Mijn depressie

Na jaren ben ik er achter gekomen dat ik een depressie heb gehad. Die dagen dat ik niet meer at en extreem moe was…dat zat hem niet in mijn trage schildklier. Dat zat hem in mij, in standje overleving en tegelijkertijd standje ik-kan-alles-waar-ik-mee-te-dealen-heb-gehad eigenlijk niet meer aan. Ik wil dit graag met jullie delen.

Foto door Mariska – Grotografie

Ik wil er openhartig over vertellen, omdat het voor mij veel betekent. Omdat ik er van wil leren en groeien. Omdat het voor mij betekent dat er altijd licht is aan het eind van de tunnel. Omdat ik dit licht ook wil laten zien aan anderen die op dit moment ook in een depressie zitten. Ik wil graag aandacht geven op grotere schaal aan een depressie via onze blog om het taboe te doorbreken. Het is absoluut niet iets waar je je voor moet schamen, integendeel. Open zijn over mijn depressie en over jouw depressie (als je dit herkent) zorgt juist dat het er mag zijn en dat het oké is. Ik vertel je hoe ik weer liefde heb kunnen voelen en uit mijn depressie ben gekomen.

Er wordt op dit moment veel reclame gemaakt met dat 1 op de 20 volwassenen een depressie heeft (met name jonge vrouwen) en 1 op de 15 jongeren. Dat is veel! “Leer de signalen herkennen”, is een zin die duidelijk naar voren komt in deze campagne. Maar dat is wel verdomd moeilijk voor je omgeving! Hoe kan je omgeving het herkennen als je het zelf niet eens altijd (h)erkent?

De grote overlever (ook wel beschermer genoemd) die in ons allen zit, maakt het ook wel behoorlijk lastig om te laten zien aan de buitenwereld hoe het echt met je gaat. Soms houdt die overlever jou zelfs voor de gek: “Kijk mij eens, hier ben ik: weer uit dat dal geklommen.” Of een innerlijke criticus: “Mens, stel je niet aan.”

Mijn neef zei wel eens: ‘Hoe vrolijker het jasje, hoe treuriger de clown.’ Dat zinnetje is me altijd bij gebleven. Dit geldt niet voor iedereen, bij sommige mensen is het heel duidelijk omdat ze heel vaak huilen en die laten zichzelf en hun problemen juist zien. Die schreeuwen zowat om gehoord te worden. Maar geloof me, er zijn genoeg mensen -hoogstwaarschijnlijk ook in jouw eigen omgeving- die heel kundig zijn in het verbergen dat er een groot verdriet schuil gaat achter hun glimlach. Het is eerder een grimlach. Er staat niets zo dichtbij elkaar in het leven als lachen en huilen.

Zo ook ik. De enigen die het zullen zien zijn de mensen die zo dichtbij je staan en die door je heen kunnen prikken. Die wel zien wat voor jou een blinde vlek is. Zo zag Willemijn het al eerder aankomen dat als ik geen hulp zou zoeken dat dit alles me nog wel eens in de kont zou kunnen bijten.

Sowieso heb ik het idee dat depressie best wel een sluipmoordenaar is. Je hebt het niet door en voor je het weet wordt het gevaarlijk en zit je er al heel ver in en soms zonder het zelf te zien/weten. Eigenlijk gebeurde het zo rond mijn 20e, de eerste verschijnselen van mijn depressie. De jaren daarvoor even niet meegenomen, want daar begon het proces natuurlijk al. Dat begon vanaf mijn vijftiende toen ik seksueel misbruikt werd. Maar de verschijnselen begonnen te komen rond mijn 20e. Ik was verhuisd naar Groningen, ik was aan een studie begonnen, ik bouwde een nieuw leven op. En daar, tussen de nieuwe omgeving die ik gecreëerd had, ontstond een hele grote onrust. Een onrust van pijn en mega intense spanning. Dit uitte zich in een constante knoop in mijn maag, altijd was die aanwezig. Ik was het inmiddels zo gewend, dat ik dacht dat het normaal was. Ik wist gewoon niet beter en gaf ook geen gehoor aan mijn eigen lichaamstaal. Ik wist niet hoe ik naar mijn lichaam moest luisteren en deed alsof ik me er niet bewust van was. Ik stopte het vrolijk weg: “Het zal wel stress van de opleiding zijn”. De overlever kwam om de hoek zeilen.

Uiteindelijk merkte ik dat ik heel weinig at en daardoor bijna nooit naar de wc hoefde. Alsof mijn hele lichaam opeens op slot stond, ik bevroor van binnen. Ik kon teren op een appel of banaan per dag zonder honger te hebben. Ik zocht ook vaak ruzie met Jor. Om het kleinste ding kon ik enorm uit mijn vel springen. Ik was heel boos zo nu en dan om niks. Ik wees vaak met mijn vinger naar anderen. Ik voelde vaak alleen maar boosheid en dus verdriet. En niet elke dag, nee, tuurlijk niet. Dat stond mijn overlever ook niet toe die ondertussen heel kundig was geworden in dit verbergen. Er waren ook dagen dat het verdriet en de pijn weer wat weg ebde (nou ja, niet weg: ik onderdrukte het) en meer mijn verstand op nul had gezet. Ik focuste me liever op anderen en op mijn eigen prestaties. Laten zien aan iedereen dat ik alles onder controle had door te presteren en te feesten en veel te praten. Maar vooral niet te voelen. Vooral niet luisteren naar mijn gevoel, daar werd ik angstig van.

En ja, ik heb ook zeker hele mooie en leuke momenten gekend binnen die depressie. Maar vooral verstandelijk. Snap je wat ik bedoel? In mijn gedachten was het leuk, maar mijn gevoel bleef wat achter. Mijn lichaam was niet bij mijn hoofd, de connectie was weg. Om maar wat te noemen: Londen en New York met Willemijn was heel erg leuk en ik voelde daar zeker iets bij, maar dat was heel klein. Alsof ik het niet helemaal toe kon laten. Het werd al snel weer overschaduwd als ik thuis was. Je kunt er niet voor wegrennen.

Ik vond dat ik sterk genoeg was om alles wat ik had meegemaakt zelf te dragen, kijk maar eens waar ik sta. En inderdaad, ook dat was zeker waar. Maar ik onderschatte hierin mijn gevoel. Of eigenlijk, ik vergat mijn gevoel. Mijn gevoel voor liefde, die was niet meer aanwezig op dat moment. Ik voelde me van binnen bevroren, leeg, donker. Want als ik diep naar mezelf probeerde te luisteren voelde ik alleen maar pijn. Heel veel pijn. Hartverscheurend. Een pijn die er zowat uit klapte om gehoord te willen worden. En die pijn wilde ik niet meer voelen. Het verleden is toch niet voor niets het verleden?

Dus ik ging naar de dokter. Het zal mijn schildklier wel wezen, zit in de familie aan mijn vaders kant. Oorspronkelijk viel ik niet in de schaal om medicijnen te krijgen. Van nature is mijn stofwisseling traag, maar ik viel niet in de schaal die hoorde bij trage schildklier. Mijn oude huisarts vond het geen goed idee om medicijnen te slikken, maar kort daarna kreeg ik een nieuwe huisarts. Ik was ten einde raad, ik voelde me op en ik zocht de verklaring in dit deel van mijn lichaam. Dit moest het wel zijn, dat kon niet anders en mijn overtuiging was sterk. Wij als mensen zijn heel goed in onszelf iets wijs maken en kunnen honderd argumenten verzinnen waarom iets echt waar is en klopt volgens onszelf. Ik smeekte zowat mijn nieuwe huisarts en ik kreeg medicijnen. Maar nooit, en dan ook nooit, merkte ik veel verschil. Behalve dat mijn hart zowat uit mijn borstkas plopte…niet fijn. Het fokte me juist op en dat met de minimale dosering. Enneh…ik slik sinds een jaar mijn medicijnen niet meer en alles gaat prima. Geen verschil.

Het is nooit in mij opgekomen om eens te kijken naar de andere kant van mijn familie. De kant van mijn moeder waar depressie in de familie ook voorkomt.

Dus jarenlang ging ik zo door, de overlever in mij was sterk. Gelukkig maar, daar ben ik nu erg dankbaar voor. Alleen ben ik wel heel lang zo doorgegaan. Ondertussen had ik niet in de gaten dat ik zowat voldeed aan alle onderstaande symptomen die een depressie kenmerken na tien jaar:

  • Sombere stemming, vaak gekenmerkt door het gevoel waardeloos, overbodig, of een last voor anderen te zijn. Gevoel van verdriet of leegte

En of ik dat had. Ik werd vaak somber wakker. Ik had veel negatieve gedachtes over mezelf. Snoeiharde gedachtes die ik hier niet eens wil delen. Ik vond mezelf niet goed genoeg en dat maakte me verdrietig. Er zat altijd een innerlijke criticus op mijn schouders te vertellen wat er allemaal niet goed was aan mij, daar werd ik vervolgens verdrietig van en om uit dat verdriet te stappen ging ik rebels doen. Grove humor, wild dansen en drinken. En vervolgens begon deze cirkel weer van voor af aan. Totdat ik uit deze cirkel stapte en eronder zat: de depressie. Verstenen. Niks meer voelen, alleen maar pijn.

  • Vervlakking van emoties, niks meer voelen. Niet meer in staat zijn te genieten van dingen die iemand eerst wel plezierig vond.

En hier kwam ik op een pijnlijke manier achter toen Willemijn vorig jaar zwanger werd van Jelle. Ik voelde diep van binnen he-le-maal niks en dat vond ik zo pijnlijk. Ik voelde alleen maar verdriet omdat ik kwaad werd op mezelf hierom. Waarom voel ik niks? Het is verdomme mijn beste vriendin. Dit was de laatste fase voordat ik hulp zocht. Ik kreeg langzamerhand door dat dit zo niet langer door kon gaan, ik werd me bewust dat dit gewoon niet klopte en dat ik nergens meer ten volle van kon genieten. Ik voelde immers toch niks. Ik wist niet eens meer hoe het was om mezelf gelukkig te voelen. Zelfliefde was ver te zoeken en hoewel ik heel veel liefde van mijn omgeving kreeg kon ik ook dat niet meer voelen.

  • Geen zin hebben om te eten of juist heel veel eten. Gewichtsverandering (zowel afvallen als dikker worden)

Ook heb ik wat betreft mijn gewicht flink gejojood de afgelopen jaren. Ik voelde me nooit goed genoeg. Ik was nooit dun genoeg. Ik was nooit mooi genoeg. Ik zorgde niet goed voor mezelf door veel te weinig te eten waar ik juist van aankwam. Of ik at juist iets lekkers als troost. Of ik ging obsessief sporten om weer af te vallen. Wat ik ook deed, gelukkiger werd ik er niet van. Ik was niet happy met maat 36, ik was niet happy met maat 38, ik was niet happy met maat 40. Nergens mee.

  • Slecht slapen, of juist heel veel slapen.

Oh, wat heb ik veel geslapen de afgelopen jaren. Maar wel op rare tijden. Totaal geen structuur, waardoor ik ook vaak genoeg slecht sliep. Dan sliep ik wel maar in een hele slechte houding bijvoorbeeld op de bank.

  • Vertraagd bewegingstempo of juist rusteloze prikkelbaarheid

Vooral dat laatste is herkenbaar, wat was ik prikkelbaar. Alles wat iemand zei, zag ik als een aanval. En ik ging er of hard op in om mezelf te verdedigen of ik trok het me in stilte erg persoonlijk aan. Daarom vond ik stage verschrikkelijk, ik kwam ook totaal niet uit de verf. En dat proces werd daar onbewust ingezet. Ik wist namelijk ergens (achteraf) dat ik dit niet echt was. Dat dit niet Martine was. Martine kon veel meer dan dit, maar het kwam er niet uit. Ik snapte niet waarom en daar wond ik me dan weer over op: frustrerend! Want ik wilde echt, maar het kwam niet. Diep van binnen borrelde er iets: jarenlang. Een gedachte van: “Ik ben meer dan dit, luister alsjeblieft!” Daarom raakte het mantra “ik heb het wel, maar ik ben het niet” me zo erg tijdens de retreat in Zeeland. Dat was zo verlichtend. Ik heb sombere, neerslachtige gevoelens en gedachten…maar ik ben het niet. Deze sombere, neerslachtige gevoelens en gedachten mogen er zijn…maar ik ben het niet.

  • Schuldgevoelens, bijvoorbeeld over de eigen depressie.

Schuldgevoelens had ik vooral over het verleden. Ik had het gevoel dat mijn gezin uit elkaar was gevallen door mijn toedoen. Dat ik op de knop had gedrukt. Daar voelde ik schuld en het hielp niet mee dat andere gezinsleden verdriet hadden over ons gebroken gezin. Dat gaf me alleen nog maar meer een schuldgevoel. En het gaf me ook schuldgevoel om met een ander te praten over mijn problemen, dan kwam de criticus weer: “Komt zij weer met d’r gezeik. Pakt ze weer dat podium. Ego!”

  • Vermoeidheid en futloosheid. Elke activiteit kost de grootste moeite

Haha, dat kun je wel zeggen. Dan zat ik op de bank en ik kon niet eens er van af komen om een simpele afwas te doen. Ik kon wel janken als ik dat moest gaan doen.

  • Concentratieproblemen, vergeetachtigheid en moeilijk besluiten kunnen nemen

Hoe vaak ik me wel niet ziek heb gemeld op stage of mijn werk. Niet omdat ik lichamelijk ziek was, maar omdat ik het mezelf zo moeilijk maakte met mijn gedachten. Ik deed het toch nooit goed, alle feedback die ik kreeg voelde aan als lood, ik voelde me ontzettend klein. Ik had zeker concentratieproblemen en focuste me alleen op mezelf, op alles wat ik niet goed deed. Doodvermoeiend.

  • Terugkerende gedachten over de dood of zelfdoding

Zo nu en dan had ik die gedachten. Het zou toch allemaal veel makkelijker zijn als ik niet hoefde te dealen met die pijn. Dan fantaseerde ik er wel eens over, dat gaf me rust. Stilte, niet meer alleen maar pijn hoeven voelen. Dat was wel aanlokkelijk ja. Ze kunnen toch wel zonder me, dacht ik dan. Na een paar jaar van rouw gaat iedereen toch weer verder. Jep, ik kon heel erg hard zijn voor mezelf.

  • Angst, stress en tobberigheid

Dat behoeft geen toelichting meer. Ik heb wat angst en stress gehad de afgelopen jaren en nog steeds wel, alleen wil, durf en leer ik daar nu mee om te gaan.

Hoe ben ik met mijn depressie omgegaan? Vorig jaar november ging de knop om. Ik voelde aan alles dat ik wat moest doen. De retreat kwam op mijn pad en Willemijn gaf me extra kracht om er heen te gaan. Ik wist diep van binnen dat dit moest. Daar kwam ik in aanraking met de sleutel die voor mij alles veranderde: psychosynthese. Als ik het opschrijf, kan ik wel janken van geluk. Ik kreeg hulp die bij mij paste, waar ik me veilig voelde om mijn pijn toe te laten. Om te leren voelen. En door de pijn na jarenlang toe te laten verander ik met de dag. De dag na de retreat, haalde mijn vriend me op. Ik deed de deur open en voelde een raar gevoel. Een vreemd, onwennig gevoel dat ik al lang niet meer had gehad. Een fladderend gevoel: liefde. Heel erg veel liefde. En vanaf dat punt nam mijn persoonlijke reis een andere wending.

Ik heb geleerd dat ik hier niet op aarde ben om zelf mijn pijn te dragen. Ik heb geleerd dat ik hier ben om mijn pijn te delen, juist met anderen, omdat zij mij weer verder helpen. Omdat wij allemaal weleens pijn hebben en dit herkennen, omdat we elkaar door dit te delen juist lief kunnen hebben. Net als lachen en huilen dichtbij elkaar liggen, is er ook een dunne lijn tussen pijn en liefde.

Ik heb geleerd dat alles in je aan gevoelens en gedachten die je onder water drukt hoe dan ook weer een keer omhoog komen. En hoe dieper je het wegstopt hoe groter die golf uiteindelijk gaat worden. Je kunt het vergelijken met een surfplank. Ik wilde alleen nog de golven berijden die te doen waren. Bij een grote golf (oftewel pijnlijke emotie) ging ik liever met mijn plank kopje onder en wachten tot die voorbij was. Maar de kracht van die golf voel je wel, ook onder water. Uiteindelijk kan ik nu zeggen dat ik een ander soort moed heb gevonden om iedere golf te berijden zoals ik dat wil. Daar ben ik nu volop mee bezig.

Dat ik graag de moeilijke golf wil berijden en nu open sta om ook golfen van pijn toe te laten en er gehoor aan te geven in plaats van het weg te stoppen. Het mooie daar aan is, is dat ik nu eindelijk krijg waar ik nu zo naar verlangde na al die jaren. Ik durf zachtjes aan namelijk ook weer de golven van liefde te berijden. Ik leer mensen weer te vertrouwen, ik durf met kleine stapjes liefde weer in mijn leven toe te laten. Ik kan weer genieten en ik leer op een andere manier naar mijn pijn te kijken door er juist aandacht aan te schenken. En ik leer langzaam te accepteren dat het ook niet erg is als ik van mijn plank af val. Dat er geen goed of fout is, alleen ik met alles wat ik in me heb.

Vaker krijg ik weleens de vraag van lezeressen wat zij kunnen doen om iemand in hun omgeving te helpen die depressief lijkt te zijn. Mijn antwoord is: geef hem of haar je liefde, geef hem of haar jouw luisterend oor zonder oordeel, geef hem of haar de ruimte en tijd. Dit kan soms zo diep zitten, het gaat niet over een nacht ijs. Zeg dat je van deze persoon houdt. Het kan zijn dat hij/zij dit niet kan horen of voelen maar onbewust komt dit zeker wel binnen totdat het voor haar of hem het moment is om er iets mee te gaan doen. En praat er voor jezelf ook met anderen over, want ik kan me voorstellen dat het zwaar is en misschien wel frustrerend om dit te zien: hoe geliefden pijn hebben. Deel je zorgen ook met anderen om deze persoon, blijf er zelf ook niet mee zitten.

Je kunt -hoe graag en lief het ook bedoeld is- deze persoon niet redden. Dat kunnen alleen zijzelf. Je kunt iemand een reddingsboei toegooien, maar diegene is uiteindelijk zelf verantwoordelijk of hij/zij die boei met beide handen pakt. Deze tips van de Depressie Vereniging vind ik ook heel fijn en goed. Ik wil er alleen bij opmerken dat je echt nooit maar dan ook nooit in het bijzijn van diegene moet zeggen dat hij/zij ziek is (dat je gaat uitleggen wat de depressie is, echt: dat weet je gewoon niet, je weet niet wat er diep van binnen speelt en diegene gaat het zeker niet van je aannemen want alles en iedereen is onveilig) en uit moet zieken. Dat is ZO naar. Je voelt je al kut en als je dat dan nog even bevestigd krijgt dat je geestelijk ziek bent, raak je alleen maar dieper in de put. Zeg liever iets in de trant van: ‘Wat vind je van het idee om eens even rust te nemen, even tijd om tot jezelf te komen? En even iets voor jezelf doen waar je behoefte aan hebt?’

De sleutel om uit je depressie te komen is voor iedereen anders. Een ding is zeker: je kunt en hoeft het niet alleen te doen. We zijn allemaal met elkaar verbonden. Als je besluit om hulp te zoeken, doe dan iets wat bij jou past en waar jij het gevoel hebt dat je veilig genoeg bent om jezelf te laten zien. Voor mij is dat psychosynthese.

Ik voel me nu zo fijn. Ik voel weer, ik zie weer, ik hoor weer. Mijn zintuigen staan weer aan. Ik durf al mijn gevoelens weer toe te laten. Ik durf er naar te luisteren, ik durf mijzelf serieus te nemen. Ik kan weer genieten. Ik ben me bewust van mijzelf, van wat mijn lichaam me wil vertellen, van mijn gedachten. Ik ben dankbaar. Dankbaar voor wie ik ben en voor alle liefdevolle mensen om mij heen die altijd in mij hebben geloofd en er voor mij zijn. Ik zie nu hoeveel ik waard ben.

Voor een ieder die dit leest en zich hierin herkent (want dat is waarom ik dit heb gedeeld)…Ik wens je vanuit het diepste van mijn hart intens veel rust, kracht, inzicht, hulp, wijsheid en bovenal al mijn liefde toe want dat ben je zo waard <3

119 reacties

Michella -

Heey Martin en super mooi artikel💘🌹 ik had (ja letterlijk had een vriendin) Met een depressie. Zij vertelde het op een dag tegen de hele klas. Ik was trots op haar, dus ik stuurde die avond een bericht dat ik trots op haar was. En dat ik een kleinigheidje voor haar had. Dat vond zij niet oké dus stuurde zij nee dat hoeft niet en dat wil ik ook helemaal niet, want het is niets om te vieren. Maar ik wou alleen maar laten voelen dat ik er voor haar ben. We hebben elkaar vervolgens iets van 1 week en 1 dag genegeerd. Op een vrijdag vertelde mijn andere vriendin dat ze een zware depressie heeft en nog wat andere heftige dingen heeft. Die vrijdag middag had ik een gesprekje met die twee vriendinnen. Die ene vriendin van die app gesprek nam het woord en zei: Ik vind het niet leuk hoe jij ons nu behandelt dus willen wij geen vriendinnen meer met je zijn. Dus nu zijn we dus geen vriendinnen meer!

Michella -

Martine*

Marielle -

Wat een bijzonder artikel… echt heel mooi geschreven. Dankjewel dat je dit wilde delen Martine! Ik herken er veel in en ben zelf ook mijn grootste criticus. Het is bemoedigend om te zien dat je er uit kunt komen en weer kunt gaan “beleven” dat het niet gek of beschamend is om te hebben zoals mijn omgeving dat vaak typeert. Met deze geschreven woorden ben je mij al enorm tot hulp, dus dankjewel!

Danijela -

Martine,

Ik heb een vraag aan je, waar heb je precies de psychosynthese gedaan? Ik zit namelijk zo diep in de put, kan geen liefde voelen en het maakt me zo kapot. Ik ga al naar lentis maar het helpt niet.. ik ben ten einde raad…..

Martine -

Ik wens dat psychosynthese iets voor je kan betekenen Danijela. Via deze link kun je in jouw buurt een psychosynthese therapeut vinden die erkend is: https://www.psychosyntheseacademie.nl/vind-een-therapeut/

Nicoline -

Hi Danijela,

Wat naar dat je zo vreselijk in de put zit. Zelf was ik nog niet zo ver verwijderd van mn gevoelens, maar wel toe aan hulp van buitenaf. Ik ben ontzettend goed geholpen door Monique van Gomotions.nl . Ze heeft alleen nu wel een even een break genomen. Op 8 april geeft ze een workshop. Misschien is dat wat voor jou?

Iris -

Mooi verhaal. Fijn om te horen dat je het een plek hebt kunnen geven. Ik hoop dat ik mensen niet aanval, maar ik vind het wel choquerend en bijna ongelooflijk om te zien hoeveel mensen in deze reacties aan te tonen depressieve klachten te hebben. Ik vraag me af wat er mis gaat in Nederland, is het de werkdruk, sociale druk… Ik ken bijna niemand die niet naar de psycholoog gaat. Daar is niets mis mee, maar voor m’n gevoel moet er toch een oorzaak zijn.

Martine -

Ja, dat is bijzonder hè? Zoveel herkenbaarheid bij mensen over dit artikel! Ik denk niet dat er iets ‘mis’ gaat, maar we leven inderdaad zoals je zegt wel onder grote druk. Het schijnt ook (dat hoorde ik laatst van Sanny van Sanny Zoekt Geluk in 1 van haar video’s) dat we maar liefst 10% harder zijn gaan lopen, letterlijk (en dus ook figuurlijk mijn inziens) t.o.v. jaren geleden. Ik denk zelf dat we daardoor onszelf en onze gevoelens weleens vergeten en maar doorgaan en niet meer stil kunnen staan bij wat er werkelijk in ons leeft en wat aandacht vraagt. Uiteindelijk hebben we allemaal een grote overlever in ons.

Eva -

Hi! Aller eerst ontzettend knap dat je dit hebt opgeschreven en met ons hebt gedeeld, daar heb ik bewondering voor! Zelf ben ik afgelopen zomer gediagnoseerd met een depressie en ik ben 21 jaar. Al die tijd heb ik het eigenlijk niet zo door gehad, ik dacht dat iedereen zich zo voelde, ik dacht dat het normaal was hoe ik mij voelde. Ik ben blij dat ik er nu al ben achter gekomen dat ik een depressie heb en er nu alles aan kan doen om er mee leren om te gaan.
Ik volgden jullie vanaf het begin en op de een of andere manier kreeg ik altijd een beetje medelijden met jou, wanneer ik je zag in video’s, ik kreeg dan een hele rare brok in mijn keel. Nu valt het op zijn plaats, je bent depressief. En ookal wist je het zelf nog niet, het was een beetje aan je te zien. Ik hoop dat je goed geholpen wordt en dat je hier doorheen komt, veel sterkte. Je bent een prachtvrouw Martine!

Martine -

Wat knap dat je dat kon zien/voelen, en vaak als je dat ziet bij een ander en zoiets gebeurt in jou dan resoneert dat. Dus dat betekent vaak dat het ook iets over jezelf zegt en dat blijkt ook uit jouw verhaal. Anders had je dit namelijk nooit kunnen zien of voelen. Ik wens jou heel veel liefde toe Eva in dit proces, het komt goed!

Mariska -

Ik las dit ontzettend mooi beschreven stuk. Het deed me echt iets. Ik heb zelf ook een tijdje bij een psycholoog gelopen. Ik liep met mijn gedachten heel erg vast. Het viel me in de afgelopen tijd zo op dat je steeds meer van jezelf bent gaan houden. Of in ieder geval komt dat zo op mij over. Je bent een prachtige vrouw! xx Mariska

Martine -

Wat mooi dat dat je op is gevallen, zo voelt het voor mij ook. Wat lief dat je dat met me wilt delen!

Astrid -

<3

Rosa -

Heftig Martine! Maar wel heel mooi dat je dit wilt delen, zo dat het misschien een ander helpt. Zelf heb ik ook in een depressie gezeten, 2 jaar terug, ik herken dus wel veel dingen van wat je hier omschrijft. Gelukkig ben ik er nu vanaf, er is dus altijd een licht aan het einde van de tunnel.

Fleur -

Heftig, en herkenbaar.. Inmiddels al een tijdje bezig met een gastblog voor jullie en herken mezelf hier zo erg in. Wat als ik mijn stuur even naar rechts trek? Wat gebeurd er dan. Inmiddels gaat het stukken beter, maar alles heeft voornamelijk tijd nodig.

Tio -

Je kunt het niet altijd aan de buitenkant zien. Dan zijn ze heel vrolijk en extravert en toch zijn ze neerslachtig. Dan is er ook lichttherapie voor mensen die een seizoensdepressie hebben. Van het Riagg heb ik niet zulke positieve reacties ervaringen gehoord. Er was iemand die was daar al 10 jaar onder behandeling en is er alleen maar er nog minder van is geworden. En ik ken sterke verhalen over misstanden in de psychiatrie van dat het bijna hun leven heeft gekost met dwangopname en dwangmedicatie . Het word je als het ware aangepraat. Ze maken dat je drive en je geestdrift er aan onderdoor gaat. Mensen die er de gek mee hebben en die familieleden aan hun lot overlaten van zoals men dat vroeger deed van enkeltje Franeker en dan zijn we er van af. dat deden ze als hun familielid huisgenoot over en te veel was en als zij er geen raad mee wisten. Dan vroegen ze of je een eindje mee wou rijden en dan werd je in de hal van Groot lankum afgezet en dan moest je daar blijven. je bent dan in wezen gewoon een afdankertje van de familie die over en te veel is en een blok aan het been is van hun carrierezuchtige geldzuchtige harteloze familie. De mensen die hun vroeger hebben verzorgd en die altijd voor hun klaar hebben gestaan toen ze klein waren. Zij hebben hun op hun beurt laten vallen en kwamen bijna niet meer op bezoek bij zieke en oudere familieleden die altijd voor hun klaar hebben gestaan, en dit was pijnlijk dat ze je laten vallen. Ondankbaar en ontevreden. Huiselijk geweld kan je ook depressief maken en een narcistische partner familielid in een sfeer van een afhankelijkheidsrelatie waar in zo iemand je mishandelt. Zoiets is bijna niet te zien door de buitenwereld omdat ze zich anders voordoen en anderen zien het als een bijv. behulpzame partner. .

Nienke -

Wat een blogpost weer.. Ik herken me zo ontzettend in jouw verhaal, jouw kenmerken en de dat je er voor weg loopt. Elke blogpost die je hierover schrijft, inspireren mij en geven me dan ook weer kracht, dat ik er wel uitkom. Ik hoop dat dit soort blogpost mogen blijven komen, want het zijn ontzettende motiverende, krachtige en herkenbare blogpost. Heel erg bedankt xx

Martine -

Wat goed om te horen en fijn dat je zo de kracht kunt vinden om door te gaan! <3

X -

Ik zit nu zo hard te huilen hier. Ik herken zoveel, alleen twijfel ik heel erg om hulp te zoeken want het gaat al zolang zo, dus dan hou ik het vast ook wel langer vol, denk ik dan. Maar sinds m’n vriend het uitmaakte (met als reden dat ik te depressief was/ suïcidale gedachte had) gaat het wel erg slecht, van dagelijks huilen tot nergens meer zin in hebben..
Misschien is dit artikel dan toch het zetje wat ik nodig had om hulp te zoeken.
Dapper dat je dit durfde te delen en dikke hug

Martine -

Ah meis toch…een hele dikke knuffel terug! Ik hoop dat je beseft dat gewenning van je depressie iets heel anders is dan er mee om te leren gaan door dingen een plek te gaan geven en je bewust te worden van je patronen en je angst/pijn/verdriet te delen met een liefdevolle therapeut. Op een gegeven moment kun je dit ook niet meer volhouden, dat kun je niet alleen aan. Ik snap dat hulp zoeken eng is, maar het is echt volkomen normaal en juist heel fijn. Je moet jezelf maar afvragen: wat is het ergste wat me kan overkomen door hulp in te schakelen? Het enige wat kan voorkomen is dat het niet met die persoon klikt, maar dan heb je nog tig anderen die bereid zijn om jou te willen helpen.

Door jouw verhaal met iemand anders te delen lijk je meteen al wat lichter te worden. Je bent heel moedig om alles zo lang zelf vol te houden, nu mag je ook de moed opbrengen om goed voor jezelf te zorgen <3 Liefs!

Kelly -

Meestal scrol ik snel door blogposts en ben ik vooral visueel ingesteld, maar enkel en alleen voor jouw blogposts neem ik echt de tijd om ze heel aandachtig te lezen! Zoveel wijsheid en liefde!!! Voel in jouw plaats zo’n trots! Want je mag echt enorm trots zijn op jezelf en hoe je het leven aanpakt. Je bent een ware inspiratiebron voor zovelen!!! Echt supermooi en alle liefde ter wereld voor jou :)

Martine -

Ah wauw, bedankt voor dit prachtige compliment: ik krijg er helemaal energie van. Zo lief!

Tessa -

Wat herkenbaar allemaal , heel dapper om het allemaal op te schrijven ! X

Tessa -

Wat een mooi stuk, Martine! Enorm veel respect en liefde voor jou. En die reacties hier, zo mooi dat iedereen dit wil delen. <3 Ik herken hier zelf wel een paar punten uit, mijn bovenkamer is een rotzooi op dit moment. Alleen durf ik geen hulp te zoeken, ik heb geen zin om dan weer in tranen open te barsten… Ik heb het gevoel alsof ik een één of andere gek ben als ik hulp zoek. Diep van binnen weet ik dat dit niet klopt, maar toch. Hersenen, wat moet je er mee?!

KlaudiA -

Ik vind het knap dat je er zo open over praat. Ik snap je helemaal. Ik zit zelf ook in een depressie.

Roosmarij -

Wauw Martine wat een mooi en dapper artikel. Ik bewonder echt hoe jij zo eerlijk en oprecht schrijft. Zelf heb ik vaak nog wel eens van paniekaanvallen en stress, komt ook mede door mijn ADD. Maar het gaat steeds beter, ik haal ook altijd veel uit je artikelen. Ik hoop dat iedereen die nu door een depressie gaat weer tot zichzelf mag komen en de kracht heeft om hulp te zoeken.❤

Mare -

@Martine; Krijg je tijdens jouw opleiding ook leertherapie? Ben zo benieuwd hoe het nu gaat met de opleiding en hoop nog vele mooie blogs van jouw te lezen over je ontwikkeling/opleiding.

Charlotte -

Wat dapper en mooi dat je hier een artikel over hebt geschreven. Fijn dat het nu weer beter met je gaat. Zelf heb ik af en toe wel eens last van sombere of negatieve gedachten, maar gelukkig niet zo erg dat het ondraaglijk wordt. Ik heb nu ook een hele lieve vriend die mij laat inzien dat ik het waard ben en mij steeds verteld hoe leuk hij mij vindt, etc. Voorheen had ik wel last van angst en paniek en sinds ik bij hem ben is dit verminderd. Ik hoop dat degenen die momenteel in een depressie zitten de kracht vinden om weer van het leven te gaan houden.

Lydia -

Hey Martine, wat een mooi artiekel en ook zo open en eerlijk! Ik schrik ook een beetje, ik denk namelijk al een tijdje dat mijn man een beetje tegen een depressie aan loopt… hij loopt in zijn opleiding en werk vaak tegen zichzelf aan en dingen willen niet zo snel als voorheen. Ook heeft hij het over afgevlakte emoties. Hij slaapt heel slecht en ligt vaak tot 3 /4u wakker maar is overdag heel erg moe. Gelukkig gaat hij van de week langs de psychologe (ivm ADD medicatie). Heb hem dit artiekel ook laten lezen en het kwartje begint een beetje te vallen. Heel erg bedankt Martine! X

Martine -

Wat fijn dat dit artikel zoveel mensen kan helpen, mooi om te lezen dat er herkenning is. Ik denk ook dat dat de eerste stap is, herkennen en bewustwording dat het gaande is. Goed van hem dat hij langs de psychologe gaat, veel sterkte en liefde voor jullie gezin!

Ingrid -

Moedig dat je dit deelt! Doordat je nu zelf een opleiding volgt ga je dan ook de verbanden zien met het seksuele misbruik. Dat je depressie een gevolg kan zijn geweest van je traumatische ervaringen? Of zie je dit toch anders.

Martine -

Nee dat heeft daar niets mee te maken, dat stuk had ik namelijk al verwerkt middels EMDR en ik heb ook geen wrok/boosheid meer naar degene die dat gedaan heeft. Daar kan ik nu objectief naar kijken. Maar er zijn ook heel veel dingen die ik hier niet heb gedeeld op 2WMN (te privé) en heel veel invloed hebben gehad en wat maakt dat ik een depressie heb/had – ik zit nu volop in de verwerking . Het zijn meerdere opeenstapelingen geweest en altijd maar doorgaan en sterk zijn wat zijn tol heeft geëist op een gegeven moment. Dankzij mijn opleiding viel de puzzel helemaal in elkaar en daar ben ik heel dankbaar voor. Nu snap ik wat er de afgelopen jaren in mij/met mij is gebeurd.

Maria -

Dank je wel voor het delen, heel herkenbaar X

Joyce -

Wow.. Gisteren begon in te lezen, maar kon ik niet doorlezen. Nu even de tijd genomen om alles te lezen incl de reacties.
Het maakt wat los. Het geeft me een beetje hoop en moed.

Zelf zit ik een een depressie, al is burn out, paniek/angststoornis ook gevallen bij de psycholoog. De laatste 2 jaar waren erg heftig. Een spannende zwangerschap, ziekenhuisopname, vroeggeboorte van mijn dochtertje en een heftig 1e jaar. Maar ook daarvoor heb ik genoeg meegemaakt. Toen mijn dochtertje 1 werd afgelopen augustus, alles goed ging met haar, ik de (dwangmatige extreme) controle over haar los liet, stortte ik in en kreeg ik last van hyperventilatie. Meteen gestart bij een psycholoog en met psycho somatische oefentherapie. Helaas anderhalve week terug toch met de huisarts besloten om met antidepressiva te beginnen omdat de gedachtes van “er niet meer willen zijn” me teveel werden.

Je laat me wel twijfelen of mijn psycholoog de juiste is voor mij. En ik niet “meer” kan vinden ergens anders. Over mijn therapeut van de oefentherapie heb ik juist die twijfels helemaal niet.

Ik zou nog zoveel meer willen zeggen en schrijven. Maar dan wordt het wel een hele lange reactie 😉

Dank je wel Martine, door jou zie ik weer even dat de gedachtes/gevoelens die ik heb niet zijn wie ik ben en wil zijn.

Heel veel liefde <3

Nora -

Wauw. Ik durf hier niet veel op te antwoorden, maar wat een mooi en openhartig artikel, Martine. Ik weet zeker dat je hiermee veel anderen zult kunnen helpen. Heel erg veel liefs, en dankjewel <3.

Corelle -

Lieve Martine,

Wat een prachtig artikel. Wat dapper en prachtig tegelijk dat je dit deelt.

Liefs
Corelle

Susan -

Deze kwam wel even binnen! Wat een ontzettend heftig verhaal en wat ontzettend goed dat je dit deelt. Dikke knuffel voor jou Martine. Hopelijk gaat het vanaf nu alleen maar beter.

Carolien -

Mooi geschreven, en wat een mooi mantra idd ‘ik heb het, maar ben het niet.’ Zelf ben ik depressief door meerdere chronische ziekten. Niemand die dit even op kan lossen, en helaas zit ik door mijn ziekte in een sociaal isolement.
Er zijn maar een paar mensen om mij heen, en die hebben de neiging om te doen waar je voor waarschuwd…. ‘We snappen het helemaal!’ Die zin kan ik niet meer horen, en daarom spreek ik het dus niet meer uit. Niet goed, maar ja…
Bedankt voor je openhartigheid! X

Hanne -

Wauw, mooi stuk..

ik zou willen dat ik mijn verhaal ook zo zou kunnen delen. Maar 1. Ik ben niet zo’n goede schrijfster als jij. 2. Dit reactieboxje zou te klein zijn om alles eruit te gooien haha. 3. Op dit moment zou ik het denk ik slecht handelen om reacties te krijgen van alle lezeressen van 2wmn. Niks tegen jullie allemaal, maar de reacties die ik helaas ken hebben ervoor gezorgd dat ik het niet graag vertel. Misschien dat ik het om te beginnen eens voor mezelf opschrijf en misschien kan mijn verhaal ook ooit anderen helpen.

Voor jou Martine, heel veel liefde ❤️

Emma -

Wow wat heftig moet dat zijn zeg, je verteld het echt prachtig.. echt heel knap van je. En ik denk zeker dat je hiermee ook anderen inspireert om verder te gaan!

Liefs Emma ♡♡

Roos -

Ik herken me enorm in jouw verhaal. Ik ben zelf vanaf mijn 14e ongeveer depressief geweest, gecombineerd met een minderwaardigheidscomplex, automutilatie en af en toe ook suïcidaal geweest. Ik heb jarenlang mijn mond gehouden en mezelf verborgen omdat ik niemand wilde belasten met mijn probleem. Na 4 jaar ben ik ondertussen minder gesloten. De depressie is ver weg maar nog niet 100%. Ik denk ook dat dat nooit helemaal weg zal gaan maar het zal verbeteren. Ondertussen vind ik het nog steeds moeilijk om gevoelens te uitten en dit doe ik dan ook amper. Het belangrijkste wat ik iemand mee kan geven die ook met zulke gevoelens zit, is simpelweg: praat erover. Als je niets zegt, kan iemand je niet helpen. Mensen willen naar je luisteren en je ermee helpen, sluit jezelf vooral niet af maar praat erover!

Roos -

Wauw. Ontzettend mooi en knap dat je dit geschreven hebt. Ik herken het, in mindere mate maar ik herken het gevoel. Even een andere vraag, zijn er boeken die je hier meer inzicht in hebben gegeven of die je mij zou kunnen aanraden? Bijvoorbeeld via je opleiding. Ik denk dat je door dit stuk geschreven te hebben ontzettend veel mensen helpt/steunt op dit moment.

Maaike -

Wat dapper dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen.

Mare -

Brok in mijn keel. Wat een waardevolle en prachtige blog. Martine, echt zo ontzettend bedankt. Dit is zo waardevol en ik laat het ook mensen lezen die in een vergelijkbare situatie zitten. Die zullen hier zeker mee geholpen zijn.

Anne -

Mooi artikel Martine! Ik herken me er erg in. Dit soort artikelen geven hoop voor de toekomst dat het ook met mij op een dag weet goed zal gaan. Dankjewel voor het delen

Elco -

Lieve Martine,

Ik heb je verhaal gelezen op aanraden van m’n vriendin. Wat herkenbaar, wat fijn dat het nu weer goed met je gaat! Je bent een mooi mens, ik heb enorm veel respect voor je.

Een dikke knuffel!

Mya -

Wauw, wat mooi open geschreven en wat ben je toch een stoer mens!
Je laatste zin raakt met nog het meeste, omdat ik dat vaak zelf niet zo voel. Ook vanuit mijn verleden waardoor ik door mijn vader altijd behandeld werd als minderwaardig en niks waard. Moest echt even een traantje laten omdat het zo binnen kwam.
Fijn om te lezen dat je er weer zo mooi uit geklommen bent! Respect! Want de weg is niet gemakkelijk.

Esther -

Wauw wat een verhaal. Ik vind het zo raar, want het is een beetje alsof ik mijn eigen verhaal aan het lezen ben. In mijn geval voelt het alleen alsof ik nog lang niet ben waar jij nu staat. Ik twijfel ook of ik üverhaupt een vorm van depressie kan hebben zoals ik bij veel anderen in de reacties lees; ik heb namelijk helemaal geen moeilijke jeugd of een lastige thuissituatie. Integendeel, ik heb alles wat een mens zich zou wensen en toch voelt het zoals jij zei ‘leeg’. Ik mag toch niet zeuren? want er zijn mensen die veel heftigere dingen hebben meegemaakt en dus stop ik het weg. En ik weet dat er dan vaak wordt gezegd ‘dat moet je juist niet doen’, maar dat is nou eenmaal makkelijker gezegd dan gedaan. Ook mn leeftijd speelt een rol; ik ben 16 en heb het gevoel dat ik nog helemaal geen vorm van depressie mag/kan hebben. Telkens weer denk ik dat het goed gaat, waarna ik net zo hard weer in een diep dal kan komen. Het vertellen aan anderen voelt als ‘een slachtofferrol’ aannemen en dat kan ik nou eenmaal niet, want zoals ik al zei mag ik niet klagen (ik heb alles wat mn hartje begeerd toch?). Lieve Martine, ik wil je in ieder geval heel erg bedanken voor het verhaal wat jij zo mooi hebt opgeschreven. Ik hoop op een dag te bereiken waar jij nu staat. Je bent een prachtvrouw <3

S. -

Lieve Esther, als je je zo voelt zoals je omschrijft, die leegte, en de herkenning in Martine’s artikel; je stelt je niet aan. Ik nam mezelf op die leeftijd ook niet serieus, maar als ik nu terugdenk aan een bepaalde periode dan zie ik dat er meer “mis” met me was dan ik toen kon zien. Ik dacht ook: maar ik mag niet klagen, anderen hebben het veel erger. En hoewel dat zo kan zijn verandert dat geen drol aan je eigen situatie. Het betekent niet dat je je aanstelt. Jouw ervaring is ook geldig. Depressie komt echt vaak voor bij jongeren dus je bent zeker niet de enige (al voelt dat misschien wel zo). Ik kan je echt aanraden om hulp te zoeken, ook al is dat misschien doodeng. Het kan al beginnen met een gesprek met een ouder, of een vertrouwenspersoon op school. Veel sterkte en succes met alles :)

Jet -

Hoi Esther, ik herken het gevoel. Ik heb geen duidelijk ‘slechte jeugd’ ofzo maar heb toch depressie gekend. Ik voelde me altijd een aansteller. Maar ik ben nu zo blij dat ik hulp heb gevraagd. Dus praat er met vrienden, familie of huisarts over. Het kan zo veel goed doen om het te delen!

Geanne | Sweet Suzie -

Wat prachtig omschreven! Hoewel ik geen depressie heb ervaren zoals jij hier omschrijft, heb ik zeker donkere tijden gekent waar ik me gelukkig zelf uitgesleept heb. Het was een combinatie van chronisch ziek zijn (ms), werkeloosheid hierdoor, eenzaamheid en meer. En je hebt gelijk: je bent zelf de enige die eruit kan komen. Je hebt goeie tipa daarvoor gegeven!

Yvette -

Hoi Martine,

Ik lees vele artikelen op 2WMN maar ik ben een echte lurker. Toch wilde ik vandaag wel even reageren. Ik vind dat je dit zo ontzettend mooi hebt beschreven en (helaas) is het erg herkenbaar. Zo knap en goed dat je het onderwerp depressie bespreekbaar maakt Na ruim 10 jaar een depressie te hebben gehad/ nog steeds wel heb, ben ik het afgelopen jaar begonnen met aan mezelf te werken, en heb ik de stap gezet om te stoppen met werken om me volledig op mijn herstel te richting. Helaas zijn de ‘ je bent gewoon lui’, ‘je moet gewoon eens doorzetten’ en de ‘ sta gewoon een paar keer op tijd op dan is het over’ opmerkingen iets wat ik dagelijks door mijn (schoon) familie naar m’n hoofd geslingerd krijg. Maar ik kan mijn werk als maatschappelijk werker niet voortzetten als ik niet gelukkig ben met mezelf.
Dank je Martine voor dit artikel.

Vink -

Prachtig artikel Martine! En heel erg herkenbaar. Ik heb de afgelopen 3,5 jaar gevochten tegen mijn depressie en zit nu eindelijk in een betere periode, daar ben ik zo dankbaar voor! <3 Als je meer aandacht aan depressie wil geven op 2WMN is het misschien een idee om andere mensen te laten vertellen over hun ervaring met depressie? Ik zou heel graag mijn verhaal willen delen omdat ik vaak veel onbegrip krijg en er niet heel veel ervaringsverhalen zijn over depressie en mijn leeftijd (ik ben bijna 18, mijn depressie begon op mijn 14de)

Sharon -

Ik lijdt sinds mijn 16 de aan depressie (nu 24). Ik heb nooit hulp gezocht omdat ik me schaamde en jong was. Ik ben ook niet van plan iemand het te vertellen of hulp te gaan zoeken aangezien niemand me meer kan helpen , ik vind het super van je dat je dit verhaal online hebt gezet . Hopelijk is het voor sommige niet te laat en willen ze hulp zoeken door jouw verhaal of herkennen ze de symtomen .

Tessa -

Waarom denk of vind je dat jij niet meer geholpen kan worden, Sharon? Het is nooit te laat!

A -

Allereerst Martine wat een openhartig verhaal en je weg naar jezelf. Zelf ben ik in juni bij de psycholoog terecht gekomen. Dit heeft me erg geholpen maar op een of andere manier voelde het niet genoeg. In de periode dat ik net bij de psycholoog was stond er een artikel in de lokale krant over een magnetiseur. Dit heeft me niet los gelaten omdat het me erg aantrok. Later vertelde een vriendin over die magnetiseur en dat zij erg enthousiast was. Vandaag mijn tweede behandeling gehad en ben zoveel rustiger en sterker geworden. Psycholoog is meer op verstand en magnetiseur echt op gevoel. Ze werkt met energie. Martine en Iedereen sterkte en succes op je/jullie pad.

Merel M -

Wauw, wat dapper dat je dit wilt delen. Wat sterk van je.
Onwijs mooi geschreven, ik herken helaas veel, maar dit stuk heeft mij in zekere zin echt weer even geholpen. Dankjewel Martine, heel veel hartjes voor iedereen <3

Amber -

Zo veel respect voor jou Martine…
Liefs

Shaan -

Zo mooi geschreven Martine.
Ik herken mezelf hier wel in.
In mijn jeugd heb ik heftige dingen meegemaakt. Dingen die niet alleen mij, maar heel ons gezin hebben geraakt.
Ik stopte mijn verdriet altijd weg want ik moest sterk zijn voor de anderen. Eigenlijk is het besef dat ik alles onderdrukte er pas gekomen toen ik mijn stage liep in de psychiatrie. Ik denk dat ik te hard met mezelf werd geconfronteerd (op welke manier weet ik tot nu toe nog altijd niet). Ik ben toen echt ingezakt, ben een week niet naar stage geweest. Na die week heb ik mijn leven gewoon weer opgepikt want het leven gaat uiteindelijk gewoon door. Sinds die periode is alles anders. Ik kampte al langer met dwangneurose, dus dat is al een gewoonte geworden. Soms vraag ik me zelfs af of ik mij nog wel ‘normaal’ zou voelen, moest ik dit niet meer hebben. Maar wat ik sindsdien ervaar, is nu toch al wel 4 jaar geleden, heb ik nooit eerder ervaren. Niets maakt me nog echt gelukkig, ik ben constant moe, wil niets anders doen dan slapen. Wat eerst mijn passie was, doet nu niets meer met me. Ik ga sinds een jaar ook werken, maar doe niet het werk dat ik graag doe. Hierdoor word ik nog ongelukkiger en heb ik nog meer het gevoel dat ik niets waard ben, niets kan. De kleinste dingen maken me aan het huilen. Mijn vriend zei me al dikwijls dat ik hulp moet zoeken, en dat besef ik zelf ook. Maar ik kan niet over mijn gevoelens praten, dat is veel te moeilijk voor mij. Hopelijk komt er ooit een dag dat ik dit wel kan.
Ik ben blij voor jou dat je nu terug gelukkig bent. En ook voor alle lezeressen die terug kunnen genieten van het leven.
Bedankt voor dit artikel Martine.

Daphné -

1 woord: RESPECT!! ❤️

Dalindcy Koolhoven -

Ik vind het heel dapper en mooi dat je hier zo open over praat. Een aantal herkenbare punten, maar je geeft ook hoop. :) Dankjewel!

Esther -

Ik zit hier achter mijn laptop, heb je artikel net gelezen en langzaam aan dringt er iets tot me door…ik wil zo niet langer verder. Ik wil veranderen en sterker worden! Ik zit voor mijn gevoel al jaren af en aan in een depressie, heb regelmatig suicidale gedachten (iedereen is beter af zonder mij, ik ben waardeloos, als ik dood ben heb ik rust in mijn hoofd e.d.). Ik heb al meerdere malen hulp gehad om mijn verleden te verwerken maar alles zit er nog, veel vertrouwen in de reguliere hulpverlening heb ik dus niet…ik neig meer naar de alternatieve kant. Maar doordeweeks maar ik werkweken van zo’n 50 uur waarin ik niet zomaar vrij kan nemen (eigen bedrijf). Ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen om uberhaupt tijd voor mezelf vrij te maken. In de weekenden slaap ik veel…mijn vriend krijgt regelmatig de wind van voren en ons seksleven stelt ook niets meer voor…Wat ik wel nu ga doen is de site die je aanbeveelt eens doorlezen. Martine; heel erg bedankt voor het delen van je verhalen, ontzettend dapper!!

Linda -

HUGG <3

Esther -

@Linda; thanks XX

Amerins -

Wauw, ben er stil van. Voor iedereen een dikke knuffel!

Marjolein -

Dikke kus!

Sharon -

Wat mooi en openhartig geschreven. Ik herken mezelf hier erg goed in.. van m’n 16e tot 20e heb ik gestruggled met depressies. Heb je je B12 waardes al eens laten testen? Ik heb dezelfde symptomen en dacht ook eerst aan schildklier problemen en toch waren mijn waardes heel netjes. Wel bleek B12 een probleem en hier wordt ik nu aan geholpen. Veel depressieven gevoelens en symptomen kunnen ook voortkomen uit een B12 te kort.

Renate -

Bij mij precies hetzelfde en ook nog een ernstig Vitamine D te kort erbij. B12 en Vitamine D tekort en schildklier problemen komen vaak met elkaar voor. Ik heb dit hier al meerdere keren aangekaart….

Chris -

Jeetje, wat dapper dat je dit zo verteld en je hebt het zo mooi verwoord! Ik ben vorig jaar naar een jeugdpsycholoog gegaan alleen heb ik niet het gevoel dat het heel erg helpt. Maar dat ligt misschien ook wel aan mij, want ik durf sommige dingen gewoon niet te vertellen. Had jij hier ook last van? In ieder geval, het artikel heeft me echt geraakt. Heel mooi geschreven, Martine.

Martine -

Herkenbaar, ik laat ook nooit zo snel mijn diepste pijn zien ondanks dat ik wel veel vertel. Ik kan dat alleen als ik me volledig veilig voel bij die persoon en dat ik er op vertrouw dat hij/zij mijn pijn en verdriet ook kan dragen en horen. Dus zeker niet gek en goed dat je het bij jezelf merkt, ik zou dan iets anders proberen waar je wel jezelf veilig genoeg voelt.

N~ -

Lieve Martine,

als eerste wil ik zeggen dat dit artikel heel erg mooi geschreven is. Zelf ben ik student, pas heb ik een half jaar vertraging op mij moeten nemen omdat ik een mental- en lichamelijke breakdown had (ik zit/zat tegen een burn out aan). Zelf merk ik dat het echt een taboe is voor mijn leeftijd, ‘je bent nog zo jong’. Dit is voor mij ook de reden dat ik het moeilijk vind om hulp te zoeken, aangezien het inderdaad een taboe is. Daarom ben ik je heel dankbaar dat er op deze site taboes doorbroken worden en er open over gepraat kan worden!

Liefs

Yasmin -

Zo die komt even binnen. Tranen over m’n wangen en krop in m’n keel. En ik had al zo’n kropkeel vd hashimoto :(

Maar ik herken dus heel veel en twijfel al twee weken of mijn ptss aan het terugkeren is of het aan mijn hashimoto ligt of dat ik stiekem een depressie aan het ontwikkelen ben. Ik heb duistere gedachtes en denk helaas iedere dag wel dat iedereen beter af zou zijn zonder mij. Is natuurlijk niet zo! Maar alleen al zulke gedachtes (en meer) is niet tof. Daarom afgelopen week bij de huisarts geweest om te praten met een psycholoog die mij kan vertellen wat er in hemelsnaam met mij aan de hand is.

Zo fijn om te lezen dat je weer voelt! <3

Desirée -

Ow nee, mn telefoon maakt er gewoon Martin van! Woeps :’)

Desirée -

Wat mooi geschreven Martin en wat ontzettend herkenbaar.
Ik ben zelf een enorme binnenvetter (of was, want daar heb ik wel wat van geleerd) en ben door een jarenlange opstapeling van dingen ook depressief geworden. Na een lange tijd heb ik uiteindelijk de stap genomen om hulp te zoeken. En gelukkig maar.
Ik ben 4 jaar in therapie geweest (tijd was geen issue vond ik) en heb daar echt hard aan mezelf gewerkt. Ken mezelf nu door en door en ben een stuk sterker dan voorheen. Voel me ook beter over mezelf en heb sinds vorig jaar zelfs een vriend, omdat ik dit eindelijk kon toelaten in mijn leven.
Toch blijft het altijd wel waken heb ik het idee. Vooral omdat er nu weer wat dingen zijn gebeurt die lastig te verdragen zijn.
Mijn oma heeft kanker en wordt niet meer beter. En mijn baas heeft een knoeiboel gemaakt van de administratie en is nu gevlucht voor zijn problemen. De zaak achterlatend met schulden en mij zonder geld en werk en het gevoel van waardeloosheid. Maar in de afgelopen jaren heb ik wel geleerd dit soort dinoen niet meer op mijzelf te moeten betrekken en dat lukt me nu ook, dus dat zie ik dan maar als een voordeel! 😉

Emma -

Wauw, wat had ik behoefte aan dit artikel. En een toevallige timing.. gisteren heb ik aan mijn ouders opgebiecht dat ik in mijn tweede depressie ben gevallen en hier hulp nodig voor heb. Een grote stap om het aan iemand te vertellen, maar ik ben blij dat ik nu hulp ga krijgen. Hopelijk helpt het.
Bedankt voor je mooie woorden en ik ben blij te horen dat het goed met je gaat!

Kirsty -

Wat mooi geschreven en wat knap dat je hier zo open over bent! Ik denk dat dit voor veel mensen zeker kan helpen. Zelf heb ik geen ervaring met depressie, maar ik ken wel mensen die er last van hebben of hebben gehad.

L. -

Wauw Martine.. tranen over mijn wangen van herkenbaarheid. Gelukkig heb ik mijn beste vriendin als ‘reddingsboei’, die naar me luistert, me steunt en heeft geholpen bij het zoeken naar een geschikte therapeut. Die heb ik nu gelukkig gevonden. Ik ben net een paar weken ‘bezig’ met therapie maar voel me al zo veel rustiger. Bedankt dat je jouw verhaal met ons wilt delen!

Martine -

Wauw mooi is dat hè. Ik leerde van de week in mijn opleiding over external unifying centers. Over mensen die jou helpen de kracht te vinden (je beste vriendin en therapeut) om jezelf te overstijgen zoals jij dat nu aan het ervaren bent. Fijn om te lezen dat je jezelf al zoveel rustiger voelt, zelfs ik word er rustig van haha! Ik ervaar nu op dit moment zelf ook hoe het is om een external unifying center te mogen zijn, zo zie je maar weer waar het je kan brengen. Veel liefde en kracht wens ik voor jou in alles waar je mee bezig bent! :)

Liselot -

Heel mooi artikel Martine! Ik herken mezelf erin, zo’n drie jaar geleden kwam ik in een diep dal terecht en durfde ik voor mezelf niet te accepteren dat ik een probleem had. Door er toch met anderen over te praten en mijn hele leven om te gooien ben ik er nu zo’n beetje bovenop gekomen. Ik ben een studie gaan volgen die ik leuk vind maar bovendien heb ik allemaal nieuwe vrienden gekregen in de nieuwe stad waar ik nu woon. Ondanks dat zij niet allemaal weten dat ik depressief ben geweest, helpen deze positieve contacten enorm. Ik sta veel positiever in het leven weer en eindelijk heb ik weer zin om dingen te ondernemen. Natuurlijk blijf ik mijn ups en downs houden, maar ik richt me vooral op de dagen dat ik me wél goed voel. Ik begreep mezelf niet; waarom voelde ik me dan ineens zo depri als ik uit m’n bed kwam, zonder enige aanleiding? Nu accepteer ik deze buien en probeer desalniettemin er een mooie dag van te maken. Ik ben heel dankbaar voor mijn herstel, en ik wens iedereen heel veel kracht toe die er nog doorheen moet gaan! ❤️ Heel veel liefs voor jou ook Martine dat je dit verhaal hebt gedeeld! ❤️

Cheryl -

Wat een mooi geschreven stuk! En hoe pijnlijk ook, veel dingen zijn herkenbaar. Ik vraag me al heel lang af of het normaal is hoe ik me voel of dat er meer achter schuil gaat. Het is namelijk bijna ‘normaal’ dat ik nergens echt blij om kan zijn. Iets doen is teveel gevraagd, naar de dierentuin met man en kind kan ik niet van genieten en vraag me dan ook regelmatig af of we al naar huis mogen. Ik slaap het liefst de hele dag, manlief krijgt regelmatig de wind van voren. Ik kan echt huilen om alles, een kopje dat omvalt, de koffie die op is en ik vergeten ben te kopen, echt om de stomste dingen. Het gevoel van blij zijn en genieten heb ik gewoon al heel lang niet en dat terwijl ik met twee jonge dochters toch aardig zou moeten genieten. Ik heb het gevoel dat er op dit moment heel veel langs me op gaat en ik alles vooral zie als last.

Martine -

Wat fijn dat je dat hier deelt Cheryl, dat vereist ook moed! Als je dit zo leest over jezelf, waar zou je dan op dit moment het meeste behoefte aan hebben?

Madelaine -

Wauw Martine, wat een mooi en openhartig artikel. Zelf heb ik een normale depressie gehad na het eind van een heftige relatie en heb ik helaas ook te maken gehad met een prenatale depressie waarbij ik nu dagelijks nog de naweeen van heb. Ik herken mezelf ZO erg in je artikel

Dagmar -

Wat een indrukwekkend en inspirerend artikel lieve Martine. Wat ben je prachtig van binnen en van buiten, dat wil ik je heel graag meegeven. Het is zo mooi hoe je je kwetsbaar opstelt om anderen vooruit te helpen. Je hebt een intense en heftige weg bewandeld om hier te komen, maar wat heb ik veel bewondering voor jou hoe je er nu uit bent gekomen. Ik wens je echt alle geluk, liefde en warmte toe van de wereld. Dat gun ik je van harte! Heb echt kippenvel gekregen van je ontroerende artikel, het heeft mij ontzettend geraakt en ik hoop dat het veel harten zal blijven raken om anderen een duw in de juiste richting te geven. Je schreef aan het begin van jouw artikel dat er altijd licht is aan het eind van de tunnel. Ik ben ervan overtuigd dat je middels dit artikel een lichtpunt zult zijn voor velen <3

Martine -

Ah wauw, dankjewel lieve Dagmar. Wat een lieve woorden. Ik hoop het ook dat anderen die dit lezen zich gesteund voelen en dat ik voor hen een bron van licht kan zijn. Hele fijne dag en nogmaals bedankt voor je liefdevolle woorden!

Evelien -

Hoi Martine,

Wat een mooi artikel, dat je er zo open over bent!

Mijn man heeft een gegeneraliseerde angststoornis en zag op een gegeven moment geen uitzicht meer. Hij verloor zijn baan, ik was hoogzwanger van onze tweede en hij voelde zich zo schuldig dat hij niet voor ons kon zorgen (financieel). Hij heeft toen diverse zelfmoordpogingen gedaan en uiteindelijk is hij opgenomen op de gesloten afdeling. Gelukkig kon hij wel bij de bevalling zijn en enkele dagen na de bevalling kwam hij weer thuis. Na een jaar intensieve psychische zorg is hij sterker dan ooit en een volledig ander mens.

Voor mij betekende dit dat ik in een depressie gekomen ben, door alle verdriet en zorgen. Maar ook doordat ik nu een tweede keer weer niet kon genieten van de kraamtijd (onze dochter heeft 2 weken na de bevalling op de intensive care gelegen, is allemaal goed gekomen gelukkig!). Ik ben er nu uit, maar merk dat het altijd wel op de loer blijft liggen. Ook heb ik het gevoel dat mijn zintuigen nog niet helemaal voluit aan staan. Het is niet meer zoals in de depressie, maar ook nog niet zoals vroeger.

Mijn man werkt nu weer, ik heb weer meer zekerheid in mijn werk en ik hoop dat ik nu weer dichterbij mijn oude zelf kan komen doordat ik minder stress hoef te hebben.

Denk aan jezelf Martien! Ook al is dat af en toe (lees: vaak) moeilijk! Mijn psycholoog zei dat pas als je goed voor jezelf zorgt, je er dan ook pas helemaal voor anderen kunt zijn.

Liefs, Evelien

Martine -

Lieve Evelien,

Voordat ik het tweede gedeelte las van jouw reactie dacht ik meteen bij het eerste deel: “Oh en hoe zou het met haarzelf zijn?” Wat heftig zeg, dat moet een moeilijke periode zijn geweest. Ik bewonder enorm de kracht van jou om door te gaan, wat een veerkracht en dan nog twee kindjes er bij die ook liefde en aandacht nodig hebben. Ik zal goed voor mezelf zorgen, dankjewel en ik hoop dat jij dit ook doet en dat je zintuigen weer voluit mogen staan. Het komt misschien nog wel een keer terug in een andere vorm en ik hoop dat je dan ook net als ik kan inzien dat het geen vicieuze cirkel is maar een spiraal die omhoog gaat om een nieuwe laag te kunnen verwerken om zo steeds dichterbij je gevoel te komen. Liefs!

Daphne -

<3

Sandra -

Wat een mooi Artikel Martine!
Zelf zit ik ook in een depressie ik kan heel moeilijk functioneren in het ‘werk leven’ en zit daarom in de WaJong. Ik ben nu 23 maar zit al vanaf mijn 12/13 in een depressie. Door mijn zeer moeilijke thuissituatie.

Ik denk zelf ook heel negatief over mijzelf en over mijn vermogen. Mijn omgeving is ook niet altijd even motiverend omdat er wordt gezegd: oh jij krijgt gewoon vet makkelijk geld binnen elke maand! Waarom werk je niet? Waarom ga je niet een opleiding volgen en afmaken?

Al die reacties maken het voor mij nog zwaarder om vanmezelf te houden en te accepteren. Ik heb 2 jaar in therapie gezeten en ben uit behandeld. Voor mij is het een kwestie van leren leven met mijn depressie en angsstoornissen. Ik hoop dat er meer erkenning komt voor mensen zoals jij en ik 😊

Martine -

Hi Sandra,

Dank voor het delen van je verhaal, het klinkt heftig. Heb je zelf ook het gevoel dat je uitbehandeld bent vroeg ik me nog af? Of zou je toch nog graag er iets mee willen diep van binnen? Het klinkt voor mij namelijk alsof er nog heel veel pijn en verdriet zit, maar wellicht is dat een interpretatie van mij hoor! Ik vind twee jaar namelijk wel vrij kort voor een pijn die er al jaren zit, het kost heel veel tijd om alles te verwerken en een plek te geven. En “er mee leren leven” klinkt niet als ik voel me nu weer gelukkig. Ik lees ook in jouw stuk dat je nog wel negatieve gedachten hebt namelijk. Heb je het gevoel dat je nu weet hoe je daar mee om moet gaan of blijven de gedachtes zich jou beheersen?

Dit werd ook tegen mij gezegd (door een andere therapeut), ik werd na een halfjaar al weggestuurd en ik weet nog dat ik dat juist zo deprimerend vond. Ik ben blij dat een andere therapeut -uit de alternatieve hoek- mij op een hele andere manier benaderde. Daardoor kon ik uiteindelijk wel gelukkig zijn en weet ik nu ook hoe ik er mee om moet gaan. Er zijn zoveel verschillende vormen van therapie en zelfhulp, bij iedereen past iets anders en sommige dingen werken voor bepaalde mensen gewoon niet en voor anderen wel.

Ik gun ook jou enorm de kracht om te leren hoe je om kunt gaan met negatieve gedachten van jezelf en je omgeving! <3

Sandra -

Bedankt voor je lieve reactie!
Ik kreeg direct de tranen in mijn ogen! Je reactie heeft echt wat gedaan met mij!

Nee voor mijn gevoel ben ik nog zeker niet uitbehandeld! Maar om weer naar een GGZ of ander orgaan te zetten durf ik niet. Bij de negatieve gedachtes kreeg ik de Cognitieve therapie. Ik moest zelf de gedachte ontkrachten op papier lukte mij dat wel maar toepassen kan ik niet. Ik had altijd therapie in een groep maar omdat ik niet zosnel alles deel kwam ik niet vaak aan het woord. Je zat dan met 12 mensen in een groep het leek mij meer om het geld te gaan dan om de mensen zelf. Zo jammer!

Wellicht dat wat jij hebt gedaan beter bij me past. Ik ga er naar kijken want ik wil graag verder komen en weer genieten van het leven.

Martine -

Ah wat fijn Sandra, vaak als iets je raakt betekent het dat er iets in jou vraagt om aandacht. Ik denk echt dat psychosynthese je heel goed zou kunnen helpen. Als je graag namen wilt, kan ik je wel in contact brengen. Mail me maar als het je aanspreekt via info@2wmn.nl . Ik weet zeker dat jij, net als ik, weer kunt leren genieten en dat gun ik je enorm.

Marjan -

Dank voor je openhartigheid. Alleen is een depressie geen geestelijke ziekte, zoals je schrijft (het stukje waarom je iemand niet ziek mag noemen). Een depressie is wel degelijk een ziekte, een lichamelijke ziekte met uitwerking in de hersenen; een neurotransmitters afwijking. De gevolgen daarvan (depressie) ben jij dus niet, maar dat is de ziekte. En ik ben het met je eens dat uitzieken dan niet de oplossing is, herstellen van een depressie is hard werken.

Jackelien -

Heel heftig Martine. Zwaar ook dat dit eigenlijk jarenlang er in heeft gezeten, en nu pas goed op een plekje in je hoofd en hart wordt geplaatst. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik las dat je na je retreat eindelijk weer liefde toe kon laten. Heel veel dingen zijn helaas herkenbaar, ik heb bijna drie jaar geleden een burnout gekregen, ik ging met depressieve klachten naar mijn huisarts. Inderdaad ook altijd door gaan en super hard werken en leuk doen, maar niks komt echt binnen en glimlachen doet gewoon pijn. Totdat een vriendin, mijn meest nuchtere en energieke, me op mijn hart drukte dat ik goed voor mezelf moest zorgen en dat dit niet oké was hoe ik me voelde. Overigens heb ik rond mijn 16e en 18e ook al diepe depressieve periodens gekend, veroorzaakt door nare ervaringen in mijn jeugd.
Lastig aan depressie, in mijn geval, is dat je inderdaad alle gevoelens afsluit, en ook geen fut om er rationeel over na te denken. Ik vind het daarom echt enorm knap dat je zo duidelijk weet neer te zetten wat er in je omging en wat er eigenlijk dieper van binnen aan de hand was.
Met mij gaat het momenteel meer dan uitstekend, wat me ook weer een beetje bang maakt.. hoe raar dat ook klinkt.
Bedankt voor je artikel!

Martine -

Hi Jackelien, ik herken dat laatste ook wel haha! Je wacht bijna weer op het volgende wat zich aandient. En inderdaad liggen geluk en verdriet ook dichtbij elkaar. Ik denk als je je bewust bent van hoe het voelt om alleen maar pijn te voelen (en je voelt dan ook sneller aan dat het waarschijnlijk weer aan het gebeuren is), je uiteindelijk leert hoe je het juist niet meer wegstopt, dat je eerder aan de bel trekt omdat je het patroon herkent en dat je steeds beter in staat bent om er objectief naar te kunnen kijken (als in “ik heb het wel, maar ik ben het niet”) en het niet meer je leven te laten beheersen.

Die sleutel hebben we immers nu gevonden, we weten wat voor ons werkt en mocht het patroon zich nog eens voordoen weten we wellicht sneller hoe we de deur weer open moeten houden. Ik vertrouw er daarom op dat het goed komt en ik ben niet meer bang voor (terugkerende) pijn en verdriet. Ik denk dat ik daarom nu ook zo gelukkig ben. Ik ben heel benieuwd hoe jij dit ziet! Liefs!

Jackelien -

Ja daar ben ik het wel mee eens! Juist doordat je zo diep hebt gezeten kun je nu heel erg bewust zijn van het feit dat je je een stuk lichter en beter voelt. Geeft een hoop energie en daar uit vloeiend geluk inderdaad! Ik denk inderdaad dat ik het nu beter herken als het weer even wat minder gaat, waardoor ik gelijk weer even op scherp sta en goed even de tijd voor mezelf neem. Ik zoek tegenwoordig vaker naar ‘klein geluk’ zoals ik dat zelf noem, haha. De wereld kan soms zo hard en naar zijn, dat je dan maar beter kan zorgen dat je eigen kleine wereld wel goed gaat. Je relatie, een paar goede vrienden, vooral genieten van kleine dingen, etc.
Ik weet niet of ik kan zeggen dat ik er helemaal niet meer bang voor ben om terug te vallen, ik vrees voor een genetische component dus het zal altijd opletten blijven. Maar ik weet inderdaad zeker dat ik al enorm veel gegroeid ben de laatste jaren!
Tot over 2 weken! Liefs!

Danijel -

Hoi Martine,

Oh wat herken ik dit! Zit momenteel in een depressie en wat is het vreselijk! Ik heb geen gevoel en plezier meer in het leven. Dat ik geen gevoel meer heb dat vindt ik nog het ergste, mijn vriend lijdt hier namelijk ook onder.. Ik heb dinsdag een intake bij de psycholoog .. eindelijk heb ik die stap gezet! Ben sinds een paar weken van de anti depressiva af want die maakten mij nog erger depressief. Ondanks de depressie ga ik gewoon door , ik ga nog naar school en heb mijn eigen beautysalon in Appingedam. Maar diep van binnen ga ik elke dag weer kapot..

Ik wens je veel sterkte!!!
Xoxo

Martine -

Lieve Danijel,

Ik ken jou persoonlijk- en het verhaal over jouw diepste pijn en verdriet helaas niet, maar ik wil even zeggen dat ik enorme bewondering voor jou heb en dat ik blij ben te lezen dat je een stap hebt gezet die voor jou goed voelt en dat je je pijn gaat delen met een ander. Hele dikke knuffel en het komt goed, misschien geloof je dat nu nog niet, maar het komt goed. <3

Jolanda -

Wow, wat knap dat je dit zo prachtig kunt verwoorden. Ik heb nu te maken met depressie in mijn omgeving en door dit artikel kan ik het iets beter begrijpen. Je tips helpen me om diegene te steunen. Bedankt voor je openheid!

JustxMe -

Pff, tranen stromen over mijn wangen. Wat fijn dat je dit met ons wilt delen. Ik herken mezelf helaas maar al te goed in al deze punten. Ik deal er eigenlijk al mee sinds mn 12e(Ben nu 24) en het gaat met ups en downs en heeft nu toch echt wel een beetje zijn dieptepunt bereikt. Elke keer is het me gelukt om er weer uit te komen, om weer rechtop te gaan staan en het leven weer aan te gaan. Maar dit keer.. het lukt me niet meer en kan de kracht niet meer vinden. Elke dag voelt voor mij weer als een overleving. Hulp zoeken heeft voor mij in het verleden eigenlijk weinig opgeleverd. Uiteindelijk moet je het zelf doen, het zit in jouw hoofd. Er heerst zoveel onbegrip bij mensen, dat ik me eigenlijk steeds verder terug trek. Ik ben liever alleen, samen met mn man en de rest van de wereld boeit me niet meer. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit vertel, maar het lucht wel een soort van op.

Martine, ik vind je echt een topper en heb alleen maar heel veel bewondering voor je!! Vind het zo bijzonder hoe sterk jij nu in je schoenen staat! Niets meer dan respect voor jou ❤

Jackelien -

Heel veel sterkte, het komt echt goed!! Neem de rust om je hoofd weer op orde te krijgen. Hou vol. Xxx

JustxMe -

Wat lief dat je reageert! Ik lees dat het met jou nu op het moment goed gaat, wat fijn!! Ik ga m’n best doen om er weer bovenop te komen en proberen het leven weer als iets moois te zien. Raar eigenlijk dat het zo’n fijn gevoel geeft als een vreemde zomaar iets liefs achter laat. Wilde even zeggen dat ik dat waardeer! Liefs! En ik hoop dat het met jou zo goed blijft gaan!

Martine -

Wat geweldig dat je hier even je verhaal wilt doen, fijn dat het oplucht. Ik snap dat van die hulp. Ik heb in het verleden ook EMDR gehad en ik vond het vreselijk. Dat mens was afstandelijk en kil en behandelde me als een ‘onhandelbare jongere’ in plaats van wat er echt speelde. Ik ging daarna ook nooit meer naar zoeken naar hulp, ze konden me toch niet helpen dacht ik. “Ik kan het zelf wel.”

Vergeet niet, dat er zoveel vormen zijn van therapie en dat er zeker hulp voor jou is die aansluit bij jouw belevingswereld. Zo heb je ook creatieve therapie of danscoaching, wie weet is de alternatieve hoek ook iets voor jou zoals psychosynthese. Ik heb dankzij psychosynthese zoveel inzicht gekregen over al mijn patronen en dat heeft me zo bewust gemaakt.

Ik herken ook dat altijd maar doorgaan, sterk is dat hè? Je vraagt je af hoe het kan hoe je hier nog staat af en toe. Bij mij heeft een combinatie van de retreat (dus psychosynthese) en de maand rust in april er voor gezorgd dat ik de moed en kracht vond om door te gaan en hulp te zoeken. Ik gun jou ook jouw weg naar liefde <3

Martine -

Oh en ik dacht ook nog: misschien wil je man wel met je mee gaan? Ik lees en begrijp hieruit dat hij voor jou veilig voelt. Wie weet helpt het als je samen hulp zoekt en dat hij de eerste keer mee gaat? You’re not on your own! Je moet het inderdaad zelf doen, maar dat wil niet zeggen dat een liefdevol iemand je niet kan helpen <3

JustxMe -

Nou precies dat dus. EMDR, verschrikkelijk! Het werd alleen maar erger. Ik had een hele fijne psycholoog die me ook echt wel tot bepaalde inzichten bracht en voor het eerst dacht ik dat ik weer op de goede weg zat. Totdat zij vertrok bij de organisatie en mijn dossier werd overgedragen. Het was een net afgestudeerde jonge meid, die mij echt het gevoel gaf dat ik daar voor Jan lul zat. Toen ben ik na 2 sessies met haar gestopt en sindsdien is de drempel te hoog geweest om nog eens hulp te zoeken. Maar misschien heb je wel gelijk en moet ik het eens in een andere hoek gaan zoeken. Ik ga het eens met mn man bespreken en inderdaad, je merkte het goed op, hij is mijn veiligheid en mijn houvast! Zonder hem was ik er al niet meer, mijn reddende engel! Thnx voor je lieve woorden, Martine!

Suzanne -

Allereerst mijn bewondering voor dit artikel. Ik ben blij dat het onderwerp steeds meer word aangekaart, omdat het taboe er nogsteeds is en het is belangrijk dat er meer bewustwording komt.
Zoals ook al eerder benoemd, voor iedereen is er een eigen manier. Voor mij heeft EMDR ontzettend geholpen, ik voel me beter dan ooit. Af en toe moet ik mezelf er alleen aan herinneren waar ik nu ben en hoeveel verder dat is, door dat te doen bloei ik helemaal op en ben ik blij dat ik stappen heb ondernomen. Doordat ik mezelf nu kan neerleggen bij bepaalde situaties en herinneringen, slaap ik niet meer zodra ik kan en heb ik weer energie voor alles! En ik geniet, van alles en ben mij weer bewust van de dingen die je overkomen/gebeuren in je leven en ben er toe in staat daarbij stil je staan, dat wens ik iedereen toe <3.

Michelle -

Ik heb dit nu :( herken heel veel; vooral het geen zin hebben in eten, veel slapen, kleinste dingen kosten enorme inspanning. Geen idee wat ik moet doen. Ik heb wel mensen om me heen, maar toch voel ik me eenzaam. Denk dat het ook komt omdat ik lang op reis ben geweest en me nu nergens ‘thuis’ voel; een reverse-culture shock. Ik wil iets vinden waardoor ik energie krijg, iets wat ‘t vuur in mij weer aan wakkert. Maar wat?
Mooi geschreven Martine, belangrijk dat hier aandacht aan besteedt wordt!

Kiki -

Wauw!! Diep geraakt door je mooie stuk. Ik ben 17 en zit al een tijdje met een beginnende depressie, door jou heb ik nu de knoop doorgehakt om met iemand te gaan praten! Dankje! Ik bewonder jullie enorm! Liefs, Kiki

Martine -

Wat fijn Kiki, ik ben blij voor je dat je dit gaat doen!

Geesje -

Wat mooi dat je dit deelt! En wat fijn om te lezen dat je nu geniet en fijne gevoelens hebt.

jose -

Wauw wat een lef om zo openhartig over jouw eigen ervaring te praten. Ik vind het goed dat je hier aandacht aan besteed. Depressie is een groot probleem en het is denk ik ook heel belangrijk om het bij je anderen en jezelf te kunnen herkennen. Je bent echt een topper, Martine.

Ilona Wielinga -

Erg mooi en inspirerend artikel! Fijn om te helpen dat je je nu een stuk beter voelt :)

Anouk -

Heel mooi artikel Martine! Ik vind het zo stoer dat je hier jezelf in bloot geeft en denk dat veel mensen dit zullen herkennen, bij zichzelf of in de directe omgeving.

Jacoline -

Lieve Martine, zó herkenbaar! Na een aantal jaar combinaties van depressie/burn-out achtige zaken dit mogen loslaten en het voelt letterlijk alsof ik een nieuw leven heb gekregen. Hoe jij het omschrijft, ik herken het zo erg. Bij mij was niet de therapie de sleutel, die hielp me vaker verder in de put dan eruit, maar het thuiskomen en mensen ontmoeten die zeiden “hee, ik heb je lief, ik sta naast je” en daarbij veel uren van reflectie en colleges rondom persoonlijke ontwikkeling. Het is wat je zegt, iedereen heeft zijn eigen pad.
Dankjewel voor dit delen meis! Ik wens jou ook nog heel veel rust toe. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, gewoon dankjewel ♡

Martine -

Jij ook dankjewel Jacoline voor je openhartigheid. Fijn dat je er op deze manier mee om hebt kunnen gaan! De school van het leven heeft jou geholpen zoals ik het lees <3 Ik vroeg me af: Kon jij de liefde van jouw omgeving nog wel voelen in die periode?

Linda -

Wat moedig dat je je hier zo open opstelt, ik denk dat je een hoop meiden hiermee helpt! Super! Gelukkig heb je handgrepen gevonden voor jezelf om hiermee om te gaan. Ik herken wel een aantal dingen, maar bij mij houdt mijn geloof me op de been en geeft mij rust en eigenwaarde. Een vriendin van mij strijd hier wel enorm mee denk ik. Fijn ook om tips te lezen hoe je hier het beste mee om kunt gaan. Haar benaderen is soms moeilijk zonder een kribbige reactie te krijgen. Dankjewel Martine voor je eerlijkheid in dit artikel. <3

marije -

Wat een mooi en open stuk. Helaas een aantal te herkenbare punten. Dank je wel voor het delen.

nathalie -

Ik ben hooggevoelig persoon. Daar zocht ik eerst ook geen hulp voor, want mijn gedachte zei je bent te jong voor hulp. Ik was toen 14 en nu ben ik 16. In het laatste jaar van de middelbare school ( vorig jaar ) dacht ik nu ga ik hulp zoeken. Dus ik legde het voor aan mijn mentor en die had geregeld dat ik met een vertrouwenspersoon op school kon praten. Het hielp mij om mijn hart te luchten. En toen zei ze dat ze het zelf ook was en dat ze hetzelfde als mij had op mijn leeftijd. Ze raadde een boek aan waar veel tips in stonden. En ze zei langzaam bij beetje krijg je er grip op en dat kan zeker wel 9 á 10 jaar duren. De eerste paar jaar zal je snel emotioneel worden en dat is ook zo. Ik ben nu heel erg snel emotioneel. De tweede fase is dat je het goed kan plaatsen en de derde fase is de openheid van je hooggevoeligheid. Ik kan dit al wel typen, maar nog niet zeggen tegen iemand. Dus bij hooggevoeligheid neem je de gevoelens van anderen mensen over, dus ook de depressie gevoelens over en daardoor ervaarde ik onbewust een depressie.

Carina -

Dankjewel.

martina -

Ik voel weer ik zie weer ik hoor weer. Wauw die kwam binnen… Ontzettend heftig meid en wat ontzettend knap dat je dit zo onder woorden hebt weten te brengen! Ik geloof zeker dat je hiermee voor veel mensen een eyeopener kunt zijn.

Reageer ook