Werken

Waarom werken we eigenlijk? Werken we om te leven, leven we om te werken? Is werken leuk, geeft het mij voldoening? Ik werk al sinds mijn veertiende. Het leek me wel eens leuk om hier een artikel aan te wijden. Wat heb ik tot nu toe gedaan?

Foto door Mariska – Grotografie

In die zin vind ik dat ik altijd vrij veel heb gewerkt, al vanaf jonge leeftijd. Hard werken is iets wat ik van mijn ouders heb meegekregen. Mijn ouders waren beiden ook altijd bezig. Mijn vader heeft maar liefst 42 jaar als vrachtwagenchauffeur gewerkt en maakte hele lange dagen, soms ook in het weekend en op feestdagen. Mijn moeder hoefde daardoor in principe niet zo veel te werken, maar toch is ze jarenlang distributeur van de ochtendkrant geweest. Ze werkte dan ongeveer van 04:00 tot uiterlijk 10:00 en van 12:00 tot 13:00 op maandag t/m zaterdag en deed daarnaast ook veel vrijwilligerswerk. Ik zie het ook aan mijn zussen, we zijn allemaal bezige bijtjes.

Als het  gaat om werken, ben ik iemand die werkt met uiterste precisie. Ik wil het allemaal altijd heel goed doen en kan er slecht tegen als ik fouten maak. Misschien werk ik daardoor niet zo snel, zeker niet als ik iets moet leren, maar ik werk wel heel nauwkeurig en lever mijn werk goed af. Daarnaast werk ik graag alleen. Ik presteer goed onder druk. Ook hou ik van veel variatie en iets waarin ik mijn creativiteit kan tonen. Het moet wel boeiend blijven en uitdagend/inspirerend zijn.

Krantenbezorger

Zoals ik al zei, begon ik op mijn veertiende al met werken. Dit was natuurlijk een bijbaantje, maar wel 6 dagen in de week en ook in de vakanties. Officieel mocht dit geloof ik pas vanaf 16 jaar, maar aangezien mijn moeder distributeur was van de ochtendkrant werd ik benoemd als haar assistent. Mijn moeder stond iedere dag om 04:00 op en zorgde dat voor iedere krantenbezorger alle kranten van hun wijk klaar lagen op de tafels. Omdat wij verderop woonden, nam ze mijn kranten dan ‘s ochtends voor me mee. Ik stond rond 06:00 op, stopte de kranten in mijn krantentas en ging op weg met mijn discman. Jawel, mijn discman met een heerlijke CD van Scooter. En ik kan je vertellen dat ik het wel echt behoorlijk moeilijk vond om iedere dag om 06:00 op te staan en vervolgens nog drie kwartier naar school te fietsen. Ik was toen al geen ochtendmens. Soms als ik bijvoorbeeld de eerste drie uur vrij had, wilde mijn moeder nog wel eens mijn krantenwijk doen zodat ik uit kon slapen. Superlief!

Ondanks dat ik vroeg op moest, ook op zaterdag en in de vakanties was ik wel heel erg blij met dit baantje. Ik heb het ook lang vol gehouden, tot mijn negentiende. Ik vind het heerlijk om alleen te werken, ik ben dan ook best wel een einzelgänger. Lekker muziek op en gaan met die banaan. Misschien lijk ik wel sociaal, maar dat valt op werkgebied toch wel mee…of tegen haha!

Ook was het precies werk, je moest natuurlijk wel de juiste krant in de juiste bus doen. Ik had er dan ook een gruwelijke hekel aan als ik kranten tekort kwam doordat er niet goed was geteld of er vertraging was. Ik maakte bijna nooit fouten en snapte er ook niks van als er krantenbezorgers waren die ontzettend veel klachten kregen.

Ik vond het altijd heerlijk om in de zomer en lente de krant te bezorgen. Het was dan al vroeg licht en vaak lekker weer. In de herfst en de winter vond ik het ook wel goed te doen, zolang het niet te koud was of regende. Het was vreselijk als de wekker ging en je het buiten heel hard hoorde waaien en regenen. Brrr!

Daar stond wel tegenover als je een maand lang heel slecht weer had gehad, dat je een slecht-weer-bonus kreeg. Kassa! En aan het eind van het jaar ging je natuurlijk met de kaartjes langs de deur voor je fooi alias de eindbonus. Dat leverde altijd lekker wat op. Dus financieel had ik zeker niets te klagen.

Heel soms ging ik wel eens met mijn moeder mee op zaterdag om 04:00 om haar te helpen en het was gezellig om daarna nog even met ‘de krantenjongens en -meisjes’ wat te drinken na de wijk gelopen te hebben. Ik zag hen niet vaak, maar dat was altijd wel gezellig. Ik weet ook nog dat we een keer een BBQ hadden georganiseerd en dat we een keer naar Walibi zijn gegaan. Dat was echt lachen!

Al met al keek ik met een goed gevoel terug op dit baantje. Ik vond het dan ook jammer dat ik op mijn negentiende in de zomer er mee moest stoppen vanwege mijn studie.

Exportbedrijf

Het laatste jaar dat ik een krantenwijk had, kreeg ik mijn allereerste ‘echte’ baan: administratief medewerkster bij een exportbedrijf van voedselwaren. Toen deed ik dus de krant en had een 40-urige werkweek. Ik ging gelijk na de Havo werken, omdat ik me totaal niet had verdiept in studeren. Eigenlijk was het vrij normaal in ons gezin dat je gelijk ging werken dus zodoende.

Ik was de jongste en ik weet nog dat ik het de eerste maand heel leuk vond. Het was allemaal nieuw natuurlijk en ik was leergierig. Ik had het vrij snel onder de knie. Ik moest onder andere ingrediënten vertalen van Nederlands naar Engels en per klant stickers draaien die er beneden in de fabriek opgeplakt werden. Maar ook producten die binnen kwamen moesten worden ingeboekt, nieuwe producten moesten in het systeem worden aangemaakt, facturen worden verstuurd en verwerkt, telefoontjes aannemen enzovoort.

Maar zoals ik al zei, ben ik best een einzelgänger en was ik behoorlijk introvert. Ik was ook nog maar 19 en de rest toch rond de 30. We werkten maar in een klein clubje. Ik had nog 6 andere collega’s waarvan er 1 parttime werkte. Daarnaast had ik niet zo veel vertrouwen in mezelf. Ik vond het namelijk verbazend dat ik mocht blijven na een maand terwijl ik prima werk leverde. Zo raar, ik heb dat altijd wel gehad: weinig vertrouwen in wat ik kan. Veel te bescheiden.

Doordat ik vrij stil was, kon ik maar moeilijk omgaan met die luidruchtige mannen/vrouwen en hun pittige opmerkingen. Ik kon daar slecht tegen door mijn verlegenheid. Ik weet zeker dat ik daar nu veel minder last van zou hebben en mijn mond open zou trekken. Maar toen? Echt niet! Om die reden at ik heel vaak mijn lunch alleen boven op. Sneu hè? Haha!

Wat ik ook snel merk op de werkvloer, is dat ik snel verveeld ben als er niets nieuws meer valt te leren. Ik heb toch een zekere uitdaging nodig en veel diverse taken om het interessante te houden. Na een jaar besloot ik te gaan studeren. Ik kwam namelijk steeds vaker chagrijnig thuis en vond het niet zo leuk meer om daar te werken. Daar kwam ik achter omdat ik de neiging kreeg me ziek te willen melden terwijl dit niet zo was.

Dus ik ging studeren, mijn schoonmoeder stimuleerde me daarin en mijn collega die parttime werkte ook. “Ja joh, je moet echt gaan studeren. Je bent veel te jong om hier nu al zo lang te gaan werken.” Die opmerking gaf me een zetje in de goede richting. Maar ik vond ontslag aanvragen doodeng, terwijl mijn baas daar helemaal niet moeilijk over deed. De laatste werkdag werd er natuurlijk afscheid van mij genomen en wederom verbaasde ik me weer dat ik zoveel leuke cadeautjes kreeg. Meer dan mijn voorganger werd me verteld. En de gedachte dat ik blijkbaar wel iets goed had gedaan, passeerde de revue. Dat had ik niet verwacht!

Studie

Tijdens mijn studie leerde ik, zoals jullie inmiddels wel weten, Willemijn kennen en werd bloggen onze hobby. Maar tegelijkertijd leek deze hobby toch wel behoorlijk op werken. Ieder vrij uurtje en iedere vrije zaterdag die we hadden, waren we bezig voor LiveLifeGorgeous en uiteindelijk verdienden we er een klein zakcentje mee wat een leuke aanvulling was op onze stufi. In die zin heb ik toch altijd wel hard gewerkt. Ik ben eigenlijk nooit niet aan het werk geweest sinds mijn veertiende.

Online logopedie

Na mijn studie heb ik twee jaar gewerkt als logopedist. Dit bedrijf specialiseerde zich in online logopedie. We mochten voor het grootste deel thuis werken en hier merkte ik wederom aan dat dit helemaal prima voor mij was. Af en toe contact met collega’s maar je zat niet op elkaars lip. Ook waren we allemaal van ongeveer dezelfde leeftijd en hadden we een heel leuk team. Hierin kwam ik als werknemer al veel meer tot bloei dan op mijn negentiende. Uiteindelijk werd ik in dit kleine team projectmanager. Ik was al een stuk minder verlegen dan voorheen en voelde me veel meer op mijn gemak in de groep. Ook had ik meer vertrouwen in mijn kunnen en ik kan met zekerheid zeggen dat Willemijn en ik -we werkten als logopedist bij hetzelfde bedrijf- alles er uit gehaald hebben wat er in zat. We waren een heel sterk duo als het ging om presentaties geven en hebben er zelfs een geldprijs mee gewonnen. Het werk was heel afwisselend en innovatief wat het heel leuk maakte. Alleen was het jammer dat we op het laatst geen duidelijke leiding kregen van bovenaf en dat de zorg zich steeds meer ging focussen op het administratieve deel.

Tel daarbij op dat onze andere baan, onze blog, ondertussen ook steeds meer van ons begon te vragen. Dat vergeet ik er bij te vertellen, want ook daar werkten we heel hard aan. En dat was behoorlijk zwaar om naast elkaar te doen. Soms denk ik: ‘Hoe flikten we dat toch?’ We werkten met gemak wel 60 uur per week en waren vaak in het weekend nog aan het schrijven.

Als je aan mijn omgeving vraagt om mij te typeren, wordt er altijd wel gezegd dat ik aan het werk ben haha! Er staat niet voor niets in mijn bio op 2WMN dat je me vaak op de bank vindt met de laptop op schoot.

Blogger

En uiteindelijk, na een paar jaar alleen maar kunnen fantaseren dat bloggen onze baan zou worden, werd onze droom werkelijkheid. In 2014 namen we ontslag als logopedist en namen we de rigoureuze beslissing om verder te gaan als blogger. Volledig op eigen benen staan. Dat was ontzettend spannend, want die eerste paar maanden vielen financieel nogal tegen. Maar uiteindelijk werken we nu toch al zo’n 8 jaar als blogger waarvan bijna 3 jaar fulltime.

Ik had ook nooit gedacht dat ik ondernemer zou worden toen ik jong was. Maar achteraf gezien is het zeker iets wat bij mij past  gezien hoe ik ben. Ik kan zelf alles bepalen, er is ruimte voor creativiteit, ik hoef niet met veel collega’s op te kunnen schieten en kan helemaal mezelf zijn. Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan een baas en deel lekker mijn eigen tijd in. Willemijn voelt ook niet als mijn collega, daar is onze vriendschapsband te diep voor. Voor mij voelt het meer als 1 persoon opgesplitst in twee lichamen, omdat we zo enorm op een lijn liggen. Het is gewoon vriendschap en werk gecombineerd. Een werkschap! 😉

Ik ben heel benieuwd qua werk wat de toekomst me brengt. Zal ik over een paar jaar nog steeds bloggen of doe ik er iets naast? Zal er een moment komen waarop we stoppen? Ik heb geen idee, dat weet je gewoon niet van tevoren. Maar tegelijkertijd denk ik: wat voor werk zou ik dan willen doen?

Een ding weet ik in ieder geval vrij zeker: ik zou liever niet meer voor een baas willen werken en eigen ondernemer willen blijven. Dat bevalt me als einzelgänger zijnde helemaal prima!

17 reacties

Nina -

Ander = anderen natuurlijk 😀

Nina -

Ik ben ook zo’n einzelgänger die liefst op zichzelf zou werken. Jammer dat ik niks kan waar ik ander geld voor kan vragen 😂

Mare -

Leuk om te lezen over je werk. Maar jemig zeg Martine, wat heb jij veel en hard gewerkt zeg. Naast je middelbare school dagelijks werken en zo vroeg op…..ongelofelijk zeg….ik ken weinig mensen die dat allemaal klaarspelen.

Mya -

Leuk om te lezen! I agree! Ik zou ook liever voor mezelf willen werken dan voor een baas (werk nu wel voor een baas, maar in november eindigt mijn contract door reorganisatie)

T. -

Je identiteit komt nergens in uit. Dan zou je volgens anderen geen instinct hebben en dan gebruiken ze weer een landelijke in zwang zijnde uitspraak van dat je geen contactuele eigenschappen zou hebben. Van dat smalltalk en een gesprekje beginnen over het weer. Ik vind het bla bla en gezever en gebeuzel en onecht. Sommigen menen niks van wat zij zeggen. het is alleen maar geld verdienen zonder er goede kwaliteit voor terug te geven. Lonken en versieren op de werkvloer met holle woorden om maar werk en promotie te krijgen. Mensen concurrenten verslaan door kwade pranks met hun uit te halen waar je nog wel jaren last van hebt. Als je uiteenzet nadat wat zij misdaan hebben dreigen ze je voor de rechter te slepen. Hun taal was bepaald niet abn maar een soort onparlementair taalgebruik. Tegenover autoriteiten gedragen zij zich quasi net maar tegenover hun minderen die klachten hebben gedragen ze zich niet billijk. Dit alles heft mij negatief gevormd en afgeschrokken om me nog ooit ergens aan te melden. het vertrouwen is er niet dan alleen maar vooroordelen en wantrouwen. Zoiets is begonnen in de familiekring en dat dragen zij over op de maatschappij die dat dan ook vindt. Volgens anderen ben je onnut en een nietskunner of mislukt. Ik leid een desolaat en eendelijk bestaan als een kluizenaar. Dit soort werkenden zie je met vakantie gaan en dure sterren restaurants bezoeken en lachen je smalend uit van dat jij dat toch niet kunt doen en zij wel. van ik heb lekker een auto en jij lekker niet. Laatst moest iemand overwerken en wou de overuren betaald krijgen en zei daar vlak achteraan maar ik ben Florence Nightengale niet. Nou dacht ik dan is het ook geen echte verpleegkundige die hart en ziel had. Ze denken aan eigen gewin en de onmogelijkheden. Ze kraken je af in alles wat je bent. Zelf maken ze dure reizen en noemen je decadent terwijl je wel eenvoudig sober en zuinig kunt leven. Ze zeggen ook nog dat ik een uitzuiger ben. Ik kan me dit niet voorstellen op die manier voel je je lamgeslagen door mensen die op een flauwe manier van je af willen. Hun charmes in de strijd werpen om hogerop te komen terwijl ze er niets van menen en de liefde veinzen en anderen ontgoochelen en begoochelen met holle woorden. Heel zoetsappig en flemerig. . Lonken en versieren. Ze zijn het verlengstuk van het ego van de man. Het vergt het ego van een heilige om er mee samen te werken. Toen zei iemand ik heb ook niet altijd met de gemakkelijkste mensen samengewerkt. Mensen die beneden hun staan hebben het zwaar te verduren. Het lijkt op den duur wel een hetze wat ze tegen je voeren want als een er zo over denkt denken er meer zo over. Ze kunnen een hele groep achter zich krijgen en dat lukt mij dan in die positie niet. Ik ben niet in zwang en populair bij een bepaalde groep mensen die te pas en te onpas dit soort uitspraken overneemt omdat de meesten dat dan zeggen zeggen anderen dit ook en voordat je het weet is iedereen tegen je. Ook zeggen ze dat je geen basis zou hebben en geen goede werkhouding zou hebben en decadent zou zijn en niet representatief zou zijn en geen contactuele eigenschappen zou hebben of sociale vaardigheden en dat je te star zou zijn en een hele waslijst met klachten over wat ze van je vinden. Het is alsof ze je nergens voor vinden deugen en alsof je niets kunt. Je voelt je uitgesloten buitengesloten en geomitteerd van dat ze je weglaten en verbergen in plaats van je te laten zien. In een boek van Mr. . Spong staat in een leugen om bestwil dat het dan een beroep is zonder stat van dienst als ambteloos burger als zij dingen beloven die ze niet nakomen. Zoals een arts die eerst euthanasie heeft toegezegd maar het er daarna bij laat zitten en de patient op dat moment in de steek laat terwijl de patient er wel op rekent. Ik ben zo principieel dat het mij vrienden heeft gekost. Ik dacht liever echt zoals waarheidsvrienden dan nep en wel zeggen maar niet doen. dan zijn het holle lege frasen en zinnen en meer niet. Het lijkt dan mooier dan dat het in werkelijkheid is. .

T. -

Het is jammer dat sommigen geen goede ervaringen opgedaan hebben in de werkwereld. Ik heb wel eens verhalen gehoord over haat en nijd en pittige opmerkingen door collega”s op de werkvloer. Dat iemand chagrijnig uit z”n werk komt en dat thuis afreageert. Stress en ziekteverzuim en mensen die met de ellebogen werken. Zoiets schrikt je af. Je wilt het liefst in een rustige omgeving werken. Mijn zus zei dat ik geen goede werkhouding zou hebben en dat ik niet gemotiveerd zou zijn en dat ik geen contactuele eigenschappen zou hebben of psychosociale vaardigheden zou hebben. Op den duur gebruikten ze die termen allemaal en toen ben ik me maar terug gaan trekken. Ik ben murw lamgeslagen en heb een complex gekregen omdat je dat regelmatig te horen kreeg dat je al die eigenschappen niet zou bezitten. Ik zou niets van me zelf hebben en zou grillig gretig en geen ruggengraat hebben en een slecht humeur hebben en geen intrinsieke motivatie aan de dag leggen. Verder zou ik pathetisch en decadent zijn. Het waren loeders en klootzakken waar ik mee te maken heb gehad. dan maakten ze weer een venijnige opmerking over je kleding en schoenen. iemand op uiterlijkheden afkraken van dat je er niet representatief genoeg uit zou zien. Kortom iedereen ziet je als vijand of concurrent die verslagen moet worden uit eigen voordeel. Ik werd aangenomen op een drukkerij en daar wenste men mij ernstige ziekten toe en maakten vervelende opmerkingen zo van ik wil wel geloven dat je niemand hebt of dat niemand met je wil, ze vergeleken je met een pin up model of karikatuur. Pesten op het werk heet mobbing en mensen kunnen daar ziek of afgekeurd worden. Volgens mij wordt er ook wel eens aan discriminatie gedaan zoals homo”s niet aannemen of iemand uit een andere cultuur. Vroeger werden gehandycapten geweigerd van het terras of uit het restaurant omdat ze dachten dat het een slechte indruk zou maken voor anderen die hun zaak kwamen bezoeken.

Loes -

Leuk om te lezen dit! Ik heb nog niet super veel baantjes gehad in mijn jeugd, maar werk op het moment in een koffiezaakje en als bijlesdocente, wat ik heel leuk vind!

Lindsey Beljaars -

Super leuk om te lezen over jouw werkverleden! Ik ben zelf gaan werken vanaf mijn 13e, verschillende baantjes (vooral horeca). Daarna heb ik een fulltime baan gekregen op een evenementenbureau (hier werk ik nogsteeds) en daarnaast heb ik genoten van een HBO deeltijd opleiding :)

Curly Creative -

Wat leuk om te lezen. Mooi om te zien hoe je gegroeid bent naar iets wat je met heel veel liefde en inzet doet! Ik ben ook gewend om altijd hard te werken. Stond dan ook versteld van hoe de instelling van sommige weekendhulpen is veranderd. Ik vroeg nooit vrij was altijd bezig maar tegenwoordig lijkt het wel normaal dat dit allemaal zomaar kan. Vanaf mijn 13e werkte ik in een babywinkel waar ik me bezig hield met de nieuwe collecties en soms wat verkopen. Vele winkels volgden maar bijvoorbeeld ook een seizoen appels plukken, oppassen. Heel veel verder werk ik nu na verschillende diploma’s te hebben gehaald als activiteitentherapeut in een revalidatiecentrum. Zo zie je maar als je echt wilt en er hard voor werkt dan kom je er zeker!

Louisa -

Wat een hoop ervaringen! Met welk doel ben je jouw nieuwe studie gaan doen? Niet persé om hier een baan in te vinden begrijp ik uit de laatste alinea?

Martine -

Hi Louisa, je vindt niet perse een baan met psychosynthese, het zit in de alternatieve hoek. Je moet het meer zien als iets waarmee je zelf een praktijk kunt gaan beginnen of wellicht workshops/cursussen aan kunt bieden over specifieke thema’s. Ik ben de studie gaan doen voor mijn eigen ontwikkeling en om te leren hoe ik andere mensen kan ondersteunen en begeleiden bij vraagstukken uit hun levens.

Kelly -

Wauw wat heb jij al een boel ervaring op kunnen doen! Gaaf! Ik hoop dat ik zelf ook zelfstandig ondernemer kan worden, ik ben na mijn ervaringen in de werkwereld ook niet bepaald geschikt voor onder een baas te werken.

Lucy -

Jeetje, jij hebt écht altijd heel veel gewerkt! Ik ben rond mijn 14e/15e in het weekend bij een kledingwinkel gaan werken, waar ik me ontzettend ondergewaardeerd voelde. Ik vond dat ik harder werkte en het beter deed dan sommige oudere collega’s, maar ik hoorde er nooit iets over en verdiende ongeveer de helft (want: minimumloon). Frustratie alom! Toen ik een jaar later het verlossende mailtje van Google kreeg of ik YouTube partner wilde worden (toen was dat nog uniek en super bijzonder) wist ik het: nooit meer voor een baas werken. Naast wat uitzendwerk toen mijn stufi stopte, wat nog steeds heel flexibel was, is dat me gelukkig gelukt! Dus nu is het even een beetje op een houtje bijten, maar ik vind mijn werk en de vrijheid zo leuk dat ik het er dubbel en dwars voor over heb 😄

Susan -

Herkenbaar! Ik heb ook eigenlijk gewerkt sinds dit kan. Begonnen met post bezorgen toen ik 13-14 was en op mijn 15e begonnen bij de Kruidvat. Daar werk ik nu naast mijn studie nog steeds en ondertussen heb ik ook nog mijn blog erbij. Druk, maar wel super leuk!

Dita -

Leuk om te lezen! Zelf pas ik vanaf mijn 12e op. Dit heb ik zo’n 10 jaar gedaan en deed ik vaak 2x in de week. Verder heb ik nooit een bijbaan gehad omdat ik het prima met het oppassen kon doen. Vanaf mijn 18e werk ik als pedagogisch medewerkster en onderwijsassistent. Dit vind ik ontzettend leuk! Na 9 jaar doe ik dit nog steeds met veel plezier. Voordat Mila er was wilde en kon ik elke dag wel werken. Op dit moment werk ik 20 uren en is dit perfect in combi met een kind. Mijn vriend werkt al jaren 4 dagen en dit is super fijn. We vinden ons werk leuk maar zijn van mening dat er meer is dan werk. Daarom werken we allebei partime en willen dit ook heel graag blijven doen.

Kirsty -

Leuk om te lezen wat je allemaal hebt gedaan en doet qua werken! Zelf heb ik geloof ik vanaf mijn 15e (of misschien was ik net 16?) wel bijbaantjes gehad altijd. Op het moment zit ik een beetje in de situatie die jullie hadden met de combo blog en werk, alleen heb ik dan nu uni, stage en een blog. Dat is best wel een pittige combinatie, maar aan het einde van het schooljaar ben ik als het goed is klaar en kan ik alleen gaan werken naast mijn blog. Dat lijkt mij al een stukje minder druk, dus daar kijk ik wel naar uit haha!

Femke -

Leuk om te lezen hoe jouw werkverleden zich ontwikkeld heeft. Ik werk vanaf mijn 12de en vanaf mijn 16e heb ik vaak twee baantjes tegelijk gehad. Tijdens mijn studie werkte ik meer dan ik aan het studeren was, omdat ik het fijn vind om te werken. Inmiddels werk ik alweer 6 jaar fulltime en het bevalt mij prima, al moet ik zeggen dat als ik de Staatloterij zou winnen ik toch echt wel wat anders zou gaan doen. Wel zou ik mezelf dan zeker bezig willen houden, maar dan zou ik volledig kiezen voor vrijwilligerswerk.

Reageer ook