Een nieuwe fase: Opvoeden

Sinds Jelle 1 is geworden is het opvoeden langzaam begonnen. Zo’n kleine baby haalt nog geen kattenkwaad uit en huilt puur omdat hij een behoefte heeft. Zo’n kleine dreumes is echter anders. Die krijgt door dat ‘ie aandacht krijgt als ‘ie iets stouts doet, zoekt grenzen op en kan driftbuien krijgen. We zijn aanbeland in een nieuwe fase, zou je wel kunnen zeggen.

Foto door Mariska de Groot

‘Nee Jelle, niet aan de bloemen.’ ‘Nee, niet op Saar’s hoofd slaan met je drinkbeker!’ ‘Nee, niet je eten op de grond gooien.’ Soms roep ik de hele dag door ‘Nee!’ Gék word ik ervan! Dan hoor ik mezelf en dan denk ik: ‘Pffff, ik zou gek worden van zo’n moeder.’ Daarom probeer ik ook bewust op dingen ja te zeggen. Ik probeer daarnaast ook flexibel en meegaand te zijn. Dan merk ik dat ik geneigd ben om nee te roepen wanneer ik zie dat hij een folder (die ik al had bekeken) aan stukjes wil schuren. Maar hoe erg vind ik dat nou eigenlijk echt? ‘Bedenk goed waar je nee op zegt’, zegt mijn moeder altijd. Daarmee bedoelt ze dat je nee moet zeggen op de dingen die je echt niet vindt kunnen. Daar moet je een punt van maken, de rest niet. ‘Anders word je zo’n zeur’, zegt ze dan. En daar ben ik het wel mee eens. Makkelijk is het alleen niet!

Dat opvoeden is sowieso niet makkelijk. Allereerst moet je op één lijn zitten met je partner. Nu zitten Djurre en ik dat over het algemeen heel goed. Maar op sommige vlakken verschillen we en dan moeten we daarover overleggen. Dat is nieuw aan onze rol als ouders.

Wat vind je belangrijk? Dat is best een dingetje om te bepalen. Het belangrijkste in de opvoeding vind ik dat ze goed luisteren naar ons (haha, wat klinkt dat streng!), liefde hebben voor de medemens/dier/milieu en enkele normen en waarden meekrijgen die wij belangrijk vinden. Daarnaast wil ik ze ook iets meegeven over gezonde voeding, vindt Djurre sport belangrijk en wil ik ze proberen te leren hoe ze zelfstandig kunnen zijn. Dat klinkt allemaal mooi, maar ga er maar eens aan staan! Het kost ontzettend veel tijd en energie en daarnaast wil je het ook graag leuk houden voor jezelf én je kinderen.

Dat het opvoeden begonnen is vind ik enerzijds best wel leuk. Het daagt ons uit en het geeft je ook het gevoel dat je wat meer ‘grip’ op je kind krijgt. Anderzijds vind ik het knap lastig. Wat vind je wel kunnen en wat niet? Wat doe je als je als ouders onderling verschilt? Gebruik je straf? Zo ja, in welke vorm? Welke aanpak gebruik je? Er zijn werkelijk waar ZO VEEL MANIEREN…

Ik ben heel benieuwd hoe andere ouders zich een weg vinden in het oerwoud van opvoeden. Hoe bepaal je je ‘stijl’? Vind jij het makkelijk om te bepalen waar je een punt van maakt en wat je laat varen? Lazen jullie boeken over opvoeding of zocht je het helemaal zelf uit? Ik heb nog zo veel vragen, maar slechts enkele antwoorden op dit moment. Toch weet ik zeker dat we ons in de komende tijd steeds meer een weg weten te banen in het oerwoud van opvoeden. Al doende leert men. Tja, die eerste is toch een beetje het proefkonijn. 😉 Sorry Jelle!

26 reacties

Vivian -

Haha heel herkenbaar. Mijn zoontje is geloof ik 2 weken jonger dan Jelle, dus we zitten in hetzelfde schuitje. De hele dag nee zeggen is inderdaad heel vervelend. Ik probeer ook goed na te denken wat écht niet mag en ik probeer het woord ‘nee’ soms ook te voorkomen. “Mama vindt het niet fijn als je dit doet”. Of “de poes vindt dat niet fijn”. Klinkt meteen minder streng toch 😉

Patricia -

Zo herkenbaar! Onze dreumes is net 1 jaar en ook lekker ondeugend. In de baby-fase was mn aanpak meer gericht op afleiden. Nu wordt het meer corrigeren. En ik herken datgene wat andere zeggen; positief benaderen ipv altijd nee zeggen. Dus blijf maar in je badstoeltje zitten ipv niet gaan staan. En uitleg geven waarom ik nee zeg ook al begrijpt ze dat waarschijnlijk nog niet. Ik ben me ervan bewust dat we nu echt consequent moeten zijn en 1 lijn moeten kiezen. Soms google ik ervaringen van mede ouders op internet dat vind ik vaak veel waardevoller dan boeken! Het gaat vast goed komen jullie hebben volgens mij een leuk, lief jochie 😀

Sanne -

Hmm… Wij zijn waarschijnlijk niet het ideale modelgezin, want mijn oudste twee (7 en 9) zijn autistisch, de jongste is vandaag 3 weken. Maar met autisten in huis is het in ieder geval heel belangrijk om consequent en duidelijk te zijn. Doorgaans hebben zij heel goed in de gaten (van jongs af aan al) wat wel en niet mag, maar hier werkt inderdaad ‘nee’ + reden waarom niet prima. Gaan ze dan toch door dan komt het hier uit op het bekende ‘ik tel tot 3. 1…. 2…’, we komen nooit bij 3 😉 De periode van 1-3 jaar kan wat lastig zijn, maar een time out werkt dan ook. Niet te lang, maar wel altijd dezelfde plek (op de trap bijv).

Mbt verschillende prioriteiten in opvoeding: hier ook. Dat loopt vanzelf, geen zorgen. Net als met alle andere dingen in een relatie wordt ook dat een kwestie van de gulden middenweg vinden. Mijn man vindt sport ook heel belangrijk, prima. Dus eerst zwemdiploma (we wonen tenslotte in NL) en daarna mogen ze zelf een sport kiezen. Maar ik vond sociale vaardigheden weer heel belangrijk (het zijn tenslotte autisten) dus probeer ik ze te sturen richting teamsporten.

Maar probeer je geen zorgen te maken. Jelle krijgt genoeg liefde en aandacht, dat blijft het belangrijkste. Je doet het goed.

Felicia -

Ik ben iemand die het kan begrijpen dat mijn kinderen ook wel eens een rot bij hebben net als wij volwassen en dan negeer ik ook vaak hun bui tot ze er zelf rustiger worden. Ik vind het belangrijkste dat ze hun eigen karakter behouden ik zal ze wel stimuleren met dingen maar ik vind het belangrijk dat ze puur zichzelf blíjven zodat ze later ook bij eigen karakter vormen. Mijn dochtertje de oudste van 7 mag best zeggen als ze het ergens niet mee eens is bijvoorbeeld want ik wil dat ze op een nette manier dat wel maar hij eigen mening kunnen vormen.
en ik zal nooit zeggen wat ben je brutaal nee je doet brutaal maar je bent het niet
Voor een kind is het belangrijk te weten dat je zijn gedrag niet altijd even goed of juist vind maar niet hij of zij zelf
Dus niet je bent vervelend. nee je doet vervelend.
Ons jongste dochtertje van 9 maanden zit steeds aan de aarde van de plant
Dan zeg ik uuh uuh niet doen jasmijn
Maar ja ja 10 keer roepen heb ik haar maar afgeleid .
Als ze klein zijn leid ik ze vaak af als ze iets doen wat moet mag
Straf doen wij hier niet aan althans ik niet mijn man gaat daar gelukkig tegenwoordig een beetje in mee
Want ik houd van praten niet straffen ik vind straf geven ook afstandelijk opvoeden .
Mijn man en ik zitten eerlijk gezegd niet echt kwa opvoeding op een en dezelfde lijn hij is wat ouderwetser kwa opvoeden pff erger ik mij vaak aan
En ik ben wat vlotter iets vrijer moderner en praat vaak over dingen met de kinderen wat hun beweegt iets stouts te doen in plaats van straffen

Suus -

Goede tip om niet altijd ‘nee niet doen’ te zeggen is juist het gedrag wat je wel wilt zien benoemen dus als hij met de beker op Saar haar hoofd zit te timmeren;-) zeggen’ ga Saar maar aaien met je hand’. Kinderen (vooral 1jarige) horen meestal alleen het laatste deel van de zin wat je zegt.

Het is en blijft een uitdaging met 1 jarige wat ze zijn zo heerlijk eigenwijs:) succes!

Ilona -

Ik begeef me een beetje op glad ijs nu, want ik heb zelf geen kinderen. In mijn omgeving al wel en daarin zie ik veel verschil in opvoeding dus daar kan ik wel iets op baseren (hoop ik). Ik ken een stel die alles doet volgens het positieve opvoeden en daarbij ook heeeeel rustig blijven. Daarnaast ken ik ook een stel die zeggen waar het op staat en wat vaker ‘nee zeggen’. Bij die eerste vorm mist een soort emotie, is meer een robot als een persoon (zowel kind als ouders). Kortom: ik denk dat een mooie middenweg wel fijn is, want een beetje emotie is echt wel prettig en hoort bij men en kind zijn.

Tessa -

Mooi stukje Willemijn! Ik heb nog geen kids, maar ik werk veel met kinderen. Zoals al meerdere hierboven beschreven; buig het om! Dus in plaats van ‘nee, niet aan de bloemen komen’ wordt het: ‘laat de vaas maar staan, ga maar met je blokken spelen’. Bijvoorbeeld! Geef hem een alternatief. Wij zeggen ook vaak; we lopen rustig door de gang (ipv; niet rennen), ga maar lief aaien (ipv; niet slaan). Het is even een andere manier van denken maar het voelt fijner omdat je niet constant ‘nee!’ roept.

Lisa -

Is dat een konijnenbontje? :(

Britt -

Vroeg ik me ook al af, beetje jammer inderdaad…

Mare -

Wat ik een hele goede tip vond was het benadrukken en aangeven wat wel mag en het gewenste gedrag belonen. Wat een ontdekking Jelle al die kleine stukjes dat doe je goed, pak maar dit blaadje want mama wil dit foldertje heel laten.

Alex -

Ik heb geen eigen kinderen, maar ook als aupair in Frankrijk was het altijd lastig. Direct vier kinderen en dan ook nog in een andere taal. Natuurlijk was het meer de opvoeding van de ouders, maar als je de hele dag met de kinderen alleen bent moet je wel een aardig deel overnemen. Maar gelukkig is het wel gelukt :)

Heleen -

O, hier heb ik echt geen duidelijk antwoord op, maar het is super interessant. Mijn zoontje is nu 4 en ik moet zeggen: ik heb altijd geprobeerd om dingen positief te benaderen. Ook al moest ik soms eerst even diep in en uitademen. Ook leg ik best veel dingen uit. Maar soms werkt heel duidelijk soms ook heel goed. Ik heb fases gehad waarin hij bijvoorbeeld slecht ging slapen, ik wist dat het een fase was en had vooral goed in m’n hoofd: wat zou er gebeuren als ik de manier waarop ik dit nu aanpak een half jaar zou gebruiken? Heel de tijd nee zeggen zou dan niet werken en dingen op z’n beloop laten ook niet. Zo ben ik selectief heel streng of makkelijk met dingen. Maar goed, ik heb vaak het gevoel dat ik zomaar wat doe (maar dan consequent) en tot nu toe is het gewoon een heerlijk kind dat het heel goed doet.

Nienkw -

Omdat bij ons alles anders ging dan normaal (net getrouwd, spontaan zwanger van een drieling, zwangerschap van 28 weken en 6 dagen) ben ik allergisch voor opvoed bladen en boeken. In het ziekenhuis hebben we geleerd onze kinderen goed te observeren (zitten ze lekker in hun vel en wat hebben ze nodig) en uit te leggen wat en waarom we iets doen. Daarnaast hebben we altijd een strak dagritme gehad en dus duidelijkheid waar iedereen aan toe was. Duidelijkheid, goede grenzen en uitleg op zijn tijd passen goed bij ons gezin. Dat is onze stijl 😃, niet volgens een methode, maar gewoon volgens ons. Nee zeggen hoort erbij, maar uitleg ook.

Mandy -

Hoi Willemijn,
Ik werk in het basisonderwijs (kleuters), en wij hanteren de zelfde methode als Denise. Geen nee zeggen en benoemen wat je wel wilt zien. Kinderen horen namelijk geen nee. Het is voor kinderen heel moeilijk om te weten wat ze wel mogen doen als ze horen dat iets niet mag. Ik merk dat ik zelf ook vrolijker ben als ik niet steeds neevmoet zeggen tegen de kinderen. Anders voel ik mij ook zo’n zeur! Tof dat je dit deelt, ik denk dat meer ouders mee worstelen maar dit niet aan de grote klok hangt.

Marieke -

Tijdens mijn zwangerschap had ik verschillende boeken gelezen van ene of andere Beatrijs Huppeldepup, (zelfbenoemd?) bevallingsgoeroe ofzo. Die schreef dat baby’s het eerlijk vonden om geföhnd te worden e.d. De verloskundige keek met aan met zo’n blik ‘als jij denkt dat je een föhn op je kind gaat zetten in mijn bijzijn, heb je het goed mis’. Dus dat heb ik los gelaten :-)

Daarna heb ik geen boeken gelezen maar zo goed mogelijk gekeken naar mijn kind. Welke signalen geeft hij en hoe kan ik deze interpreteren. Hem zo goed mogelijk leren kennen. Het benoemen van gewenst gedrag is niet mijn sterkste kant. Daarentegen vertel ik hem wel waarom hij iets niet mag.
‘Ik wil niet dat je op de bank springt want dan gaat de bank stuk’. Daarmee tackel ik ook meteen de waarom-vraag die door peuterlief vaak gesteld wordt.
‘waarom dan?’.
‘Omdat ik erg blij ben met deze bank en ik de kleur ook mooi vind’.
‘Oh. oke’

En of de reden dan altijd even logisch is (zoals in dit geval de kleur) dat maakt naar mijn idee niet eens zou uit. Ik merk dat mijn peuter die extra toelichting op de reden hij iets niet mag, erg prettig vindt en dat heeft invloed op zijn gedrag.

In eigenlijk al die opvoedprogramma’s komt terug dat kinderen die ongewenst gedrag vertonen, zich niet goed begrepen voelen of niet gehoord. Dus door ook aan hem te vragen waarom hij niet op het potje wil, die ene trui aan wil of anderszins, geef ik aan dat ik ook naar hem luister en hem serieus neem. En dat werkt binnen ons gezin heel goed.

Daisy -

Ik ben orthopedagoog en kan je het boek ‘Pittige jaren’ (de Nederlandse vertaling van het boek ‘Incredible years’) aanraden. Dit boek staat echt vol tips over opvoeden en er is met behulp van wetenschappelijk onderzoek gebleken dat deze tips werken. Jelle is er nog wel wat te klein voor, maar je kunt het boek in ieder geval eens doorlezen voor de komende jaren en er je voordeel mee doen. En vooral: op je gevoel afgaan. Je doet onbewust vaak meer ‘goed’ dan je denkt in het opvoeden!

denise -

Hoi Willemijn, een methode die ik graag gebruik in de kinderopvang is ipv nee zeggen, zeggen wat je wel wil zien. Dus stel Jelle gaat op de bank staan, dan zeg je ipv ‘jelle niet op de bank staan’ ‘Jelle ik wil dat je op je billen op de bank gaat zitten’ zo vertel je hem wel gedrag je van hem wenst en het klinkt positiever. Het is zeker even wennen, maar het voelt veel fijner omdat je niet steeds ‘negatieve’ woorden gebruikt , t schept duidelijkheid wat je van hem verwacht en het komt positief aan bij het kind. Nu is dit behoorlijk pittig bij een 1 jarige. (Bij gebruiken het actief vanaf 4) maar als het je iets lijkt kun je er altijd mee gaan oefenen. Complimenten voor het feit dat je dit soort artikelen durft te schrijven over opvoeding en moederschap. Xx

Nancy -

Vanwege mijn opleiding weet ik bijna alle theorie met betrekking tot opvoeding, op mijn werk voer ik de praktijk uit. Toch kan ik mij voorstellen dat het als ouder allemaal heel anders is. Een leuk en makkelijk te lezen boek met tips is: niet achter het behang maar wat dan.

Amelie -

Ik word een beetje moe van die uitleg cultuur in Nederland. Voor dreumesen en peuters is dat echt niet nodig om alles uit te leggen. Dingen mogen gewoon niet klaar! Voor kleuters en oudere kinderen is het logisch dat je soms dingen uitlegt en vaak vragen ze daar ook om. Maar alsjeblieft niet alles en niet bij te jonge kinderen! !

Mer -

Ik weet niet waar jij je wijsheid vandaan haalt.. maar uitleggen is het meest belangrijk bij peuters. Ze moeten de wereld nog leren begrijpen en dat kan absoluut niet als je daar geen uitleg bij geeft. Mijn wil is wet, of waarom daarom is heel onrespectvol naar je kind toe. Met alle emoties en verwarring die dat oproept, bij zelfs die kleintjes al

Susan -

Ook hier zijn we vooral bezig met positief opvoeden ook al vanaf ze 1 jaar was. Ik roep nog steeds vaak nee hoor… maar ik leg wel altijd uit waarom iets niet mag (in simpele bewoording) en dat snapt ze heel snel. Ook probeer ik de situatie snel om te buigen naar iets wat wel mag of door samen iets anders te gaan doen. Het is nu vaak een roep om aandacht of hulp wanneer ze iets doet wat niet mag merk ik (dochter is net 2).

Ik kan me vaak vinden in de gentle parenting/ positief opvoeden “hoek” van alle opvoedingstijlen. Daar lees ik af en toe wat over en pas ik toe. Maar het blijft aftasten, proberen en ontdekken!

Fem -

Heeeeel herkenbaar bij mijn dochter van 16 mnd. Mijn persoonlijke tip is dingen die niet mogen positief omdraaien ipv “nee” zeggen.

Dus “laat je bordje maar even staan” ipv “nee, niet je bord op z’n kop houden” of “zullen we de sleutel samen even opruimen” ipv “nee, je mag niet aan de sleutels komen”. Dan kan je vervolgens het goede gedrag belonen. Werkt hier als een trein en ik vind het superfijn om niet de hele dag nee te hoeven roepen.

Rosalie -

Hier een moeder met een kindje van 2. Herkenbaar. Ik laat de teugels vieren en grijp in wanneer het onacceptabel gedrag is. Dan leg ik ook uit waarom. Gedrag dat ik niet fijn vindt maar duidelijk een ontdekkende peuter is kijk ik even aan. En probeer haar af te leiden na een korte tijd. Ik ben van mening dat we er niet te veel bovenop moeten zitten. Maar gevaarlijke dingen mogen absoluut niet. Overigens heeft straffen op zo’n jonge leeftijd nog geen zin. De kleine van mij weet stiekem al wanneer ze iets doet dat niet mag. Dan zie je haar ondeugende hoofd haha. En ze vraagt ook vaak aan ons of ze iets mag. Dat vind ik ontzettend gaaf.

Ilse -

Heel herkenbaar jouw verhaal.
Ons zoontje is nu ruim 21 maanden en wij merken ook dat het belangrijk is dat we op 1 lijn zitten. Sinds kort krijgt ons zoontje heel af en toe een driftbui. Dat is voor ons echt onbekend terrein. Waar is die kleine brabbelende baby gebleven?

Nadat ik uit mijn vak als logopedist ‘gevlucht’ ben, ben ik op een kinderdagverblijf gaan werken. Op dat kinderdagverblijf hanteren wij het ‘positief opvoeden’. Daar heb ik wel erg aan moeten wennen maar het werkt en communiceert zoveel relaxter. Ik merk ook dat ik door deze benadering veel makkelijker een dialoog start met kinderen en dat maakt mij als leidster voor kinderen ook veel toegankelijker.
Ik moet ook zeggen dat op sommige momenten het positief opvoeden even klaar is. Dat is dan ook prima.

Ik was er dus al snel over uit dat ik dit wilde doorvoeren in onze opvoeding. Ik kreeg manlief al snel aan boord nadat hij er over gelezen had. Het werkt ook echt goed. Kijk wanneer hij met z’n vingers in het stopcontact probeert te vroeten kan ik daar weinig positiefs over zeggen. Dat mag gewoon niet, klaar!
Maar wanneer mijn zoon bijvoorbeeld heel graag wil kleien maar het komt niet uit mag hij daar best even verdrietig of boos van zijn. Dat gevoel is er en dat mag er dan ook zijn en ik geef hem andere opties. Soms volgt er dan nog steeds een vette driftbui. Absoluut niet relaxt maar ik hou ook in gedachten dat hij dat niet doet omdat hij het leuk vindt. Ik zonder hem dan in de ruimte met ons erbij even af. Het gevoel mag er zijn maar hij krijgt even de kans op zich te herpakken. Soms werkt en soms niet. Voor ons persoonlijk werkt het heel goed. Voor mijn man soms nog steeds een beetje wennen maar ik leg hem ook vaak uit waarom ik iets doe.

9 van de 10 keer weet ik niet of het goed doe en waar ik mee bezig ben. Ook dat hoort erbij denk ik. Ik denk dat het belangrijk is dat je iets kiest waar je je goed bij voelt.

Fijn 2017!

Groetjes, Ilse

Dita -

Mooi geschreven! Respect voor mens, dier en milieu vinden wij allebei erg belangrijk. Dit hopen we Mila ook mee te geven en te leren. Verder vind ik het fijn als ze zichzelf kan zijn en dat ze alles bij ons kwijt kan. Maar opvoeden is best pittig. Het begint bij ons nu ook..

Emmy -

Ik weet niet of het kindafhankelijk is maar ik denk dat mensen, groot en klein, willen weten waarom jij iets niet wilt zodat ze dat kunnen begrijpen. Waarom wil je niet dat de hoogte op zijn kop geslagen wordt? Dat doet pijn en dat doet Saar zeer. Waarom wil je dat hij zijn eten niet o de grond gooit? Omdat je het eten hebt klaar gemaakt zodat hij goed kan groeien. Jij vindt de bloemen erg mooi en als zoonlief daar zijn eigen plan trekt, gaan de bloemen stuk. Uitleggen, toelichten en vertellen. Ook vragen waarom hij dat die dingen doet, is hij stout of leert hij iets nieuws?

Reageer ook