Motivatie

Motivatie vind ik maar iets raars. Ik heb ook het idee dat motivatie soms met de jaren komt voor de meesten van ons. Ik ben eigenlijk pas sinds vorig jaar echt ergens gemotiveerd voor.

Foto via Unsplash door Ashley Batz

Maar niet iedereen heeft dat. Neem nu van die zeldzame gevallen als Martin Garrix die op hun 8e al weten wat ze willen en daar een enorme drive alias motivatie voor hebben om dat te gaan doen. En moet je kijken waar het hen brengt. Jaloersmakend maar bovenal inspirerend om op zo’n jonge leeftijd al zoveel motivatie te hebben voor iets.

Motivatie kwam bij mij echt met de jaren. Naarmate ik mezelf steeds beter leerde kennen en ook zag wat ik belangrijk vind in een studie of een baan.

Zo ben ik leergierig en heb ik alles snel onder de knie, tegelijkertijd is de valkuil dat ik dan voor mijn gevoel al snel ben uitgeleerd en het saai vind worden. Dan zit er geen uitdaging meer in. Ook hou ik van veel variatie, ik heb verschillende taken nodig. Niet teveel, maar er moet wel verscheidenheid zijn anders…wordt het te saai.

Ik merk dat ik tot nu toe de meeste motivatie heb ervaren voor mijn studie Psychosynthese en ook de cursus tot EFT (Emotional FreedomTechniques) expert spreekt mij enorm aan. Het is voor het eerst dat ik hier een enorme motivatie voor voel.

Want voorheen was dat echt anders. Ik meldde me zo vaak ziek, gewoon omdat ik geen zin had. De motivatie was ver te zoeken. Dat begon vooral op de middelbare school toen ik bleef zitten in Havo 4. Ik kon mijn moeder er altijd van overtuigen om naar school te bellen dat ik “ziek” was. Stiekem vond mijn moeder het ook nog eens gezellig als ik thuis was, dus dat was mooi meegenomen. Nee, ik zat liever onder een dekentje op de bank een film te kijken in plaats van die repetitie te maken op school waar ik geen bal voor gedaan had.

Wat een pech had ik toen mijn vader met pensioen ging. Toen lukte het helaas niet meer zo snel om thuis te blijven. Pa trapte er niet in en is zeer gedisciplineerd dus toen hielpen mijn smoesjes niet echt.

Maar ook toen ik daarna ging werken en na een paar maanden voor mijn gevoel daar het plafond bereikt had, ging ik me ook steeds vaker ziek melden. Ik vond het werk eentonig, saai en voelde me ook niet op mijn gemak. Ik had ook geen enkele motivatie om te blijven.

Ik kreeg pas een beetje motivatie toen ik besloot met de opleiding Logopedie te starten. Dat vond ik heel leuk en ik was bijna nooit ziek. Dit wilde ik graag, het was divers en interessant met een breed werkveld.

Totdat de stageperiode aanbrak en ik merkte dat ik het helemaal niet zo leuk vond. Tel daar de faalangst bij op en ik bleef liever thuis dan dat ik die moeilijke behandeling ging uitvoeren. Maar ik ergerde me van binnen kapot aan mijn gedrag. Waarom was ik toch zo “lui”? Maar nu achteraf gezien was ik niet lui, de motivatie ontbrak gewoon om me in te zetten. Het was gewoon niet mijn ding.

Behalve de laatste stage, dat was een leuke omgeving en heel interessant. Helaas was het toen vooral mijn faalangst waardoor ik het soms moeilijk vond me volledig te laten zien. Maar hé, ik heb het wel gehaald.

En nu ben ik ondertussen 28 en heb ik zo langzaam ontdekt wat voor mij werkt. Wat ik nodig heb. Dat maakt dat ik nu met ontzettend veel motivatie de studie Psychosynthese volg. Dit past gewoon helemaal bij wie ik ben. Het is een soort diepe passie. En…wat is het fijn om gemotiveerd te zijn voor iets! Dat voelt dan alsof je echt een doel in je leven hebt, haha! Daarnaast voelt het voor mij niet als een studie, het voelt voor mij eerder als een soort ‘thuis komen’. Dit moet ik doen, dit hoort bij mij.

En kun je nagaan, dat heb ik nu pas: op mijn 28e. Terwijl je vaak als bijna twintiger al behoorlijk volwassen keuzes moet maken als het aankomt op een studie of een baan. “Je moet echt iets doen wat je leuk vindt”, wordt er dan veelal gezegd. Maar hallo, dat is echt niet makkelijk. Tel daarbij op dat je ontzettend veel keuze hebt, wat het ook niet makkelijker maakt en je als mens ook nog eens gedurende de jaren verandert en je leert jezelf steeds beter kennen naarmate de jaren vorderen.

Het is soms geen wonder waarom veel studenten afhaken en iets anders gaan doen of een tussenjaar nemen. En dat…dat is absoluut niet erg, maar heel normaal. Want iets vinden waarbij je echt de motivatie door je aderen voelt stromen…dat kan zomaar eens veel later komen. Ik zou zeggen: geniet in ieder geval van alles wat je leert, op een of andere manier neem je het altijd weer mee. Als je ergens mee besluit te stoppen, voel je niet schuldig. Je hebt niet gefaald, wees blij met de moed die je in je hebt om een stap de andere kant op te zetten. Zie een gebrek aan motivatie als een aanwijzing die je een duwtje in de goede richting wil geven.

18 reacties

Tio -

Ze zeggen dat de motivatie van binnen uit moet komen en niet van buiten af. Al die indrukken die je van buitenaf krijgt die krijg je binnen en maken dat je hier door inspiratie op doet. Een school die in een achterstandswijk staat heeft meer vroegtijdig schoolverlaters dan een school die in een nieuwbouwwijk staat. Dit heeft uit een vragenlijst enquete doen blijken. De troosteloze aanblik. Zegt dat iets over je authentieke identiteit van waar in je gemotiveerd bent. Door die externe indrukken en verstorende invloeden kan ik me niet concentreren en misschien is afzondering het beste wat bij mij past. Ik was vroeger wel geinteresseerd in speelgoed en dit was wel een passie maar dan in afzondering alleen. Het lijkt wel een contactarm kluizenaarsbestaan waar in geen mede geinteresseerden zijn. Er zijn nogal wat profiteurs op mijn pas gekomen die met gespeelde gemaakte charme deden alsof ze gemotiveerd waren en je voelde je bedrogen toen dit later niet zo bleek te zijn. En als je dat zei dat je je voelde bedrogen dan voelden zij zich gekwetst en kreeg je de wind van voren. Het was alsof ze bewierookt wilden worden zonder dat de prestatie er naar was. Egocentrisch egoistisch individualistisch en materialistisch, meer het exterieur en het voorkomen en de buitenkant en niet het innerlijk en het immanente. Het is niet altruistisch filantropisch maar meer anarchistisch en een proletarische revolutie voorstaan. Sommigen zeggen wel hun medemensen te helpen en ook in beroepsgroepen maar in het echt doen ze nog minder dan goed voor je is. Dat het meer schaadt dan baat. Zoals de barmhartige samaritaan en de schijnheilige farizeeer die aan mensen in nood voorbij lopen maar wel zeggen dat ze ze helpen maar dit in de praktijk niet doen. Als dit in de praktijk uitkomt voel je je bedrogen en voorgelogen. dan doen ze zich anders of mooier voor dan dat zij in werkelijkheid zijn. Dat is niet zo eerlijk en dan beweren ze ook nog dat zij gemotiveerd zijn. . . .

Merel -

Mooi artikel. Martine, wat kun jij goed ‘raak’ schrijven zeg! Dat is echt een talent dat naar mijn mening niet heel veel mensen bezitten.

Martine -

Wauw, dankjewel: mooi om te horen!

M. -

Stof tot nadenken! Soms vraag ik me ook wel eens af of al die manieren van ‘lesgeven’, en ‘type scholen’ ook zal leiden tot demotivatie en of dat misschien op een andere manier moet. Laat staan de keuze voor scholing die je als ‘kind’ zijnde al vaak moet maken wat voor soort van werk je later wilt gaan doen. Het wordt er naar mijn idee ook niet makkelijker op dat het studeren nu een ‘leenstelsel’ is geworden, ipv een basisbeurs die ik vroeger heb gehad. Ook dit legt de druk en lat hoger om gelijk een goed passende opleiding/studie te kiezen. Ik zie zoveel collega’s nu ook om mij heen die op dit moment een compleet andere baan hebben waar ze in principe totaal niet voor opgeleid zijn!

Paula -

Mooi artikel! Maarre.. motivatie voor het bloggen dan? Ik kan zien dat je daar ook veel passie voor hebt, maar als ik je “hoor” over psychosynthese dan klinkt dat nog gepassioneerder dan bloggen..

Martine -

Het is geen afweging denk ik, het zijn beide passies die ook nog eens soms elkaars wegen kruisen! Alleen bloggen doe ik al wat langer en neem ik misschien daarom meer als een vanzelfsprekende passie 😉

Jacqueline -

Wat een fijn stuk om te lezen. Én wat herken ik mij hier op dit moment in. Ik heb precies hetzelfde gevoel bij mijn opleiding. En het is niet dat ik het niet leuk vind, maar de passie en motivatie ontbreekt gewoon. Helaas heb ik nog niet gevonden wat ik dan wel wil. Daarom besloten om deze opleiding maar gewoon af te maken en dan verder te kijken. Misschien is het inderdaad niet dat ik lui ben, maar dat ik gewoon nog niet echt mijn passie heb gevonden. Erg verhelderend dit haha :)

Martine -

Goed om te horen dat het verhelderend is, dat kan zo fijn zijn! En die passie komt wel, soms heeft het gewoon wat rijping nodig!

Mya -

Mooi geschreven en ik ben het er helemaal mee eens! Eigenlijk bestaat falen niet echt, het is maar hoe je het bekijkt.

Lotte -

Dit artikel had ik zo nodig. Dankjewel Martine, je schrijft zo fijn en bemoedigend. Nog gefeliciteerd met je huwelijk!!

Annemijn -

Ik herken me zo ontzettend in wat je schrijft! Mijn hele middelbare school en nu ook tijdens mijn studie heb ik mezelf altijd ‘lui’ gevonden. Ik leerde (bijna) niet voor tentamens, ook al haalde ik geen hoge cijfers, en ieder blok nam ik mezelf weer voor om op tijd te beginnen met studeren. Ook nu ik aan het afstuderen ben lukt het me niet om mijn motivatie te vinden, ik stel alles al uit en heb tot nu toe al 1 jaar vertraging opgelopen. Ik heb al die tijd gedacht dat ik lui ben, maar misschien is het inderdaad wat anders. Misschien is dit vakgebied ‘gewoon’ niet mijn ding. Ik ben nog jong, 21 jaar, en hopelijk vind ik net zoals jij Martine, over een aantal jaar mijn motivatie.

Joyce - LemonyLifeNL -

Dit is echt heel herkenbaar. Ik meldde me ook vaak ziek omdat ik er gewoon geen zin in heb. Hele slechte gewoonte! Gelukkig begin ik hier ook steeds meer vanaf te komen.

Johanne -

Herkenbaar. Motivatie is bij ook pas heel laat gekomen. Tijdens mijn studie had ik heel veel last van wat ik dacht luiheid was. Maar inderdaad, ik was gewoon niet gemotiveerd genoeg. Pas sinds het laatste jaar (beter laat dan nooit) snap ik een beetje waarom en werk ik eraan!

Sonja -

Ik ben zelf altijd enorm gemotiveerd geweest om het goed te doen op school en ‘spijbelde’ dan ook nooit. Mijn ouders moesten me soms echt overtuigen dat ik te ziek was om naar school te gaan.

Nu ik op de uni zit, moet ik mezelf juist aanleren om soms een stapje terug te doen. Ik ben voor alles wat ik doe zó gemotiveerd dat ik er volle bak voor wil gaan. Superleuk en fijn natuurlijk, maar soms wordt het wel iets te veel om allemaal bij te houden en dan las ik voor mezelf een ‘pauzedagje’.

Romy -

Wat mooi om te horen dat je nu echt de motivatie hebt gevonden voor wat je doet! Ik herken wel wat je zegt. Er zijn ook momenten geweest in mijn leven waarin ik niet lastig of vervelend was, maar echt een gebrek aan motivatie had. Ik durf nu oprecht te zeggen dat ik gemotiveerd ben in wat ik doe, mede doordat ik erachter ben gekomen wát ik leuk vind om te doen, en dat is zo’n fijn gevoel.

Neverdullmoments -

Mooi stuk! Het is zo fijn wanneer je iets hebt gevonden dat écht bij je past. Voor veel mensen is dat denk ik (nog) niet aan de ore. Je kunt trots zijn op jezelf wat je hebt bereikt en het inzicht dat je hieruit hebt verkregen!

Syl -

Vooral het gedeelte van volwassen keuzes moeten maken terwijl je daar nog niet aan toe bent herken ik mijzelf in. Ik kan helaas geen geld verdienen met hetgeen waar ik passie voor heb. En daar zou ik ook wat laat mee zijn.
Ik heb trouwens best een leuke baan, en heb het naar mijn zin, maar ik doe het niet met passie.
Deze baan geeft me alleen wel genoeg vrijheid om buiten werktijd vol passie te gaan voor wat ik leuk vind.

evelien -

Mooi stuk! Van buitenaf klinkt het echter alsof er angst/onzekerheid was bij je eerdere studies en stage. Dat kan ook afbreuk doen aan de motivatie maar heeft dus wel een andere oorzaak. Ik herken dat namelijk;-)

Reageer ook