Zelfacceptatie

Wijsheid komt met de jaren, dat heb je vast wel eens gehoord. Nogal logisch, want je groeit door de dingen die je meemaakt in het leven. Maar zelfacceptatie is een ander verhaal, dat kan iets zijn waar mensen hun hele leven lang mee worstelen. Vind ik mezelf de moeite waard?

Wat is zelfacceptatie überhaupt? Simpel gezegd betekent het jezelf accepteren zoals je bent met al je (im)perfecties en dus gelukkig zijn met wie je bent. Eigenlijk is zelfacceptatie heel simpel in mijn ogen. Het zijn vooral omgevingsfactoren en andere mensen die roet in het eten gooien wat zelfacceptatie betreft. En wij als mens laten het (soms) toe, dus uiteindelijk ligt het balletje van zelfacceptatie bij jezelf.

Neem bijvoorbeeld de invloed van de media over hoe we er uit horen te zien. En dat is nog maar een ding van meerdere factoren die een rol spelen. Er is in de loop der jaren een bepaald beeld ontstaan over wat mooi is bij zowel mannen als vrouwen. Datzelfde beeld verandert ook weer met de jaren. Vroeger was het “mooi” als vrouwen kleine borsten hadden, daarna was het hoe groter hoe beter. Of mannen “moeten” een six-pack hebben en/of een sexy baard want dat is mooi. Volgens mij zijn we in de loop der jaren zo beïnvloed dat we niet eens meer weten wat we zelf nu oprecht mooi vinden. Ik denk dat we daarvoor te gekleurd zijn geworden en het zelf niet eens door hebben.

Natuurlijk kun je plastische chirurgie voor jezelf doen als je onzeker bent over iets, maar ik vraag me wel eens af als de media niet zo’n enorme invloed had op de mensheid of je dan nog behoefte zou hebben aan plastische chirurgie. Als er wereldwijd veel meer geaccepteerd zou worden dat je mag zijn wie je bent en hoe je er uit ziet, was het toch zeker anders geweest. Begrijp me niet verkeerd, want ik snap ook waarom sommigen kiezen voor plastische chirurgie als je graag grotere borsten wilt of een kleinere neus en je jezelf daardoor heel prettig voelt.

Tegelijkertijd denk ik: ‘Goh, wat jammer aan de andere kant dat grote neuzen niet leuk gevonden worden of kleine borsten heel mooi door de media en de mensen die daardoor zijn beïnvloed.’ Want ik denk persoonlijk hoe je het went of keert, ergens komt die gedachte bij jezelf vandaan dat je jezelf mooier of zekerder zou voelen dankzij een eventuele operatie. Dus doe je het dan volledig voor jezelf of zijn we toch beïnvloed ook al denken we van niet maar zien we dit niet meer?

Ik denk dat de scheidingslijn van het zelf willen omdat je het mooi vind of omdat een bepaald schoonheidsideaal bij mensen langzaamaan is geïndoctrineerd heel dun is. Ik heb het gevoel dat we niet meer weten en kunnen accepteren wat pure schoonheid is.

Dit geldt voor veel andere dingen ook. Neem bijvoorbeeld make-up. Ja, je kunt het gebruiken als masker voor je onzekerheden en/of om je pluspunten te highlighten. Maar ik weet zeker als we nooit waren geïntroduceerd in de wereld van make-up er geen haan naar zou kraaien. Zo vind ik het statement wat Alica Keys maakt, ontzettend mooi. Ik vind haar ook oprecht een prachtige vrouw zonder make-up en nu ze het niet meer draagt vind ik haar alleen nog maar mooier. Zo puur!

Maar zou je zelf zonder make-up bijvoorbeeld gaan stappen of naar een heel chic restaurant gaan? Ik niet, want ik hou er enorm van om uitgebreid te make-uppen. Zeker voor speciale gelegenheden kan ik er enorm van genieten en ik hou nu eenmaal van mooie producten. De materialist, perfectionist en creatieveling in mij kan daar heel gelukkig van worden. De laatste jaren ben ik het gaan zien als mezelf beschilderen en ik word heel gelukkig van nieuwe mooie kleurencombinaties ontdekken. Maar… ik voel me ook niet lelijk zonder make-up. Dat is ook in de loop der jaren zeker veranderd.

Maar nogmaals is er ook een persoon in mij die hier over nadenkt en het maar vreemd vindt dat we dit doen. Het lijkt wel een verplichting. Wie zegt er dat je make-up op moet als je gaat stappen of wat dan ook? Niemand eigenlijk … We doen het allemaal uiteindelijk zelf.

Ik zeg absoluut niet met dit artikel dat make-up of plastische chirurgie slecht is en dat je het niet moet doen. Ik deel alleen mijn gedachten en wat er wel eens in me op komt over deze onderwerpen. Ik filosofeer dan wat in mezelf en kom tot de conclusie dat dit een beetje ‘de kip of het ei’ verhaal is: Vinden we het oprecht zelf mooi of zijn we vergeten wat echte schoonheid is en doen we het alsnog onbewust zonder dit zelf te weten om er bij te horen en geaccepteerd te worden? Ik weet het eerlijk gezegd niet meer…

Er zijn zelfs onderzoeken naar gedaan dat aantrekkelijke, slanke vrouwen en mannen meer promotie maken dan mensen die niet voldoen aan dit schoonheidsideaal. Hoe oneerlijk! Geen wonder dat we er allemaal “bij willen horen”, want ook succesvol zijn is een dingetje. Maar goed, hier kun je eindeloos over nadenken en discussiëren. Het blijft een interessant en gevoelig onderwerp.

Zelfacceptatie gaat over zowel innerlijk als uiterlijk. Ben je blij met jezelf als je in de spiegel kijkt en kun je de schoonheid leren inzien van dingen die je niet hebt en een ander wel? Kun je alles aan jezelf accepteren als je kijkt naar je spiegelbeeld?

Sowieso vind ik het raar dat we vaak spreken van imperfecties, hoezo imperfecties? Door het al zo te noemen, wordt het alleen maar moeilijker om jezelf te accepteren. Laten we het simpel houden: je kijkt in de spiegel. Dat ben jij met alles er op en er aan. Geweldig toch en je bent ook nog eens uniek! Er is niemand zoals jij op de wereld, dat is toch ontzettend gaaf? Laat jezelf zien! Ik bedoel maar: een puzzel heeft ook allemaal unieke stukjes om een groter geheel te vormen zodat je het totaalplaatje ziet. Ieder puzzelstukje aan jezelf is belangrijk en verdient het om geaccepteerd te worden.

En nog iets anders cools: je spiegelbeeld verandert ook nog eens in de loop der jaren en daar hoef je niets voor te doen behalve te accepteren dat je verandert. Gelukkig maar, het zou creepy zijn als je op je vijftigste nog steeds lijkt op een tiener. Omarm de lijntjes in je gezicht, het laat zien dat je leeft.

En dit alles is alleen nog maar de buitenkant, dan hebben we het nog niet eens over de binnenkant gehad. Zelfacceptatie in de vorm van zelfliefde, geluk en kracht. Dat je houdt van wie je bent en wat je doet, dat je geluk kent omdat je ongeluk hebt gekend, dat je de dingen die in je leven gebeuren of gebeurd zijn hebt leren accepteren en dat je daardoor groeit: iedere dag weer  en dat je krachtig bent omdat je unieke kwaliteiten hebt. Er zit zoveel in je om van te (leren) houden.

Zelfacceptatie is iets heel moois. Het moment dat je alles aan jezelf accepteert wat er wel en niet mag zijn is een bevrijding. Alsof je geen marionet meer bent van andere mensen en je eigen (negatieve) gedachten. Het is heerlijk als die onzichtbare touwtjes worden doorgeknipt.

Het proces van zelfacceptatie verloopt voor iedereen anders. Ook daarin zijn we weer uniek. En eenmaal jezelf geaccepteerd wil dat niet zeggen dat je er nooit meer aan hoeft te werken. Er zullen altijd momenten komen dat je weer even baalt van jezelf, maar zolang je de kracht vindt om weer door te gaan en de balans weer te vinden wordt jezelf accepteren steeds makkelijker.

Ik heb in mijn leven nooit zo veel moeite gehad met accepteren hoe ik er uit zag. Ik ben blij met hoe ik er uit zie en geniet van mijn spiegelbeeld. There, I said it! Het enige waar ik mee zat is mijn gewicht, maar ook daar heb ik de laatste jaren mee afgerekend. Want ik begon me daar pas druk over te maken toen ik ging bloggen en stomme opmerkingen kreeg over mijn figuur. Voorheen vond ik mezelf nooit “te dik”. Grappig hoe dat werkt in je brein, en dat is dus precies wat ik bedoel met de invloed van media en andere mensen. Lees hier mijn artikel over body shaming nog eens. Het houdt je alleen in z’n greep als je het zelf toe laat en dat heb ik in het begin wel gedaan maar nu niet meer. En dat is enorm bevrijdend. Als iemand er nu over begint, voelt het alsof diegene het niet tegen mij zegt. Het raakt me niet meer. Ik vind het op dat moment heerlijk dat ik mezelf helemaal heb geaccepteerd en dan hoop ik dat diegene dit zelf ook mag ervaren.

Heel soms betrap ik mezelf er nog wel eens op dat ik graag een six-pack zou willen. Dat lijkt me om een of andere debiele reden een droom. En als ik het zo opschrijf vind ik het eigenlijk belachelijk, haha! Het grappige is dat ik laatst een vrouw tegenkwam die een identiek figuur had en waarvan ik dacht: ‘Wauw, wat een prachtige  vrouw.’ Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik er net zo uit zag en daar moest ik om lachen.

Bij mij zat echter zelfacceptatie van binnen veel dieper. Daar heb ik de afgelopen jaren echt voor moeten strijden. Maar dit zal ik in een ander artikel wat nader toelichten omdat dit te maken heeft met een ander onderwerp. Mijn moed, hulp van buitenaf en de reis van mijn persoonlijke ontwikkeling is hier echt mijn redding geweest en daar ben ik elke dag nog dankbaar voor.

Zelfacceptatie…het is wat allemaal en tegelijkertijd niet. Laten we het simpel houden en genieten van wie we zijn: wees lief voor jezelf want dat ben je zo waard! Zoals The Beatles zouden zingen: “Let it be, let it be, let it be, let it be…”

27 reacties

Kamilya -

Wat een prachtig artikel! Heel mooi beschreven,

Jullie zouden een app moeten maken, dat zou het lezen zoveel makkelijker maken, met notificaties wanneer er een nieuwe artikel online staat! Dát zou geweldig zijn!
Veder dikke complimenten hoe jullie het doen, vriendschap maakt alles!

Lyske -

Ken je de app Bloglovin’? Gebruik ik voor alle blogs die ik lees

Doenya -

Wat een mooi artikel!

Kelly -

Wat een leuk artikel opnieuw! Het is leuk om te lezen dat mijn leeftijdgenoten gelijke zaken ontdekken in hun groeiproces. Om verder te gaan om zelfacceptatie: het zit soms precies zo diep ingeworteld om zo vaak jezelf ‘af te breken’ dat het als abnormaal gezien wordt om positief over jezelf te denken… natuurlijk heeft iedereen zaken van zichzelf die je niet optimaal vind, maar als iemand bezig is met body-shaming, dan denk ik altijd: nou, ik ben echt wel tevreden met mezelf! En dan kijken ze naar mij alsof ik een of ander taboe uitgesproken heb… ik hoor OOK negatieve dingen over mezelf te moeten opsommen? Nee, liever niet. Dat mijn neus zo scheef staat als de toren van Pisa weet ik ook, maar daar focus ik me liever niet op als ik voor de spiegel sta. Misschien moeten we elkaar gewoon eens allemaal gunnen om 100% tevreden te zijn met wie we zijn ipv te zeggen “die heeft het hoog op met zichzelf”…

Elske -

wat een mooi artikel! ik ben 14 maar vind het heel bijzonder om dit te lezen. Ook omdat ik het zeker met je eens ben. Op school merk ik dit ook steeds meer. Als je geen make-up draagt ben je al snel ‘anders’, als je niet het ‘perfecte’ figuur hebt hoor je er niet bij. Als je niet zoveel vrienden hebt val je ook buiten de boot. Terwijl ik denk wat maakt het uit veel van die ‘vrienden’ zullen dan hoogstwaarschijnlijk niet echt zijn. En wat maakt het uit hoe je eruit ziet het gaat uiteindelijk toch over wie je van binnen bent. Ik heb altijd gedacht ‘wat maakt de buitenkant nog uit als de binnenkant lelijk is’. En ik weet ook ik ben 14 en misschien nog te jong om dit te zeggen. maar ik ben van mening dat iedereen mooi is zoals hij of zij is. En dat iedereen de kans zou moeten krijgen om dat ook daadwerkelijk te laten zien. Maar in deze wereld vol met meningen, waar de mening van anderen zoveel uitmaakt is dat bijna onmogelijk. Maar nu ik dit lees weet ik dat ik niet de enige ben. prachtig artikel! ik denk dat je (u) heel trots op jezelf mag zijn!

Dionne -

Sinds ik 25 ben is er op de een of andere manier een knopje in mij omgegaan en ben ik bezig om van mezelf te houden precies zoals ik ben. Ik heb een maatje meer en ik heb flaporen maar zo ben ik nou eenmaal. Ik heb meerdere malen de kans gehad om mijn flaporen dichter tegen mijn hoofd aan te zetten maar dit zijn mijn oren waar ik al 25 jaar fantastische geluiden mee hoor. Waarom zou ik dat veranderen?
Ik word soms moe van alle mensen die fit zijn maar dan vooral mensen die verwachten dat ik ook fit word juist omdat ik een maatje meer heb. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb niks tegen mensen die sporten en gezond eten en al dat soort dingen maar ik heb wel wat tegen mensen die mij dat ook opleggen. Dan laten zij zien dat ze mij niet accepteren terwijl er aan de binnenkant niks gaat veranderen als ik in een maat 36 pas. Het is jammer voor mensen om zo te denken want zo doen zij zichzelf tekort en niet ik

Mya -

Heel mooi geschreven! Volgens mij accepteer je jezelf als baby/ kind gewoon al, want je weet niet beter dan dat je zo bent. Maar die zelf acceptatie wordt in de loop der jaren door de mensen om ons heen kapot gemaakt omdat zogenaamd iedereen perfect moet zijn en dan moet je er weer keihard voor knokken om dat te herstellen.
En hoe mooi is het als je dat gelukt is! Ik merk zelf ook heel erg dat de negatieve mensen mij op negatieve manier beïnvloeden, en ik mij dan sneller minderwaardig voel. Dus van dat soort mensen hou ik afstand. Voor zover dat mogelijk is.
En eerlijk is eerlijk, als ik met iemand omga vind ik het innerlijk vele malen belangrijker dan het uiterlijk van die persoon. Dus ik snap ook eerlijk gezegd nooit zo goed waarom mensen anderen soms persé omlaag moeten halen. Het is zo kansloos.

Mare -

O ja, ik kijk enorm uit naar het volgende deel.

Mare -

Lieve Martine,

Dit artikel bewaar ik en ga ik regelmatig doorlezen, hier heb ik zoveel aan. Dankjewel.

Jacoline -

[Ik heb het artikel nu even scannend gelezen, ga het later zeker even goed doorlezen maar ik wilde graag reageren]
Martine, ik heb zoveel respect voor jou! Hoe open je bent over het uiterlijke en innerlijke aspect hiervan, wauw. Ik kan nog veel van je leren (voornamelijk over uiterlijk want daar ervaar ik zo’n druk bij en dan krijg je van die stomme gedachten ‘ik zou gelukkiger zijn als…’ terwijl ik een prachtig leven heb!). Ik wilde gewoon even zeggen: ga zo door! You’re amazing :)

Marielle Peeters -

Jullie zijn 2 mooie mensen Martine en Willemijn.
Waar vele nog een puntje aan kunnen zuigen.
Ik lees 2wnn.nl altijd met heel veel plezier!
Libelle en de Margriet kunnen de deur uit!
Ga alsjeblieft nog jaren en jaren door.

Pauline -

Interessant artikel!

Ik denk dat het eigen is aan de mens om een schoonheidsideaal te hebben. Ook inheemse volken, de Romeinen of zelfs oermensen hebben/hadden bepaalde visies op schoonheid. We kunnen zeer kritisch zijn over die idealen en daar niet in meestappen, maar het is in ieder geval onvermijdelijk dat ze gevormd worden. Uiteraard is zelfacceptatie, onafhankelijk van die idealen, belangrijk.

Wel denk ik dat die zelfacceptatie moeilijker wordt, net omdat we ons zo tegen die idealen proberen te verzetten en die telkens aanhalen. Volgens mij zou de mindset meer moeten zijn: de idealen zijn er, dat is normaal, en verder doe ik wat ik wil. Idealen gaan nooit verdwijnen, dus misschien moeten we er wat minder de strijd mee aanbinden?

Yvonne -

Bizar dat er mensen zijn die het nodig vinden om iets over je figuur te moeten vinden op een blog… zelfacceptatie wordt in elk geval al een stuk makkelijker als je je van dat soort opmerkingen en meningen van anderen niks aantrekt. Gelukkig doe je dat ook lekker niet :) Ik vind het zelf vooral lastig om niet te streng naar mezelf te zijn.

Lotte -

Super mooi artikel Martine! Heel fijn want je typt altijd precies zoals je praat… ik hoor je stem het altijd voorlezen in mijn hoofd wanneer ik je stukjes lees.

En wat het onderwerp betreft: helemaal waar! Ik ben zelf de laatste tijd ook bezig met stappen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en merk dat dit toch wel echt de basis is van alles. Blij zijn met jezelf, houden van jezelf. Die meningen van anderen wat meer langs je laten gaan want in wel recht staan zij nou eigenlijk om iets van je te vinden?

Wel mooi ook hoe zulke dingen soms ook met de leeftijd gaan. Mijn zusje van 14 zou noooit zonder make-up of in pyjama zonder BH op de bank bij ons komen zitten. Terwijl ik inmiddels (op haar leeftijd ook écht niet) wel heerlijk elke avond zo neerplof… van mij hoeven de gordijnen er niet eens meer voor dicht, haha!

Echt een heel fijn artikel, maakt je weer bewust van je blik op de wereld en, misschien nog belangrijker, op jezelf.

Romy -

Wauw, wat een mooi artikel! Het is inderdaad een enorm proces om jezelf te accepteren zoals je bent, zeker in een maatschappij waarin steeds meer onhaalbare doelen qua uiterlijk de norm worden. Mooi statement dit! :)

yeonu -

Goed artikel maar ik vind het wel heel van hetzelfde alle artikelen lijken de laatste een beetje op elkaar, jammer!

Marielle Peeters -

Ik ben het niet met je eens, ik vindt het stuk voor stuk héérlijke artikels! Zo uit het leven gegrepen. Precies zoals het gaat en is. En daarbij
heel erg mooi geschreven ook! Mijn complimenten.

Liset - Beautydagboek -

Jee, ik vind het heel erg mooi om te lezen dat jij jezelf helemaal accepteert. Het is ook precies zoals je zegt; waarom hebben we het over onvolmaaktheden of imperfecties? Iedereen is anders aan de buitenkant en waarom zou een bepaald schoonheidsideaal in de media er voor moeten zorgen dat wij ons minder voelen omdat we bijvoorbeeld niet de standaard schoenmaat 38 hebben als vrouw (ik noem maar een voorbeeld) of als je niet de ‘felbegeerde’ maten hebt? Hoeveel moeite veel mensen het daar wel niet mee hebben. Het is zo fijn om gewoon jezelf te mogen zijn en ‘anders’ dan wat de trend is. Ik vind het veel belangrijker om me bezig te houden om een mooi mens van binnen te zijn. Maar laat ik wel wezen; ik hou ook van fashion en make-up, dus daar zal ik me altijd mee bezig houden :).

marije -

Super mooi geschreven. Zelf acceptatie klinkt zo makkelijk maar is oh zo moeilijk. Maar het is wel de moeite waard en het beste om te doen. Je bent wie je bent.

Aylin -

Prachtig artikel!

Wat een rotopmerking trudy, overduidelijk dat je het artikel niet begrepen hebt. Ben benieuwd wat jij ervan zou vinden als iemand iets over jouw lijf zou zeggen op een negatieve wijze.

MARIJKE -

Wat mooi geschreven. Ik denk dat zelfacceptatie inderdaad enorm belangrijk is!

Trudy -

Voorheen was je ook niet zo dik

Marielle Peeters -

Trudy, jij snapt dus totaal niet waar het om gaat in dit artikel, ik stel voor ga het nog een keer lezen, als je het wel allemaal snapt zou ik zeggen ” hoe voel je je nou dit gezegd te hebben”?
Ik denk dat jij jezelf volledig nog lang niet hebt geacepteerd, tis nooit te laat hiervoor.

Lucy -

Zelfacceptatie van de buitenkant (uiterlijk, ook puur natuur) is voor mij gelukkig nooit echt een probleem geweest. Mezelf accepteren zoals ik van binnen ben is echter een heel ander verhaal… Het is super belangrijk en ook iets waar ik mee bezig ben, maar pfoe! 😩

Sofia -

Helemaal waar! Zo mooi geschreven. ❤️

Susan -

Goed artikel!

Dita -

Goed geschreven artikel! Soms erg moeilijk maar je moet jezelf echt accepteren hoe je bent.

Reageer ook