Heimwee

Ik weet nog goed dat mijn moeder zei: ‘Getver, wil je helemaal in Groningen gaan studeren?’ En toen we eenmaal mijn spullen verhuisden, pinkten we samen een traantje weg en zwaaide ik haar uit met een weemoedig gevoel terwijl ze met mijn vader naar huis reed. Ik heb best lang heimwee gehad.

Foto door Mariska – Grotografie

Ik vond het in het begin moeilijk om zo ver weg te zijn van mijn familie toen ik besloot in Groningen te gaan studeren. Maar het was wel goed om te doen, ik merkte aan alles dat ik op eigen benen moest gaan leren staan. En wie weet herkennen jullie dat ook wel, op het laatst kun je soms steeds vaker met je ouders in de clinch liggen om niks en dan voel je steeds meer dat je graag op jezelf wilt gaan wonen. Je eigen regels, je eigen huis, je eigen keuken, geen verantwoording meer afleggen waar je naar toe gaat en hoe laat je thuis bent. Vrijheid, blijheid!

Maar toen het eenmaal zo ver was, moest ik wel even slikken. Opeens een andere omgeving, met andere mensen, een heel ander leven wat ik zelf weer op moest gaan bouwen. Ik miste mijn familie heel erg. Ik miste de gezellige vrijdagavond met zijn allen aan tafel, ik miste het sporten en gezellig stappen/winkelen met mijn zus en ik miste onze humor. Ik miste het gezellig samen zijn met mijn moeder alleen op donderdagavond als mijn vader naar het café ging. Ik miste de katten. Ik miste…ALLES.

In het begin -ja ik ben nu even heel eerlijk- vond ik die “Groningse nuchtere wijven” maar stom met hun rare afzeikhumor. Ik hield daar helemaal niet van. Dus in het begin miste ik juist om die reden mijn familie alleen maar meer. In het begin toen ik in Groningen woonde had ik dus regelmatig mijn resting bitch face op: vooral uit onzekerheid. Ze moesten niet denken dat ze die rare ‘afzeikhumor’ op mij konden projecteren…en dat gebeurde ook niet.

Langzaamaan, en dat heeft zeker even geduurd, ontdooide ik een beetje. Willemijn prikte er wel door heen met haar vrolijke, bruisende karakter. Ik leerde leuke meiden kennen op de opleiding en zag in dat het helemaal geen ‘afzeikhumor’ was en dat “die wijven” leuker waren dan ik dacht. Ik zat steeds iets beter in mijn vel en begon me op mijn plek te voelen. Ik leerde dat ik ook prima naar huis kon reizen met een goud kaartje genaamd de studenten OV-chipkaart en dat ik mijn familie niet helemaal hoefde te missen.

In het begin ging ik nog heel veel naar mijn ouders, om de week. Het ene weekend was ik bij mijn schoonmoeder en het andere weekend bij mijn ouders. Ik vond dat altijd heel gezellig en kon hier enorm naar uit kijken. Ik vond alleen op mijn kamer van 35m2 zitten maar niks, tenzij ik visite kreeg of iets ging doen.

Later kreeg ik het natuurlijk veel drukker met mijn studie maar ook met Willemijn en LiveLifeGorgeous en ging ik om de drie weken naar mijn ouders. Ik begon steeds meer mijn leven op te bouwen. Als ik dan mijn familie miste, dan belden we even en dat doen we nu nog steeds regelmatig.

En nu ik een volwassen vrouw ben en een eigen huishouden heb, zie ik mijn familie veel minder. Maar ik ga zeker met enige regelmaat naar ze toe. Ik denk dat ik ongeveer eens in de zes weken/twee maanden een weekend langs ga. Ze komen ook weleens een dag naar mij toe dus we doen het om en om. Mijn ouders komen vaak een dag en mijn zus blijft meestal gezellig een weekend logeren. Waarschijnlijk komen mijn ouders in november weer een keer naar mij en ga ik in december weer een weekend daar naar toe. Heerlijk vind ik dat, even “thuis komen” en weer lekker bij de familie zijn.

En er is nog wat veranderd wat betreft de heimwee. Het is zo bijzonder hoe dat in fasen gaat. In het begin dat ik hier woonde (waar ik nu woon) vond ik het veel moeilijker om weer naar mijn eigen huis te gaan na een weekend bij pa en ma geweest te zijn. Ik vond het dan zo gezellig dat ik wilde blijven. Nu sinds een jaar is de heimwee echt helemaal weg. Natuurlijk mis ik ze bij vlagen, maar gelukkig niet meer zo heftig als vroeger. En als ik nu weer naar huis rijd, dan vind ik het ook fijn om weer samen met mijn gezinnetje te zijn.

En we houden sowieso vrij veel contact, we bellen iedere week of twee weken even -nou ja, even: gerust drie uur- en mijn moeder, zus en ik hebben ook een app-groepje.

Al met al heeft het proces van mezelf losmaken van mijn familie en een eigen leven leiden toch best een aantal jaar geduurd. Het gaat ook in kleine stappen, maar het is wel bijzonder om er op terug te kijken.

17 reacties

roos -

Hee martine, ik vind het goed dat je zo’n artikel schrijft want ik ben nu al in mijn derde studie jaar en ga alsnog ontzettend vaak naar huis, als het kan elk weekend.
Ik ben 2 jaar geleden van Amsterdam naar Groningen verhuisd en om toegepaste psychologie te studeren en ik vond het echt vreselijk. ik woonde in bij opa en oma was voor het begin (lekker makkelijk enzo, aan de singel) maar heb er een jaar gewoond uiteindelijk. en ik weet nog wel dat ik gewoon elke week wel een paar keer moest huilen ik vond het echt vreselijk! ik had wel leuke vrienden gemaakt en ik had het daar mega leuk mee lekker stappen enzo maar die had ik ook niet altijd om me heen. mijn studie was ook echt verschrikkelijk dus ben gestopt en naar utrecht verhuisd (half uurtje met de trein en je bent in amsterdam!) en mijn nieuwe studie begonnen vorig jaar (cmd) en ik vind het echt leuk! mijn ex woont ook in utrecht en ik merk dat sinds het uit is ik dat mis gevoel wel weer veel meer heb. hij was toch een beetje mijn thuis in utrecht of zo en zijn knuffels voelde net zo veilig als die van mijn moeder! en dat vind ik best wel vervelend want ja het is uit en ik heb bestwel veel vriendinnen en ook een jaarclub of zo alleen het is toch een ander soort veiligheid wat je eigenlijk opzoekt bij je familie (of dus je vriend). zit er soms wel mee dat ik nog zo graag naar huis wil komen want de meeste van mijn vriendinnen die doen dat helemaal niet meer. ik heb hier in amsterdam ook nog een aantal vriendinnen en natuurlijk ook mijn zusjes die ook mijn vriendinnen zijn. misschien ligt het er ook gewoon aan dat ik echt een ontzettend moederskindje ben en altijd al was.

maike -

Hoi Martine,
Wat leuk om dit te lezen zeg. Ik ben 2 maanden geleden naar Engeland gegaan voor een exchange year. Ik heb mijn ouders dus ook al 2 maanden niet gezien en dat vind ik soms best lastig. Gelukkig heb ik hier een leuke vriendenkring en doe ik veel leuke dingen. Laatst was er een docu op tv over een paar nederlandse steden en toen kreeg ik wel even heimwee. Maar na een lekker potje jankenkan ik er weer tegen aan.

Karin van den Berg -

mooi artikel.
Eind november ga ik met mijn werk 5 dagen naar Berlijn, een druk programma en workshops. Heb er zin in maar ik ben echt een sucker: mis mijn man en kind en huis nu al als ik er aan denk! Ben nog nooit zo lang bij de weg geweest en er alleen op uit geweest. Het is maar 5 dagen het is niets maar op de een of andere manier raak ik in paniek als ik eraan denk…Stom hey?

Floor Daasvand -

Toevallig heb ik op dezelfde dag als jij ook een artikel geplaatst over heimwee. Ik was voor het eerst in paar jaar tijd weer langer dan een week weg en dat hakte er best wel in. Ik werd er heel onrustig en emotioneel van en het lukte me niet zo goed om mezelf een houding te geven. Daarbij zijn mijn moeder en ik best wel close geworden sinds mijn pa vorig jaar is overleden. Ik vind het nog een beetje lastig haar ineens voor langere tijd helemaal alleen achter te laten. Het gevoel van heimwee was een paar jaar niet meer om de hoek komen kijken, dus het was wel even gek.

Lieve -

Wat een fijn artikel! Ik ben nu sinds kort in het leven belandt wat je beschrijft. Ouders wonen in Friesland, en zelf op kamers in Breda. Slik! Dat was (is) toch wel pittig. Maar heel leerzaam, dat ook :) Ja, leren om alleen te zijn is toch echt een van de lastigste dingen in het leven, denk ik.. !

Elise -

Echt fijn dat je hier over schrijft. Momenteel ben ik al 7 weken in China en ik vind het moeilijk om hier een leven op te bouwen, maar ik heb nog 8 maanden dus ik begin er beter aan :-)

annelot -

Ik ben echt een giga heimwee kind geweest, zo erg zelfs dat ik als ware heimwee voor een ander kreeg. Als mijn moeder alleen moest eten wou ik naar huis want ik vond het zo zielig dat ze alleen was ( ik moest eens weten dat ze dat wel eens heerlijk vond;)) en als ze nachtdienst had moest ik als klein kind onwijs huilen altijd dat ze weg ging. Met schoolreisjes haalde mijn ouders mij altijd op aan het einde van de dag om thuis te slapen en de volgende ochtend weer terug te brengen zodat ik de dag daar verder kon doorbrengen. Yep ik had denk ik een van de ergste vormen van heimwee en nu? Nu woon ik al sinds 2013 met mijn partner in Zuid-Amerika ( he-le-maal daar ja!) en om eerlijk te zijn, ik mis zeker thuis en het is dat we voor mijn partner zijn werk hier wonen anders was ik nooit weg gegaan uit Nederland ( daarvoor vind ik Nederland/ thuis nog steeds veel te fijn) maar ik ben wel volwassen geworden en heb geleerd om op mijn eigen benen te staan en daar ben ik ook heel erg trots op dat ik dat nu kan. Ik zie zoveel van de wereld dat ik anders niet had kunnen zien als ik niet door die heimwee heen had geprikt en dat ik gewoon de stap heb gezet en het heb gedaan en nu nog steeds niet heb opgegeven is gewoon een heel erg trots gevoel!

Sonja -

Mooi Martine, ik herken dit zeker. Ik ben twee jaar terug van de kop van Noord-Holland verhuisd naar Amstelveen verhuisd omdat ik in Amsterdam studeer en sinds een paar maanden woon ik in Amsterdam zelf. Ik wilde destijds dolgraag op kamers, het studentenleven in Amsterdam ontdekken en de ‘stomme’ mensen (oude vrienden) in mijn provinciestadje achter me laten ook al had ik het heel fijn thuis. Ik ging nog wel elk weekend naar mijn ouders vanwege mijn baantje en merkt ook dat ik daar wel behoefte aan had, weer even ontspannen in mijn vertrouwde omgeving. Ik merk dat sinds ik een paar maanden terug een nieuwe kamer heb dat dit veel meer mijn eigen plekje is dan mijn oude huurwoninkje. Evengoed app ik mijn moeder bijna dagelijks, af en toe bellen en we hebben ook een gezinsapp. Ivm met stage slaap ik nog steeds een nachtje per week bij mijn ouders en dat vind ik prima zo! Ik denk dat ik later misschien wel naar de regio terugkeer omdat ik me daar nog steeds erg thuis voel, wat jij ook noemt de mensen zijn hier ‘anders’. Maar wie weet wordt dat gevoel over de jaren ook minder! Ik heb hier in ieder geval nu fijne vriendinnen wat me heel veel waard is!

Kiss & Make-up -

Ik woon nu ondertussen bijna 4 jaar in Zwitserland. En in het begin viel mijn heimwee naar thuis goed mee. Maar de laatste tijd mis ik mijn ouders en vrienden toch wel heel erg.

Carla -

Overlijdden 😉

Carla -

Ik ben van Friesland naar Overijssel (studie) naar Zuid Holland verhuisd (werk). Ik heb eigenlijk nooit heimwee gehad; de telefoon, whatsapp en facetime maken contact hebben makkelijk, totdat dit jaar mijn opa en oma overleden en ik tegelijkertijd ook wel zie en ervaar dat mijn ouders ouder worden. Ik besef me steeds meer dat ik maar weinig van hen meemaak in de tijd dat ze nog actief (kunnen) zijn. Straks zijn ze echt oud..
Maar hey.., Zuid Holland en Friesland.., het is te doen. We zien elkaar regelmatig. Mijn hart zou breken als mijn dochter naar een ander continent zou verhuizen. En dat dat gebeurt, zie ik in mijn omgeving ook!

Liset - Beautydagboek -

Het lijkt me best lastig om heimwee te hebben, maar ik kan me ook voorstellen dat dat eerder naar voren komt als je helemaal alleen ergens moet beginnen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo last van heimwee heb, maar ik koos dan ook bewust voor woonplaatsen waar ik al mensen kende en waar ik me op mijn gemak voelde. Ook op vakantie heb ik er geen last van, maar ook dan wil ik met mensen zijn die mij een ‘thuis’ gevoel geven. Ik heb een keer gehad dat ik met mensen op vakantie ben geweest (heeeel lang geleden) die achteraf toch anders bleken te zijn en dan wil ik wel direct naar huis. Maar dat is meer omdat ik de situatie niet fijn vind en daar weg wil :).

Amy -

Ik denk dat heimwee een heel natuurlijk proces is als je op jezelf gaat wonen in een nieuwe stad: langzaam ga je je draai vinden en wordt heimwee minder. Ik heb er zelf nooit echt last van gehad, maar de reisafstand tussen thuis en mijn kamer was dan ook niet heel groot. Toen ik in Zweden ging studeren miste ik het thuisfront wel (op stille avonden), maar ik genoot er teveel van voor echte heimwee.

Dita -

Kan me voorstellen dat je heimwee had. Ik heb al heimwee als we 2 weken op vakantie zijn.

Patricia -

Oh zo herkenbaar Martine! Ik ging voor de opleiding Logopedie verhuizen naar Zwolle. Het was dat mijn vriend daar óók een opleiding ging doen waardoor ik me minder eenzaam voelde maar wat miste ik mijn familie en vriendinnen! Zwolle is ook geen studentenstad vind ik. Veel studiegenoten woonden buiten Zwolle waardoor ik me nog eenzamer voelde in mijn studentenkamer. Inmiddels weer terug in mijn oude woonplaats, zó fijn!

marije -

Ik had nog nooit heimwee gehad, tot dat ik in mijn eentje naar Frankrijk vertrok om daar te studeren. Man, man, man .. wat heb ik mij toen eenzaam gevoeld. Ik wist nooit hoe heimwee voelde maar toen snapte ik het ineens.

Marije -

Wat mooi dat het gemis en heimwee minder is geworden! Ik vertrok 10 jaar geleden van het noorden naar het westen en sinds het overlijden van mijn moeder heb ik weer heel erg heimwee. Nog even wachten tot we ons huis tegen een normale prijs kunnen verkopen en dan gaan we snel in het noorden wonen. Ik heb er nu al zin in!

Reageer ook