Kindertijd & Lichaamswerk

Sinds ik de beroepsopleiding tot Psychosynthesetherapeut doe aan de Psychosynthese Academie in Amersfoort is er een hoop veranderd in mijn leven. De eerste twee blokken waren een enorme rollercoaster van emoties die ik niet kon bevatten. Ik vertel je over mijn ervaring van deze twee blokken: Kindertijd en Lichaamswerk.

Foto door Mariska – Grotografie

Velen van jullie vroegen me al vaker naar mijn opleiding en het leek me leuk om jullie zo nu en dan eens mee te nemen in wat ik zoal leer en wat er verandert in mijn leven door deze inzichten. Er kwamen veel vragen naar en dat vind ik ontzettend leuk. Ik vind dat veel meer mensen af zouden moeten weten wat psychosynthese is en wat het voor je kan betekenen.

Ik doe dus de Beroepsopleiding tot Psychosynthesetherapeut. Dit is een driejarige post-HBO opleiding. Als je meer informatie wilt over wat deze opleiding precies in houdt en wat de toelatingseisen en dergelijke zijn, kun je dat allemaal lezen op hun website via deze link.

Ik moet een dag in de week naar Amersfoort en heb ook nog een studiegroepje waar ik zes keer op een jaar mee samenkom om dingen te bespreken en te oefenen. Daarnaast heb ik ook nog individuele therapie, ongeveer 10 sessies op een jaar. Dat vind ik ontzettend goed aan de opleiding. Naast het feit dat je leert counselen gaat het ook om je eigen persoonlijke ontwikkeling. Je leert bepaalde dingen te helen uit het verleden, je patronen te herkennen zoals bepaalde kwaliteiten maar ook valkuilen en dat heb je nodig om een goede counselor te kunnen zijn.

Het is heel lastig om op papier te zetten wat psychosynthese precies is en wat het voor je kan betekenen, het is iets wat je moet ervaren. Er is op 20 mei 2017 een Open Huis bij de Psychosynthese Academie in Amersfoort en ik ben ook aanwezig. Die dag worden er hele toffe gratis workshops gegeven door zeer ervaren trainers op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en ook een workshop speciaal voor moeders. Ik organiseer dit samen met de Psychosynthese Academie en binnenkort vertel ik je wat je daar allemaal kunt doen in een ander artikel. Dus zet alvast een kruisje op 20 mei in je agenda en hou die datum vrij. Het lijkt me leuk om jullie daar te zien en jullie te ontmoeten. Je kunt daarnaast veel meer doen bij de Psychosynthese Academie dan alleen de beroepsopleiding die ik doe. Maar daarover later meer!

Het is allemaal goed te doen, ik merk wel dat ik op vrijdag echt wat rust nodig heb. De ene keer heb ik het meer nodig dan de andere keer. Er gebeurt natuurlijk nogal wat en het is mentaal best pittig zo nu en dan. Tegelijkertijd leer ik er zo ontzettend veel en had ik het niet willen missen. Ik voel me een ander mens, veel gelukkiger en veel meer in balans. Ik heb het heel erg naar mijn zin op de opleiding en baal er van als ik een keer niet kan. Tot nu toe heb ik maar 1 middag gemist. Ik merk dat ik heel erg gemotiveerd ben en het heel erg naar mijn zin heb. De mensen die ik daar heb leren kennen, heb ik in mijn hart gesloten en als het vakantie is dan missen we elkaar, haha!

In dit artikel ga ik het hebben over het tweede blok Kindertijd en het derde blok Lichaamswerk. Deze twee blokken hebben mijn leven wel even op zijn kop gezet. Dit waren twee blokken van Leergang A die gaan over je persoonlijke ontwikkeling. Ik weet nog goed dat ik in het studieschema het blok Kindertijd zag staan. Ik kreeg er bij voorbaat al hartkloppingen van. Dat leek me heel spannend.

Kindertijd

En dat was het ook. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt geloof ik. Hoewel ik er eerst tegen aan het vechten was om niet te huilen in de groep. Ik vond het moeilijk om me kwetsbaar op te stellen, maar je kunt gewoon niet anders. Het is een hele ervaringsgerichte opleiding. Je krijgt theorie, maar doet ook veel door middel van meditatie/visualisatie en allerlei oefeningen waardoor er veel in werking wordt gezet. Dingen waar je nooit bij stil hebt gestaan en waar je je niet bewust van was, worden opeens bewust en dat brengt bepaalde gevoelens en gedachten met zich mee. Zo moesten wij een schema maken van onze kindertijd van 0 tot 70 jaar aan de hand van een aantal punten. Hierbij werd vooral ingezoomd op de tijd van 0 tot 30 jaar. Er werden situaties beschreven en je moest daar een punt bij zetten of het een positief, neutraal of negatief gevoel met zich mee bracht. Dat ging over dingen zoals je positie in het gezin, school, vrijheid, seksualiteit, je gezondheid, (moeilijke) dingen die je hebt meegemaakt enzovoort. En als je dan opeens zo je leven voor je ziet met een megadip naar het uiterste nulpunt zo rond je 17e op allerlei vlakken, dan breek je wel even. Dan is je leven opeens schematisch en visueel weergegeven en besef je pas hoe sterk je bent geweest en hoeveel je meegemaakt hebt. En hoe vanzelfsprekend je het soms neemt dat je er uit bent gekomen op eigen kracht. Totdat de trainer naast je komt zitten en zegt hoeveel veerkracht je wel niet hebt om daar overheen te komen. Ik kan je vertellen dat ik toen brak. Het kijken naar het schema deed zeer, het riep mijn primal wound op. Ik had letterlijk pijn in mijn hart.

De primal wound gaat er in het kort gezegd over dat wij allemaal als kinderen iets meemaken wat een invloed zal hebben op het leven als volwassene. Dat kan van alles zijn. Bij mij was dat mijn religieuze opvoeding, het seksueel misbruik en hoe daar mee werd om gegaan. En deels toch ook dat mijn moeder tijdens mijn kindertijd tot mijn tiende een behoorlijk moeilijke tijd doormaakte met haar eigen ouders en broers wat ook weer zijn weerslag had op ons. Zo moest zij bijvoorbeeld de kinderen opvangen van haar broer, wat ontzettend liefdevol van haar was. Maar daardoor was het bij ons thuis vaak druk = minder individuele aandacht. Maar ook als kind staat me nog scherp op het netvlies dat mijn opa en oma ook niet de leukste thuis waren om het zo maar zacht uit te drukken. Ik was als kind bang voor het feit dat mijn moeder iets zou overkomen. Een niet normale angst voor een 6-jarige. Het is moeilijk om dat als kind te zien.

Nu is de primal wound onoverkoombaar. Het gebeurt gewoon, ieder huisje heeft zijn kruisje. En dat hoeft niet eens iets groots/heftigs te zijn, het kan ook klein zijn. En dat doet er trouwens niet eens toe, het gaat er simpelweg om wat het met jou gedaan heeft. Wat het ook is. Het is de uitdaging om de primal wound in het leven te leren zien en te helen.

Het feit dat mijn kindertijd niet zo rooskleurig was als ik mezelf had voorgespiegeld, daar kwam ik achter dankzij meditatie. Ik dacht dat mijn primal wound alleen ging over religie en seksueel misbruik. Maar toen ik mediteerde met mijn psychosynthesetherapeut over het stuk kindertijd, dacht ik dat ik een heldere blauwe hemel zou zien met een gezellig zonnetje. In mijn beleving was mijn kindertijd tot mijn vijftiende namelijk prima.

Tijdens de meditatie zag ik echter alleen maar de kleur grijs, dikke wolken en voelde me verdrietig en bang. Na de meditatie had ik de neiging om me terug te trekken. Het leek wel of ik voor even weer het kind in mij was geworden. Ik sprak ook als een kind na de meditatie. Het deed me verdriet te zien dat het grijs was. “Beschrijf eens wat je hebt gezien”, zei mijn therapeut. “Het is een rommeltje, het is druk maar gezellig. Er zijn meerdere kinderen. En ik ben in de war. De ene keer zijn opa en oma lief, de andere keer doen ze heel naar tegen mijn mama. Ik ben ook bang dat mijn mama straks dood gaat als opa en oma weer met de auto langs komen. Mama is ook heel verdrietig. Ik wil graag alleen spelen, dan hoef ik niet bang te zijn.”

Ook mijn gevoelens waren een rollercoaster, ik merkte opeens de enorme verwarring die er toen was in mijn leven. Het ene moment moest ik bijvoorbeeld huilen om de totale situatie, het andere moment opeens weer keihard lachen omdat mijn oma gek deed in onze boomhut. Heel bijzonder. Het was voor mij een puzzelstukje dat op zijn plek werd gelegd.

Wat ik enorm bewonder aan mijn moeder is dat ze het ondanks die moeilijke periode altijd leuk voor ons wilde houden en daar slaagde ze zeker in. Blijkbaar krijg je als kind alleen wel meer mee dan je aanvankelijk denkt/herinnert. Ook de gevoelens die daarbij komen kijken zijn zo echt en diep. Ik had nooit gedacht dat dit namelijk naar boven zou komen. Ik wist dat je diep kon gaan wat betreft persoonlijke ontwikkeling, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.

Maar ik heb wel gemerkt door dit soort dingen (uit je onbewuste) te beleven en er over te praten, dat het automatisch een plek krijgt en lijkt te helen. Dat je leert er neutraal naar te kijken, maar daarvoor moet je eerst de bijbehorende gedachtes en gevoelens doorleven waardoor er acceptatie is. Het is soms heel erg moeilijk om dit soort situaties weer onder ogen te komen, maar het levert je zo veel op.

Wat ik vooral uit het blok Kindertijd heb geleerd, is dat ik me kwetsbaar op leerde stellen. Ik leerde dat ik een vechter ben en dat dat patroon me enorm geholpen heeft om te zijn waar ik nu ben. Nu leer ik langzaam afstand te nemen van die vechter om situaties, gedachtes en gevoelens uit het verleden te kunnen doorleven en accepteren. En door meer afstand te nemen van de vechter in mij, leer ik ook nieuwe patronen herkennen. Je kunt het zien als een dichte roos waarvan 1 blaadje (de vechter) al open is en nu ik daar de schoonheid van in zie en die zijn werk gedaan heeft opent de rest van de roos ook. Dat is een feest, want nu is het patroon van de vechter (alias de overlever) niet meer de meest dominante waardoor andere patronen ook ruimte krijgen om zich te laten zien.

Lichaamswerk

Daarna kwam het blok Lichaamswerk. Je kunt je voorstellen dat ik blij was dat na deze twee heftige blokken de Kerstvakantie aanbrak. Ik was wel even toe aan drie weken rust.

Het leek wel of bij iedereen na het blok Kindertijd het lichaam het ‘aan-knopje’ had gevonden. Dat was zo bijzonder. Opeens waren we veel meer in contact met ons lichaam. We werden ons ineens bewust van signalen die ons lichaam gaf. Zo had ik weleens tijdens meditaties een bonzend hart en klamme handen, anderen ervoeren een knoop in hun maag of kippenvel. Het was zo mooi dat we nu leerden luisteren naar deze signalen.

We raakten elkaar aan tijdens oefeningen en voelden wat dat met ons deed. Op een gegeven moment deed ik een oefening waarbij ik tegenover iemand stond. Deze persoon had net als ik behoorlijk wat meegemaakt. De een deed de ogen dicht en de ander open. Degene met de ogen open had een denkbeeldige schaal in zijn handen en de andere persoon met de ogen dicht mocht daar denkbeeldig met een armbeweging zijn/haar zorgen in doen.

Ik had eerst mijn ogen dicht. Ik merkte dat ik mijn zorgen absoluut niet aan deze persoon wilde geven. Ik zorg voor mezelf. Dus ik verstijfde. Mijn knieën stonden op slot, ik stond helemaal niet stabiel en wiebelde de hele tijd heen en weer. Ik kon mijn zorgen, angsten en dergelijke niet aan de ander geven. Dat vond ik heel erg rot, want het voelde helemaal niet fijn om dat alleen te dragen.

Daarna had ik mijn ogen open. Ik maakte denkbeeldig een hele grote schaal. Zo van: “Kom maar bij mij met je zorgen.” Ik nam weer eens de reddersrol op me. En dat was heel zwaar, ik kon niet zo lang mijn armen zo groot maken dus werd de schaal ook steeds ‘normaler’ van formaat. Het punt was dat deze persoon die nu de ogen dicht had precies hetzelfde deed. Het was gewoon mijn spiegelbeeld. Verstijfd, wiebelig, op slot. En doordat zo letterlijk visueel voor je te zien roept zeer pijnlijke en verdrietige gevoelens op. Ook toen wij dit samen na bespraken zagen we de dikke tranen bij elkaar in de ogen, maar huilen deden we niet. We slikten de tranen weg.

Bij de nabespreking in de grotere groep gaf iedereen aan hoe fijn de oefening was, hoe heerlijk het was dat je je zorgen aan iemand anders kon geven. Ik zei: “Nou, ik vond er echt geen reet aan.” En daar kwamen de waterlanders. Wat was dat een intense oefening en wat zou het heerlijk zijn om anderen te vertrouwen met jouw zorgen. Uiteindelijk was het fijn dat ik dit uit had gesproken in de groep en voelde ik me daarna een stuk beter. Het was een bijzondere en heftige avond.

En toen zat ik in de trein naar huis. In de stiltecoupé, hoe ironisch. Het leek wel alsof het lichaamswerk doorwerkte. Opeens keek ik uit het donkere raam en ik voelde ineens zo immens veel verdriet opkomen. Ik zat stilletjes te huilen en snapte niet waarom. Alles kwam er uit. Ik keek naar het woord stilte en dat maakte me zo kwaad. Zat ik daar verdomme weer in mijn eentje alles voor mezelf te houden. Ik wilde gewoon heel hard huilen en ik had liefde nodig van anderen op dat moment.

Dus ik ging naar een tussenstuk van de trein en huilde hard. Ik wilde nu eens voor mezelf kiezen en mijn emoties toestaan. Daarna werd ik heel boos en had ik mijn lege flesje water zonder dat ik het door had helemaal tot moes geknepen. Toen kreeg ik het ontzettend koud en klappertandde ik. Het was alsof ik oud zeer had los gelaten. Daarna besloot ik hulp in te schakelen en mijn therapeut te bellen. Zij was blij dat ik belde. Dat was voor mij een enorme stap, want zoals je hier leest hou ik mijn zorgen graag voor mezelf. Wat een ervaring zeg. En dit heeft me heel erg veel gebracht.

Het heeft er voor gezorgd dat ik langzaam maar zeker andere mensen weer durf te vertrouwen, dat ik mijn zorgen bij ze neer durf te leggen en me nog meer kan openen. Ik leerde mezelf nog kwetsbaarder op te stellen en mezelf nog meer te laten zien. Ik leerde meer naar de signalen van mijn lichaam te luisteren. Ik leerde meer grenzen te stellen en mezelf serieus te nemen. Ik leerde mijn lichaam meer accepteren/waarderen en beter voor mezelf te zorgen.

Zoals je leest hebben deze twee blokken enorme invloed gehad de afgelopen tijd. Het is/was pittig, maar ik ben ook dankbaar dat ik dit doe. Het heeft me meer gebracht dan ik ooit had durven dromen.

En dan heb ik jullie nog maar een klein deel vertelt, kun je nagaan hoeveel er gebeurt in die paar weken.

Nogmaals, noteer het Open Huis van de Psychosynthese Academie op 20 mei 2017 zeker in je agenda: iedereen is welkom! En…gratis meedoen aan zulke bijzondere workshops is een fantastische manier om kennis te maken met wat psychosynthese voor je kan doen! Iedereen zou dit eens moeten ervaren wat mij betreft. Binnenkort vertel ik je meer over deze open dag. Wie weet zie ik je daar!

19 reacties

Michael Fiedler -

Cool, Martine!
Is het niet geweldig wat die paar maanden met ons allemaal hebben gedaan?
Er is niemand in ons groep die ik zou kunnen missen.

Martine -

Nou hè? Het is bizar en mooi om dat ook van iedereen te mogen zien. Ik zou jullie ook niet meer kunnen missen. Zie je donderdag 😉 !

Mare -

Bedankt voor je uitgebreide reactie op mijn vragen!

kIM -

Wat een mooie, maar zware, ontwikkeling maak je door zeg, fijn om te lezen!

Mare -

En na de stilte kwamen de vragen. Misschien kun je ze beantwoorden in een volgende blog?
@Martine:
Hoe ga je ermee om als je merkt dat sommige mensen veel minder weergeven van wat er in hun omgaat? Tijdens een oefening op mijn opleiding had je namelijk mensen die er echt vol inzaten, echt een situatie beschreven die hun raakte maar ook mensen die half schouderophalend met een (tja je mag niet oordelen iedereen beleeft alles anders) toch met relatief onpersoonlijke dingen kwamen. Ik vond dat moeilijk en eigenlijk kwam het ook niet echt ter sprake.
In hoeverre is zoiets een vrije keus, namelijk hoeveel en hoe diep je gaat en wie bepaalt dat? De groep, de trainers? Ik merkte bij mezelf dat het b.v. irritatie opriep? Dus bij deze mijn vraag, maak jij dat ook mee Martine en zo ja wat doet dat met jou?
In hoeverre merk je dat je relaties veranderen of in hoeverre bespreek je wat er allemaal gebeurt en kunnen andere mensen dit wel vatten/staan daar voor open?
Haken er ook mensen af in de opleiding omdat het toch te confronterend is?

Martine -

Wat een interessante vragen! Dat geeft weer stof tot nadenken. Onze groep gaat heel diep, niemand is onpersoonlijk. Natuurlijk merk je wel eens weerstand van anderen bij bepaalde oefeningen, maar dit wordt aangegeven en dan wordt het besproken en leert iedereen daar weer van. Je maakt allemaal elkaars proces mee en eigenlijk zijn er geen irritaties. Want op het moment dat die er zijn, worden ze uitgesproken, wordt er naar geluisterd en blijkt dat ook iets van het ego te zijn. We leren er naar te luisteren, het te doorleven en ons er vervolgens van te distantiëren. Heel mooi is dat. Alles wat er gebeurt is een samenwerking van de dynamische energie van de groep en natuurlijk de expertise van de trainers die echt zo ontzettend goed zijn in hun werk.

Wat ik persoonlijk merk is doordat ik verander, mijn relaties met anderen positief veranderen doordat ik er anders tegenover kan staan. Alles wat er gebeurt in de groep blijft ook in de groep. Dat is niet iets wat wordt besproken. Ik bespreek met de buitenwereld puur mijn eigen proces. Maar alles binnen de groep is/blijft vertrouwelijk.

Er haken tot nu toe geen mensen af in de opleiding. Iedereen gaat er juist helemaal voor. En is het confronterend? Jazeker, we zitten regelmatig oncomfortabel op onze stoel in de kring maar juist onze openheid en bereidheid zorgt er voor dat onze groep een pijlsnelle ontwikkeling doormaakt en het iedereen heel veel oplevert. Ik hoop dat ik je vragen zo duidelijk heb beantwoord. Lijkt me echt leuk om je te zien op de open dag, dan kun je zelf eens ervaren hoe het voelt!

mya -

Wat een mooi groeiproces en mooi ook hoe je het beschrijft! Klinkt echt als een gave opleiding!

Evelien -

Prachtig artikel, heel bijzonder martine :-)!

Mare -

Stil. Wat een blog, wat een ontwikkeling Martine. Meer weet ik even niet uit te brengen.

Denise -

Geemotioneerd lees ik dit. Ik ben iemand die emoties wegstopt en soms door bepaalde gebeurtenissen komen al die emoties boven. Maar dit delen met mensen durf ik nog steeds niet. Ik vind je ongelooflijk dapper en een enorme vechter. Heel veel liefs!

Martine -

Ik snap je heel goed, herkenbaar wat je schrijft. Ik liet ook nooit alle emoties zien, niet de diepste lagen. Dat komt soms ook doordat ik zo aan het vechten was. Ik ben nu juist meer afstand aan het nemen van dat vechten waardoor die emoties meer de ruimte krijgen en ik steeds meer mensen weer vertrouw met mijn emoties. Ik wens voor jou ook dat het je het jezelf toestaat om te mogen delen met anderen. Liefs!

Rosanne -

Wat een mooi en bijzonder artikel Martine!
Ik ga 20 mei zeker vrij houden in mijn agenda. Het klinkt heel interessant en ik wil er zeker meer over leren!

Martine -

Wat tof, lijkt me leuk je te ontmoeten!

linda -

Wauw wat dapper dat je dit met ons wilt delen, ik vind je zo’n sterke vrouw! Lijkt me erg moeilijk om voor zulke gesprekken/oefeningen open te staan, maar jeetje wat leerzaam allemaal. Ga zo door! :)

Michelle -

Vind het prachtig en heel dapper hoe je alles omschrijft. Dit zijn heftige dingen, maar oh zo leerzaam. Je komt over als een mooie, sterke vrouw. Een inspiratie voor velen <3

Michelle -

Ik kan die datum niet en vind het zó jammer :(
Komen er nog meer open dagen?

Martine -

Ja, ik geloof het wel. Ik dacht in de nazomer ook nog 1!

Michelle -

Oh fijn! Dankje voor de snelle reactie :) dan kom ik zeker even langs op een volgende open dag!

Michelle -

Oh fijn! Dankje voor de snelle reactie! Dan kom ik zeker even langs de volgende open dag :)

Reageer ook