Altijd maar bezwaard voelen

Laatst had ik het met Djurre en daarna met Martine over een gezamenlijke eigenschap: Over altijd maar rekening met anderen houden en je continu bezwaard voelen als je iets vraagt van de ander. En na al die jaren vind die eigenschap van mezelf inmiddels zó irritant!

Foto door Mariska de Groot

Ik vind bescheidenheid een mooie eigenschap. Niet wanneer het vanuit onzekerheid is, maar wanneer het vanuit een vorm van nuchterheid komt. Nu ik er zo over nadenk heb ik ook veel vrienden deze eigenschap bezitten. Ik zal niet snel vrienden worden met iemand die heel hoog van de toren blaast. Maar je kunt je ook te bescheiden opstellen en je eigen belangen te ondergeschikt maken aan die van de ander omdat je je anders bezwaard voelt… Dat is de valkuil van deze mooie eigenschap.

Ik kwam met Martine op dit onderwerp omdat bekenden van ons twee weken op vakantie gingen en zonder blikken of blozen aan familie vroegen of zij misschien die twee weken op hun kind wilden oppassen. Ik was lichtelijk in shock. Twee weken? Dat kun je toch niet van iemand vragen! Martine vond ook dat het wel heel veel gevraagd was: ‘Ik durf m’n schoonmoeder amper te vragen om een dag op Noa te passen!’ Heel herkenbaar. Ik zal niet gauw vragen of iemand op Jelle wil passen omdat ik diegene niet wil belasten. Pas toen ik uitgeteld in bed lag met griep en alleen voor Jelle moest zorgen, vroeg ik de buurvrouw of zij misschien Saar wilde uitlaten (terwijl ze zó vaak aanbiedt om te doen omdat ze het leuk vindt).

Met Djurre kwam ik er op omdat we een belangrijke afspraak moesten plannen die we tot wel drie keer toe verzetten. We voelden ons ontzettend bezwaard en rot. De andere partij was overigens ook not amused en dat maakte het er al helemaal niet beter op. Ook al weten we dat het in ons eigen belang is en dat we er goed aan deden (het was echt niets voor niets), dan nog voelen we ons rot voor de ander.

En zo kan ik nog wel kleine dingetjes meer opnoemen. Ik ben véél te soft als het gaat om onderhandelen of zakelijke e-mails opstellen, ik voel me altijd een bitch wanneer ik ook maar een beetje recht voor z’n raap ben. Als iemand een blunder of fout maakt, ook al is dat enorm in mijn persoonlijke nadeel, zal ik iemand daar niet gauw op wijzen om die andere persoon maar geen rotgevoel te geven. En zelfs bij het afwimpelen straatverkoper voel ik me nog bezwaard!

Ook tegen gunsten vragen kan ik enorm aanhikken. Ik wil namelijk iemand niet in verlegenheid brengen of het gevoel geven dat ze geen nee kunnen zeggen. En ik weet precies waardoor dat komt: NIVEA! Ik vind het zelf namelijk heel erg vervelend om nee te zeggen, omdat ik die ander het liefst wil pleasen. Daarnaast ben ik altijd bang dat iemand geen nee durft te zeggen of dat ik iemand een rotgevoel bezorg wanneer ik iets vraag. Maar zoals Martine en ik mooi concludeerden: ‘Wij hoeven de grens van de ander niet te bewaken. Als zij geen nee kunnen zeggen, dan is dat hun probleem. Net zoals dit ons probleem is.’

Dus in het geval van dat oppassen: Natuurlijk kun je dat wel van iemand vragen! Die ander kan toch gewoon nee zeggen? Waarschijnlijk vond die familie het juist heel leuk om op hun kind te passen! En andermans grenzen bewaken, dat is helemaal niet aan mij! Ik hoef alleen maar die van mezelf te bewaken.

Die overdreven bescheidenheid is eigenlijk niets meer dan overdreven beschetenheid en een heleboel invullen voor een ander in mijn geval.

Hebben jullie ook zo’n eigenschap waaraan je je enorm irriteert?

38 reacties

Janouk redfashionhead.nl -

Oo dit herken ik zo goed! Ik werk als gastouder, inmiddels al 2,5 jaar bij dezelfde gezinnen. Ik ken daardoor de vriendjes/vriendinnetjes van die kids en dus ook die ouders heel goed.
En ik heb al regelmatig meegemaakt dat de ouders van die vriendjes/vriendinnetjes het maar retehandig vinden dat ik oppas. Zo kunnen zij lekker makkelijk hun kind even droppen en wordt er altijd maar vanuit gegaan dat ik het allemaal goed vind. Maar als zelfs in schoolvakanties dat vriendje/vriendinnetje voor een hele middag bij mij wordt ‘gedropt’, want ik ben er toch al, dan vind ik dat echt niet kunnen eigenlijk. Helemaal omdat ze nooit aan mij vragen of ik het oke vindt. Zelfs de ouders van de kids waar ik dan werk vroegen het nooit, het werd gewoon medegedeeld omdat ze wisten dat ik het toch wel ‘goed’ vond haha. Nu vragen ze het gelukkig wel omdat ik zwanger ben, maar dat vond ik wel heel irritant altijd. Lekker makkelijk, even een gratis oppas voor mn kind…
Zo, dat was even mijn frustratie hahaha!

T. -

Laatst was er een collectant aan de deur van de brandwondenstichting aan de deur en toen hebben we niets gegeven. Toen kon je aan het gezicht zien van de collectant zien dat hij dit heel sneu vond dat we niets gegeven hadden. Achteraf dacht ik dat ik dan toch maar iets had moeten geven want zoiets vond ik ook maar sneu. Mijn ex buren liet de collectant aan de deur steevast staan. Ze deden de deur nooit open als er iemand met een lijst kwam of collectebus. Ook eens kwam er eens een collectant aan de deur die dicht bij ons in de buurt woonde en mijn zus gaf maar 50 eurocent en je kon wel aan haar gezicht zien dat zij dat wat te geld weinig vond. De meesten geven zo rond de 2 euro of meer aan de collectant aan de deur. En vooral sneu omdat ze hier in de buurt woonde en dat je dan niets geeft. . . .

T. -

Het komt invoelbaar over. Ooit ben ik eens een krantenverkoper tegengekomen die mij een abonnement wou aansmeren. Diegene was rad van tong en achteraf had ik spijt van dat ik toegezegd had en heb dat abonnement maar genomen. je voelt je overvallen. Het gaat zo snel en je moet er bijna op voorbereid zijn om dan nee te zeggen. De volgende keer ben ik op mijn hoede als zich zo”n situatie zich aandient. Sommigen vragen het dan ook onbeschaamd of ze hun kat ook achter kunnen laten omdat ze gaan verhuizen en toen werd ik in verlegenheid gebracht en voelde mij overdonderd en overbluft door dit voorstel. Achteraf heb ik het dierenasiel laten komen om de kat op te halen. Mijn zus kwam er nog bij dat wij die kat niet konden houden maar de ex buren hebben die kat toch achtergelaten zodat wij er voor konden zorgen dat iemand “m kwam ophalen omdat wij “m niet achter wilden laten. Inmiddels heeft de kat van de ex buren al weer een nieuwe baas gevonden stond op de site van het dierenasiel. Soms liet iemand de kinderen achter bij het zwembad in de hoop dat het personeel voor ze zou zorgen. Ook bij de supermarkt was het zo dat ze dachten dat het personeel op hun kinderen moesten letten. De kassamedewerker zei hier iets van en trok grenzen en zei dat het personeel daar niet voor was. Dit zei de kassamedewerker onverbloemd en recht voor z”n raap zonder zich beschaamd te voelen ook zonder twijfel. Sommigen durven maar zonder ergens rekening mee te houden en zonder zich iets af te vragen of het wel kan en mag. het is ook wel eens zo dat je je overvallen voelt door iemand die je zo maar belt om reclame te maken voor hun product en vragen maar even of e dat wil kopen. Ook goede doelen dan denken ze maar even dat je zo maar een groot bedrag geeft waar je de hele week van boodschappen kunt doen. En dat doen ze zonder bezwaren en zonder zich af te vragen of het wel kan. Hun verhaal lijkt wel te worden verteld van uit een antwoordapparaat met hele zielige verhalen over vluchtelingen en dan moet je echt op de rem trappen en een grens stellen van dat je zo”n groot bedrag niet kunt missen. Dan wilden ze ook nog dat je 900 euro gaf voor een tent wat onderkomen zou bieden aan de vluchtelingen. Ik dacht dat kan een specialist of Directeur met een hoger inkomen dan mij wel missen maar iemand zoals ik dan is dat wel een zeer hoog bedrag om zo maar te vragen. En dit deden zij onbeschaamd via de telefoon. Daarna kun je je opgeven om je te laten registreren voor het bel me niet register. Ze moeten zich toch in mensen kunnen verplaatsen. Dat ze zo”n hoog bedrag durven te vragen alsof ze het al op eisen. . . . .

Danielle -

Heel herkenbaar: het verhaal van mijn leven. Pas nu, op mijn 43e leer ik pas nee te zeggen zonder me schuldig te voelen, vriendelijk maar duidelijk, maar ik ben er nog niet. Hopelijk voor mijn 50e 😀

Sandra -

Heel herkenbaar! Ik voel me altijd schuldig als ik tegen iemand nee moet zeggen of als ik niet voor iedereen goed kan doen. Het gevolg van altijd te doen wat een ander wil is natuurlijk dat ik nog amper tijd heb voor mezelf wat dan ook weer zijn gevolgen heeft. Daarom heb ik besloten om toch iets vaker nee te zeggen, vooral naar mijn schoonmoeder toe dan… Als het van haar afhing dan zouden we er iedere week moeten staan en kwam zij ook nog eens minsten 1 keer per week op bezoek, met een baby niet zo handig!

Carolien -

Heel herkenbaar.. Ik voel me altijd te bezwaard om hulp aan te nemen. Afgelopen week hadden we een familiedag bij ons. Ik moest veel doen en m’n zoontje vertikte het om te slapen. Er zijn minstens 8 familieleden naar me toe gekomen om te vragen of ze me konden helpen. En ik heb 8 keer nee gezegd. Maar ik wilde het eigenlijk wel. Ik wil dan perse alles zelf doen terwijl ik veel relaxter en gezelliger was geweest als ik de hulp had geaccepteerd. Echt n besef dat s avonds kwam.

Jessica -

Heel herkenbaar dit verhaal. Ik ben mezelf ook aan het leren dit minder te doen. Als je je er al bewust van bent dan helpt dat een hoop. En het NIVEA artikel was trouwens ook erg interessant. :-)

Madebyuna -

Ik heb hier zelf geen last van, al kan ik me het ook wel een beetje voorstellen hoor! Maar denk ook eens aan de andere kant. Ik ben vaak diegene die aanbied om te helpen met verhuizen, schilderen, schoonmaken noem maar op. Geen probleem! Hartstikke leuk omdat te doen. Maar hoor heel vaak ‘Nee hoeft echt niet, gaat wel lukken etc’. Van die reactie wordt ik onzeker, wil je me er dan niet bij hebben blabla.. Terwijl het goede vriendinnen zijn en ik zeker weet dat ze nee zegt omdat ze zich bezwaart voelt.

Dus laat je buurvrouw gerust af en toe de hond uitlaten als ze dat vaak vraagt. Ze vind het oprecht leuk! & waar het voor jou bezwaard voelt omdat te vragen, voelt zij zich misschien afgewezen omdat je er nooit op in gaat. Terwijl jullie het allebei fijn vinden!

Willemijn -

Leuk om de andere kant te lezen! Dank je wel 😀

Mariska -

Dat heb ik ook wel vaak, mezelf bezwaard voelen. En dat is inderdaad een vervelende eigenschap. Soms durf ik ook geen dingen te vragen aan mensen die heel dichtbij mij staan, zoals om mij bijvoorbeeld ergens heen te brengen of op te halen als ik geen vervoer heb.

Maartje -

Ik had vroeger idd heel erg dat ik geen nee durfde te zeggen, bijvoorbeeld als mijn baas vroeg of ik wilde werken. De laatste jaren is dat verandert, ik zeg wat ik denk. En ja, daar krijg je soms scheve gezichten van! ‘Bitch’, ‘Die denkt ook niet aan een ander’ etc.
Lang verhaal kort: ik doe waar ik me goed bij voel!

Maartje -

(En dat is soms best lastig hoor, haha!)

Meryll -

Misschien ben ik een van de weinige maar ik vind het juist geen goede eigenschap. Uiteindelijk doe je jezelf tekort en daar word je ongelukkig van. Je kan pas iemand helpen als je zelf alles voor elkaar hebt en ik vind daarom dat je eerst aan jezelf moet denken. Een beetje meer egoisme misstaat niet, uiteindelijk doen mensen vaak niet terug wat jij voor ze doet.

Mariska -

Heel herkenbaar! Toevallig net tien minuten geleden redelijk pittig gedaan tegen onze energieleverancier aan de telefoon. Ik werd echt niet goed van dat telefonische gestalk, mijn god. Ik neem nummers die ik niet ken niet op, maar nadat ik wel twintig keer gebeld ben, iedere dag weer een telefoontje, was ik het zat. Maar waar ik dan niet tegen kan bij mezelf is dat ik me nadien lullig voel. Niet dat ik onbeschoft was, maar gewoon fel. Terwijl ik hun klant ben en zij mij hoorndol maken met hun gestalk over een nieuw aanbod. Mail me gewoon of stuur me een brief, argh.

Bianca -

Helaas erg herkenbaar. Ik heb dat vooral bij mijn ouders. Mijn moeder heeft een narcistische persoonlijkheid en dat heeft mijn leven erg getekend. Alles draaide om haar en ik werd letterlijk niet gezien. Ook nu ik al vele jaren volwassen ben en zij vaker hulp nodig hebben. Ze vragen het meestal niet, maar verwachten het en juist dat irriteert me enorm. Ook al lukt het me inmiddels (na 37 jaar!) mijn grenzen duidelijker aan te geven en vaker ‘nee’ te zeggen: de ‘slechte dochter’ kaart wordt nog vaak genoeg uitgespeeld en dan voel ik me enorm schuldig. Het is een complexe relatie en eentje waar ik al mijn hele leven mee worstel, maar waar ik ook veel van geleerd heb. Ik zal altijd liefdevolle ouders blijven missen, maar ik ben trots op de persoon die ik geworden ben :-)

Kimmetje -

Zo, dat zet me even wel tot denken. Ik zit echt precies hier tegen aan te hikken. Ik vind het zo enorm moeilijk om zakelijk te zijn. Ik zie het snel als egoïstisch. Ik kan het gewoon niet. Het komt precies door de redenen die jij net op noemt. Maar die laatste zinnen zetten me wel aan het denken. Je kan altijd aangeven wat je grens is en een ander dus ook! Eyeopener voor mij!

Heleen -

Dat als iemand aan mij vraagt om iets te doen (bijv. Vrijwilligerswerk) dat ik eigenlijk altijd ja zeg. Soms lijkt iets me helemaal niks en toch zeg ik eigenlijk altijd ja. Ik vind het wel goed als je vrijwilligerswerk doet en ik vind het helemaal niet erg om te doen, maar soms wordt het wel iets teveel en daar moet ik een beetje mee uitkijken 😉

Sylvia -

jeetje wat is dit zo ontzettend herkenbaar … ik voel me al dagenlang rot omdat men beste vriendin zondagavond ruzie had met haar partner en aan mij vroeg om samen naar de film te gaan. ik had daar geen zin in, zondagavond de dag nadien aan het werk dan blijf ik liever thuis, zo ben ik nu eenmaal, ik zei dus nee, resultaat ze praat al sinds mijn nee (nadat ze antwoorde, ik moet maandag ook werken hoor, maar ok) niet meer tegen mij, en ik voel me rot en zit met een knoop in men maag, men vriend zegt dat ik helemaal niets fout heb gedaan, maar toch voelt het zo aan voor mij, alsof ik een fout heb gemaakt. ik haat deze eigenschap aan mezelf, waarom kan ik niet gewoon zeggen dat jij dit niet leuk vind ik jouw probleem, niet het mijne … maar ja …. ik ben zo ontzettend slecht in nee zeggen, en als ik het dan eens een keertje wél doe draait het altijd zo uit … (jeetje wat klink ik zielig nu, maar ik zit er wel mee..)

Renate -

Wat ontzettend kinderachtig van je vriendin om jou dan te negeren omdat ze haar zin niet krijgt als jij niet voor haar klaar staat als het haar uitkomt. Blijkbaar doe je dat altijd wel, en verwacht ze dat ook gewoon van jou en nu je een keer nee zegt kan ze daar totaal niet mee om gaan.
Dit zegt echt zoveel over haar,sorry dat ik het zeg hoor Sylvia maar dit kan toch niet je beste vriendin zijn?

Sylvia -

Een confronterende opmerking, die me stof tot nadenken geeft… ik kan altijd wel terecht bij haar dag en nacht en omgekeerd hetzelfde, maar ze komt met een handleiding…

Aboutsbtyle -

Zo wat een verhaal zeg. Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen waarschijnlijk. En ik heb geen kinderen maar 2 kleine poesjes in huis hihi. Maar deze dingen komen mij bekent voor dat de ergenis er is. Liefs soraya

Debby -

Tja, niets zo groot als het invullend vermogen van de mensch zeg ik wel eens… Altijd makkelijker om bij een ander te oordelen haha! Tot je zelf voor de situatie staat. Ik zou op dit moment ook niet zomaar mijn kind ‘uitlenen’, maar dat zou in de toekomt best wel eens anders kunnen zijn. Kan me voorstellen als het goed gaat bij opa en oma en ze voelt zich er thuis en je bent al eens een paar dagen of een week zonder probleem weg geweest, dat het wel moet kunnen. Je wilt ook niet dat je kind hulpeloos om mama staat te schreeuwen en dat je pas over een week terug komt. Ik kan me wel indenken dat ik over een paar jaar eens alleen op reis zou willen :’) Maar goed, wie weet. Ik voel me ook snel bezwaard, maar realiseer me steeds meer dat je echt voor jezelf moet kiezen. Ook omdat ik een goed voorbeeld wil zijn voor mijn dochter, maar ook omdat ik mijn tijd nu wel beter kan besteden dan dingen doen voor weinig geld of als dienst voor een ander die ik eigenlijk niet zo mag ofzo. Time is a precious thing!

Renate -

Ik draai het om, ik voel me liever bezwaard dan dat ik doe zoals die egoistische horken in mijn omgeving. Ik wil zo echt niet zijn!

Willemijn -

Hihi 😛

Debbie -

Helemaal mee eens ook hier iemand die niet graag hulp vraagt omdat ik me inderdaad te bezwaard voel! Echter wat ik dan wel weer een keerzijde vind, zijn mensen die zich in niets, maar dan ook niets, bezwaard voelen. Die er altijd maar vanuit gaan dat anderen iets wel voor hen willen doen. Dan ben ik toch liever bescheiden..

Aca -

“Die overdreven bescheidenheid is eigenlijk niets meer dan overdreven beschetenheid en een heleboel invullen voor een ander in mijn geval.”
Haha.. mooie conclusie!
Bij mij is die overdreven bescheidenheid vaak overdreven koppigheid/eigenwijsheid/trots (Ik kan het zélf hoor!) Terwijl ik met alle liefde en plezier een ander een handje help wanneer dat nodig is. Probeer nu maar regelmatig te oefenen met vragen 😉

Yvonne -

Oh ja heel herkenbaar! Mijn reactie op die mensen die schaamteloos zoiets ‘groots’ van een ander vragen zou preciés hetzelfde zijn. Zo bizar! Maar jullie conclusie is een hele goede wijsheid. Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik mezelf al heel snel ergens verantwoordelijk voor voel. Om op tijd weer eens een berichtje te sturen of met iemand af te spreken. Om het gezamenlijke cadeautje voor een verjaardag te regelen. Om als eerste op te springen als iemand anders een probleem heeft. De laatste tijd realiseer ik me gelukkig steeds vaker dat mijn verantwoordelijkheid daarin net zo groot is als die van iemand anders. En dat het dus geen schande is als ik niet degene ben die als eerste actie onderneemt. Ik voel me dus eigenlijk al bezwaard over iets niét doen, terwijl een ander dat waarschijnlijk niet eens in de gaten heeft… hoe idioot is dat eigenlijk he? :)

Lenneke -

Ik heb precies hetzelfde. Voor anderen vind ik alles heel normaal om te doen, maar als het om mezelf gaat, ben ik het dan toch ineens “niet waard” of zo. Zo maf!

Michelle -

Ik herken me hier deels in. Enerzijds ben ik erg recht door zee en eerlijk, maar anderzijds kan ik me ook erg druk maken om de gevoelens van een ander en bij voorbaat al inzitten over de reactie of het gevoel van de andere persoon. Precies wat je zegt; als iedereen zijn eigen grens bewaakt is dat meer dan genoeg.

MARIJKE -

Ik denk ook vaak ‘voor een ander’ en vraag bepaalde dingen niet. Dom eigenlijk want misschien is de reactie wel heel anders dan ik had gedacht! Al vind ik 2 weken om iemands kind passen wel een enorme vraag!

Lucy -

Mooi gezegd en heel herkenbaar! Vooral het einde is iets wat ik zeker in mijn hoofd moet gaan houden voortaan.

Susan -

Oh ja, heel herkenbaar!

Benthe -

Echt herkenbaar dit! Op m’n werk hebben we twee stagiaires in ons team en in het begin vond ik het zo lastig om ze om hulp te vragen! Maar ik moet zeggen: hoe meer ik het doe, hoe minder moeite het me kost. Dus zou dit dan ook een kwestie van oefenen zijn..?

Charile -

Heel herkenbaar!

Femke -

Ik herken dit zelf ook wel een beetje.. het ligt er maar wel net aan bij wie. Ik voel mezelf ook al lullig als ik de deurverkoper nee ‘verkoop’.

Saara -

Ik herken het wel. Ik houd ook ontzettend rekening met hoe een ander zich misschien voelt en voel mij daar snel schuldig over. Ik heb iemand gisteren ergens over aangesproken en voel me daar rot over, omdat ik denk dat zij nu misschien verdrietig is. Terwijl ik wel nog achter de boodschap sta..

Willemijn -

Oh dat zou ik ook kunnen hebben inderdaad!

marije -

Ik heb ook altijd moeite met dit soort dingen gehad. Feitelijk met voor mijzelf opkomen en vaak ging ik dan zelf maar ook anderen over mijn grenzen heen. Sinds een tijdje weet ik dat ik een chronische ziekte heb en ben ik aan het leren om mijzelf op 1 te zetten en niet meer bezwaard te voelen als ik iets niet kan of hulp nodig heb.

Reageer ook