Zo overleef je de slapeloze nachten door je baby/kind

We knepen in onze handjes toen Jelle met 12 weken oud zo goed als iedere nacht doorsliep. Heerlijk! Tot hij 6 maanden oud was, sliep ‘ie 19.00 tot 7.00 uur. Maar rond de 6 maanden begon het… Ons ‘Slaap Vaakje’ veranderde in een ‘Slaapdraakje’! En sinds dien kampen we met flink opgebroken en korte nachten. Ellende! Maar het is te overleven… Vandaag een artikel voor alle ouders die in hetzelfde schuitje zitten.

Foto door Mariska de Groot

Tijdens mijn pre-babytijdperk was mijn 8 uur durende nachtrust heilig. Sliep ik minder dan dat, dan voelde ik me direct brak. Maar sinds ik kinderen heb, is die 8 uur slaap iets onbereikbaars geworden. Veel vaker slaap ik er maar 6. Meestal ook nog eens opgebroken in twee of meerdere stukken. En ja, dat voel je. Slaapgebrek is killing en ik zit er regelmatig doorheen omdat ik er zó zat van ben. Maar ook het ellendige gevoel van slaapgebrek went gek genoeg op een bepaalde manier. In het afgelopen halfjaar heb ik enkele copingstrategieën (dus geen tips om het te verbeteren!) ontwikkeld, die ik graag met je deel.

1. Accepteer het. Zo snel mogelijk.

Dit kun je echt het beste zo snel mogelijk doen, als je een echte slechte slaper hebt. Het kost je namelijk veel van je al zo schaarse energie om je nacht op nacht op nacht op te winden over je kind die wéér wakker is. Laat de frustratie langs je heen glijden en zet de knop om. Probeer je er zo min mogelijk over op te winden en probeer heel mindful het moment maar gewoon te accepteren zoals hij is.

2. Kies je eigen aanpak

Er zijn zo veel manieren om naar moeilijk-slapende kinderen te kijken. Mensen die de stroming Natuurlijk Ouderschap volgen, kiezen ervoor om samen te slapen en het kind niet te laten huilen. Zij zijn er van overtuigd dat je een jong kind altijd moet geven waar hij of zij op dat moment behoefte aan heeft. Het consultatiebureau adviseert echter weer om het kind wel even te laten huilen om te zien of het zelf weer in slaap valt. Er zijn ook methodes waarbij je het kind laat huilen en iedere 10 minuten komt kijken en een aai over de bol geeft. En dit is nog maar een greep uit alle methodes die er zijn. Wat je ook doet, het belangrijkste is dat je een aanpak kiest of zelf bedenkt waarbij jij je als ouder prettig voelt.

(Ongevraagde) adviezen kunnen je onzeker maken, maar probeer je hier niet door van de wijs te laten brengen! Boeiend, dat je vriendin het anders aan zou pakken. Of dat je oma je nog net niet opdraagt om je kind te laten huilen en het desnoods maar in de garage te zetten zodat je het zelf ten minste niet hoort. Het gaat er om wat jij voor jouw kind goed acht! En of dat nou bij je in bed nemen, er naast gaan zitten, wiegen of laten huilen is, het is jouw manier en daarmee de beste voor jullie! Wees dan ook selectief aan wie je advies vraagt. Ik vraag zelf sowieso altijd alleen maar opvoedadvies aan mensen die een beetje op mijn eigen lijn zitten.

Trek je trouwens sowieso niets aan van mensen die zeggen dat je goed slapen kunt aanleren of dat goede slapers te maken zijn. Ik vind dat zulke kul en het is daarnaast ook zo’n opmerking die je een waardeloos gevoelt geeft als ouder. Sommige kinderen hebben van nature nu eenmaal meer moeite met slapen dan andere kinderen. Dat kan te maken hebben met het biologische ritme, (nacht)angst, geborgenheid zoeken, of er simpelweg gewoon nog niet aan te zijn. Alleen mensen met goede slapers zeggen dat je goed slapen gewoon kunt aanleren. 😛

Oh en geen aanpak, is trouwens ook een aanpak wat mij betreft. En dat is helemaal prima! Soms is het de tijd geven beter dan wanhopig allerlei aanpakken proberen. Kort geleden hebben we een nieuwe poging gewaagd om Jelle te helpen met opnieuw in slaap vallen zonder dat wij er twee uur bij hoeven te zitten en die wierp zijn vruchten af. We zijn hierdoor weer een stapje dichterbij doorslapen. Het is alsof ‘ie er nu opeens wel aan toe was. Maar hiervoor hebben we maandenlang eigenlijk ‘niets’ gedaan omdat niets hielp en we op den duur niet meer wisten wat we nog konden doen. In dit geval is punt 1 (accepteren) en verstand op nul héél belangrijk kan ik je vertellen. 😉 Ik denk zelf dat hij er eerder gewoon nog niet aan toe was en dan is geen aanpak een prima aanpak, denk ik ik.

3. Vergelijk je kind niet met andere kinderen.

GEWOON.NIET.DOEN. En vraag ook niet aan andere ouders hoe hun kind slaapt, tenzij je het gevoel hebt dat je nog wel eens een metgezel in hun zou kunnen vinden. Just don’t! Je gaat je er alleen maar slechter door voelen.

4. Bedenk waar je kind wél heel goed in is

Tijdens de periodes dat ons slaapgebrek torenhoog is, vind ik het eerlijk gezegd soms best moeilijk om ook de leuke kanten in te zien, van het hebben van een kind. Dat klinkt voor mensen die geen kinderen hebben of ouders wiens kind als een roosje slaapt, misschien een beetje cru. Maar het is gewoon niet voor te stellen wat dat slaapgebrek met je doet, als je het niet kent. De dagen zijn zwáár als je slecht hebt geslapen voor de zoveelste nacht op rij. Heel gauw verzand ik dan in mopperen op Jelle (wel in stilte hoor 😉 ). Terwijl hij het ook niet expres doet… Sterker nog, Jelle heeft er zelf ook last van ‘s nachts en dus is het eigenlijk gewoon heel sneu. Daarom bedenk ik op zo’n moment waar hij wel heel goed in is. Zo eet hij super goed. Hij kan heel goed in zijn eentje spelen. En hij is super makkelijk in de omgang. Als ik dit rijtje herhaal voor mezelf, dan ben ik weer instant positief! Mijn kind is het beste kind ever!

5. Maak het jezelf gemakkelijk in de nacht

Zet een fijne stoel neer, kies ervoor om je kind bij je in bed te nemen als je dat prettig vind, monteer een co-sleeper, trek een warme pyjama aan… You name it! Doe in elk geval zo veel mogelijk om het jezelf gemakkelijk te maken.

Toen Jelle nog wat kleiner was, betekende dit voor ons dat hij vaak tussen ons in lag. Dan konden we ten minste zelf lekker warm onder de dekens liggen terwijl hij de boel op stelten zette. Inmiddels komt ‘ie bijna nooit meer tussen ons in en proberen we hem altijd in zijn eigen bed in slaap te krijgen. Dus zitten we er dan zo lang als nodig is naast, met een dekentje, kussen en sloffen, op een gemakkelijke stoel. Nog steeds niet leuk, maar het is in ieder geval beter dan staan met je slaapdronken hoofd in een koude slaapkamer.

Laatst hoorde ik een moeder vertellen dat ze een stretcher op de gang zetten en vanaf de andere kant van de deur hun kind in slaap probeerden te sussen. Zo lagen ze er zelf ten minste nog een beetje warmpjes bij en in de kwartiertjes dat het even stil was, deden ze ten minste nog een soort van half oog dicht. Doe gewoon wat jou het beste lijkt en laat je niet voor gek verklaren door mensen die geen idee hebben wat je doormaakt. 😉

6. Probeer op andere momenten wat te slapen

Een heel irritant advies, vind ik zelf, wat je te pas en te on pas wordt gegeven als je andere mensen vertelt over het slaapgebrek. Want: “HOE DAN?!” Als je kind overdag wel slaapt, ben je waarschijnlijk op dat moment wel even toe aan me-time, aangezien je ‘s avonds ook al weinig tijd voor jezelf hebt omdat je er vroeg in ligt om zo veel mogelijk uurtjes te pakken. Of er ligt nog een waslijst aan klusjes op je te wachten… Of een van de andere kinderen heeft jouw aandacht nodig. Om maar wat te noemen. Toch is het wel goed om het te proberen. Gaat het heel moeilijk, misschien kun je dan eens iemand vragen om twee uurtjes op te passen, terwijl jij eventjes gaat liggen. En is dat huishouden bijhouden nu echt het prioriteit op dit moment? Even een klein beetje bijtanken is belangrijker dan een picobello huishouden!

7. Ontlast jezelf door hulp in te schakelen

Bel wat vaker een oppas, vraag opa en oma om op te passen of neem een schoonmaakster in de arm. Wederom: maak het jezelf gemakkelijker, je verdient het!

8. Verdeel de nachten met je partner

Als Jelle het echt bont maakt, dan doen we shifts. De één slaapt op de bank en de ander ‘doet de nacht’. Ongezellig en misschien niet zoals je het wilt, maar een nacht goed kunnen slapen doet zo veel voor je! Dan is zelfs de bank geen probleem meer. De volgende nacht is de ander aan de beurt en zo krijg je toch af en toe kwalitatief betere slaap.

Of verdeel de ochtenden en avonden. De één vangt de boel ‘s avonds op en mag uitslapen. De ander gaat vroeg naar bed en staat ‘s ochtends vroeg paraat.

9. Zorg voor elkaar

You’re in this together! De ene nacht heb je het zwaarder dan de andere nacht. Of soms heeft de één de volgende ochtend een belangrijke afspraak. Houd elkaar een beetje in de gaten. Heb jij nog wat energie over, terwijl je man er bijna bij neer valt, neem het dan even over. Laat elkaar in het weekend eens een ochtendje uitslapen, dat doet ook wonderen.

10. Lach er om

Beste medicijn ever! Dit lukt ons lang niet altijd hoor, maar er zijn ochtenden waarop we wakker worden en we elkaar aan kunnen kijken met een blik die alles zegt. En dan lachen we samen, omdat we weten wat de ander denkt en omdat er om lachen zo veel beter is dan chagrijnig worden…

11. ‘Dit gaat voorbij!’

Echt. Het gaat voorbij. Dit zeg ik ook grotendeels tegen mezelf. 😉 Ik weet dat er weer jaren gaan komen waarbij we door kunnen slapen. Waarbij ik eindelijk weer eens later op kan blijven dan 22.00 uur zonder de volgende ochtend geradbraakt te zijn. En dat ik terugblik op deze periode en vooral terugdenk aan hoe schattig deze leeftijd was en niet zo zeer aan de slapeloze nachten. Het komt goed. Het is nu ontzettend pittig, maar er zal licht aan het eind van de tunnel komen. Ooit.

12. Je bent niet de enige

Echt niet! Zodra ik online iets liet vallen over de slechte nachten met Jelle kreeg ik steevast bijval van een handjevol moeders in dezelfde situatie. Doorslapende kinderen klinkt zo normaal, maar dat is het eigenlijk helemaal niet! Zó veel ouders kampen met lastige slapers. Ik vond het altijd zo’n gigantische verademing om te merken dat we echt niet de enige zijn die worstelen met slapen. Gedeelde smart is halve smart!

En zo overleef je de slapeloze nachten door je baby/kind. Soort van dan. Gevalletje: leuker kan ik het niet maken, wel makkelijker. Haha! Ik ben heel benieuwd hoe andere ouders van slechte slapers omgaan/omgingen met het slaapgebrek!

P.S. Dit artikel schreef ik voor onze tweede geboren was! Inmiddels is er natuurlijk het een en ander veranderd met de komst van een pasgeboren baby. Even ter informatie, voor wie zich afvroeg waarom ik niets over de baby zeg. 😉

34 reacties

Bianca -

Wat weer verhelderend! Fijn om te lezen!

Kim -

Heel fijn artikel!

Lm -

Zo herkenbaar, doe echt wat je zelf als beste ervaart! Ons meisje vanaf 6 mnd een hele slechte slaapster met wakkere momenten op de meest diverse nachtelijke tijdstippen, variërend van 30 minuten tot 4 uur wakker.. alleen bij ons in bed sliep ze meteen door! Dus na maanden kwakkelen en vinden dat dát niet hoorde haar wel tussen ons in genomen en wat een rust in huis! Alleen nog huilend meisje uit bed halen en dan weer allemaal in slaap. Inmiddels is ze ruim 4 en slaapt alweer 1,5 jr gewoon in haar eigen bed; en inmiddels heeft ze ons slaap-gen ook ontdekt en slaapt zelfs heerlijk uit als ze de kans krijgt! Dus echt; geduld, accepteren en komt echt een keer goed! ( en je vermoeidheid wordt best heftig als je weer vaker doorslaapt, dan gaat die overlevingsstand uit en merk je pas wat die nachten met je gedaan hebben…maar ook dat komt weer goed! Nog dagelijks geniet ik van mijn 8 uur slaap! )

Mare -

@Willemijn: Wat mijn moeder vaak deed bij opvoedingsvragen. Ze vroeg dan advies aan vriendinnen of fam van wie ze zeker wist dat ze niet op lijn zaten met haar ideeën. En dan ging ze zelf de balans opmaken. Doordat ze dat deed kreeg ze verfrissende input, en uiteindelijk koos ze zelf met een hoop inspiratie rijker (door mensen van wie wist dat die er compleet andere ideeën op na hielde) zelf een goede en orginele oplossing.

Marie -

Mijn zus zegt ook altijd over haar 2 nachtbrakers; ‘er komt een leeftijd dat ze niet meer bij mama in bed willen liggen’. .

T -

ik reageer echt nooit, maar dit artikel geeft me zoveel rust! Mijn zoontje van 13 maanden slaapt ook niet goed in de nacht. Ik krijg van alles te horen over wat ik allemaal verkeerd doe en dat ik teveel instem als hij huilt. Maar niemand weet hoe zwaar het is, totdat je er zelf mee zit. Zeker bij het eerste kindje. Ik waardeer je woorden en dit is weer eens motiverend om te lezen! Heel erg bedankt! -×××- stille volger 😛

Willemijn -

Fijn om te horen! Irritant he dat iedereen altijd wel een mening heeft over hoe je het aan moet pakken. Mama knows best! 😉

Freya -

Mijn zoontje is ondertussen vijf, en heeft er soms nog last van. Hij is ook altijd vroeg wakker (6u). Tot zijn 2,5 jaar (dan gaan de kindjes in België naar school) was hij ofwel elke nacht een (paar) keer wakker, ofwel wou hij om 5u opstaan.
En uiteraard ben ik dan ongerust als meneertje eens langer dan 7u slaapt :) (Ja, dat komt heel zelden ook voor.)

Renee -

Bij punt 10 moet ik denken aan de eerste maand met onze oudste. Zaten er om 3 uur ‘s nachts met z’n tweeen in bed te zingen (Opposites met Slapeloze nachten); “Lig wakker in m’n bed. M’n kind ligt weer te janken. Haha wat erg, we hadden een hele tekst op dat nummer gemaakt en onwijs gelachen erom.

Heleen -

Ik vind dat je er knap mee omgaat. Zeker het accepteren is een moeilijke, maar het is de enige manier haha. Zelf heb ik vrij veel geluk gehad in het begin. Nu is het soms met een verkoudheid of griepje gedoe, maar verder gaat het prima. Maar ik heb weleens van de vermoeidheid midden in de nacht serieus gedacht: zweven die boeken in de boekenkast nu echt? En dan echt afwegen en tot de conclusie komen dat dat best zou kunnen 😀

susan -

Herkenbaar! Vooral er mee dealen, en niet midden in de nacht in paniek gaan googlen *schuldig* 😉 In ‘slechte periodes’ vond ik het ook zo moeilijk om savonds te ontspannen, zat dan echt te wachten tot het gedonder begon.. nu wisselen de goede en slechte nachten zich af en dat maakt al zo’n verschil, regelmatig een nachtje kunnen bijtanken maakt het leven echt veel leuker haha

Stephanie -

Herkenbaar! Hier een kleintje van 8 maanden die nog nooit heeft doorgeslapen en nog iedere nacht een nachtvoeding krijgt (fles geen borst). Lopen dus ook op ons tandvlees en das niet altijd even gezellig hihi.

Jen -

Heel herkenbaar! Vermoeidheid laat je af en toe de dagen in een roes beleven! We blijven lachen, lang leve de concealer en een positieve instelling!

Birgit -

Helemaal waar van die ongevraagde adviezen! Hoewel er toch wel één advies is dat ik onthouden heb en zo stilaan tot mijn motto gemaakt heb: “alle kinderen worden groot”. Dat helpt mij enorm om te relativeren. Als je het soms echt niet meer weet, bedenk dan dat ze toch wel groot worden hoor, of je nu eindeloos piekert of niet over wel of niet laten huilen, of over meer of minder eten geven. Verder erger ik mij ook rot aan vragen als ‘slaapt ze al door?’. Dan moet ik mij echt inhouden om niet te snauwen ‘ze is amper 6 weken oud, ik geef haar met heel veel liefde te eten ‘s nachts!’. Vooral mijn schoonmoeder lijkt zich enkel nog maar te kunnen bezighouden met het eet- en slaapritme van onze dochter (lees: GEEN ritme – en dat vind ik overigens helemaal prima voorlopig).

Sharon -

Ik moet bekennen dat ik mijn kids regelmatig heb laten huilen….na 10 minuten ging ik dan even naar boven om een kusje te geven. Meestal was het dan na 2 a 3 x 10 minuten huilen klaar en lagen ze lekker te slapen. Heeft voor ons dus goed geholpen. Ieder doet het op zijn/haar manier en wat op dat moment goed voor jullie voelt. Ik denk altijd maar, alle ouders doen hun best…..de perfecte baby moet nog geboren worden denk ik😉

Amelie -

Ik vraag me af hoe alle ouders dat doen die zeggen dat ze hun baby bij hun in bed nemen. Doe je dat als ze in een ‘nestje’ liggen of gewoon los naast jullie, dat laatste word volgens mij altijd afgeraden en lijkt mij doodeng aangezien wij diep slapen en ik als de dood zou zijn om op/tegen de baby aan te rollen!

Wij hebben onze baby altijd in zijn eigen bedje op zijn eigen kamer laten slapen (ook geen wieg of cosleeper), natuurlijk ging dat niet altijd even goed maar consequent volhouden en er soms bij zitten/troosten/liedje zingen oid en uiteindelijk vallen ze dan wel in slaap. Misschien mede hierdoor is onze zoon geen moeilijke slaper en slaapt hij nu overal in welk bed dan ook. Ik denk dat je niet te snel moet toegeven en je kindje bij je in bed nemen maar goed dat is mijn mening.

Wanda -

Over ongevraagd advies geven gesproken

Marjan -

hahahah je hebt zo gelijk Wanda!!

Amelie -

Ik geef geen advies, ik geef mijn eigen mening dat is wat anders!

Kim -

Jouw methode werkt bij jou en bij een ander niet. Als een kind tussen in ligt wil dat niet zeggen dat er snel toegegeven is.

cindy -

Gewoon vanaf dag 1 bij ons in bed. Toen hij 8 maanden was werd hij wat te groot en staat er sinsdien een 1 persoonsbed naast ons bed. Nu op 20 maanden begint hij de nacht in eigen bed, soms startend met papa in het babybedje. Hoe flexibel kan een mens zijn? 😉😉 om daarna in de nacht bij ons te komen.

Wij merken dat bij volle maan onze zoon slechter slaapt. Echt opmerkelijk ☺

Nienke -

Mooi artikel. Ik denk dat veel ouders dit zou kunnen helpen. Ik ben zelf geen moeder, maar het lijkt mij een onmogelijke opgave met zo weinig slaap. Knap hoe jullie dat doen. Ik heb echt respect voor ouders.

Margot -

Ohoh, ik ben heel benieuwd hoe snel ik deze tips nodig ga hebben als onze kleine er in augustus is!

Ingrid -

Zo herkenbaar! Maar echt het gaat over…. Onze dochter is totdat ze naar de basisschool ging, elke nacht wakker geweest. Soms om 1 uur, maar ook wel eens om 5 uur. En zie dan hierna nog maar eens in slaap te komen. We hebben alles geprobeerd… Als we terugkijken is er een periode – zo van haar 2,5e tot haar 3e jaar dat we stukken gewoon kwijt zijn, zo moe waren we. We gingen gewoon door met ons dagelijkse leven, maar op ons tandvlees. Nu is ze bijna 16 en slaapt ze langer dan wij :-). MAAR we zijn zo blij met haar, dat die eerste 4 jaar met weinig slaap er niet toe doet….

Sabine -

Heel fijn en helaas zeer herkenbaar artikel! (Hier na 14 maanden drama nachten slaapt het sinds kort door maar het trauma zit er nog in want iedere avond doen we een schietgebedje uit angst dat de gebroken nachten weer terugkomen…)

Willemijn -

Oh dat is zo herkenbaar haha! Soms merk ik dat ik in slechte periodes zelfs ‘zenuwachtig’ ben voor slechte nachten. Vreselijk!

Kim -

Mooi geschreven. Ervaring maakt je wijzer en gebroken nachten zijn gewoon ruk. Slaap wordt onderschat en slapen als een baby laat me lachen haha. Na acht maanden het slaapliedje ik ga slapen ik ben moe doe nu gauw mijn oogjes toe ik ga slapen lekker zacht doe dat eens de hele nacht was ik er ook wel klaar mee. Alles geproveerd,huilen vind in zielig hebben we nu de beste tactiek. Een twee persoons bed voor onze peuter en hij slaapt als een roos. We blijven er bij tot hij slaapt liggen zelf lekker en als ie snachts begint te piepen kruipt een van ons er naast en de ander kan goed slapen. Tis ook wel gezellig. Soms val ik eerder in slaap dan ons zoontje en blijf ik lekker liggen! Voor alle mama’s en papa’s met slechtslapende kinderen sterkte!

Linda -

Ik ben zo blij dat je hier open over bent! Ons meisje slaapt nu meestal wel door, maar toen was niets irritanter dan van die perfecte doorslaap verhalen. Ik heb er ook meerdere bloggers/vloggers door ontvolgd haha. Slaapgebrek is killing en dat onderschat iedereen met goede slapers. Ik trok het op een gegeven moment echt niet meer en toen heeft mijn man het een hele tijd overgenomen. Nu doen we het ook in shifts. Bij ons werkte heel rustig de hoeveelheid afbouwen wel goed, maar daar moest ze echt aan toe zijn. Daarvoor had ze de nachtvoedingen gewoon nog keihard nodig. En geen stopcontacten en babyfoons in de buurt en het bedje verplaatsen kan ook helpen.

Channah -

Ik leerde vooral in de tijd dat mijn dochter erg slecht sliep dat je lichaam in een soort automatische piloot stand gaat. Dat maakt het niet leuker of makkelijker, maar je doet het allemaal maar gewoon even en je kunt het op de een of andere manier beter handelen. En dat stukje acceptatie is denk ik ook heel erg belangrijk, ze doen het niet om je te pesten en hebben jou écht nodig. Nu ze 2 is verlang ik nog weleens naar die momenten dat ze lekker ‘s nachts bij me kwam slapen, nu zit dat er echt niet meer in en moet en zal ze in haar eigen bedje slapen.

Rosalie -

Inderdaad accepteren en een manier vinden waarop het dragelijk is. Die van ons valt soms weer in slaap en soms niet. Als ze echt niet kan slapen dan komt ze bij ons in bed. Onder voorwaarde dat ze ook gaat slapen. Slaapt ze niet, dan gaat ze weet terug naar bed. En dan gaat ze gek genoeg weer slapen.

Sjess -

Goeie tips, alle kleine beetjes helpen als je maandenlang niet doorslaapt… Tip 1 is idd de allerbeste. Dat heeft hier zoveel gescheeld! Ik mis alleen bij punt 6 wel een beetje dat er ook vrouwen zijn die gewoon moeten werken, dus echt niet slaap kunnen inhalen door het huishouden even te laten voor wat het is 😉

Marja -

Halleluja.

Gek word ik van de ‘slaapt ze al door?’ vraag. Dus ik antwoord standaard met ja tegenwoordig.
Dochter, 10 maanden, is meerdere keren per nacht wakker. En zodra je het idd accepteert wordt het een soort van handelbaar.

Ik kan zelfs wel genieten van de nachtelijke knuffelsessies. Al hoop ik dat de dag van doorslapen snel aanbreekt! Ik heb namelijk de afgelopen 10 maanden 2 nachten doorgeslapen.

Carlijn -

Ja nummer 1 en nummer 11… accepteren is het echt belangrijkste want als je jezelf blijft wijsmaken dat je echt die 8 uur nodig hebt, kan je het weleens heel moeilijk gaan krijgen. Ik hou me ook maar vast aan het idee dat er betere tijden aankomen. In shifts werken lukt bij ons helaas niet met een tweeling die regelmatig samen aan het nachtbraken zijn. Dan moeten we er toch allebei uit. Heel vermoeiend. Hoe doen jullie dit nu dan met een tweede?

Willemijn -

Nu doet de een kind 1 en de ander kind 2 haha! Jelle wordt wakker als Gijs ‘s nachts geluidjes maakt of een beetje moet huilen, dus als hij onrust blijft gaan we beneden met hem op de bank liggen zodat Jelle niet wakker wordt. Want als hij eenmaal wakker is, dan heb je de poppen aan het dansen haha!

Reageer ook