dingen zie, meer tijd hebt voor mensen/kinderen om ons heen, meer toe kom aan meditatieve momenten. Het dwingt ons ook financieel tot andere keuzes maar ook dat levert zeker positieve dingen op. Waarom ik dit hier schrijf? Om moeders net als ik te inspireren; denk eens na over de optie om fulltime mama te zijn. Wie weet is het wat voor jou!

Willemijn -

Super leuk dat je een reactie achter laat! Je laat een prachtige andere kant zien. Ik heb een beetje het idee dat ‘huismoeder’ of ‘thuisblijfmoeder’ tegenwoordig een beetje een vies woord is geworden. Terwijl dat het alles behalve moet zijn in mijn ogen! Bedankt voor je comment!

Mirjam -

Heel herkenbaar! Ben ook thuisblijfmama na heel lang parttime gewerkt te hebben omdat dit nou eenmaal erbij hoorde voor mijn gevoel.
financieel is het idd passen en meten maar mijn man en ik staan er voor 100% achter dat ik thuis ben. Ik ervaar het als een voorrecht. Er is rust gekomen in mijzelf en in ons gezin.
Maar ik heb wel af en toe momentjes nodig voor mijzelf. Lang leve school, naptime en afspraken met vriendinnen!

Renee -

Heeeeeel herkenbaar! Deels de reden waarom ik na mijn tweede bevalling in een depressie belandde. Ik wilde na 4 weken verlof alweer aan het werk gaan. Verschrikkelijk vond ik het thuis (was ook met 36w zwangerschap verhuisd en nogal een drukke tijd achter de rug). Ik vind tijd voor elkaar ook zo belangrijk. Ik ben een leukere moeder als ik ook datenights met mijn man heb en werk. Wij hebben het ontzettend luxe dat onze 2 dochters elke donderdag bij mijn ouders logeren. Donderdag is mijn vrije dag en mijn man werkt vrijdag thuis. Donderdagmiddag gaan ze ernaar toe en vrijdag tussen de middag brengt mijn moeder ze terug. Zo hebben wij elke donderdagavond ‘vrij’. Ik voelde me eerst wel een beetje een loeder moeder hoor. Maar alle partijen vinden dit leuk. De jongste kan nog niet praten, maar de oudste staat te springen als ze weer naar oma gaan. Ze hebben daar allebei een eigen slaapkamer en het is echt ideaal. We gaan nu regelmatig op donderdag uiteten, naar de bios, even de stad in of gewoon lekker thuis. Volgend jaar gaan we 3 weken backpacken met onze dochters (dan 3 en 1,5), daar kijk ik ook erg naar uit. Even weg uit die sleur.

Linda -

Hoe ouder ons meisje wordt, hoe fijner ik het vind. Ze is nu een en ik kan juist veel meer dan met zo’n kleine baby. Ik heb vreselijk moeten wennen en de muren kwamen op me af. Ik werkte altijd veel, geen rem, een eigen bedrijf. Nu werk ik 3 a 4 dagen per week. Mijn tip? Meer opvang. Dat geeft zoveel rust. Ons meisje gaat 2 dagen naar de opvang en mijn man is 1 dag thuis. In drukke tijden gaat ze een dag extra. Zij vindt het daar super, maar ik vind dit iets te veel. Maar het geeft zoveel rust om gewoon te kunnen werken en niet savonds nog door te moeten. Na een dag mama zijn ben ik behoorlijk moe en plof ik liever op de bank 😉

Kelly -

Ik ben dan wel geen moeder, maar ik kan me wel voorstellen dat je soms een beetje simpel ervan wordt, elke dag hetzelfde liedje. Slim dat je dingen voor jezelf plant tussendoor, dat hielp mij ook toen ik simpel werd van elke dag hetzelfde.

Reageer ook