Dingen die mensen met belangst herkennen

Al sinds ik het zelf kan, heb ik er een hekel aan: bellen. Als klein meisje speelde ik liever een zondag alleen dan dat ik een vriendinnetje moest bellen om te vragen of ze wilde spelen. Het idee dat er iemand anders dan zij zou opnemen? Ik kreeg er spontaan de zenuwen van. En nog altijd kamp ik met deze zekere, volstrekt belachelijke en onnodige belangst. Als jij er ook last van hebt, zul je dit vast herkennen…

Maar eerst even over belangst zelf. Mensen met belangst zijn bang om te bellen. Heel veel mensen hebben hier in meer of mindere mate last van. Vooral bellen naar vreemden of naar bedrijven en instanties vinden veel mensen eng. Belangst bestaat in vele vormen: van licht ontwijkend gedrag tot zeer ontwijkend gedrag en zelfs paniekaanvallen.

Belangst is een vorm van sociale angst. Je bent eigenlijk bang om af te gaan. Een andere vorm van sociale angst is bijvoorbeeld spreken in het openbaar. Belangst heeft niet per se te maken met of je sociaal vaardig bent of niet. Zelfs de meest sociale en spontane personen kunnen belangst hebben. Een van de redenen waarom mensen belangst kunnen hebben is omdat je bij een telefoongesprek geen non-verbale communicatie hebt. Je weet niet wat diegene uitstraalt, hij kijkt en je hebt geen ondersteuning van bijvoorbeeld wijzen of voordoen. Ook zijn lange stiltes tijdens een telefoongesprek zeer ongemakkelijk dus het gevoel dat je altijd direct moet reageren kan heel veel druk geven. Dat bij elkaar opgeteld is het perfecte recept voor belangst. Helaas kon ik geen cijfers vinden online van hoeveel mensen kampen met belangst, maar wat ik wel weet is dat ‘we’ met veel zijn. Belangst is iets wat weinig ter sprake komt, maar zodra je er zelf over begint hoor je vanuit alle kanten herkenning.

Belangst. Herkenbaar?

– Het grootste cadeau wat iemand met belangst kan krijgen: Na heel lang uitstellen besluit je ein-de-lijk de telefoon op te pakken. De telefoon gaat over. En nog een keer. En nog een keer. En na drie keer overgaan denk je: ‘Jaaahaaa, er wordt niet opgenomen. Ik mag ophangen!’ Yes, pfieuw. Ook weer gehad. Je bent er (voor even) van af, nu zijn zij aan zet!

– Vervolgens stuur je er snel een mailtje of appje achteraan, want je wilt natuurlijk wel even laten weten dat je het ‘écht geprobeerd’ hebt. Daarnaast hoop je nu dat diegene je mail of app zal beantwoorden in plaats van terugbellen. Want hallo, we leven in 2017 en mailen is zo veel fijner *voor mij, kuch*.

– Onbekende en anonieme bellers zijn je worst nightmare. WIE IS HET EN WAT MOETEN ZE VAN JE?!

– Je kunt kiezen: de telefoon pakken en direct een afspraak maken, of een langdradige mailwisseling starten. Eh, EITJE deze keuze! Jij gaat voor die langdradige mailwisseling natuurlijk. Al duurt het een maand, it’s worth it!

– Telefoontjes met de energieleverancier, de bank, huurbaas of over andere huis-tuin-en-keuken-dingetjes besteed je het liefste uit aan je partner. ‘Schaaaaaat, wil jij het doen? Please! Ik heb net mijn nagels gelakt en dan kan ik mijn scherm niet aanraken!’

– Onder het kopje ‘Contact’ op een website kijk je nooit naar het telefoonnummer. Nee, jij zoekt een e-mailadres of social media kanalen. Hell, zelfs een postadres is nog beter!

– Terugbellen? Nee hoor! Ze bellen vast wel nog een keer en zo niet, dan was het vast niet belangrijk genoeg. Toch?

– ‘Nee sorry, ik zat nét in een vergadering. En morgen ben ik ook heel druk. Weet je, stuur me even een mailtje. Veel handiger! Dan reageer ik veel sneller.’

– In real life ben je spontaan, goed gebekt en kun je goed je mannetje staan. Maar zodra je die telefoon aan je oor houdt verander je in een klein, bang hertje en heb je opeens geen idee meer wat je wilde zeggen en komt er een onverstaanbare, onsamenhangende woordenbrij uit je mond.

– Je voicemail staat uit, want stel je voor dat iemand iets inspreekt en je diegene moet terugbellen! No way!

– Je kan minutenlang naar je telefoon staren. Wat wil ik? Wat moet ik zeggen? En wat zou diegene dan terugzeggen? En hoe kan ik daar dan op reageren? Ik wil niet bellen. Kan ik niet mailen? Nee, ik moet bellen. Zucht…

– Als je wordt gebeld door een anoniem nummer, dan googel je het eerst even. Dat je dan vervolgens nét te laat bent met opnemen kun jij natuurlijk ook niets aan doen. 😉

– Jouw belbundel? Altijd toereikend! Sterker nog: je vraagt je af waarom je er überhaupt nog één hebt. Die internetbundel tho…

Mijn tips tegen belangst

Maar na jaren belangst heb ik inmiddels ook een paar trucjes. Als ik er dan niet onder uit kan, is dit wat helpt.

1. Bel direct. Als ik niet direct bel, dan ga ik het uitstellen. En door uit te stellen ga ik er nog veel meer tegenaan hikken. Dus door direct te doen verzin ik de minste smoesjes en wordt het niet nog moeilijker om te doen.

2. Bereid het gesprek voor. Schrijf de reden waarom jij belt op een papiertje en omcirkel het. Zo heb je altijd helder voor jezelf waarom je belt. Schrijf ook op wat je bijvoorbeeld wilt of andere belangrijke punten. Als ik bel met een vraag aan de Belastingdienst schrijf ik mijn vraag bijvoorbeeld op en daarnaast zoek ik ook alvast mijn BSN nummer op en pak ik de brief erbij waarover het gaat. Zo word ik het minst snel overvallen met vragen die ik niet á la minute kan beantwoorden (waar ik dus zenuwachtig van word). En als ik bel met een klacht over iets dan schrijf ik op wat mijn klacht is en wat ik bijvoorbeeld een gewenste oplossing vind. Als ik dat namelijk aan de telefoon pas ga formuleren zeg ik nooit wat ik echt vind.

3. Blijven doen! Heel belangrijk. Zodra ik er weer onderuit probeer te komen, weet ik dat ik me weer te veel laat leiden door mijn zenuwen om te bellen. Ik moet het blijven doen en dan gaat het redelijk.

4. Vraag tips aan andere mensen en leer van ze. Ik vraag heel vaak aan Djurre wat hij zou zeggen. Hij schudt het zo uit zijn mouw en daar leer ik veel van. Door hem te zien bellen wordt het ook minder ‘eng’. Hij wordt ook wel eens niet begrepen of moet zijn zinnen herhalen en he’s still alive!

Voor mensen die geen belangst hebben, klinken bovenstaande punten waarschijnlijk van de zotte. Maar mensen met belangst zullen dit vast in zekere mate herkennen (op mij is ook niet uiteraard alles van toepassing 😉 ). Ik ben heel benieuwd of jij het herkent en zo ja, of het je lukt om er overheen te stappen (zo ja, deel jouw tips!). 

68 reacties

Lian -

Bestaat er ook zoiets als appangst? Vind ik met mensen waar ik niet regelmatig mee app ook heel ongemakkelijk!:p. Dat gesprek op gang blijven houden, de vraag of je die ander wel goed begrijpt want je kunt het appje zus opvatten en zo opvatten en de vraag of die ander jouw (humor) appje wel snapt etc! 😀

Tio -

Wel herkenbaar. Je moet er even doorheen. Het is net koudwatervrees en daar moet je even doorheen bijten en tanden op elkaar en schouders er onder en ik ga er voor. Het moet wel anders doet niemand het. Soms kun je er niet onderuit dan moet je alle moed bij een rapen om het te doen.

Sarah -

😊 blij dit te lezen

Dana -

Herkenbaar wel, maar niet in extreme mate gelukkig :) Ik bel wel het liefst alleen, waarom weet ik eigenlijk niet. Mijn angst zit hem denk ik het meest in het gevoel hebben dat je iemand stoort. Dan zouden ze niet op moeten nemen denk je dan, maar nog niet lang geleden belde ik met mijn zoontje mijn schoonouders op omdat hij een hele nacht zonder speentje had geslapen en mijn zoontje dat graag wilde vertellen. Dus we belden samen en mn schoonvader deed nogal kortaf, vond ik al niet leuk, maar blijkbaar zaten ze midden in een gesprek met een arts. Hij dacht (waarschijnlijk omdat ik nooit bel) het zal wel dringend zijn dus ik neem maar op. En toen kwam mijn zoontje met een heel verhaal. Dus toen onderbrak mijn schoonvader hem en of we later even konden terugbellen. Uhh nee laat maar. Ik kon wel janken, bel ook eens een keer…
Dus vandaar ook veel liever appen of mailen, dan stoor je iemand het minst!

Rianne -

Dit is zo herkenbaar! Ik heb mijn angst echt nog niet overwonnen, dus deze tips zijn heel handig! Wat trouwens raar is bij mij is dat ik vroeger als kind als eerste naar de telefoon rende als die over ging, maar nu is daar echt niks meer van over! :(

Tessa -

Ohh ja, dit klinkt me allemaal zeer bekend in de oren! Maakt niet uit wie ik bel, bekend of onbekend, het is een kleine hel waar je even doorheen moet. Thank god bestaan er vandaag genoeg opties om in contact te komen zonder dat je met zweethandjes de telefoon tegen je oor moet houden :’)

Moniek -

Ohh zo herkenbaar! Vroeger nam ik thuis ook nooit de telefoon op, ik deed gewoon of ik hem niet hoorde. Mijn vader had een zaak in het buitenland en ik was als de dood dat ik iemand aan de lijn kreeg die geen Nederland sprak.

Maria -

Zooo herkenbaar! Op kantoor bel ik zo met klanten en collega’s, privé mail ik liever of stel ik telefoontjes uit… Heel slecht, maar ik probeer daar aan te werken.

Marielle Peeters -

Dit had zo mijn verhaal kunnen zijn, ik stel t bellen tot t allerlaatste moment uit, ik haat ‘t!
Ik heb t al zeker een jaar of 12 en heb er flink last van:S ik wou dat er wat aan te doen was ,want ik kom soms behoorlijk in de problemen door mn belangst. Was er maar simpel een pilletje ertegen maar jmmr genoeg niet😞

Lisa -

Ik vind het grappig dat nog niemand het benoemd heeft: maar telefonisch eten bestellen, brrrrr. Eigenlijk weinig dat er mis kan gaan maar het liefst besteed ik het uit 😛 Helaas komt Thuisbezorgd hier ook niet langs.
Bellen naar goede bekenden: niet echt een probleem (al bel ik ze eigenlijk nooit). Iets minder bekenden (bijv. tantes) doe ik al liever niet. Inderdaad bang voor de ongemakkelijke stiltes!

Ik moet voor m’n werk ook vaak bellen en probeer het eigenlijk veel te vermijden (hallo email!) en ben ook wel jaloers op mensen die gewoon de klant bellen en een heel verhaal vertellen en een gesprek aangaan alsof ze elkaar al jaren kennen. Of collega’s die zonder hakkelen een klant teleur kunnen stellen.

Bellen naar bedrijven vind ik niet zo’n punt als echt een doel heb (ik ga er altijd maar van uit dat ze me te vriend willen houden :P). Ik bel liever met een klacht dan dat ik het face to face bespreek. Maar voor ik bel check ik wel vaak eerst of ik een emailadres kan vinden….

Willemijn -

Oooh ja eten bestellen, dat mag Djurre lekker doen hoor 😛 Thuisbezorgd is mijn beste vriend hihi!

M. -

Phieuwww… gelukkig ben ik niet de enige! hihihi herkenbaar; op google naar nummers zoeken. Hoe kneuterig ook….Het helpt mij vaak wel om de eerste en tweede zin vaak op te schrijven op een papiertje, eenmaal die eerste minuut door en dan is het ijs vaak wel gebroken voor mij en kan ik wat meer ontspannen tijdens het gesprek…. maar wat een toestand elke keer :(..

Juliette -

Wat ontzettend herkenbaar! Als ik écht moet bellen, als het hoognodig is, dan lukt het wel. Maar waar ik kan, besteed ik het bellen uit… En als ik zelf contact moet zoeken, en ik kan het via de mail doen vind ik dat echt een verademing..

Vroeger schreef ik ook hele gesprekken op, van te voren.. Zodat ik een idee zou hebben hoe het gesprek eventueel zou kunnen lopen. (natuurlijk liep het altijd anders..)

Lin -

Realiseer me dat ik er de laatste jaren redelijk overheen begin te groeien :) voorbereiden wat je noemt helpt me enorm. Deze was wel heel herkenbaar. Heb je na lang uitstellen, eindelijk de moed verzameld om te bellen nemen ze niet op… de opluchting duurt bij mij vaak maar 30 sec dan realiseer ik me dat ik nog eens moet en was ik er liever vanaf geweest.
Mensen die mogelijk terug bellen vind ik vervelender, dan weet ik niet waar ik mogelijk ben en kom sneller warrig over omdat het me “overvalt”
Met bekenden geen probleem, daar kan ik uren mee kleppen…

Madelon -

Ik heb er gelukkig geen last van. Maar wat is het dat de angst veroorzaakt?
Is het het feit dat je de ander niet ziet tijdens het spreken? Of is het zo dat je bang bent om niet duidelijk over te komen omdat de ander jou niet kan zien?
Niemand vertelt hier wát het is dat hen bang maakt. Alleen dat ze het zijn en dat je ervan afkomt door veel te bellen.

Christine -

Ik heb eigenlijk geen idee wat het triggered, maar ik krijg al hartkloppingen als ik dit artikel lees! Zo herkenbaar

Dana -

Ze beschrijft het in het artikel hoor:
Een van de redenen waarom mensen belangst kunnen hebben is omdat je bij een telefoongesprek geen non-verbale communicatie hebt. Je weet niet wat diegene uitstraalt, hij kijkt en je hebt geen ondersteuning van bijvoorbeeld wijzen of voordoen. Ook zijn lange stiltes tijdens een telefoongesprek zeer ongemakkelijk dus het gevoel dat je altijd direct moet reageren kan heel veel druk geven. Dat bij elkaar opgeteld is het perfecte recept voor belangst.

Ik herken me daar in!

Melanie -

Heel herkenbaar. Hier is het wel een stuk minder geworden in de jaren dat ik werk. Ik werk in een apotheek in het ziekenhuis en we worden constant gebeld. Maar nog steeds vind ik bellen naar instanties niet heel prettig, het liefst ga ik naar iemand toe. Maarja, dat gaat niet altijd.

Overigens vond ik een klein foutje in je tekst: 1. Bel direct. Als ik niet direct bel, dan ga ik het uitstellen. En door uit te stellen ga ik er nog veel minder tegenaan hikken.
Denk dat je bedoelt dat je er dan juist méér tegenaan gaat hikken dan minder, haha.

Annemiek -

Oh wauw! Ik herken mij totaal niet in en wist niet eens dat dit een ding was (hopelijk komt dit niet gemeen over want ik bedoel het totaal niet zo!). Maar dit verklaart echt totaal waarom mijn collega liever een kwartier loopt naar de andere kant van de campus (soms zelfs in de regen!) dan dat hij even de telefoon oppakt om die kleine 2seconden vraag over de telefoon stelt.

Nathalie -

Een aantal jaren terug had ik ook ‘bel angst’. Niet overdreven, maar als ik niet hoefde te bellen, dan deed ik dit ook zeker niet. Toen ik een aantal jaren geleden ben gaan werken ( eerst bij verzekering maatschappij en nu als proces controller in de spoorwegen) is dit helemaal weg. Ik bel elke dag zo ongeveer 200 keer denk ik. Toen ik bij mijn huidige werkgever ging werken moest ik ineens Duits gaan praten (nooit gehad op school, wij hadden Spaans). Hier heb ik toen een 5 daagse cursus voor gevolgd en toen wist ik eindelijk de basis van Duits. Maar toen begon het hele ding; mijn bel angst kwam weer een beetje terug (nadruk op een beetje want zo als jij het beschrijft was het niet)… want mijn Duits, nee na 5 dagen cursus was ik helemaal nog niet zeker van mijn zaak en het spoor kent zo veel aparte termen dat dit ook niet uit boeken te leren valt… daar zat ik dan, 5 dagen Duits ‘geleerd’ en dan de aansturing in Duitsland doen.. de eerste weken tot wel een maand vond ik dit heel spannend omdat ik vaak niet uit mijn woorden kwam. Telefoon aannemen in het Nederlands was geen probleem want als ik iets niet wist kon ik dit gewoon makkelijk duidelijk maken.. maar dat Duits was wel een ding. Maar na een paar weken was de ‘angst’ er wel af. Ik moest het er maar mee doen en ondertussen ben ik 7 maanden verder en kan ik mij helemaal prima verstaanbaar maken in het Duits en soms begrijp ik mensen nog niet helemaal maar dan vraag ik gewoon of ze wat langzamer willen praten. Nooit een probleem geweest want het is namelijk zo dat die mensen wat van mij willen (info en dergelijke) dus ze moesten het wel op een andere manier proberen te vertellen dan. Ik denk dat als ik een aantal jaar geleden hier was komen werken dat ik mij niet zo staande heb gehouden, wat wel geholpen heeft is mijn baantje toen bij de verzekering, hier heb ik al veel moeten bellen en ik denk dat ik daarom op een gegeven moment een knop heb omgezet en dat daarom Duits praten ook makkelijker is geworden ondanks dat ik een taal opnieuw moest leren. Tips heb ik niet echt behalve; gewoon doen. Dan is het maar even stil aan de andere kant. Een beetje schijt daar aan hebben. Ze kennen je verder toch niet denk ik dan maar;).

Ingmar -

Persoonlijk heb Ik ook echt een ontzettende hekel aan bellen. Het meest wanneer ik gebeld word. Ik voel gewoon een schok door mijn lijf zodra mijn ringtone afgaat. De paniek slaat toe. Het komt daardoor ook zelden voor dat mijn geluid aan staat. Doordat ik het geluid uit heb staan, heb ik veel minder de schrik er in zitten en durf ik makkelijker op te nemen. 1 nadeel, je hoort je telefoon amper, of gewoon niet, wanneer je deze niet op zak hebt. Dit is dan ook weer een makkelijk excuus: “Ja sorry, ik heb hem niet gehoord.”

Als ik naar een instantie moet bellen, dan moet ik eerst echt even diep ademhalen om mijn hartslag weer redelijk onder controle te krijgen. Je bent doodsbang dat ze ook daadwerkelijk opnemen! En dan… en dan… ja hoor een bandje/keuzemenu… je bent weer 2 minuten verder in het menu en de spanning neemt opnieuw toe, want er gaat zo echt iemand opnemen! 9/10 keer is het een vriendelijke stem en wanneer ik dat hoor, valt de spanning weg en ga ik een stuk kalmer het gesprek in.

Bij mij is het echt meer het moment van bellen of gebeld worden, dan het gesprek te voeren. Eenmaal in het gesprek valt het wel mee.

Ik heb wel echt een hekel aan anonieme bellers. “Laat gewoon weten wie je bent!”, spookt er dan door mijn hoofd. Onbekende nummers neem ik ook niet graag op, maar ach, die laten tenminste nog een nummer achter die je op kunt zoeken. Deze sla ik dan gelijk met naam op, voor het geval ze weer bellen.

Nynke -

Dit had ik geschreven kunnen hebben … Brr 😛

Sabine -

Gelukkig geen last van hier, maar ik vond het wel een interessant artikel om te lezen en kon het me toch best een beetje voorstellen. Als arts zijnde in de dienst zou het trouwens ook niet echt handig zijn om belangst te hebben met een pieper die continue afgaat… Alleen de eerste keer een baas uit bed bellen was niet echt tof maar ook dat went snel gelukkig 😉

A -

Ik had er ook altijd last van en heb mijn moeder heel vaak laten bellen voor afspraken voor bijv. dokter of tandarts. Toen ik begon aan de opleiding tot verloskundige moest ik met mijn belangst leren omgaan, want ja je belt dan eenmaal veel. Om een consult te regelen, te overleggen, vragen te beantwoorden etc etc. Nu merk ik dat mijn belangst veel minder aanwezig is. Helemaal weg zal die nooit gaan en als ik kan mailen doe ik dat ook liever, maar het beperkt me niet meer en als ik moet bellen doe ik dat (inderdaad met lijstje hihi)

Myrthe -

Oh god ik haat haat haat bellen! Toen ik een baan had waarbij ik veel moest bellen ging het redelijk, ik moest ten slotte wel. Nu bel ik een stuk minder en vind ik het ook weer veel moeilijker. Ik probeer nu wel altijd direct de telefoon op te nemen, anders moet ik weer gaan terugbellen en hik ik daar weer tegenaan. Ik vrees dat het altijd lastig zou blijven. Eigenlijk moet ik mezelf gewoon af en toe dwingen om het te doen, hoe lastig het ook is!

Laura -

Heel herkenbaar!! Lastig blijft ‘t altijd. Maar jule kunt t 😘

Neverdullmoments -

Haha, heerlijk artikel! Zo herkenbaar! “Oh ze zijn al dicht… ik bel morgen wel.” Of: “ik ga wel gewoon even langs.” Dat vind ik dan weer helemaal niet eng?! Oké, ‘eng’ is een groot woord. Maar bellen blijft gewoon een beetje een dingetje 😉

Judith -

Precies dit! Helemaal… dit gaat over mij! Ik zoek altijd of ik kan mailen en anders besteed ik het uit! Behalve als ik voor de kinderen moet bellen dat lukt meestal wel… met goede voorbereiding! Maar anders laat ik mooi mijn man bellen… 😅 haat het echt enorm, maar ben zo trots op mezelf als ik het wel gedaan heb! Het ergste is dat ik het zelf een belachelijke angst vind!

Sara -

Grappig artikel! Zelf heb ik absoluut geen belangst, ik doe al jaren professioneel niks anders dan bellen met klanten en best veel cold calling. Ik ben dan ook het type persoon dat liever kort belt & de zaken afspreekt, dan ellenlange mailkettingen om 1 simpele vraag beantwoord te krijgen. Of nog erger, 20 smsjes heen en weer sturen…
Bellen is vaak veel efficiënter omdat je meteen het gevraagde antwoord krijgt, ipv vage omschrijvingen op mail. Het is ook “maar een mens” aan de andere kant van de lijn.
Misschien interessant; vanwaar komt die angst? Een slechte ervaring van vroeger? Ik ben benieuwd!

Gigi -

Haha! Ik heb echt een ontzettende hekel aan bellen vooral. Het ergste vind ik als je ‘s avonds eindelijk eens lekker op de bank zit te rotten EN DAN BELT JE MEEST PRAATGRAGE VRIENDIN (en ja de vorige 5 keer al niet opgenomen dus moet nu echt). Soms hou ik gewoon die telefoon van m’n oor af en zeg ik “hmhm”, “ja?” en “oh”.

Johanne -

Ik heb jaaarenlang last gehad van belangst. Het was inderdaad destijds toen het begon onderdeel van mijn sociale fobie. Op een gegeven moment werd dat beter, maar die belangst is heel lang gebleven. Zelfs toen ik voor m’n werk wekelijks wethouders en beleidsmakers telefonisch moest interviewen. Wat me uiteindelijk echt ervan af heeft geholpen is de baan die erna kwam. Als traffic manager hing ik de halve dag met jan en allemaal aan de telefoon. Vooral toen ik weer met de zoveelste eikel ophing begon ik te denken: Hey, ik leef nog!

Alex -

Hahaha, een aantal dingen zijn ook voor mij herkenbaar, ook al vind ik het eigenlijk niet erg om te bellen. Jarenlang werken op kantoren waar gewoon super veel mensen bellen en je bent ervan af! Ik vind het alleen lastig in een open kantoor ruimte, waar je collega’s mee kunnen luisteren naar wat jij zegt. Zo irritant! Vooral omdat ik net aan een nieuwe baan ben begonnen, en bang ben om fouten te maken…

Mirte -

Jaa, dat is nog wel het aller aller aller ergste: Bellen als er mensen mee kunnen luisteren. Na jarenlang telefoon opnemen op kantoor vind ik privé bellen minder erg (naar instanties en vanalles), maar dan loop ik ook altijd even de kamer uit. Op mijn werk blijft het naar, omdat er dan collega’s naast zitten… Verder nog steeds herkenbaar, vooral het zoeken naar een e-mailadres en het bellen zonder dat er wordt opgenomen en dan een mailtje sturen 😅

Sarah -

Super fijn dat je zo eerlijk bent en dit soort artikelen schrijft! Ik bel wel gewoon maar soms zie ik er zo tegenop. Het is zo fijn om te wegen dat je niet de enige bent.

Marieke -

Ik heb ook last van belangst. Vroeger (zeg 1 tot 2 jaar geleden) was het op z’n ergst. Op het moment dat ik een nieuwe stage moest zoeken en ik maar geen antwoord kreeg via de mail werd ik eigenlijk gedwongen om te bellen, want dan heb je sneller antwoord en duidelijkheid. Ik heb alleen belangst bij vreemden en instanties, niet bij familie en vrienden. Mij helpt om op te schrijven wat je wilt zeggen of waarom je belt. Als ik een vreemde bel en mijn vriend is in de buurt, loop ik altijd weg haha! Dat vind hij maar raar 😅. Lees dat ik niet de enige ben! Phieuw!

P. -

Dit is zo herkenbaar haha. Ik heb het niet met vrienden en familie, maar wel met de rest van de wereld ug. Mijn ultieme nachtmerrie laatst: de telefoon in mijn hand gedrukt krijgen bij stage, waardoor ik dus de hele dag door telefoontjes ontving waarbij de kans steeds vrij groot was dat ik geen antwoord kon geven op de vraag. Ik moet echt van die angst af haha.

Nienke -

Super herkenbaar! Ik ben sociaal ook niet heel onhandig ofzo, maar bellen haat ik. Vooral als ik ouders van leerlingen moet bellen (ik ben docent, dus dat komt nogal eens voor).
Die lijst is ook heel herkenbaar, behalve dat ik wel een voicemail heb. Dat heb ik zodat de mensen dan vast in kunnen spreken wat ze van mij moeten en dat vind ik minder eng. 😉
Maar ik blijf het wel doen. Als je het eenmaal hebt gedaan valt er weer stress van je af.

Laura -

Haha, wat grappig. Heel herkenbaar!
Vooral tijdens stages vind ik het vreselijk, maar ook dat zul je ongetwijfeld herkennen. Moest ik vanuit de logopediepraktijk bellen naar een huisarts om iets voor elkaar te krijgen voor een cliënt die ik in behandeling had. Brrr… hartkloppingen, trilhandjes… vreselijk!!
Voor andere dingen probeer ik me er toe te zetten als het moet, maar het liefst doe ik alles via de mail. Naast belangst ook last van presentatieangst. Dat vind ik nog erger!

Dionne -

Zo herkenbaar!
Ik werk sindskort als verpleegkundige, en daar komt veel bellen bij kijken zeg!
De ambulante dienst, de arts, de apotheek of familie bellen. Ik weet niet wat erger is, ik ben er altijd helemaal misselijk van. Dan als ik uiteindelijk heb gedaan, denk ik echt van was dat alles!
Ook word ik helemaal zenuwachtig van om restaurants te bellen, omdat ik vaak niet helemaal uit m’n woorden kom met bijvoorbeeld tijden enz. Vaak is er niets aan de hand, maar ik heb ook eens gehad dat ze dan zuchtend aan de telefoon hingen. Dan durf ik het de komende week niet meer haha
Apart he dat je zo bang kan zijn voor zo iets stoms

Zuleya -

hahaha, ik dacht altijd dat ik de enige was:)

Lieve -

Wat grappig joh, zo herkenbaar! Nooit aan gedacht dat meer mensen dit hebben. Ik bel ook altijd alleen als er niemand in de buurt is. En als mijn man thuis is: in de keuken met de deur dicht 🙈.

Roos -

Ik ben office manager en heb ook een klein beetje bel-angst.. goeie combi he 😉 het scheelt wel dat hoe meer je het doet, hoe makkelijker het wordt. Vooral als het om zakelijke telefoontjes gaat. Gewoon, to the point en geen koetjes en kalfjes taferelen.

Privé belletjes blijven voor mij het ergst.. zodra een vriendin een appje stuurt met: mag ik je even bellen? Dan zeg ik het liefst, sorry lukt nu niet! App je het? Het idee alleen al aan een gesprek waarbij je niet weet hoelang het zal duren en je ‘leuk/meelevend/geinteresseerd ‘ moet blijven doen aan de telefoon… aargh hahah in het echt gaat mij dat veeeel beter af.

:’)

Evelien -

Heel herkenbaar. Helemaal het eeuwige opzoeken van nummers op Google. Soms zijn het namelijk bedrijven en die staan dan op internet, en zo niet, dan zal het vast niet belangrijk zijn. Heb wel een voicemail, maar een hele onaantrekkelijke van 2 a 3 minuten lang waarbij een vriendin en ik bewust de domste onzin uitkramen (‘dit is de voicemail voicemail, voiceeemaiiill, je kan wat inspreken maar het hoeft niet, het kan wel hoor, je kan het beter wel doen anders heeft dit ook geen zin’ + 2 minuten irritant gelul) voordat je eindelijk wat kan inspreken. Alleen als het écht belangrijk is, spreken mensen in en anders haken ze gewoon af want het werkt enorm demotiverend. Heel handig voor mij.

Danique -

Zo herkenbaar. Het grappig is dat ik voor mijn werk voordurend gebeld wordt en moet bellen met klanten en leveranciers. Maar dat hoort bij mijn werk en weet ik altijd wat ik terug moet zeggen. Maar bellen in privésfeer naar instanties zoals banken en verzekeraars, in een woord verschrikkelijk.

Vroeger speelde ik met mijn moeder telefoon gesprekken na zodat ik een beetje kon inschatten wat ik moest zeggen en vragen, schreef dit dan op een papiertje en daar ging ik dan hoor met zweet overal. Gelukkig gaat het steeds beter.

Najat -

Ik als stotteraar heb echg een hekel aan bellen.
1 ( meeste mensen denken dat ik geen nederlands kan) terwijl ik al 25 jaar hier woon maargoed.
2. Ze zuchten of ze puffen als ik niet uit mijn woorden kom.
nu 3 kids later bel ik wel ik moet wel huisarts of school of iets i neeed to call ik haat het maar het moet..
ik ben heeel blij met de app/mail heel veel bedrijven reageren ook snel maar helaas de huisarts is nog lekker ouderwets en die moet je bellen.. maar ik herken me zelf heel erg in al die punten

Myrthe Brinkman -

Ik herken dit zo erg! ik stotter zelf ook en als ik niet stotter dan praat ik heel erg snel. Ik moet mij zelf heel vaak herhalen voordat de ander het begrijpt. Daarom vind ik bellen zo vervelend ik kan niet zien of de ander mijn verhaal nog wel kan volgen.

Nicky -

Toen ik aan de studie journalistiek begon waren er heel wat mensen in mijn klas met belangt. Zelf had ik er ook wel een beetje last van. Het feit dat je dan als studente journalistiek naar een bron belt en allerlei vragen op iemand moet afvuren om een goed artikel te schrijven kan nogal beangstigend zijn. Je krijgt namelijk heel vaak te horen dat mensen niet willen meewerken omdat je nog ‘maar student’ bent. Tijdens mijn stage bij de regionale omroep van Noord Holland (NH) merkte ik dat mensen je veel sneller te woord willen staan als je namens een omroep of ander platform belt. Hier moest ik dan ook erg veel bellen en is het spannende er wel vanaf.
Maar toch, nu ik tijdens mijn afstudeerproductie weer mensen moet bellen als ‘studente journalistiek’ merk ik dat ik toch nog wat sneller gespannen ben omdat ik bang ben dat mensen niet mee willen werken omdat ik student ben.

Ilse -

Zooooo herkenbaar dit…
En het gekke is bij mij dat ik het bellen naar voor mij bekenden, zoals vriendinnen, collega’s of familie nig erger vind dan het bellen naar onbekenden, zoals een klantenservice. De mail en app is voor mij een uitkomst! Maar heel af en toe moet bellen wel en dan doe ik het toch. Overwinning!!

daphne -

Ook ik herken dit maar …ik ben er aardig overheen gegroeid. Ik kreeg een andere baan en moest veel vaker iemand bellen (werd ook vaker gebeld). Door het veel te doen en inderdaad niet uit te stellen pak ik nu gerust de telefoon op en bel iemand op. Wel ben ik blij dat we nog steeds veel via de mail kunnen doen…

Loes -

Oh ik HAAT bellen, vind het echt verschrikkelijk. Het helpt inderdaad om het gewoon meteen te doen, want als ik het uitstel, wordt het alleen maar erger. En inderdaad even voorbereiden wat je gaat zeggen, alhoewel ik dat meestal in mijn hoofd doe.

Aukje -

Ohhh herkenbaar! ‘Vroeger’ had ik hier totaal geen problemen mee maar na een zelfvertrouwen-dip durfde ik echt de telefoon niet meer op te nemen. Vooral dat ‘nummer googlen’ is zo herkenbaar haha. Ook was m’n default-reactie als ik gebeld werd altijd ‘ik heb vast iets verkeerd gedaan / ben iets vergeten / heb nog een openstaande rekening’.

Toen ik ging ondernemen kwam ik er al heel snel achter dat heel veel dingen gewoon echt handiger zijn via de telefoon. Nu neem ik gewoon op, bel klanten en de Belastingdienst en luister m’n voicemail af, wuuut! ‘Gewoon doen’ is volgens mij dan ook het enige wat helpt 💪🏻

kelsey -

Herken het zeker… ga maar voor een commerciële onderneming oid werken; het doen werkt uiteindelijk echt het allerbeste. ook al is het makkelijker gezegd dan gedaan. prive heb ik ero ok nog wel eens moeite mee.

Kirsten -

Hahaha, dit is zo enorm herkenbaar. De meeste mensen begrijpen dit niet, maar gelukkig blijk ik dus niet de enige te zijn die hier last van heeft. Vroeger gebeurde het dikwijls dat mijn ouders met mijn grootouders aan het bellen waren en aan het einde van het gesprek gaven zij de telefoon (ongevraagd) aan mij zodat ik ook nog even met opa en oma kon praten. Ondanks het feit dat het gewoon familie van mij is en dat ik het leuk vond om met hen te kletsen, werd ik altijd ontzettend zenuwachtig. Ik heb het nu gelukkig iets minder, maar ik vind het nog steeds lastig om mensen te bellen. De smoesjes die je hierboven opsomt herken ik maar al te goed :)

Renée -

Herkenbaar… maar vooral werk gerelateerd. Ik vond het zo spannend om te bellen op mijn werk of de telefoon op te nemen. Ik werk in de verzekeringen en mensen knallen gelijk alle info en willen direct antwoord. Op een gegeven moment ben ik meteen gaan zeggen; “Ik werk hier pas en heb iets meer tijd nodig om het uit te zoeken.” En dan toonde men gelijk begrip; “Oh prima! Alle tijd.”

Mariska -

Zoo herkenbaar! Ik haat bellen, maar ook gebeld worden. Gelukkig doen de mensen die mij kennen het amper. Voor je het weet ben je drie uur van je avond kwijt. Ook moeilijk om aan te voelen wanneer er genoeg gekletst is voor sommigen. Als ik dan zeg, ik ga zo weer even verder, komt dit niet altijd even goed door. Zucht.
Ik ben nota bene jarenlang secretaresse geweest. De horror! Ik weet nog goed dat de secretaresse die mij inwerkte nogal een beller was. Ze zei dan ook continu ‘De beller is sneller’. Daar kreeg ik echt de kriebels van. Nee, laat mij maar mailen. Veel fijner!

Chantal -

Zo herkenbaar! Klantenservice bellen enzo vind ik niet zo erg, maar persoonlijk…. Ik ben zo blij met Whatsapp, vind ik veel makkelijker praten dan via de telefoon. Ik ben autistisch waardoor communicatie niet altijd soepel verloopt, over de app kan ik rustig nadenken over mijn antwoord, emoticons zijn ook erg behulpzaam

Laura -

Heel erg herkenbaar! Soms lukt het wel gewoon, vooral als ik weet dat ik sowieso gelijk heb bij een klacht bijvoorbeeld. Maar als ik zelf een vraag heb mail ik liever. Pas miste ik een onbekend nummer en die mailde mij met de vraag terug te bellen. Ik heb teruggemaild met alle antwoorden op de vragen die zij had met weer of dat voldoende was en anders kon ze me alsnog bellen. Vind dan zo awkward met een vreemde een chitchat gesprek te hebben. Mijn belbundel heb ik ook nog nooit opgemaakt. Hij ging eerder op door sms’en, wat vroeger vaak samen zat.

cindy -

Ik heb speciaal wel voicemale er opstaan want dan spreken met mensen kort in wat ze nodig hebben van mij. Dan app of sms ik terug met het antwoord. Vragen ze om terug te bellen… app of mail ik terug dat bellen ENORM moeilijk gaat want met 2 kids echt wil je dat wel horen? 😂😂😂

Debbie -

Haha grappig artikel waar ik even op moet reageren! Ik heb geen belangst: sterker nog ik bel dagelijks uren alleen… Ik vind het zó gênant op te bellen in het openbaar waar iedereen met je mee kan luisteren. Denk bijvoorbeeld al de trein. Daar heb ik toch standaard het gevoel dat meeluisteren met medereizigers een sport is 🙈 Wie herkent dit? Haha

Inge -

Ja zo herkenbaar!

Denise -

Hahaha heeuul herkenbaar. Ik kan me nog herinneren dat ik een keer een politiebureau moest bellen om een afspraak te maken voor een aangifte van een gestolen fiets (ja nog pre digitale era) en heb echt 30 minuten hyperventilerend met de telefoon in mijn handen gestaan. ‘Wat moet ik zeggen dan???’ Maar moet zeggen dat ik nu een baan heb waarbij ik er echt niet onderuit kom en elke dag zo’n 4 uur aan de telefoon hang. En het is echt zo.. een beller is sneller.

Niet nadenken, niet uitstellen en focussen op de kern van wat ik ‘eigenlijk wil zeggen’ helpt mij heel erg.

Jet -

Ik heb een aantal jaar terug ook last van belangst gehad. Ik ontweek het, belde ook nooit terug. Toen ik ging samenwonen met mijn vriend kwam ik af en toe in lastige situaties als mijn vriend weer eens voor mij belde. Dan zat hij aan de telefoon en als er wat gevraagd werd dan vroeg hij het aan mij. Zó onhandig en het kwam ook heel knullig over. Dus het gebeurde steeds vaker dat ik dan alsnog de telefoon overnam, met frisse tegenzin. En uiteindelijk ben ik degene geworden die eigenlijk alles/iedereen belt. Op de belastingdienst na, daar snap ik werkelijk niks van haha.

Carina -

Mijn voicemail staat al jaren uit. Ik moet nog steeds een afspraak maken voor de apk en een winkel terugbellen voor een afspraak om iets te leveren. Oeps.
Op werk mail ik ook liever maar intern ben ik dan niet te beroerd om even te bellen. Klanten bel ik liever pas als via mail echt niet kan :’) maar ja zakelijk bellen is makkelijker want dat gaat niet over jou persoonlijk.
Oh en als iemand mij belt dan neem ik vaak wel op, alleen mensen zelf bellen gaat me heel slecht af.

Inez -

Ik herken het heel erg, als mijn telefoon overgaat neem ik 9 van de 10 keer niet op, zelf bellen vind ik iets makkelijker omdat ik dan iets van die ander moet.

Maar wat nog het mooiste is, ik werk op een klantenservice waarbij ik de hele dag moet bellen en dat vind ik dus helemaal niet erg! Het zal nooit over mij persoonlijk gaan, ik weet welke informatie ik moet vertellen en waar ik het kan vinden.

Kelly -

Ik herken het helemaal ! Ik moet me er echt toe zetten om het te doen, maar het liefste doe ik het gewoon niet of laat ik het een ander doen.

Romy -

Wat een ontzettend fijne blog! Dit is zó herkenbaar! Ik ben ook iemand die opgelucht is als de ander niet opneemt en ik schrik me een ongeluk als mijn telefoon afgaat. Mailen it is voor mij. Als iemand zegt ‘Bellen is sneller, dus bel me maar’ krijg ik al een brok in mijn keel. Goede tips geef je! Vooral een gesprek voorbereiden is een handige. Dat zou ik ook iets vaker moeten doen. Mijn grootste angst is trouwens altijd dat mijn stem overslaat tijdens het bellen of dat ik opeens een hoestbui krijg. Eigenlijk stom, want hoe vaak komt dat nu voor?!

Shirley -

Ik vind het juist op privé vlak heel vervelend om te doen. Vooral als iemand even over koetjes en kalfjes wil kletsen. Verschrikkelijk. Naar bedrijven heb ik er minder moeite mee.. Ik ken ze toch niet dus wat maakt het uit? Als ik een klacht over iets heb kan ik het best ongemakkelijk vinden om daarmee naar de winkel te gaan en daar te zeiken (zo voelt dat). Terwijl ik aan de telefoon bij een klacht echt een kenau kan zijn.

Marije -

Oooh dit is zo herkenbaar. Ik heb het vooral op prive vlak heel erg als er dingen geregeld moeten worden. Op werk heb ik het niet en draai ik mijn hand niet om voor de moeilijkste telefoontjes maar prive .. ik mail liever 😉

Reageer ook