Als je als eerste van je vrienden een kind krijgt

Dat we massaal gingen samenwonen of zelfs trouwen, daar waren we met z’n allen inmiddels wel een beetje aan gewend. Maar opeens is het moment daar: het eerste stel kondigt vol blijdschap aan in verwachting te zijn. En dan niet van een puppy, maar van een levensechte mensenbaby! En dat is voor sommige mensen best even slikken. Vandaag schrijf ik over hoe ik het ervaren heb om de eer te hebben van de eerste zijn.

Foto door Mariska de Groot

Djurre en ik waren zo’n beetje de eerste van al onze vrienden die een kindje kregen. Sowieso deden we zo’n beetje alles vroeg en dus als eerste, zoals uit huis gaan en samenwonen en trouwen. Ook in mijn familie waren we de eerste die voor nageslacht gingen zorgen. De meeste mensen waren euforisch, sommige moesten even slikken. Maar nieuwsgierigheid voerde de boventoon: ‘Er gaat een kindje komen! hoe zal dat straks zijn?’

Niet altijd de reactie waar je misschien op hoopte

Mensen zullen heel verschillend gaan reageren. De één is uitzinnig van blijdschap. ‘EEN BABY OP KOMST, HOERA!’ De ander zag het niet aankomen en geeft misschien niet de reactie waar je misschien op hoopte:‘He, wat?! Een baby?! Oh wow, ik ben echt even in shock… Wat eh… Leuk!’

Wat je je vaak niet beseft als je net zwanger bent, is dat er niet alleen heel veel voor jullie zelf gaat veranderen, maar ook voor je omgeving! Zeker wanneer er nog helemaal geen kinderen zijn. Ouders worden grootouders (voor sommige ouders best een dingetje want ‘dan word je toch wel echt oud’). Broers en zussen worden ooms en tantes. En ook voor vrienden kan het een enorme verandering betekenen (minder spontaan afspreken, verschillende levensfases, minder tijd, etcetera). Het is best lastig als je vriendin aan een hoofdstuk begint waaraan jij nog lang niet dacht, of überhaupt van weet of je er ooit aan wilt beginnen. En het kan best even moeilijk zijn als je zus, met wie je niet veel scheelt, ‘al’ kinderen krijgt. Het gekke met trouwen en kinderen is dat we vaak het gevoel hebben dat als de één het doet, jij het ook moet doen. Er wordt gedaan alsof trouwen en kinderen krijgen vanzelfsprekend is en je afwijkt als je dit niet ‘af vinkt’ (belachelijk natuurlijk!). Dat maakt het voor veel mensen zo’n issue. Dus: heb er begrip voor dat het voor sommige mensen even slikken is. Martine schreef hier een mooie blog over, want ook zij moest even slikken dat haar beste vriendin opeens kinderen kreeg!

Dat het voor Martine slikken was, was voor mij op mijn beurt ook even slikken. Ik vond het vooral voor haar heel vervelend dat het zo veel met haar deed. Me schuldig voelen deed ik ook wel een beetje, het was uiteraard niet mijn bedoeling om met mijn keuze voor kinderen haar een portie zorgen te geven. En natuurlijk, een beetje jammer vond ik het ook wel. Ik had liever gehad dat ze uitzinnig van blijdschap een gat in de lucht sprong, maar kwalijk nemen heb ik nooit gedaan. Ik wist dat het niet aan mij of Jelle lag, maar dat het een proces was van haarzelf. Mocht je dus ook iemand in je omgeving hebben die het een beetje lastig vindt dat jullie een kindje krijgen, weet dan dat het niet aan jou ligt. Of dat het jouw schuld is, dat iemand zich al dan niet stiekem een beetje rottig voelt door dit grootse nieuws. Zo’n nieuw leven op komst, dat is nog al wat. Ook voor je naasten! Geef het de tijd, als de baby er eenmaal (een tijdje) is, zullen ze allemaal dol op je kindje zijn! En als je het aandurft, ga dan vooral een open gesprek aan met degene die misschien een beetje anders reageerde dan je hoopte. Niemand heeft er wat aan om over die grote roze olifant in de kamer te blijven zwijgen. 😉

Grappige vragen en situaties

Omdat waarschijnlijk je vrienden nog niet zo bezig zijn met het krijgen van kinderen en dus vaak niet zo thuis zijn in alles wat hier bij komt kijken, ontstaan er hilarische situaties. Zo maakte Djurre rond 39 weken zwangerschap een afspraak met vrienden om een avondje te gaan borrelen in Leeuwarden (een uur rijden vanaf Groningen). Helemaal prima vond ik dat. Maar ik wilde wel graag dat hij zijn telefoon bij de hand zou houden, gewoon thuis zou komen (normaal blijft hij dan slapen bij z’n beste vriend) en niet zou drinken (oke, klink ik nu als een zeur? 😛 ). Hij vond dit zelf ook hartstikke logisch (want stel dat de bevalling die nacht begint…). Een paar van zijn vrienden snapten er echter niets van. Kleine kans toch dat ik net die avond zou bevallen? Een een paar biertjes en dan met de trein naar huis, dat kon toch ook wel! Maar uiteindelijk is de stapavond nooit door gegaan want toen was Jelle al twee dagen op de wereld, haha! ‘Hm, misschien had je toch wel gelijk over met de auto gaan, Willem. Je weet echt niet wanneer het begint he?‘, mompelde een vriend van Djurre tijdens het kraambezoek. Hahaha!

Ook voelde ik me af en toe net een wandelende attractie. Iedereen was super nieuwsgierig, omdat het zo nieuw was. Hoe voelen schopjes? Mag ik aan je buik voelen? Voel je je dik? (Uh…..) Ben je bang voor de bevalling? Ik kon er wel om lachen en vond het ook leuk om er over te vertellen.

Je moet veel zelf uitzoeken

Dit vind ik zelf het grootste ‘nadeel’ aan de eerste zijn. Omdat niemand anders nog ervaring met kinderen heeft, kun je bij niemand te rade gaan. Als je even het gevoel hebt dat je gek wordt omdat je al dagenlang bijna niet geslapen hebt en je baby maar blijft huilen en je het allemaal even niet meer weet, kun je niet je vriendin bellen om advies te vragen (wel om je hart te luchten natuurlijk!). En stoeien over PEDA-problemen (pedagogische vraagstukken) met vrienden is er (nog) niet bij. Daardoor kun je je soms een beetje alleen voelen. Vaak dacht ik: ‘Ben ik de enige die maar wat aanmoddert? HOE DOEN ANDERE OUDERS DIT?!’ Veel mensen naar hun ervaringen vragen kon ik echter niet. Gelukkig heb je tegenwoordig fora, Instagram en Twitter waarop je andere moeders kunt spreken. Zo kun je toch je issues uitwisselen met andere moeders. Ik vind dat super fijn! Ik vond zo zelfs mijn lieve vriendin Martina, met wie ik via internet contact kreeg en nu zo’n beetje iedere dag spreek (en inmiddels natuurlijk lang niet meer over onze boefjes Jelle en Melle praat).

De vraagbaak voor de volgende

Dit is een hele leuke! Omdat je een van de weinige ervaringsdeskundigen in de omgeving van het volgende slachtoffer van mommyhood bent, fungeer je al gauw als vraagbaak. En dat vind ik heel leuk. Het is heel fijn om een vriendin te helpen en je weet hoeveel steun het kan geven als iemand zegt: ‘Ik ben ook wel eens ten einde raad en jank dan ook een potje bij elkaar! Dat hoort erbij, heeft iedereen!’ Daarnaast heb je dan eindelijk iemand om eindeloos mee te kletsen over rompertjes, schopjes, bevallen, tepelkloven en tandjes. Oh yessss!

Je vrienden met je kind zien

Het was zo leuk om onze vrienden met een week oude Jelle op de arm te zien. Ze waren nog allemaal net zo verwonderd en sprakeloos als dat wij op dat momentel zelf nog waren. Je familie opa/oma/oom/tante maken en je vrienden kennis laten maken met jullie eerste kind (en hun eerste kleinkind/neefje/nichtje) is zo bijzonder en leuk en doorgaans zijn de kersverse opa’s en oma’s niet bij hun eerste kleinkind weg te slaan. Het is een en al nieuwigheid en dat zorgt voor zo’n feeststemming!

En ook in de periode erna blijft iedereen helemaal in to jouw kind. Zolang er namelijk nog geen andere kinderen in je vriendengroep en familie zijn, gaat alle aandacht naar jullie frummel! En dat betekent ook extra aandacht, veel meer mogelijkheden tot oppassen en extra grote cadeaus! Woehoe! 😛

Was jij de eerste van je vrienden die kinderen kreeg? Zo ja, hoe heb jij dat ervaren?

29 reacties

Alex -

Wat een leuke post! Ik ben nog niet in de situatie om echt de eerste met trouwen of kinderen krijgen te zijn, maar was het wel met samenwonen. En ook met “samen naar het buitenland gaan”, al voor de tweede keer. Daarover kreeg ik al super veel vragen, maar ik kan me voorstellen dat het met een kindje nog veel meer worden!

Felicia -

ik was 22 en ook de eerste van mijn vriendinnen
mijn moeder vond het toen zonde ze zij je kon nog zoveel genieten van je vrijheid
ze was daarna wel gewoon blij voor ons ging ook mee met mijn man en ik de eerste keer naar de verloskundige .en is nu echt een schat van een oma en de kinderen zijn gek op haar
wij woonden nog thuis bij mijn ouders in hadden wel al werk mijn man nog geen vast werk
ik wel .maar mijn ouders vonden het prima lieten ons ook sparen voor later als we op ons zelf in ons eigen huisje zouden gaan uiteindelijk zijn wij op ons zelf gegaan toen ons tweede dochtertje 3 werd de oudste was toen bijna 5
mijn moeder was ook nog een jonge oma veel mensen denken nu als ze met haar loopt dat ze haar moeder is haha
ze deed ook heel veel met de oudste naar bed brengen samen met haar ontbijten
haar naar school brengen
ze vond alleen dat het dus zonde was haar eerste gedachten was had wat gewacht en nog wat meer genoten van je vrijheid.
daar kon ik wel inkomen ik begreep het pas toen yara er was haha dan pas ervaar je echt goed wat ouders woorden inhoud
inmiddels ben ik 31 vandaag precies en zwanger van de vierde de derde is bijna 1
lekker pittig druk gezinnetje maar ook lekker gezellig druk en heel veel warmte en liefde

suus -

Wij zitten nu in de fase dat verschillende vrienden van ons net een kindje hebben of zwanger zijn. Ik vind dat heel leuk voor hen en mooi om mee te mogen maken als vriend. Maar wij zijn er zelf nog niet aan toe. Dat onze vrienden kinderen krijgen vind ik heel leuk maar wat ik echt niet leuk vind, is dat veel mensen die je nauwelijks kent (buurvrouwen of familie van die vrienden) dan aan ons vragen gaan stellen als ‘zijn jullie nog geen pa en ma?’. Ik vind dat zo’n persoonlijke vraag daar wil ik het met hen niet over hebben (wel met onze vrienden zelf natuurlijk!). Het lijkt of mensen het normaal vinden om tijdens een babyshower/kraamfeest/whatever dat onderwerp met iedereen te bespreken, omdat het ‘thema’ van de bijeenkomst dan toch een baby is ofzo? Hierdoor merkte ik dat ik zelf die feestjes minder leuk ging vinden. Dus ik heb inmiddels besloten bij iedereen die ernaar vraagt en waar ik het er met diegene niet over wil hebben, dan zeg ik dat gewoon. Op een vriendelijke manier uiteraard maar ik vind wel dat ik die grens moet aangeven.

Karin van den Berg -

Leuk artikel!
Wij waren in de vriendengroep van mijn man kant wel de eerste, van mijn beste vriendinnen waren er al twee moeder van een peuter en een andere vriendin en ik waren twee weken na elkaar uitgerekend. Dat schepte ook een nog diepere band want we hebben vaak rond dezelfde periodes dezelfde fases. Inmiddels is onze zoon (bijna) 7 en zit alweer in groep 3. Ze worden zo snel groot is een dooddoener maar wel waar. Zeer bewust hebben wij gekozen voor 1 kind en we zijn compleet. Ons gezin vaart wel en allen zijn gelukkig zoals wij ons gezinsleven leiden. De balans is er en daar vaart een ieder wel bij. Grappig om te zien dat vooral de mannenvrienden die nu bijna ouder worden of recent zijn geworden helemaal op de blauwe of roze wolk zitten in 2009 bijna gillend wegrenden met de opmerkingen: je leven is voorbij nooit meer de deur uit bla bla. Nu zitten zij in de luiers en wij hebben die periode ver achter ons liggen en gniffelen er maar bij terwijl we elkaar een dikke vette knipoog geven :-)

Michelle -

Zo herkenbaar! Wij zijn ook overal de eerste, wat gezien mijn leeftijd natuurlijk niet heel erg gek is. Ik heb het nooit als vervelend ervaren en heb er juist erg van genoten dat iedereen zo ontzettend mee leefde, maar vond het inderdaad wel eens jammer dat ik niemand wat kon vragen. Gelukkig heb ik één vriendin die precies tegelijkertijd met mij zwanger was van hun eerste kindje, en nu ook weer van de tweede. Dat is naast af en toe heel handig vooral ook wel heel gezellig. Ik merk overigens, nu baby twee onderweg is, dat het allemaal heel anders is. Met Morris was het supernieuw en spannend en werd ik continu geappt door iedereen. Dat is nu toch wel stukken minder.

merel -

Zo herkenbaar! Vooral het niet kunnen delen vind ik soms lastig, net als dat het lastig is voor vrienden zonder kinderen om zich in te leven hoe erg jouw leven veranderd is. Maar inderdaad, het voordeel is wel dat ik zometeen mijn vriendinnen eindeloos van goedbedoelde adviezen kan voorzien 😉

Maura -

Er is nog een andere kant aan het “de eerste” zijn en in deze fase van het leven aan te komen. Ik had altijd gedacht dat ik de eerste zou zijn. Ik zie om me heen Jan en alleman kinderen krijgen. Maar helaas is dat voor mij niet zo “gewoon”. Wij zijn al enkele jaren aan het aanklooien en er is nog geen baby. Wat dat met je doet, valt bijna niet uit te leggen. Ik weet dat een gezond kind voor Willemijn en Djurre ook niet vanzelf sprekend is. Je kent een deel van de onzekerheid. Maar om bezig te zijn met iets waar je zo naar verlangt en wat je niet hebt, dat is loodzwaar. Ik leer mezelf op een hele ander manier kennen en sta nu aan de vooravond van de beslissing met behandelingen te starten hoewel ik daar nu nog niet voor in aanmerking kom. Wij moeten nog “even” wachten van de arts. Ook geeft het tijd om te wennen aan het idee dat ik óf een, met behulp van de medische wereld verwekt, kindje krijg, of misschien wel helemaal niks. Time will tell…

Willemijn -

Wat enorm rot voor jullie! Ik kan me voorstellen dat het enorm klote is dat je maar niet zwanger wordt. :( Veel sterkte!

Maura -

Het lijkt zo’n vanzelfsprekendheid als je in deze fase aankomt he? Als het hek van de dam is 😉 Dat mensen ook vragen “hoe zit dat bij jullie? Wij zijn er heel open over. Vaak krijg je eerst een hele ongemakkelijke reactie. Mensen verwachten dat niet. Maar juist door open te zijn, blijken er vele “lotgenoten” te zijn. Maar op een of andere manier lijkt er toch ook een soort taboe omheen te hangen

Lisanne -

Wij zijn niet de eerste, dat vind ik erg prettig. Dan kan ik lekker met mijn vragen bij de familie en vrienden aankloppen. Wel vind ik het ‘lastig’ om het nog geheim te houden. Vooral omdat we bijna 2jaar getrouwd zijn en er regelmatig vragen over komen. Sommige vrienden weten het dus al, want ik zou het het liefste van de daken schreeuwen :)

Jose -

Wat een openhartige artikelen de laatste tijd! Ik heb het idee dat 2wmn een beetje meegaat op jullie tendens; nu Willemijn een tweede baby heeft en Martine bezig is met haar opleiding zijn de thema’s veranderd. Het is leuk om te zien hoe 2wmn met jullie mee groeit! Ik ben niet altijd een fan van hele lange artikelen over dit soort onderwerpen, maar ik denk dat het voor veel vrouwen in jullie levensfase heel verhelderend kan zijn :)

Loes -

Leuk om te lezen! Het is nog een ver van mijn bed show, maar wel leuk om jullie ervaringen te lezen.

Dita -

Leuk geschreven! Zelf zijn wij niet de eersten. Een aantal van onze vrienden hebben nog geen kinderen en sommige wel. Ik vond het vooral fijn om dingen te delen met mensen die al wel kinderen hadden.

Charlotte -

Heel herkenbaar! Ik had er niet zo over nagedacht wie de ‘eerste’ zou zijn in mijn omgeving, uiteindelijk bleek dit mijn schoonzusje te zijn. Hartstikke leuk nieuws natuurlijk. Maar voor mij heel dubbel. In eerste instantie was ik heel blij (ik ga tante worden!) maar later kwam ook het besef dat dat wat ik zo graag wil, er voorlopig nog niet in zal zitten. Ik wil heel graag kinderen maar ben er nog niet klaar voor. Wat ik ook lastig vond, is dat ikzelf net een heftige periode achter de rug had en daar werd niet over gesproken bij mn schoonfamilie, het ging alleen maar over de baby op komst. Dan voel je je wel alsof je er niet toe doet..

Madelaine -

Ik was niet de eerste in de familie, wel in onze vriendengroep (tegelijkertijd met mijn schoonzus haha). Mijn vriendinnen hebben zelf nog geen kinderen, maar ontfermen zich over Jasmin alsof het hun eigen kindje is ;). Vind ik hartstikke leuk!

N -

Ik kan me er niks bij voorstellen. Ik ben 25, studeer nog, veel van m’n vriendinnen studeren nog. Ze zijn in ieder geval allemaal nog single. Kinderen zie ik de komende 7 jaar in ieder geval nog niet gebeuren in mijn vriendenkring. Ik vind jou dan ook een jonge moeder en had eigenlijk niet verwacht dat je omgeving nu ook al aan kinderen zou beginnen. Ik maak me trouwens eerder zorgen dat ik nooit kinderen krijg aangezien ik forever single ben.

Linda -

Leuk geschreven en super herkenbaar! Alleen dat laatste vond ik echt vreselijk. Vooral de kersverse oma’s, en met name de inmiddels ex-schoonmoeder drong zichzelf behoorlijk aan en gaf een hoop goedbedoelde adviezen. Tegen mijn huidige vriend grap ik dan ook maar dat we eerst wel wachten op zijn broers totdat we zelf samen voor een kleine gaan.

Lindsey Beljaars -

Wauw, wat mooi om te lezen!!

Margot -

Wat leuk om te lezen! Ik ben nu zwanger en ben de eerste in onze omgeving. Tot nu toe lijkt iedereen het vooral heel leuk en interessant te vinden, ook jongens van wie ik dat echt nog niet had verwacht. En dat niemand hebben om vragen aan te stellen herken ik heel erg. gelukkig heb ik door de zwangerschap al twee andere meiden leren kennen die ook zwanger zijn en de eerste in hun omgeving zijn. Dat scheelt.

Judith -

Ik was ook de eerste dus herken je stuk enorm! Ik was wel samen met een vriendin zwanger en omdat zij flink te vroeg beviel en ik flink te laat schelen onze kindjes 2 weken. Een aantal vrienden waren er echt nog niet aan toe en wisten niet hoe ze er mee om moesten gaan… ze konden zich geen houding geven. Dat contact is echt een aantal jaren wat minder geweest en ze zeggen er nu ook zelf over dat ze dat naar mij toe toen hebben onderschat. Ze hadden graag meer aandacht gegeven achteraf. Nu we allemaal weer in hetzelfde ‘schuitje’ zitten komen we weer nader tot elkaar. En zitten we weer in dezelfde levensfase! Ik ben blij dat ik er nooit een punt van heb gemaakt, ik voelde dat het uiteindelijk wel hoed zou komen! En inderdaad voor alle borstvoedingsvragen, driftbuien en moedeloze moederdagen komen ze nu bij mij!

Nicky -

Ik ga er niet van uit dat ik de eerste ben van mijn vriendengroep die kinderen krijgt. Dan moet het wel heel raar lopen, ik ben namelijk 1 van de enigen zonder relatie. Al mijn vrienden zijn de afgelopen anderhalf jaar gaan samenwonen en ik ben nu bezig met een huisje voor mezelf. Best spannend allemaal. Al heb ik wel een beetje het gevoel alsof ik drie stappen ‘achterloop’. Maar ik ben dol op mijn vrienden en gun hun al het geluk op de wereld. Ik kan niet wachten todat ik tante wordt 😉

Nina -

Wij kregen destijds de vraag “was het wel gepland?” Ehhhh… Ja?🤔 😁

Kelly -

Erg leuk geschreven ! Ik herken het wel, alleen dan vanuit de vrienden kant gezien, niet vanuit het zwanger zijn.

Malou | Blonde Blossom -

O het lijkt mij inderdaad lastig! Ik heb er nog nooit over nagedacht, maar nu je dat zo zegt… Ook ingewikkeld als je zelf alles moet uitzoeken! Mijn beste vriendin gaat denk ik veel eerder settelen dan ik, dus hopelijk kan zij mij helpen als ik kinderen krijg! Malou x

MARIJKE -

Ik was bij mijn vriendinnen niet de eerste die kinderen kreeg. Ik vond het inderdaad makkelijk dat ik vriendinnen om advies e.d. kon vragen!

Priscilla -

Wij waren ook de eerste die een kindje kregen en het duurde ook best een tijd tot de volgende kwam (3 jaar) Was erg fijn om te zien dat iedereen heel leuk met mijn zoon omging.

Amy -

Mooi onderwerp, ik denk dat het inderdaad grappig en/of lastig kan zijn om als eerste een kindje te krijgen. Op mijzelf is dat niet van toepassing omdat mijn broer al een kindje heeft en mijn vrienden ook al rijkelijk ‘in de kinderen zitten’. Sommigen gaan al lang en breed naar de basisschool! Dus ik denk dat, mocht het ooit zover komen voor mij, ik vooral de vragen ga stellen :)

Raisa -

In onze vriendengroep zijn we niet de eerste. Het enige stel met een kindje, krijgt nu zelfs de 2e terwijl ik zwanger ben van de 1e. Zij is 5 weken voor mij uitgerekend, dat vond ik wel lastig. Zij konden het al vertellen toen wij het nog geheim moesten houden. En soms ben ik ook bang dat ons kindje dan niet interessant genoeg is want zij krijgt er ook een.
In onze families zijn we wel de eerste, daar was iedereen ontzettend blij. Ze kunnen niet wachten om het eerste kleinkind/nichtje/neefje te ontmoeten!

Femke -

Wat een leuk geschreven artikel weer. Ik kan mezelf helemaal voorstellen dat als je de eerste bent in je omgeving die een kind krijgt dat bovenstaande allemaal van toepassing is.

Reageer ook