Opgroeien met een gehandicapte zus

Mijn lieve zus. Mijn speciale zus. Mijn grote kleine zus. Al van jongs af aan wist ik dat ze anders was. Maar anders is niet per se slecht. Hoe is het om op te groeien met een gehandicapte zus? Die vraag heb ik al vaak gekregen in mijn leven. Dit is mijn ervaring.

Hier op 2WMN heb ik hier en daar al eens uitgelegd wat mijn zus heeft, maar voor de volledigheid en leesbaarheid van dit artikel licht ik het nog een keertje kort toe. In onze familie zit een chromosoomafwijking die iedere keer doorgegeven wordt. Door deze afwijking is er een kans op een kind met een handicap (zoals mijn zus dus). Hoe dit precies zit, heb ik hier al eens geschreven dus leest dat artikel eerst even als je dat nog niet eerder hebt gedaan.

In het kort houdt haar handicap in dat ze een paar lichamelijke afwijkingen heeft. Ze ziet er anders uit, is klein en heeft weinig spieren. Ze kan wel lopen, maar niet rennen of springen, bijvoorbeeld. Ze kan wel tekenen, maar meer zoals een kleuter. Dit heeft ook te maken met haar verstandelijke beperking. Haar verstandelijke handicap is overigens ook de voornaamste handicap van de twee. Ze functioneert grofweg op het niveau van een 2- tot 5-jarige. Ze kan wel praten, maar echter wel in korte zinnen van een paar woorden, stereotiepen (vaste uitdrukkingen) en ze heeft een kleine woordenschat. Zich uitdrukken of uitleggen hoe ze zich voelt of wat ze denkt is heel moeilijk voor haar. Ze kan je ‘s middags niet vertellen wat ze ‘s ochtends heeft gedaan. Rekenen of schrijven kan ze niet. Ook is ze snel geprikkeld (begrijpelijk ook, alledaagse situaties gaan soms veel te snel voor haar wat resulteert in ‘kortsluiting’) en dan kan ze heel boos worden. Voor buitenstaanders is ze denk ik het makkelijkste te vergelijken met iemand met het Down syndroom van een laag verstandelijk niveau. Zo heb je misschien een iets beter beeld.

Waar ze wél een enorm talent voor heeft (en dat is eigenlijk veel belangrijker dan de lijst met dingen die ze niet kan, vind ik) is het aanvoelen van situaties. Haar intuïtie is feilloos: iets veinzen kan bij haar niet. Ze heeft grotere sociale in intuïtieve voelsprieten dan menig ander ‘normaal’ mens en haar liefde is altijd onvoorwaardelijk. Ze is zo puur, altijd oprecht en bekijkt te wereld met een open blik. Daarnaast is ze ontzettend lief voor alles om haar heen: mensen, dieren en de natuur.

Voor mij is mijn zus eigenlijk hartstikke normaal. Ze is er al zo lang ik besta (ze is bijna 33, dus mijn oudere zus). Toch moet ik al wel vrij jong door hebben gekregen dat ze anders was. Al op mijn vierde (zij was toen 10, we schelen 6,5 jaar) was ik haar op vele fronten ontgroeid. Ik denk dat ik zo vanaf de middenbouw van de basisschool ging merken dat ons gezin wel een beetje anders was dan de meeste gezinnen en dit werd alleen maar duidelijker naar mate ik ouder werd. Door haar beperking gingen we bijvoorbeeld nooit naar een pretpark. Dit was veel te druk voor haar. Uitjes moesten altijd zo aangepast worden dat het voor haar te doen was: niet te ver lopen, niet te druk, niet te veel op één dag. En als ze over de toeren ging ergens (omdat het te veel was), wisten mijn broertje en ik: Nu is het tijd om naar huis te gaan. Praktisch gezien ging het er dus vaak wel een beetje anders aan toe bij ons thuis.

Ook beïnvloedde het mijn sociale leven tot op zekere hoogte. Bepaalde vriendinnetjes wilde ik liever niet bij ons thuis laten komen spelen, omdat ik wist dat ze haar zouden gaan pesten/uitdagen. Haar reactie op klieren was namelijk stiekem altijd te grappig vond je als kind, ze kon dan namelijk helemaal over de rooie gaan. Toch wist ik al jong dat dit zielig was voor haar en daarom nam ik haar op die manier in bescherming. Daarnaast was het ook wel een stukje schaamte, denk ik. Ik werd nooit met haar gepest, maar ik voelde me wel opgelaten als er vriendinnetjes bij ons thuis kwamen en ze raar naar haar keken.

Als broer of zus van een kind met een handicap groei je op met een bepaalde kijk op de wereld die andere kinderen (die geen gezinslid met een handicap of ziekte hebben) van jouw leeftijd niet kennen. Ik heb me daardoor vaak wijzer en ouder gevoeld dan kinderen van mijn eigen leeftijd. Je ben je bewust van zorgen die er zijn en je weet: gezondheid is niet vanzelfsprekend. Daarnaast heb je te dealen met hoe het is om als ‘anders’ bestempeld te worden. Ik ben vaak ‘dat meisje met die gehandicapte zus’ geweest. En op straat word je altijd nagestaard als je met haar bent. Verder voel je als kind een bepaalde verantwoordelijkheid en zorg voor je broer of zus. Hoe erg we mijn zus ook konden klieren en hoe irritant ze soms ook was, mijn broertje en ik schoten gelijk in de zorgmodus als mijn ouders de kamer uit waren. Omdat we al op heel jonge leeftijd eigenlijk slimmer en vaardiger waren dan dat zij was, is denken om haar is iets wat we al bijna ons hele leven doen.

Aan het eind van de basisschool en ten tijde van de middelbare school heb ik wel vaak moeite en strijd gehad met mijn zus. Ik heb haar met enige regelmaat ‘weggewenst’. Bijvoorbeeld als ze op mijn kamer was geweest en mijn poppenhuis ‘opnieuw had ingericht’. Of mijn videobanden kapot had gemaakt door al het tape eruit te halen. Of die keer dat ze in mijn dagboek had zitten tekenen (gelukkig kon ze het niet lezen 😉 ). Op dat soort momenten worstelde ik met gevoel en verstand. Ik wist dat ze het niet deed om mij dwars te zitten, ze wist gewoon niet beter. Maar ik was er wel de ‘dupe’ van en dat voelde rot. Hierdoor ontstond af en toe wel eens ruzie tussen haar en mij. Wat ik goed vond aan de opvoeding van mijn ouders, is dat ze mij en mijn broertje niet altijd vroegen de wijste te zijn en dat ze begrip toonden voor onze gevoelens. In dat opzicht hebben ze ons altijd gelijk behandeld en kreeg mijn zus geen voorkeursbehandeling. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik me altijd wel begrepen heb gevoeld en ook echt kind heb kunnen zijn.

Ook vond ik het in die leeftijd moeilijker om vrienden en vriendinnen mee naar huis te nemen. Ik voelde dan namelijk vaak wel een soort van schaamte en spanning. Niet iedereen is gewend om met iemand met een handicap om te gaan en zeker kinderen en pubers zijn niet te meest tactvolle personen. Afspreken deed ik dan ook graag bij iemand anders. Ik ging de confrontatie liever een beetje uit de weg.

Had ik niet liever een ‘gewone’ zus willen hebben, wordt me wel eens gevraagd. Nou… Alleen als ik ze allebei had kunnen hebben! Natuurlijk lijkt het mij geweldig om een zus te hebben waarmee je kunt praten over liefde en seks, samen kunt gaan shoppen en waarvan ik de tante van haar kinderen zou worden. Zo’n zus als Martine dat heeft, Renate, dat had ik heel erg graag gewild! Maar er hebben wel meer vrouwen geen zus en mijn zus inruilen voor een ‘gewone zus’? Dat nooit! Daarnaast heb ik een heel lief broertje. Ik tel liever mijn zegeningen!

Ondanks dat bovenstaande alinea’s best impactvolle dingen op het leven van een jong kind beschrijven, wil ik benadrukken dat ik in geen enkel opzicht medelijden hoef. Als het zo bij elkaar staat, klinkt het vele malen heftiger dan dat ik het zelf ervaren heb. Ik vind mezelf daarnaast alles behalve zielig omdat ik opgroeide met een gehandicapte zus. Ik heb me namelijk nooit zielig gevoeld. Sterker nog, ik ben er juist dankbaar voor! Het heeft me op jonge leeftijd al veel levenswijsheid veel gebracht. Daarnaast verdienen mijn ouders veel credits voor hoe ze ons opgevoed hebben en zijn omgegaan met de beperking in ons gezin. Zoals ik al eerder schreef heb ik niet het gevoel dat ik minder kind heb kunnen zijn of heb geleden onder de situatie. In mijn ogen hadden mijn ouders het niet anders of beter kunnen aanpakken en ik heb veel bewondering voor de manier waarop zij ons opgevoed hebben en met de situatie zijn omgegaan.

En dan de upside aan het hebben van een gehandicapte zus. Een kant die zeker niet onderbelicht mag blijven, want ik ben er van overtuigd dat ze een groot cadeau is voor de mensen die van haar houden! Ik beleef namelijk vele prachtige momenten met haar en kan op vele fronten nog veel van haar leren. Mijn zus heeft een hele grote gave en dat is haar invoelende vermogen. Aan haar hoef je nooit uit te leggen hoe je je voelt, zij voelt dat gewoon aan. Woorden maken het juist alleen maar ingewikkelder. En op de juiste momenten komt ze met opmerkingen waarvan je denkt ‘He?! Wauw!’ Toen onze oma euthanasie ging plegen en we afscheid gingen nemen, kwam mijn zus met een glimlach op haar gezicht de kamer binnen. ‘Oma, je gaat naar de hemel!’ zei ze vol vertrouwen en liefde. Dat moet toch alles geweest zijn wat mijn oma op dat moment wilde horen?

Hoe ouder ik word, hoe trotser ik ook word. Als ik naar haar kijk, dan zie ik iemand die over de kunst van leven in het nu beschikt. Ik zou willen dat ik dat zo goed kon! Als ik naar haar kijk, dan zie ik ook iemand die zonder masker, zonder onzekerheden en zonder oordelen leeft en zo veel onvoorwaardelijke liefde heeft om te geven. Als ik naar haar kijk zie ik een het meest oprecht mens dat ik ken.

Daarnaast was ze soms ook de perfecte smoes op de middelbare school. 😉 Ik heb me meerdere malen onder een vergeten opdracht weten uit te kletsen: ‘Mijn zus, ze is gehandicapt, heeft het gisteravond kapot gemaakt. Echt zo vervelend!’ Ze was ook de perfecte dekmantel als ik ergens geen zin in had: ‘Ik kan niet, ik moet voor mijn zus zorgen vanmiddag’. Er was nooit iemand die door vroeg, haha!  Oh, en in pretparken (waar ze de laatste jaren juist wél graag naartoe gaat en het liefst nog in iedere achtbaan ook) mag ze in de rij voor mindervaliden, waardoor je niet in de wachtrij hoeft te staan. Hoera!

Opgroeien met een gehandicapte zus is eigenlijk de normaalste zaak van de wereld voor mij geweest en ik had het niet willen missen. Het heeft me mede gevormd tot de persoon die ik nu ben en mijn kijk op de wereld beïnvloed. Ze is heel speciaal en toch zo gewoon. Het is de liefste zus die ik mij wensen kan en de beste tante voor mijn kind. Wat wil ik nog meer?

39 reacties

Ilse -

Wat een mooi stuk Willemijn. Ik heb ook een gehandicapte zus en jij beschrijft precies zoals het is. Heel herkenbaar en fijn om dit ook eens van iemand anders te lezen. Dank je wel voor het delen.

Lisa -

Interessant en mooi artikel! Ik had nog een vraagje: Waar woont je zus op dit moment? En hoe reageerde ze op de scheiding van je ouders?

Stephanie Werlotte -

Heel mooi stuk. Ik vond het fijn om te lezen :)

kIM -

Maar anders is niet per se slecht <3
Vanaf die o zo ware zin had je me bij mijn lurven Willemijn, zo'n mooi artikel waar de liefde vanaf spat. Mijn complimenten voor jou en je zus, wat een mooie personen zijn jullie!

Lisa -

Mijn broertje is lichamelijk en verstandelijk gehandicapt en het komt ook erg bekend voor 😉

Sandra -

Wat een mooi en eerlijk artikel. Fijn dat je dit met ons deelt. Het is zo moeilijk om je voor te stellen hoe zoiets is. Geweldig om te zien dat je nu zo’n mooie en geweldige band hebt met je zus. Dat is heel speciaal!! :)

Veer -

Mooi geschreven Willemijn!

Laatst schreef je al dat je zus erachter was gekomen dat je zwanger was en dat ze zoooo mooi reageerde. Dat bewijst maar weer hoe bijzonder ze is. :)

Katrien -

Mooi geschreven :)

Quirine -

Wauw Willemijn,
Wat een prachtige woorden! Ik vind het persoonlijk heel erg mooi en belangrijk dat er over dit onderwerp gesproken wordt. Petje af , wat een prachtige worden met pure liefde❤ je mag mega trots zijn op jou en je zus!

Naomi -

Echt super mooi geschreven! Ik heb zelf een broertje met het niveau van een baby van 9 maanden. Ik herken een heleboel dingen uit je verhaal zoals de aangepaste uitjes en natuurlijk de mindervaliden rij. Ik heb gelukkig nooit die schaamte gehad, maar dat kwam denk ik ook omdat mijn broertje jonger is en we hem altijd een beetje blijven zien als de baby van de familie :). Ik vind het heel mooi om te lezen dat ik zoveel in je verhaal herken. Telkens dacht ik: ‘ja dat heb ik ook’. Ik ben wel pas 17 en mijn broertje is nu 15. Ik heb zelf wel nog een zus! Ik zou idd ook nooit mijn broertje willen inwisselen. Als hij lacht, is hij namelijk het zonnetje in huis. Dat zou ik nooit willen missen! Dankjewel voor het delen van je prachtige verhaal.

Groetjes Naomi

Mare -

Echt prachtig geschreven.
@Willemijn; Ben ook benieuwd hoe je broertje ermee omging. Nodigde hij juist wel vrienden uit of ervoer hij meer schaamte. Sowieso wist ik helemaal niet dat je een broertje had, ben ook benieuwd wat voor band jullie hadden/hebben?
Verder vroeg ik me ook een beetje hetzelfde af als Emmy.

ZOEVE -

Het stukje: “haar liefde is altijd onvoorwaardelijk. Ze is zo puur, altijd oprecht en bekijkt te wereld met een open blik. Daarnaast is ze ontzettend lief voor alles om haar heen: mensen, dieren en de natuur”. Bezorgde bij mij tranen in mijn ogen. Prachtig omschreven en recht uit je hart.

Emmy -

Hoi Willemijn,

Als eerste wil ik zeggen dat ik het een heel goed artikel vind en dat het een hoop dingen verduidelijkt.
Het roept alleen wel een vraag bij me op en ik heb besloten hem toch maar te stellen, ook al ligt het heel gevoelig:

Waarom wil je per se niet zelf zo’n kind? Warom wil je niet dat Jelle zo’n broer/zus zou krijgen?

Als ik dit zo lees is het idd heel normaal om zo iemand als gezinslid te hebben, en je geeft zelf aan dat je er veel van geleerd hebt. Maar zou Jelle niet diezelfde lessen kunnen leren?

Ik wil niet oordelen, en verwacht geen reactie, maar het riep deze vragen bij me op…

Pauline -

Ik gok zo dat deze vraag in de categorie “vragen die je beter niet kan stellen” valt.

Soms kun je beter je vraag voor je houden ;). Het zijn soms dingen waar je je als buitenstaander en helemaal als vreemde gewoon niet mee moet willen bemoeien.

Om heel eerlijk te zijn zou ik mezelf enigszins beledigd voelen als iemand mij deze vraag zou stellen. Ik weet niet hoe je daar zelf in staat als jij in de schoenen van Willemijn zou staan en jou deze vragen zouden worden gesteld. Zou je dan zelf wel antwoord geven? Of zou je zeggen dat dit informatie is die privé is en die je graag voor jezelf houdt? :)

Lore -

Mooi geschreven! Ik moest er zelfs bij wenen. Ikzelf ben 19 en heb een zus van 20 jaar, maar mentaal heeft ze een leeftijd van ongeveer 12 maanden. Het is soms erg moeilijk om met haar om te gaan en vaak zou ik gewoon even met haar willen praten, maar dat is natuurlijk onmogelijk. Ik mis ook vaak mensen om me heen die me begrijpen. Er zijn best wat mensen die een oordeel hebben over m’n zus of denken te weten hoe het is om met haar om te gaan, maar meestal begrijpen ze het helemaal niet. Dan doet het goed om zo’n artikel te lezen. Ik herken me zo erg in wat je schrijft: de schaamte als kind en de trots tegelijk. De zegen die ik heb dat ik zo’n zus mag hebben. Het zorgen voor je zus. Bedankt om dit te delen. x

Nienke -

Echt een prachtig artikel. Mooi dat je hier over schrijft! Leuk om te lezen dat je zo blij en trots op dr bent.

Nienke -

Wat een mooi verhaal! Ik vind het ook heel mooi geschreven!
Ik denk dat het voor veel mensen fijn is om dit artikel te lezen, voor de ene is het herkenbaar en voor de andere leerzaam, omdat ze het juist niet kennen. Ik ben zo dol op de eerlijkheid van jullie artikelen en filmpjes. Heel erg bedankt daarvoor!
Ik vond het ook heel bijzonder dat jouw zus al ‘wist’ dat je weer zwanger bent en heel leuk om te zien hoe ze met Jelle omgaat. :)
Je ouders verdienen ook zeker credits voor dat ze jou en je broertje niet achter hebben gesteld. Ik werk in het onderwijs en ik zie dit wel heel vaak gebeuren. Dan krijgt het kind zonder beperking minder aandacht en daar kunnen ze enorm last van hebben. Heel goed hoe je ouders dit hebben gedaan.
Woont je zus bij je ouders of in bijvoorbeeld een woongroep?

Dita -

Prachtig beschreven en zo herkenbaar!! Ik ben ook zo dol op mijn zusje en ondanks dat ze anders is zou ik haar voor geen goud willen missen.

Elly -

Ben echt ontroerd door wat je schrijft Willemijn en kreeg een grote glimlach bij het lezen ♥

Lilianne -

Wat een ontzettend mooi artikel! Geweldig zoals je je zus beschrijft, ze lijkt me een heel mooi en lief persoon.

Kiss & Make-up -

Heel mooi geschreven. Doet deugd om dit te horen, zoiets geeft hoop.

Angela -

Ik reageer normaal niet zo vaak, maar wauw! Wat mooi ontzettend mooi geschreven. Je zus lijkt me een prachtig mens, waar veel mensen nog wat van kunnen leren! Mooi!

Diana -

mooi geschreven!

Denise -

Wauw Willemijn, wat een mooi artikel! Heel goed geschreven, kippenvel!

Jikke -

Lieve Willemijn,
Ik vind het zo ongelooflijk fijn om te horen dat je ouders jou niet van je verwachtte om de ‘verstandigste’ te zijn. Ook al was je dat misschien wel, jij was ook kind. Vaak zie je dat de aandacht van ouders alleen of vooral naar het gehandicapte kind gaat, fijn dat dat bij jou totaal niet zo was. Zelf heb ik geen gehandicapte broers of zussen, maar ik ken wel mensen bij wie het er zo aan toe gaat. Op andere vlakken, en minder moeilijke vlakken maar soms zie je dat de ouders dat al niet aan kunnen. Moet je voorstellen hoe sterk jouw ouders zijn! Heel veel respect, nee geen medelijden, voor jou en je familie❤️

Sandra -

Wat mooi beschreven! <3

Romy -

Jeetje, wat heb je dat mooi beschreven! Heel bijzonder hoe je zowel de lastige kanten (vooral als kind) als de positieve kanten benadrukt. Prachtig om te lezen dat je zo trots bent op je zus!

Sanne -

Echt super mooi geschreven.
Heel herkenbaar voor mij. Bij mijn jongste broertje (ik heb er twee) was al vrij snel duidelijk dat er iets ‘anders’ was. Hij huilde veel, was enorm eenkennig, maar ook heel slim(als in hoogbegaafd). Toen hij in groep 6 zat, bleek hij een vorm van autisme + een angststoornis te hebben. Een paar maanden laten hebben mijn ouders mij ook laten testen (ik was toen 14). Zelfde vorm van autisme. Mijn andere broertje blijkt het uiteindelijk ook te hebben.
Ik had echter wel altijd het gevoel dat ik de oudste en wijze moest zijn. Dus ik vind het heel mooi om te lezen dat jouw ouders het dus helemaal anders hebben aangepakt. Dat jullie ook gewoon kind mochten zijn en dat het normaal is dat je ruzie met je broertje of zusje kon hebben.

Het stukje van nagekeken worden en geen drukke dagen kunnen hebben ken ik ook (deels ook door eigen overprikkeling). Mijn broertje is nu 17 en ik 24 maar hij vindt het nog steeds fijn om iemands hand vast te houden als hij naar de winkel gaat (wat hij nu zelfstandig leert te doen).

Nogmaals, een enorm mooi geschreven stuk.
Het gaf mij het gevoel dat ik heel even mijn eigen ervaring ook kon delen, dus vandaar dat ik dat even heb gedaan.

Natanja -

Willemijn wat heb je mooi geschreven … ik hoop dat mijn zus ook zo er over denkt zelf heb ik een licht verstandelijke beperking functioneer denk ik op het niveau van een 10/13 jarig geen idee eigenlijk maar je zus is een mooi voorbeeld van in het nu leven ik heb dit helaas niet .. ik heb alles wat een ander ook heeft me onzeker heden of voor delend kunnen zijn en d0or dat ik bewust er van ben dat ik anders ben dan andere

Anneke -

Wat een goed artikel! Ik snap je volkomen. Helaas heb ik vorig jaar mijn gehandicapte broertje verloren maar ik zou hem absoluut niet hebben willen missen. Mijn broertje heeft mij zoveel liefde gebracht! En wat je zei over dat je je zus niet zou willen ruilen voor een ”normale” zus, helemaal mee eens. Mijn broertje heeft er mede voor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben en daar ben ik dankbaar voor.

Inge -

Wauw! Heel erg mooi hoe u er zo positief naar kijkt en zo liefdevol praat over uw zus!! Kippenvel

Curly Creative -

Lieve Willemijn, ik kan nu een heel verhaal gaan typen maar dat ie ik niet. Zelf werk ik met deze doelgroep (sommigen van iets hoger niveau) wat heb heb je dit prachtig geschreven!!

X

Lonneke -

Wauw, super mooi geschreven. Het is eigenlijk jammer dat ze dit niet kan lezen want ik denk dat ze net zo trots is op jou dan jij op haar als ik jullie video’s bekijk! :-)

(Zitten een paar hele kleine spelfoutjes in het bovenste stuk)

Anne -

Heel mooi, kippenvel! Het moest zo zijn dat ze in je leven kwam. Vond het ook zo bijzonder dat ze aanvoelde dat je zwanger was. Ik denk dat ze een groot voorbeeld mag zijn voor velen anderen. Ook zij is uniek! Hoe is zij onder de scheiding van je ouders, of heeft ze dit niet door?

Patricia -

Ja voor de buitenwereld vaak anders… maar ook voor mij zo normaal! Van al mijn broers en zussen heb ik 1 broer met een verstandelijke beperking, en het is zo’n lieverd!! Toch anders beperkt weer dan jou zus, geen lichamelijke dingen enkel het niveau van een kind van 6 a 8 jaar, maar wel goede echtgenoot voor zijn vrouw, een geweldige bonus(stief) vader voor haar twee kinderen en een geweldige vader voor hun kind samen, natuurlijk trots op al mijn broers en zussen en op mijn vele neefjes en nichtjes (4 halfzussen 3 halfbroers maar voor mij/ons gewoon mijn broers en zussen, en 5 nichtjes en 4 neefjes) maar op hem net ietsjes meer ondanks zijn verstandelijke beperking is hij erg ver gekomen :)

Evelien -

Wat een ontzettend mooi verhaal Willemijn!

Ik ben zelf enigstkind, dus ik heb helaas geen ervaring hoe het is om een broer of zus te hebben. (Ik heb niks gemist hoor, en gelukkig ook niet verwend door m’n ouders. Heb altijd overal zelf hard voor moeten werken.

Wel zie ik hoe mooi het is hoe mijn zoon (1) en dochter (4) met elkaar omgaan.

Susan -

Mooi stuk! De trotsheid spat van het scherm af :)

Sas -

Wat een mooi stuk!! Ik voel alleen maar trots en liefde:).. wat ik me nog afvroeg; wisten je ouders al van te voren dat ze gehandicapt is of is dat pas aan de orde gekomen toen ze geboren was ?

Willemijn -

Daar kwamen ze pas achter nadat ze geboren was. :)

Reageer ook