Thuis

Vorig jaar maart schreef ik een artikel over je thuis voelen…Ik schreef daar dat ik me nooit ergens thuis voelde. Dat ik het wel fijn vond om thuis te zijn, maar nooit dat fijne, vertrouwde gevoel had wat zovelen wel hebben als ze weer naar huis gaan.

Dat artikel is nu precies een jaar geleden. Het leek me leuk om daar op terug te blikken. Ik moest er namelijk opeens weer aan denken omdat ik nu, vanwege de renovatie van mijn huis, bij mijn schoonmoeder woon voor een paar weken.

En hoe fijn het hier ook is, ik kan niet wachten om weer heerlijk in mijn eigen huis te zijn. Om de bovenboel op te knappen, om lekker aan mijn houten tafel te werken, op de bank in slaap te vallen samen met Jor en Noa, de mooie kaarsjes aan te steken. Vorig jaar was dat wel anders. Niet dat ik het thuis niet fijn vond, maar bijvoorbeeld naar huis gaan vond ik lastiger. Omdat ik het gevoel had dat ik me nooit ergens thuis voelde. Ik schreef onder andere dit:

“Uiteindelijk ben ik toch weer verhuisd naar het dorp waar ik dus het begin van mijn studie startte. Ik heb nu voor het eerst een eigen huis. Voor het eerst voelt het wel als ‘thuis’ ten opzichte van waar ik voorheen heb gewoond maar mijn hart lijkt daar ook niet te liggen. Ik vind het fijn om thuis te komen maar toch lijk ik me alsnog niet volledig over te kunnen geven. Dat maakt me wel eens onrustig. Zit ik hier wel op de goede plek? Maar als ik me afvraag waar ik dan heen zou moeten, dan heb ik geen antwoord.”

Vooral die zin dat ik me niet volledig over kon geven wat me onrustig maakte, is een heel belangrijk deel uit deze alinea. Ik weet nog dat er een reactie was op het artikel dat ik vorig jaar schreef, wat me ergens in mijn achterhoofd is bijgebleven, namelijk deze twee:

Kyona: “Ik vraag me meer af of je gevoel van het geen “echt” thuis hebben wel op te lossen is met verhuizing naar een ander huis/andere stad/ander land. Ik denk dat die rusteloosheid meer iets van binnenuit is en dat je eerst de rust in jezelf (en acceptatie van het verleden?) voor je jezelf echt ergens thuis zal voelen…”

Nina: “Precies wat ik ook dacht! Alsof de plek waar je bent niet zal kunnen helpen om je thuis te voelen tot je je thuis voelt bij jezelf zeg maar. En eens dat wel lukt, heb je je thuis altijd bij je, waar je ook gaat.”

Ik weet nog dat een deel van mij dit niet wilde geloven maar dat er ook ergens in mijn achterhoofd een belletje ging rinkelen. Herken je dat? Dat iemand wel eens iets tegen je zegt waarvan je diep van binnen weet dat er een kern van waarheid in zit, maar wat een ander deel van jou nog niet kan/wil horen en het daarom wegstopt? Dat had ik dus met deze comments. Dit was net voordat ik een maand vrij nam en weer in therapie ging.

Kyona en Nina hadden gelijk, alleen kon ik dat toen nog niet horen hoewel deze reacties ergens wel opgeslagen werden. Het kwam binnen, maar nog niet op die diepe laag. Je laat natuurlijk ook toe wat je aan kan, waar je klaar voor bent. Ik had inderdaad last van onrust van binnenuit wat veel te maken had met acceptatie maar vooral vergeving van het verleden.

Ik kon me daardoor nooit ergens helemaal aan overgeven. Ik stond (onbewust) heel lang in standje overleven. Zo kon ik me ook nooit helemaal overgeven aan mijn relatie bijvoorbeeld. Ik heb heel lang  geleefd met het idee dat je het toch altijd alleen op moet knappen, dus zolang ik mezelf heb is het goed. Dat hield echter ook in, dat het moeilijk was om liefde volledig toe te laten. Ik wist toen ook niet eens meer hoe dat voelde eerlijk gezegd. Dat was ik al tien jaar niet meer. Ik dacht namelijk dat ik dat wel wist, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik was er gewoonweg aan gewend dat ik me zo voelde en deze onrust bezat.

Het maakt daarom ook niet uit waar je heen verhuist, want je neemt jezelf immers mee. Op de TV hoorde ik laatst de uitspraak: “Thuis is waar je hart klopt.” Een hele mooie uitspraak vond ik dat.

Langzaam maar zeker ben ik door alles een plekje te gaan geven en te leren vergeven, steeds meer thuis gekomen in mijn hart. En dat gaat zeker niet zonder slag of stoot, laten we wel wezen. Dat is een proces, waar je nog iedere keer weer leert. Het is een soort roos die langzaam bloeit en blaadje voor blaadje open gaat.

Nu, een jaar later, voel ik me thuis. Ik heb rust door juist de onrust te omarmen. Die was er nu eenmaal en als je dit soort gevoelens ziet als een deel van jou wat je iets wilt vertellen, dan is het allemaal zo erg niet. Dan leer je juist waar het heikele punt zit en wat je er mee moet. Alleen de confrontatie is voor velen vrij eng. Ik snap dat helemaal, ik voelde me niet voor niets zo lang nergens thuis vanwege de onrust die ik ervoer.

De onrust die ik jaren had, is nu gelukkig weg. En natuurlijk voel ik heel soms weer even onrust, bijvoorbeeld als er iets gebeurt waardoor ik het gevoel heb op mezelf te moeten rekenen en er alleen voor sta. Heel vaak is dat dan niet zo, maar dat is nu eenmaal mijn overlevingspatroon. Dan schiet mijn schild weer omhoog. Maar nu ik weet hoe dat voelt en ik het verschil  voel tussen iets binnen laten of niet, kan ik daar ook mee omgaan. Dan omarm ik juist de onrust, zodat ik voel waarom dit nu gebeurt en word ik weer rustig.

Ik ben wel heel blij dat er zoveel kan veranderen in een jaar.

15 reacties

Vink -

Lieve Martine, wat een mooi artikel weer! Ik kan me heel goed vinden in wat je zegt, op het moment woon ik voor 5 maanden in Engeland en dat is de beste keuze van mijn leven geweest, ik voel me hier echt thuis! Ik heb me altijd een beetje misplaatst gevoeld in Nederland (oa door ervaringen uit het verleden) maar hier voel ik me echt op mijn plek. Denken aan het feit dat dit alles hier over 2,5 maanden ophoud en ik dan terug moet naar Nederland vind ik erg moeilijk, ik wil hier helemaal niet weg! Ik zou heel graag willen weten wat voor therapie jij hebt gedaan om het verleden een plekje te geven, ik heb zelf EMDR geprobeerd maar dit heeft mij nooit geholpen. Liefs, Vink

Nina -

Wauw, ik had geen idee dat (onder andere) mijn reactie ergens in de verte een belletje had doen rinkelen. Maand na maand lees ik met stijgende verbazing de evoluties die je doormaakt, er zijn er maar weinigen die het zo snel, fundamenteel, helder en integer doen als jij. Je blijft een voorbeeld voor mij en ongetwijfeld voor vele anderen!

Martine -

Zo wow, dat komt ook even binnen. Wat gebruik jij mooie woorden! Heel erg bedankt voor dit prachtige compliment! <3

Nina -

Met veel liefde en oprecht gemeend gegeven! xx

Bianca -

Heel mooi en ook herkenbaar. Die onrust heb ik vaak nog steeds, maar ik weet dat die samenhangt met mij en niet met waar ik ben. Ik moet leren om thuis te komen bij mezelf en dat is moeilijker dan gedacht, maar stapje voor stapje gaat dat wel lukken. En je mag trots zijn op jezelf want niks is zo moeilijk als jezelf worden en liefde toestaan als dat eerder in je leven nooit zo vanzelfsprekend is geweest xx

T. -

Als iemand huiselijk geweld meemaakt dan is het niet leuk om thuis te komen. Dan is de rust ver te zoeken. Gaat die om de kern van de identiteit de ware persoonlijkheid?

Mya -

Mooi om te lezen hoe je gegroeid bent in een jaar! Ik herinner me dat artikel nog goed nu je er weer over begint. Echt fijn voor je dat je nu wel je ‘thuis’ gevonden hebt!

Eva -

Jeetje ik ben er stil van. Wat mooi geschreven. Vorig jaar voelde ik mij ook niet thuis. We woonden 8 maanden tijdelijk ergens anders en dat was pittig. Ik had gewoon geen fijn gevoel door de omgeving. Nu kom ik thuis in ons nieuwe huis en elke dag is het een feestje. Het thuis voelen in je hart is erg belangrijk. Absoluut! Maar voor mij speelde de omgeving ook mee. Dat rusteloze gevoel is gelukkig weg!

Loes -

Wat een goed artikel! Ik heb vorig jaar ook een periode gehad waarin ik me nergens thuis voelde, verschrikkelijk was dat. Het is dan zo fijn om je eindelijk weer ergens thuis te vinden!

Marijke -

Inspirerend om te lezen en bovendien heel herkenbaar. Ik kan eigenlijk de hele periode tussen mijn 18e en 25e omschrijven als ‘zoekende’ en ‘onrustig’. Inmiddels (drie jaar verder) heb ik rust gevonden op een aantal vlakken (precies hetzelfde als jij: een ‘thuis’ en mijn relatie), maar die onrust steekt af en toe weer de kop op. Wat wil ik? Ben ik wie ik wil zijn? Doe ik nog wel wat ik wil doen? Zodra ik die onrust voel, weet ik dat het tijd is om weer even met beide voeten op de grond te komen. Het heeft mij drie jaar, een hoop zelfhulpboeken en een half jaar therapie gekost – en ik ben nóg niet helemaal waar ik zou willen zijn. Mezelf erbij neerleggen dat ik niets ‘moet’ maar ook de tijd mág nemen om mezelf te ontdekken. En ik vind het, behalve soms heel moeilijk, oprecht zó leuk en inspirerend om aan mezelf te werken!

Margot -

Wat mooi dat er inderdaad zoveel veranderd is en dat je er zo open over kan schrijven!

Linda -

Mooie interne ontwikkeling. Misschien is het ook wel goed dat je nu even tijdelijk bij je schoonmoeder woont, zodat je je huis kunt missen. You dont know what you got till its gone zeggen ze altijd. Misschien ga je nu pas beseffen dat je je in dat huis toch thuis voelt, en hoe leuk als alles straks gerenoveerd is, lekker je eigen plekje van maken!

Nora -

Oh Martine, ik zei het al eens maar ik zeg het nog een keer: Wat vind ik het toch hartstikke knap dat je dit zo openhartig met ons deelt, je je zo kwetsbaar opstelt en ons de kans geeft om je te zien groeien en opbloeien naar een steeds zelfverzekerdere, wijze vrouw.

Kelly -

Het is herkenbaar! Ik heb hetzelfde meegemaakt met verhuizen, alleen had ik die onrust niet maar een van mijn ouders.
Ik ben blij dat je je onrust hebt kunnen omarmen en je je nu lekker voelt in jullie huis!

marije -

Wijze en herkenbare worden. Ik herken de omrust, het niet thuis voelen en de laagjes eraf pellen om bij je kern te komen. Standje overleven en altijd in de vecht houding staan zodat je jezelf kan beschermen.

Mooi dat je een jaar later nu kan zien qaar je staat en waar je vandaan komt. Hopelijk als je huis straks klaar vindt, is het je ultieme thuiskom plek

Reageer ook